Relaties
alle pijlers
ik snap het NIET!
vrijdag 8 oktober 2010 om 23:27
Ik ga jullie even gebruiken om iets van me af te schrijven. Ik verwacht geen antwoorden want ik denk niet dat er een antwoord is. Ik snap het niet en ik wil het ook niet snappen.
Nu ±8 jaar geleden kwam ik mijn jeugdliefde weer tegen. Ze woonde aan de andere kant van het land en had aan dochtertje van 4 met 'onbekende' vader. De vonk sloeg weer over. Ze vertelde me dat ze niet op de normale manier zwanger kon worden maar binnen 4 maanden was het 'raak'. Baan opgezegd, verhuisd, zoon op de wereld gezet, dochter erkend, getrouwd, huis gekocht... en toen ging het na 3,5 jaar mis en goed ook. Letterlijk een bom die ontplofte. Relatietherapeut nam me apart en zei me letterlijk: "maak dat je weg komt". Maar mijn kinderen zijn heilig, ik ben zo lang mogelijk gebleven tot het echt niet meer ging. Goede afspraken gemaakt over co-ouderschap, week om week voor beide kinderen. Dat ging 3 weken goed tot ze besloot dat ik de kinderen niet meer mocht zien. Na 3 dagen had ze overigens een nieuwe kerel in huis waar ze door dochter mee in bed gevonden werd.
Na 3 maanden had ze weer een ander, raakte zwanger van haar derde en een jaar later is ze weer getrouwd. Ik ontdekte dat ze verhuisplannen had (met kinderen) de rechtszaak die won ik. Co-ouderschap moest in stand blijven. Weer gelazer, weer rechtszaak, onderzoek rvk, beschuldiging van misbruik naar mij, mediators, 2 jaar ellende, door politie van straat geplukt om valse aangiften. Rechtzaak weer gewonnen, co-ouderschap moet in belang van de kinderen in stand blijven. Ex trekt heel erg hard aan dochter, veel minder hard aan zoon. Heeft ooit voorgesteld ze op te splitsen, dochter bij haar, zoon bij mij... *()&$)*(&@$ Ik heb twee kinderen! Tot op een dag de maat vol was, dochter kwam thuis met verhalen die ik hier niet zal herhalen. Ik ben met haar nieuwe man gaan praten dat het beinvloeden en onder druk zetten van dochter moest stoppen. Toen is het rustig(er) geworden. Nu sinds een jaar gaat het goed. Kinderen de ene week bij mij, andere week bij hun. Kinderen zitten lekker in hun vel al trekt zoon meer naar mij en dochter meer naar haar moeder. We geven ze beide de ruimte hier in. Relatie met ex gaat weer wat beter, haar nieuwe man ook geen kwaaie peer. Mijn leventje eindelijk weer beetje op orde... pfffff. Gaat goed met de kinderen, zijn gelukkig, vrolijk, gaat goed op school. Zoon wel steeds vaker bij mij, ex is druk met die kleine van haar en zoon komt wat aandacht tekort. Wel nog gezeur om geld e.d., het huis.... maar dat noem ik 'rustig'. Dochter gaat naar middelbare school, is nu 12 en geeft aan liever meer naar haar moeder te gaan. Die is altijd thuis, ik werk.... schoolboeken en en weer is lastig en ik snap dat. Het dus met pijn in mijn hart en na een goed gesprek onze dochter laten weten dat ze mag kiezen en dat ik haar steun. Komt dochter een paar dagen erna met een contract aanzetten. Of ik even mijn handtekening wil zetten. Was zo verbaasd dat ik dat gedaan heb. Heb haar vervolgens gevraagd waarom dit zo moet. Van mama dus. Ben naar ex en man gegaan voor een goed gesprek. Heb aangegevens dat ik het gevoel kreeg dat de kinderen 'verdeeld' werden. Dit ontkennen ze dus, komt oprecht over. Maar wat ze wel zeggen is dat zoon van nu zeven nu eenmaal liever bij mij is... ex zegt laat hem maar bij jou wonen dat is fijner voor hem... Dat wil dus zeggen dat zoon en dochter uit elkaar gehaald worden!!!! Ik sta hier niet achter, krijg een knoop in mijn maag als ik er aan denk. Van de andere kant hoor en zie ik aan alle kanten dat zoon daar tussen wal en schip valt. Dat ze geen tijd voor hem hebben. Natuurlijk wil ik hem dolgraag altijd om me heen maar dit klopt niet! Ik heb in een ander draadje hier een paar dagen geleden het co-ouderschap nog lopen verdedigen, ik heb er zo hard voor gevochten om voor iedereen een eerlijke 50/50 basis te krijgen. En nu denk ik dat ik er toch naast zat. Misschien is dat niet het beste voor kinderen, misschien kan het toch niet
Nu ±8 jaar geleden kwam ik mijn jeugdliefde weer tegen. Ze woonde aan de andere kant van het land en had aan dochtertje van 4 met 'onbekende' vader. De vonk sloeg weer over. Ze vertelde me dat ze niet op de normale manier zwanger kon worden maar binnen 4 maanden was het 'raak'. Baan opgezegd, verhuisd, zoon op de wereld gezet, dochter erkend, getrouwd, huis gekocht... en toen ging het na 3,5 jaar mis en goed ook. Letterlijk een bom die ontplofte. Relatietherapeut nam me apart en zei me letterlijk: "maak dat je weg komt". Maar mijn kinderen zijn heilig, ik ben zo lang mogelijk gebleven tot het echt niet meer ging. Goede afspraken gemaakt over co-ouderschap, week om week voor beide kinderen. Dat ging 3 weken goed tot ze besloot dat ik de kinderen niet meer mocht zien. Na 3 dagen had ze overigens een nieuwe kerel in huis waar ze door dochter mee in bed gevonden werd.
Na 3 maanden had ze weer een ander, raakte zwanger van haar derde en een jaar later is ze weer getrouwd. Ik ontdekte dat ze verhuisplannen had (met kinderen) de rechtszaak die won ik. Co-ouderschap moest in stand blijven. Weer gelazer, weer rechtszaak, onderzoek rvk, beschuldiging van misbruik naar mij, mediators, 2 jaar ellende, door politie van straat geplukt om valse aangiften. Rechtzaak weer gewonnen, co-ouderschap moet in belang van de kinderen in stand blijven. Ex trekt heel erg hard aan dochter, veel minder hard aan zoon. Heeft ooit voorgesteld ze op te splitsen, dochter bij haar, zoon bij mij... *()&$)*(&@$ Ik heb twee kinderen! Tot op een dag de maat vol was, dochter kwam thuis met verhalen die ik hier niet zal herhalen. Ik ben met haar nieuwe man gaan praten dat het beinvloeden en onder druk zetten van dochter moest stoppen. Toen is het rustig(er) geworden. Nu sinds een jaar gaat het goed. Kinderen de ene week bij mij, andere week bij hun. Kinderen zitten lekker in hun vel al trekt zoon meer naar mij en dochter meer naar haar moeder. We geven ze beide de ruimte hier in. Relatie met ex gaat weer wat beter, haar nieuwe man ook geen kwaaie peer. Mijn leventje eindelijk weer beetje op orde... pfffff. Gaat goed met de kinderen, zijn gelukkig, vrolijk, gaat goed op school. Zoon wel steeds vaker bij mij, ex is druk met die kleine van haar en zoon komt wat aandacht tekort. Wel nog gezeur om geld e.d., het huis.... maar dat noem ik 'rustig'. Dochter gaat naar middelbare school, is nu 12 en geeft aan liever meer naar haar moeder te gaan. Die is altijd thuis, ik werk.... schoolboeken en en weer is lastig en ik snap dat. Het dus met pijn in mijn hart en na een goed gesprek onze dochter laten weten dat ze mag kiezen en dat ik haar steun. Komt dochter een paar dagen erna met een contract aanzetten. Of ik even mijn handtekening wil zetten. Was zo verbaasd dat ik dat gedaan heb. Heb haar vervolgens gevraagd waarom dit zo moet. Van mama dus. Ben naar ex en man gegaan voor een goed gesprek. Heb aangegevens dat ik het gevoel kreeg dat de kinderen 'verdeeld' werden. Dit ontkennen ze dus, komt oprecht over. Maar wat ze wel zeggen is dat zoon van nu zeven nu eenmaal liever bij mij is... ex zegt laat hem maar bij jou wonen dat is fijner voor hem... Dat wil dus zeggen dat zoon en dochter uit elkaar gehaald worden!!!! Ik sta hier niet achter, krijg een knoop in mijn maag als ik er aan denk. Van de andere kant hoor en zie ik aan alle kanten dat zoon daar tussen wal en schip valt. Dat ze geen tijd voor hem hebben. Natuurlijk wil ik hem dolgraag altijd om me heen maar dit klopt niet! Ik heb in een ander draadje hier een paar dagen geleden het co-ouderschap nog lopen verdedigen, ik heb er zo hard voor gevochten om voor iedereen een eerlijke 50/50 basis te krijgen. En nu denk ik dat ik er toch naast zat. Misschien is dat niet het beste voor kinderen, misschien kan het toch niet
vrijdag 8 oktober 2010 om 23:38
In het contract stonden de afspraken die ik met haar gemaakt heb. Dus dat ze nu bij haar moeder woont en twee weekenden en twee vrijdagen bij mij is.
Zoon heeft een voorkeur om bij mij te zijn. Ik heb(maak) meer tijd voor hem vrij. Ex heeft vaak aangegeven dat ze hem niet zo goed snapt/aanvoelt. Maar hij is zeker geen probleemkind. Verre van. Kan met hem lezen en schrijven, veel voorbeeldiger dan hij is komen ze niet voor denk ik. Je moet alleen wel tijd voor hem maken... We wonen in het zelfde dorp... 5 min. lopen.
Ik heb echt het gevoel dat ze een soort van afstand van hem doet.
Zoon heeft een voorkeur om bij mij te zijn. Ik heb(maak) meer tijd voor hem vrij. Ex heeft vaak aangegeven dat ze hem niet zo goed snapt/aanvoelt. Maar hij is zeker geen probleemkind. Verre van. Kan met hem lezen en schrijven, veel voorbeeldiger dan hij is komen ze niet voor denk ik. Je moet alleen wel tijd voor hem maken... We wonen in het zelfde dorp... 5 min. lopen.
Ik heb echt het gevoel dat ze een soort van afstand van hem doet.
vrijdag 8 oktober 2010 om 23:42
vrijdag 8 oktober 2010 om 23:43
Je klinkt alsof je ontzettend hard je best hebt gedaan om er voor allebei te zijn en dat weten ze vast ook allebei wel.
Je kunt wel wat rust gebruiken en zij ook.
Misschien kun je het ideaalbeeld van co-ouderschap wat meer loslaten en proberen objectief te kijken of de situatie idealer wordt door de nieuwe manier. Je dochter en zoon lijken zich allebei goed te kunnen uiten naar je dus misschien kun je er op vertrouwen nu dat ze zelf beginnen te zien waar ze het beste af zijn en ondanks eventuele contracten kan je dochter toch altijd nog je opzoeken als ze daar behoefte aan heeft.
Dat word misschien wel moeilijker als er weer een conflict ontstaat. Je bent ook een goede vader als je niet de strijd aangaat, dat is waarschijnlijk even wennen aangezien je bijna niet anders hebt gekund. Gewoon je ogen en oren open houden maar ook een beetje relaxen nu. Succes.
Je kunt wel wat rust gebruiken en zij ook.
Misschien kun je het ideaalbeeld van co-ouderschap wat meer loslaten en proberen objectief te kijken of de situatie idealer wordt door de nieuwe manier. Je dochter en zoon lijken zich allebei goed te kunnen uiten naar je dus misschien kun je er op vertrouwen nu dat ze zelf beginnen te zien waar ze het beste af zijn en ondanks eventuele contracten kan je dochter toch altijd nog je opzoeken als ze daar behoefte aan heeft.
Dat word misschien wel moeilijker als er weer een conflict ontstaat. Je bent ook een goede vader als je niet de strijd aangaat, dat is waarschijnlijk even wennen aangezien je bijna niet anders hebt gekund. Gewoon je ogen en oren open houden maar ook een beetje relaxen nu. Succes.
vrijdag 8 oktober 2010 om 23:59
Ik zou asap een advocaat bellen en dit bespreken. Als mensen met contracten aan komen zetten waar je niet achter staat (maar toch tekent)..niet goed...
Je kan je alsnog flexibel opstellen met de dagen, maar ik zou het niet zo op papier willen hebben, zeker niet met jullie verleden.
Mij zou het ook iets over intenties zeggen. En wat gebeurt er als dochter straks weer meer dagen naar jou wil??
Je kan je alsnog flexibel opstellen met de dagen, maar ik zou het niet zo op papier willen hebben, zeker niet met jullie verleden.
Mij zou het ook iets over intenties zeggen. En wat gebeurt er als dochter straks weer meer dagen naar jou wil??
zaterdag 9 oktober 2010 om 00:07
Ik heb mijn zoon 11 jaar niet gezien, bijzonder hard maar wel mijn verstand gevolgd. Ik vind dat jij je zoon bij je moet houden. Jouw wettige dochter, klinkt hard maar ze is biologisch gezien niet van jou, gaat haar eigen weg. Ik zou als ik jou was zorgen voor de kwaliteit van het leven van jouw zoon. Jouw ex wordt een eenzame vrouw, vol leugens en 3 kinderen van 3 mannen. dat zegt heel veel over haar...
Nogmaals,,, jouw bloedeigen zoon moet je bij je halen. Jouw 'dochter' gaat straks naar haar bioligische op zoek.
Mijn zoon had 11 jaar een andere vader maar nu (hij is 21) ben ik zijn vader. succes
Nogmaals,,, jouw bloedeigen zoon moet je bij je halen. Jouw 'dochter' gaat straks naar haar bioligische op zoek.
Mijn zoon had 11 jaar een andere vader maar nu (hij is 21) ben ik zijn vader. succes
zaterdag 9 oktober 2010 om 00:30
Ik zou een keertje ophouden met alle gerechtelijke machten erbij slepen. Hij heeft al alles gedaan en geregeld wat er geregeld moest worden. Het lijkt me tijd voor rust voor iedereen.
Het is ook je taak als ouder om stabiliteit te bieden en dat gaat het beste zonder onnodige conflicten...
HR73 is al zo lang strijdbaar en waakzaam dat hij echt niet ineens in slaap sukkelt en het niet zou opmerken mocht één van zijn kids hem nodig hebben.
Hoe gaat het nu verder met je HR73? Zou het niet lekker zijn om de rest van je leven even de volle aandacht te kunnen geven, zodat je kids zien hoe het ook kan...
Het is ook je taak als ouder om stabiliteit te bieden en dat gaat het beste zonder onnodige conflicten...
HR73 is al zo lang strijdbaar en waakzaam dat hij echt niet ineens in slaap sukkelt en het niet zou opmerken mocht één van zijn kids hem nodig hebben.
Hoe gaat het nu verder met je HR73? Zou het niet lekker zijn om de rest van je leven even de volle aandacht te kunnen geven, zodat je kids zien hoe het ook kan...
zaterdag 9 oktober 2010 om 00:53
Advies inwinnen is niet hetzelfde als de rechterlijke macht. Als contracten zoals dat niks betekenen, is er niks aan de hand toch? Ik zou het gewoon willen weten als ik hem was. Hoeft toch niet meteen een oorlogsverklaring te zijn?
En als iemand met contracten aan komt zetten komt dat op mij niet over als een intentie voor een conflictloze toekomst btw.
En als iemand met contracten aan komt zetten komt dat op mij niet over als een intentie voor een conflictloze toekomst btw.
zaterdag 9 oktober 2010 om 08:30
quote:Nefertiti schreef op 09 oktober 2010 @ 00:02:
Wees blij dat je jouw kinderen kan zien wanneer je maar wilt, er zijn zoveel vaders die hun kinderen helemaal niet meer zien omdat de ex tegenwerkt.
Ik weet dat je niets aan mijn bericht hebt maar moest het even kwijt.
Inderdaad, en daarom moet je blij zijn met iedere mogelijkheid dat je je kinderen mag zien en mag je vooral geen eisen hebben.
Wat een verhaal, als jouw zoon daar ongelukkig is dan is er toch maar één optie? Dat hij bij jou komt. Laat je dochter haar keuze maken en laat haar weten dat ze altijd welkom is.
Wees blij dat je jouw kinderen kan zien wanneer je maar wilt, er zijn zoveel vaders die hun kinderen helemaal niet meer zien omdat de ex tegenwerkt.
Ik weet dat je niets aan mijn bericht hebt maar moest het even kwijt.
Inderdaad, en daarom moet je blij zijn met iedere mogelijkheid dat je je kinderen mag zien en mag je vooral geen eisen hebben.
Wat een verhaal, als jouw zoon daar ongelukkig is dan is er toch maar één optie? Dat hij bij jou komt. Laat je dochter haar keuze maken en laat haar weten dat ze altijd welkom is.
zaterdag 9 oktober 2010 om 08:36
quote:Nefertiti schreef op 09 oktober 2010 @ 00:02:
Wees blij dat je jouw kinderen kan zien wanneer je maar wilt, er zijn zoveel vaders die hun kinderen helemaal niet meer zien omdat de ex tegenwerkt.
Ik weet dat je niets aan mijn bericht hebt maar moest het even kwijt.Goedemorgen, natuurlijk ben ik dankbaar voor het contact dat ik met de kinderen heb. Toch wel gek dat je dankbaar moet zijn voor iets wat de NORMAALStE zaak van de wereld is...
Wees blij dat je jouw kinderen kan zien wanneer je maar wilt, er zijn zoveel vaders die hun kinderen helemaal niet meer zien omdat de ex tegenwerkt.
Ik weet dat je niets aan mijn bericht hebt maar moest het even kwijt.Goedemorgen, natuurlijk ben ik dankbaar voor het contact dat ik met de kinderen heb. Toch wel gek dat je dankbaar moet zijn voor iets wat de NORMAALStE zaak van de wereld is...
zaterdag 9 oktober 2010 om 08:40
quote:meds schreef op 09 oktober 2010 @ 00:55:
co ouderschap is inderdaad niet de beste optie voor de kinderen.
De afgelopen 4 jaar zijn pure winst en zijn goed geweest voor onze kinderen. Dochter maakt nu zelf een andere keuze. Denk nog altijd dat co-ouderschap voor onze zoon prima is als moeder er iets harder aan zou trekken.
Nu hebben we een broer en zus die elkaar op papier twee weekenden per maand zien. De afgelopen 7 jaar zijn ze onafscheidelijk geweest...
co ouderschap is inderdaad niet de beste optie voor de kinderen.
De afgelopen 4 jaar zijn pure winst en zijn goed geweest voor onze kinderen. Dochter maakt nu zelf een andere keuze. Denk nog altijd dat co-ouderschap voor onze zoon prima is als moeder er iets harder aan zou trekken.
Nu hebben we een broer en zus die elkaar op papier twee weekenden per maand zien. De afgelopen 7 jaar zijn ze onafscheidelijk geweest...
zaterdag 9 oktober 2010 om 08:57
Iets zinnigs heb ik niet echt in te brengen alleen dat ik had gehoopt dat mijn vader vroeger de kracht had gehad om zo voor ons te vechten als jij doet voor jouw kinderen en dat ik hoop dat mochten mijn man en ik ooit besluiten dat t niet meer gaat dat mijn man en ik beide met evenveel kracht en liefde er voor de kids zullen zijn! Ik vind je een superpappa! :hug;
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
zaterdag 9 oktober 2010 om 09:04
