Relaties
alle pijlers
Ik mis mijn ex verschrikkelijk erg
vrijdag 13 september 2019 om 10:11
Hi Viva’s!
Omdat ik me er even geen raad meer mee weet zou ik graag jullie advies en/of tips horen. Ik zal mijn situatie voor jullie (zo kort mogelijk) proberen te schetsen. Het is zo complex dat ik zo volledig mogelijk probeer te zijn.
Het zit zo dat mijn ex en ik al een tijdje uit elkaar zijn, nu zo’n twee jaar. Ik ben in de 4 jaren dat we samen waren altijd intens verliefd geweest en het gevoel dat ik bij hem had is iets wat me nog nooit eerder is overkomen. Nu is het zo dat onze relatie ongelofelijke hoogtepunten kende maar ook echte dieptepunten waarin we de meest verschrikkelijke ruzies hadden.
Dit resulteerde in het feit dat het tussen ons op en af ging, met meerdere break-ups als gevolg. In de twee jaar dat het uit is lukt het mij (en hem) niet om elkaar te vergeten. We zien beiden kwaliteiten in elkaar die behoorlijk aantrekkelijk zijn zoals een goede studie en hard werkend maar ook loyaliteit en dat we een oprechte klik met elkaar hebben. Tevens zien we ook steeds weer de punten waarop het mis is gelopen, zoals voor mij: hij is heel slecht in communiceren, snel boos en hij kan me intens verdrietig maken en er dan van weglopen waardoor ik me enorm eenzaam voel. Plus hij had altijd zo weinig tijd voor me.
Na de laatste break-up (2 jaar geleden) zijn er periodes geweest waarin we geen tot weinig contact hadden. Maar ook periodes waarin we elkaar dagelijks via WhatsApp spraken en ook weer zijn gaan afspreken. De manier waarop we naar elkaar kijken en de vonk die er tussen ons is zegt op dat moment genoeg. Die verliefdheid en het enorme van elkaar houden is nog zo sterk. Altijd als we dit voelen komt er ook weer een bepaalde angst naar voren bij mij en ik denk ook bij hem. We hebben er namelijk al zo vaak over gesproken maar altijd komen we op het punt van die grote twijfel. Waarom zou het nu wel gaan werken? Waarom zouden we nu niet meer zoveel ruzie hebben?
De twijfel resulteerde in ergerlijke situaties: de ene periode deed ik héél erg mijn best voor hem en kreeg ik dit niet terug. En de andere periode was het weer andersom en probeerde ik mezelf te beschermen terwijl hij zo zijn best deed. Want de pijn na een break-up wilde ik zeker niet nog eens. Het gemis en het verschrikkelijke gevoel dat erbij komt kijken. En op deze manier bleven we steeds om elkaar heendraaien als een soort vicieuze cirkel. Dan hij, dan ik. Dan weer radiostilte. En zo begint het elke keer weer opnieuw.
Inmiddels heb ik de situatie (al vaker) met hem besproken en komt hij nu tot de conclusie dat hij graag tijd wil zonder dat hij zich verplicht voelt met me te praten. Ik wilde hem zeker die ruimte geven en dit heb ik ook gedaan. Echter neemt hij dan tóch na enkele dagen weer contact met me op. Waardoor dit proces zich blijft herhalen. Na twee jaar is het wachten en om elkaar heendraaien voor mij een keer op. En dan vind ik dat we er al behoorlijk lang in zijn blijven hangen. Ik heb dus een zetje nodig richting mijn volgende stap. Ik zie dus samen een toekomst, maar ik wil dat we daar beiden even hard voor werken: tegelijkertijd! En anders wil ik door met mijn leven. Echter zoals jullie wellicht al verwachten: dit gesprek hebben we uiteraard ook al gehad dus het is tijd voor actie. Stoppen óf doorgaan. Recent heb ik aangegeven er echt voor te willen gaan waarop (je raadt het al) de angst en de twijfel weer bij hem toesloeg. En ik nog steeds wacht tot ik er uiteindelijk genoeg van heb en hij weer met hetzelfde verhaal bij mij aan komt zetten.
Aangezien de gesprekken die we hebben gevoerd duidelijk niet werkten en we nog steeds om elkaar heendraaien. Ik wil door, (het liefst) met óf zonder. Maar hoe?
Omdat ik me er even geen raad meer mee weet zou ik graag jullie advies en/of tips horen. Ik zal mijn situatie voor jullie (zo kort mogelijk) proberen te schetsen. Het is zo complex dat ik zo volledig mogelijk probeer te zijn.
Het zit zo dat mijn ex en ik al een tijdje uit elkaar zijn, nu zo’n twee jaar. Ik ben in de 4 jaren dat we samen waren altijd intens verliefd geweest en het gevoel dat ik bij hem had is iets wat me nog nooit eerder is overkomen. Nu is het zo dat onze relatie ongelofelijke hoogtepunten kende maar ook echte dieptepunten waarin we de meest verschrikkelijke ruzies hadden.
Dit resulteerde in het feit dat het tussen ons op en af ging, met meerdere break-ups als gevolg. In de twee jaar dat het uit is lukt het mij (en hem) niet om elkaar te vergeten. We zien beiden kwaliteiten in elkaar die behoorlijk aantrekkelijk zijn zoals een goede studie en hard werkend maar ook loyaliteit en dat we een oprechte klik met elkaar hebben. Tevens zien we ook steeds weer de punten waarop het mis is gelopen, zoals voor mij: hij is heel slecht in communiceren, snel boos en hij kan me intens verdrietig maken en er dan van weglopen waardoor ik me enorm eenzaam voel. Plus hij had altijd zo weinig tijd voor me.
Na de laatste break-up (2 jaar geleden) zijn er periodes geweest waarin we geen tot weinig contact hadden. Maar ook periodes waarin we elkaar dagelijks via WhatsApp spraken en ook weer zijn gaan afspreken. De manier waarop we naar elkaar kijken en de vonk die er tussen ons is zegt op dat moment genoeg. Die verliefdheid en het enorme van elkaar houden is nog zo sterk. Altijd als we dit voelen komt er ook weer een bepaalde angst naar voren bij mij en ik denk ook bij hem. We hebben er namelijk al zo vaak over gesproken maar altijd komen we op het punt van die grote twijfel. Waarom zou het nu wel gaan werken? Waarom zouden we nu niet meer zoveel ruzie hebben?
De twijfel resulteerde in ergerlijke situaties: de ene periode deed ik héél erg mijn best voor hem en kreeg ik dit niet terug. En de andere periode was het weer andersom en probeerde ik mezelf te beschermen terwijl hij zo zijn best deed. Want de pijn na een break-up wilde ik zeker niet nog eens. Het gemis en het verschrikkelijke gevoel dat erbij komt kijken. En op deze manier bleven we steeds om elkaar heendraaien als een soort vicieuze cirkel. Dan hij, dan ik. Dan weer radiostilte. En zo begint het elke keer weer opnieuw.
Inmiddels heb ik de situatie (al vaker) met hem besproken en komt hij nu tot de conclusie dat hij graag tijd wil zonder dat hij zich verplicht voelt met me te praten. Ik wilde hem zeker die ruimte geven en dit heb ik ook gedaan. Echter neemt hij dan tóch na enkele dagen weer contact met me op. Waardoor dit proces zich blijft herhalen. Na twee jaar is het wachten en om elkaar heendraaien voor mij een keer op. En dan vind ik dat we er al behoorlijk lang in zijn blijven hangen. Ik heb dus een zetje nodig richting mijn volgende stap. Ik zie dus samen een toekomst, maar ik wil dat we daar beiden even hard voor werken: tegelijkertijd! En anders wil ik door met mijn leven. Echter zoals jullie wellicht al verwachten: dit gesprek hebben we uiteraard ook al gehad dus het is tijd voor actie. Stoppen óf doorgaan. Recent heb ik aangegeven er echt voor te willen gaan waarop (je raadt het al) de angst en de twijfel weer bij hem toesloeg. En ik nog steeds wacht tot ik er uiteindelijk genoeg van heb en hij weer met hetzelfde verhaal bij mij aan komt zetten.
Aangezien de gesprekken die we hebben gevoerd duidelijk niet werkten en we nog steeds om elkaar heendraaien. Ik wil door, (het liefst) met óf zonder. Maar hoe?
vrijdag 13 september 2019 om 10:16
De pijn na een break up wil je niet meer maar wat je nu doet is die pijn al twee jaar lang vasthouden en koesteren.
Als je los wilt, verbreek dan het contact, en dan niet tijdelijk. Geef jezelf de kans om echt te rouwen en afscheid te nemen om je daarna vrij te voelen een leven zonder hem op te bouwen.
Als je los wilt, verbreek dan het contact, en dan niet tijdelijk. Geef jezelf de kans om echt te rouwen en afscheid te nemen om je daarna vrij te voelen een leven zonder hem op te bouwen.
vrijdag 13 september 2019 om 10:18
vrijdag 13 september 2019 om 10:21
Waar jullie ook heel goed in zijn is drama.
Een relatie is, als het goed is, helemaal niet zo hard werken. Bestaat uit goede communicatie, maar bovenal: de wens om het elkaar fijner te laten hebben in het leven. En dat je vertrouwd dat de ander hetzelfde erin staat. En dat als iemand even anders reageert of later is dan aangegeven of wat dan ook, je het je niet persoonlijk aantrekt, maar snapt dat er vast iets is waardoor de ander zo doet of later is.
De basis, vertrouwen op elkaar, bestaat niet bij jullie.
En dus stoppen, helemaal en radicaal en eerst leren op eigen benen te staan.
Een relatie is, als het goed is, helemaal niet zo hard werken. Bestaat uit goede communicatie, maar bovenal: de wens om het elkaar fijner te laten hebben in het leven. En dat je vertrouwd dat de ander hetzelfde erin staat. En dat als iemand even anders reageert of later is dan aangegeven of wat dan ook, je het je niet persoonlijk aantrekt, maar snapt dat er vast iets is waardoor de ander zo doet of later is.
De basis, vertrouwen op elkaar, bestaat niet bij jullie.
En dus stoppen, helemaal en radicaal en eerst leren op eigen benen te staan.
vrijdag 13 september 2019 om 10:23
vrijdag 13 september 2019 om 10:42
De mensen hierboven zeggen het al TO. Jullie lijken verslaafd te zijn aan het drama en 'all the feels' die dat oplevert door niet echt te stoppen met elkaar opzoeken. Ik zou eerder een stoppoging eens een defintief goede kans geven dan weer een relatie aangaan met iemand die niet kan communiceren, jou intens kan kwetsen en niet volledig voor je kiest qua tijd en inspanning.
vrijdag 13 september 2019 om 10:50
Is '98 je geboortejaar? Dan zou je al helemaal niet hard moeten werken voor een relatie die in mijn ogen niet eens een relatie mag heten. Met al het gedoe en de onderbrekingen. Je lijkt die diepe dalen te verbinden aan een intense liefde, maar het is gewoon ongezond. Dit zul je echt beseffen als je later in een stabiele relatie zit.
vrijdag 13 september 2019 om 12:43
Heel herkenbaar. Zat in hetzelfde schuitje. Ik heb er ook een topic vorige week over geopend.
In ieder geval is het beter om los te laten, want er veranderd toch niks. Jij bent zo en hij is zo. Ik herken het gevoel van zo intens gek op hem zijn. Ik heb ook nog steeds dat gevoel, en ik weet andersom ook, maar het matcht gewoon niet, en hoe harder je het probeert, hoe minder het gaat werken.
Het is idd een verslaving, anders had het allang gewerkt.
In ieder geval is het beter om los te laten, want er veranderd toch niks. Jij bent zo en hij is zo. Ik herken het gevoel van zo intens gek op hem zijn. Ik heb ook nog steeds dat gevoel, en ik weet andersom ook, maar het matcht gewoon niet, en hoe harder je het probeert, hoe minder het gaat werken.
Het is idd een verslaving, anders had het allang gewerkt.
vrijdag 13 september 2019 om 20:08
Je houdt dit zelf in stand door contact te houden. Je vergeet niet iemand die je regelmatig spreekt.
Alle contact verbreken is de enige oplossing.
Elk koppel had wel raakvlakken waarop het enorm goed ging maar toch gaat het niet goed genoeg om samen te kunnen zijn. Leer daar mee leven.
Het jammer is, ook al is het al 2 jaar uit, het moment dat je elkaar écht los laat begint het rouwproces pas. Die 2 jaar zijn totaal verspild.
Alle contact verbreken is de enige oplossing.
Elk koppel had wel raakvlakken waarop het enorm goed ging maar toch gaat het niet goed genoeg om samen te kunnen zijn. Leer daar mee leven.
Het jammer is, ook al is het al 2 jaar uit, het moment dat je elkaar écht los laat begint het rouwproces pas. Die 2 jaar zijn totaal verspild.
maandag 16 september 2019 om 19:01
Hoi allemaal,
Bedankt voor jullie reacties. In het begin was het even slikken en moeilijk om te lezen maar ik moet zeggen dat het een wake-up call voor me is geweest. Zelf zit je er zo diep in dat een nuchtere mening van buiten af je kan doen beseffen wat er eigenlijk gaande is. Ik ga zeker iets doen met jullie tips en adviezen!
Bedankt voor jullie reacties. In het begin was het even slikken en moeilijk om te lezen maar ik moet zeggen dat het een wake-up call voor me is geweest. Zelf zit je er zo diep in dat een nuchtere mening van buiten af je kan doen beseffen wat er eigenlijk gaande is. Ik ga zeker iets doen met jullie tips en adviezen!
