Relaties
alle pijlers
ik sluit me af van de liefde...
maandag 19 oktober 2009 om 19:37
De herfst is weer aangebroken en zoals ieder jaar zorgt het vallen van de bladeren voor een overweldigend gevoel van melancholie en gemis naar wat nooit was. Het is immers zo dat ik, als 24jarige, nog nooit een echte relatie gehad heb. Voor mijn 18e verjaardag werd ik heel regelmatig verliefd. Maar meer dan een platonische bewondering voor iemand werd het nooit. Tijdens mijn studententijd heb ik wel een soort 'vriendje' gehad. Ik was verliefd, maar bleef dat ontkennen (terwijl het er vingerdik op lag) omdat het label 'verliefd zijn' en de kans om een relatie te krijgen mij afschrok... maar ook omdat ik ergens voelde dat alles wat tussen ons gebeurde niet tot iets 'meer' kon leiden.. hij was immers verliefd op een goede vriendin.
Het was gewoon algemeen zo dat ik mij nooit voor jongens openstelde (omdat ik nog geen relatie wou, een relatie mij ergens afschrikte, ik dat allemaal te serieus vond en ik mijn eigen leven, individueel, wou leiden..).
Iets later vertrok ik voor een studie-uitwisseling naar Spanje, en daar was dat gevoel compleet van me afzijdig willen houden van jongens afwezig. Resultaat: ik werd verliefd en had er een korte relatie (maar zeer intens, omdat ik wist dat als ik terug naar huis ging ik hem nooit meer wou zien). Enkel verliefd kunnen worden als het krachtig, intens en met weinig 'hoop voor de toekomst' was, werd daarna een constante.. Ik ging voor 5 maanden naar een ver latijns-amerikaans land en ook al was ik in het begin helemaal niet verliefd op Gustavo, ik bleef niet onverschillig voor de belangstelling van een getrouwde man, en het resultaat laat zich al raden... we kregen een passionele relatie, hij was mijn alles, maar het kon niet zijn. Toen ik terug was heb ik tranen met tuiten gehuild, maandenlang enorm verdrietig geweest. Ook al had hij in de tussen tijd zijn vrouw verlaten en wou hij bij mij komen wonen.. het verstand heeft het van het hart gewonnen.
Ik was nog nooit zo verliefd geweest... en dan was het een onmogelijke en onbegrijpelijke liefde, waar mijn vriendinnen om lachten en ik ook, maar dan wel groen..
Dat was mijn langste relatie ooit, tot nu toe: 2 maanden.
Ik had hierna even tijd nodig om terug gelukkig te worden. Maar ondertussen denk ik nog steeds dat het de juiste keuze was (hoewel de koude herfstdagen mij aan zijn warme armen doen herinneren..).
Na dat latijns-amerikaans intermezzo besloot ik om vele knopen door te hakken, waarbij ik nog steeds twijfel of het de juiste zijn. Ik ging alleen wonen, vond een vaste job..
En nu doet het pijn, thuiskomen in een leeg en koud huis. Vriendinnen van mijn leeftijd die zwanger zijn. Een huis kopen. Samen verre reizen maken. Dingen die ik ook altijd wou.
Maar ik heb het niet. Ik sta hier thuis niet open om nieuwe mensen te leren kennen. Ik kijk er tegenop om tijd te investeren in een liefde. Ik leer geen interessante mannen kennen, ook al heb ik een bloeiend sociaal leven en ben ik zeker niet onknap. Wat houdt mij tegen om verliefd te worden?
En dan begint het twijfelen: ben ik lelijk? wat heb niet en hebben anderen dan wel? Waarom heb ik geen toekomstvisie (ik wil ook een huis en kinderen). Waarom wordt ik niet verliefd en kan ik de rest van mijn leven in handen nemen...?
Een warrig relaas, maar misschien heeft iemand tips/een gelijkaardig verhaal/warme raad?
Het was gewoon algemeen zo dat ik mij nooit voor jongens openstelde (omdat ik nog geen relatie wou, een relatie mij ergens afschrikte, ik dat allemaal te serieus vond en ik mijn eigen leven, individueel, wou leiden..).
Iets later vertrok ik voor een studie-uitwisseling naar Spanje, en daar was dat gevoel compleet van me afzijdig willen houden van jongens afwezig. Resultaat: ik werd verliefd en had er een korte relatie (maar zeer intens, omdat ik wist dat als ik terug naar huis ging ik hem nooit meer wou zien). Enkel verliefd kunnen worden als het krachtig, intens en met weinig 'hoop voor de toekomst' was, werd daarna een constante.. Ik ging voor 5 maanden naar een ver latijns-amerikaans land en ook al was ik in het begin helemaal niet verliefd op Gustavo, ik bleef niet onverschillig voor de belangstelling van een getrouwde man, en het resultaat laat zich al raden... we kregen een passionele relatie, hij was mijn alles, maar het kon niet zijn. Toen ik terug was heb ik tranen met tuiten gehuild, maandenlang enorm verdrietig geweest. Ook al had hij in de tussen tijd zijn vrouw verlaten en wou hij bij mij komen wonen.. het verstand heeft het van het hart gewonnen.
Ik was nog nooit zo verliefd geweest... en dan was het een onmogelijke en onbegrijpelijke liefde, waar mijn vriendinnen om lachten en ik ook, maar dan wel groen..
Dat was mijn langste relatie ooit, tot nu toe: 2 maanden.
Ik had hierna even tijd nodig om terug gelukkig te worden. Maar ondertussen denk ik nog steeds dat het de juiste keuze was (hoewel de koude herfstdagen mij aan zijn warme armen doen herinneren..).
Na dat latijns-amerikaans intermezzo besloot ik om vele knopen door te hakken, waarbij ik nog steeds twijfel of het de juiste zijn. Ik ging alleen wonen, vond een vaste job..
En nu doet het pijn, thuiskomen in een leeg en koud huis. Vriendinnen van mijn leeftijd die zwanger zijn. Een huis kopen. Samen verre reizen maken. Dingen die ik ook altijd wou.
Maar ik heb het niet. Ik sta hier thuis niet open om nieuwe mensen te leren kennen. Ik kijk er tegenop om tijd te investeren in een liefde. Ik leer geen interessante mannen kennen, ook al heb ik een bloeiend sociaal leven en ben ik zeker niet onknap. Wat houdt mij tegen om verliefd te worden?
En dan begint het twijfelen: ben ik lelijk? wat heb niet en hebben anderen dan wel? Waarom heb ik geen toekomstvisie (ik wil ook een huis en kinderen). Waarom wordt ik niet verliefd en kan ik de rest van mijn leven in handen nemen...?
Een warrig relaas, maar misschien heeft iemand tips/een gelijkaardig verhaal/warme raad?
maandag 19 oktober 2009 om 19:50
lieverd, je bent 24.... (eigenlijk was dit mijn enige reactie maar ik kan er nog wel wat bij schrijven)
Heb je nu al vriendinnen die zwanger worden? Zijn er vroeg bij.
En volgens mij ben je al verliefd geweest, je 'kunt' het dus wel!
Ik ben 26, en ik heb die twijfels ook, maar wel af en toe, als ik ook thuis kom in een leeg huis. Maar kijk eens kritisch naar de mensen mét relatie, die bij elkaar zijn omdat ze niet alleen durven zijn, omdat ze niet kunnen scheiden door de kinderen, hypotheek en dat soort zorgen. Kijk naar de vrijheid die je hebt, de tijd die je nog hebt, de energie die je in jezelf kan stoppen en jezelf te ontwikkelen.. totdat iemand een keer de moeite waard is. (oke ik moet m zelf ook nog vinden, want er zijn gewoon weinig mannen die t waard zijn, maar in de tussentijd zul je er zelf een feestje van moeten maken..)
Heb je nu al vriendinnen die zwanger worden? Zijn er vroeg bij.
En volgens mij ben je al verliefd geweest, je 'kunt' het dus wel!
Ik ben 26, en ik heb die twijfels ook, maar wel af en toe, als ik ook thuis kom in een leeg huis. Maar kijk eens kritisch naar de mensen mét relatie, die bij elkaar zijn omdat ze niet alleen durven zijn, omdat ze niet kunnen scheiden door de kinderen, hypotheek en dat soort zorgen. Kijk naar de vrijheid die je hebt, de tijd die je nog hebt, de energie die je in jezelf kan stoppen en jezelf te ontwikkelen.. totdat iemand een keer de moeite waard is. (oke ik moet m zelf ook nog vinden, want er zijn gewoon weinig mannen die t waard zijn, maar in de tussentijd zul je er zelf een feestje van moeten maken..)
maandag 19 oktober 2009 om 19:51
quote:En nu doet het pijn, thuiskomen in een leeg en koud huis. Vriendinnen van mijn leeftijd die zwanger zijn. Een huis kopen. Samen verre reizen maken. Dingen die ik ook altijd wou.Maak je huis zo gezellig dat het 'n warm huis is om lekker in je eentje in thuis te komen. En verre reizen kun je ook alleen maken, je komt genoeg andere reizigers tegen onderweg. Je hebt juist veel meer mogelijkheden om te reizen en om 'n leuk huis in te richten als je geen kind hebt, dus geniet van wat je hebt!
maandag 19 oktober 2009 om 19:55
Kom op hoor, je bent 24!! je hebt je hele leven nog voor je, wil je gevoel niet bagatalliseren maar je bent nog zo jong en ik vind het persoonlijk nog een beetje te jong om aan kinderen te beginnen uberhaupt om er over te denken, geniet eerst nog een beetje en probeer de dingen te doen die je wilt doen.
maandag 19 oktober 2009 om 19:58
Lieve schat; je bent vierentwintig jaar! Ik snap dat de bladeren vallen enzo, en ik snap dat je daar melancholisch van wordt, maar zo dramatisch erg is het toch allemaal niet?
Lange tijd was je duidelijk nog niet klaar om je te binden (relatie in ver buitenland, rommelen met een getrouwde man, wel verliefd maar er niets mee doen).
Nu ben je misschien wel klaar om te binden. Dat is prima, maar ga niet 'op zoek' naar een vent. En ga zeker niet je zo zielig voelen.
Waarom schrijf je dat je je hier niet open stelt om nieuwe mensen te leren kennen? Dat is namelijk volgens mij dé manier om een nieuwe liefde te ontmoeten. (Worked for me...)
Lange tijd was je duidelijk nog niet klaar om je te binden (relatie in ver buitenland, rommelen met een getrouwde man, wel verliefd maar er niets mee doen).
Nu ben je misschien wel klaar om te binden. Dat is prima, maar ga niet 'op zoek' naar een vent. En ga zeker niet je zo zielig voelen.
Waarom schrijf je dat je je hier niet open stelt om nieuwe mensen te leren kennen? Dat is namelijk volgens mij dé manier om een nieuwe liefde te ontmoeten. (Worked for me...)
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
maandag 19 oktober 2009 om 19:59
quote:EvyBlissy schreef op 19 oktober 2009 @ 19:58:
Lieve schat; je bent vierentwintig jaar! Ik snap dat de bladeren vallen enzo, en ik snap dat je daar melancholisch van wordt, maar zo dramatisch erg is het toch allemaal niet?
Lange tijd was je duidelijk nog niet klaar om je te binden (relatie in ver buitenland, rommelen met een getrouwde man, wel verliefd maar er niets mee doen).
Nu ben je misschien wel klaar om te binden. Dat is prima, maar ga niet 'op zoek' naar een vent. En ga zeker niet je zo zielig voelen.
Waarom schrijf je dat je je hier niet open stelt om nieuwe mensen te leren kennen? Dat is namelijk volgens mij dé manier om een nieuwe liefde te ontmoeten. (Worked for me...)Tikkeltje mosterd.
Lieve schat; je bent vierentwintig jaar! Ik snap dat de bladeren vallen enzo, en ik snap dat je daar melancholisch van wordt, maar zo dramatisch erg is het toch allemaal niet?
Lange tijd was je duidelijk nog niet klaar om je te binden (relatie in ver buitenland, rommelen met een getrouwde man, wel verliefd maar er niets mee doen).
Nu ben je misschien wel klaar om te binden. Dat is prima, maar ga niet 'op zoek' naar een vent. En ga zeker niet je zo zielig voelen.
Waarom schrijf je dat je je hier niet open stelt om nieuwe mensen te leren kennen? Dat is namelijk volgens mij dé manier om een nieuwe liefde te ontmoeten. (Worked for me...)Tikkeltje mosterd.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.