Relaties
alle pijlers
Ik vind het moeilijk.
donderdag 28 september 2017 om 21:46
Hoi allemaal,
Ik loop met mijn ziel onder mijn armen.
Ik wordt continu heen en weer geslingerd tussen mijn hoofd en mijn hart.
Niet heel lang geleden ben ik mijn moeder verloren waar ik een zeer innige band mee had.
Voor mijn gevoel kan ik gewoon nergens mijn ei kwijt, dus dan maar een topic.
Ik 28, partner 27. 5 jaar samen.
Wonen ook samen.
Samen een kindje van 14 maanden.
Voor ons kindje er was hadden we vaak ruzies over het verleden.
Over wat hij mij heeft aangedaan.
Door zijn ontrouw naar mij toe, kon ik hem niet meer vertrouwen.
Ik werd een controlerend monster.
Elke dag werd ik de grond ingeduwd vanwege mijn angsten en onzekerheden om hem kwijt te raken.
Er zijn zelfs klappen gevallen vanuit hem naar mij toe.
Maar dan echt serieus.
Gekneusde ribben en schouder.
We zijn uit elkaar gegaan.
Ik ben in intensieve therapie gegaan voor mijn verlatingsangst omdat ik er al te lang mee liep.
In de therapie heb ik geleerd dat mijn gedrag voortkwam uit mijn verleden door het missen van een stabiel vaderfiguur in mijn leven.
Ik heb dit geleerd een plek te geven.
Na de therapie te hebben afgerond zijn we weer bij elkaar gekomen.
Ik was 'genezen'.
Ik heb mijn angsten onder ogen gezien door los te laten wat me het meest dierbaar was.
En dat heeft me geholpen!
Ik ben niet meer angstig, ik ben zelfs iets sterker geworden. Zeker na de dood van mijn moeder. Daardoor zijn we naar elkaar toegegroeid en toen ineens..
Werd ik zwanger.
We besloten ervoor te gaan samen.
Hij zag dat ik was veranderd en ik zag ook dat hij goede wil had.
En vanaf dat moment leek hij totaal te zijn omgeslagen.
Hij kleineert en vernedert mij als we woorden hebben, kritiek kan hij niet aan.
Zodra hij op zijn punten gewezen wordt gaat hij in de aanval en zet hem op een verdedigings modus.
Ja maar jij... Is een zin die hij altijd gebruikt als verweer in een discussie.
Daarna volgt stilzwijgen.
Heel vaak maken we gesprekken niet af omdat HIJ het goed vind zo.
Om de volgende dag vrolijk verder te gaan of te doen alsof er niets gebeurt is.
Dit irriteert mij enorm.
Hij heeft mij al van alles aangedaan en toch blijf ik maar hangen.
Zo lief is hij niet.
Hij doet nooit iets leuks voor me of met me.
Waarom blijf ik dan? Omdat ik me ergens schuldig voel dat ik me in het verleden ook belachelijk heb gedragen?..
Toen ons kindje werd geboren ging het 1 week leuk.
Erna was er telkens heibel.
Er zijn momenten dat ik naar mijn familie ben gevlucht omdat ik het niet meer trok.
Wanneer hij boos is mag het hele huis het horen. Al is het 3u in de nacht. Noemt mij hoer, slet, gestoord etc.
Vaak ook gewoon waar mijn zoontje bij zit. Terwijl ik vaak alleen iets wil aanmerken over een bepaalde situatie.
Daarin tegen heeft hij ook geen gevoel voor empathie.
Wanneer ik me rot voel krijg ik nooit een arm of een knuffel die me zegt dat alles goed komt.
Wanneer ik ziek ben, wordt me niets uit handen genomen.
En dan ineens weer wel. Dan is hij ineens wel actief en ondernemend.
Vaak wanneer hij merkt dat ik me eraan irriteer.
Ik ben het pas goed zat geweest en na de zoveelste keer hoer te zijn genoemd heb ik eindelijk het lef gehad hem een knal in zn gezicht te geven.
Een platte hand.
Ik werd vol in mijn gezicht gespuugd voor de zoveelste keer.
Ik ben radeloos.
Hij zit momenteel in agressie regulatie therapie.
Maar het gedrag blijft.
Zijn ego is groot.
Hij zit daar omdat het hem is 'opgelegd'.
Sorry kent hij niet.
Ook draagt hij bij in het huishouden.
Alles precies de helft terwijl hij meer heeft als mij.
En ook op seksueel gebied is hij egoïstisch.
Waarom blijf ik?
Ik wil een ander leven.
Mijn kindje zal altijd in zijn leven blijven maar ik weet nu al wat voor tegenwerking me te wachten staat straks.
Want van de alimentatie zal ik vast gaan shoppen. Terwijl deze mama elke euro met een zuiver geweten besteed.
Het zal vast een heel warrig verhaal zijn maar dat ben ik ook.
Ik weet eigenlijk wat me te doen staat, al is dit voor mijn kindje.
Maar ergens durf ik de definitieve stap niet te zetten en er echt alleen voor te staan....
Ik loop met mijn ziel onder mijn armen.
Ik wordt continu heen en weer geslingerd tussen mijn hoofd en mijn hart.
Niet heel lang geleden ben ik mijn moeder verloren waar ik een zeer innige band mee had.
Voor mijn gevoel kan ik gewoon nergens mijn ei kwijt, dus dan maar een topic.
Ik 28, partner 27. 5 jaar samen.
Wonen ook samen.
Samen een kindje van 14 maanden.
Voor ons kindje er was hadden we vaak ruzies over het verleden.
Over wat hij mij heeft aangedaan.
Door zijn ontrouw naar mij toe, kon ik hem niet meer vertrouwen.
Ik werd een controlerend monster.
Elke dag werd ik de grond ingeduwd vanwege mijn angsten en onzekerheden om hem kwijt te raken.
Er zijn zelfs klappen gevallen vanuit hem naar mij toe.
Maar dan echt serieus.
Gekneusde ribben en schouder.
We zijn uit elkaar gegaan.
Ik ben in intensieve therapie gegaan voor mijn verlatingsangst omdat ik er al te lang mee liep.
In de therapie heb ik geleerd dat mijn gedrag voortkwam uit mijn verleden door het missen van een stabiel vaderfiguur in mijn leven.
Ik heb dit geleerd een plek te geven.
Na de therapie te hebben afgerond zijn we weer bij elkaar gekomen.
Ik was 'genezen'.
Ik heb mijn angsten onder ogen gezien door los te laten wat me het meest dierbaar was.
En dat heeft me geholpen!
Ik ben niet meer angstig, ik ben zelfs iets sterker geworden. Zeker na de dood van mijn moeder. Daardoor zijn we naar elkaar toegegroeid en toen ineens..
Werd ik zwanger.
We besloten ervoor te gaan samen.
Hij zag dat ik was veranderd en ik zag ook dat hij goede wil had.
En vanaf dat moment leek hij totaal te zijn omgeslagen.
Hij kleineert en vernedert mij als we woorden hebben, kritiek kan hij niet aan.
Zodra hij op zijn punten gewezen wordt gaat hij in de aanval en zet hem op een verdedigings modus.
Ja maar jij... Is een zin die hij altijd gebruikt als verweer in een discussie.
Daarna volgt stilzwijgen.
Heel vaak maken we gesprekken niet af omdat HIJ het goed vind zo.
Om de volgende dag vrolijk verder te gaan of te doen alsof er niets gebeurt is.
Dit irriteert mij enorm.
Hij heeft mij al van alles aangedaan en toch blijf ik maar hangen.
Zo lief is hij niet.
Hij doet nooit iets leuks voor me of met me.
Waarom blijf ik dan? Omdat ik me ergens schuldig voel dat ik me in het verleden ook belachelijk heb gedragen?..
Toen ons kindje werd geboren ging het 1 week leuk.
Erna was er telkens heibel.
Er zijn momenten dat ik naar mijn familie ben gevlucht omdat ik het niet meer trok.
Wanneer hij boos is mag het hele huis het horen. Al is het 3u in de nacht. Noemt mij hoer, slet, gestoord etc.
Vaak ook gewoon waar mijn zoontje bij zit. Terwijl ik vaak alleen iets wil aanmerken over een bepaalde situatie.
Daarin tegen heeft hij ook geen gevoel voor empathie.
Wanneer ik me rot voel krijg ik nooit een arm of een knuffel die me zegt dat alles goed komt.
Wanneer ik ziek ben, wordt me niets uit handen genomen.
En dan ineens weer wel. Dan is hij ineens wel actief en ondernemend.
Vaak wanneer hij merkt dat ik me eraan irriteer.
Ik ben het pas goed zat geweest en na de zoveelste keer hoer te zijn genoemd heb ik eindelijk het lef gehad hem een knal in zn gezicht te geven.
Een platte hand.
Ik werd vol in mijn gezicht gespuugd voor de zoveelste keer.
Ik ben radeloos.
Hij zit momenteel in agressie regulatie therapie.
Maar het gedrag blijft.
Zijn ego is groot.
Hij zit daar omdat het hem is 'opgelegd'.
Sorry kent hij niet.
Ook draagt hij bij in het huishouden.
Alles precies de helft terwijl hij meer heeft als mij.
En ook op seksueel gebied is hij egoïstisch.
Waarom blijf ik?
Ik wil een ander leven.
Mijn kindje zal altijd in zijn leven blijven maar ik weet nu al wat voor tegenwerking me te wachten staat straks.
Want van de alimentatie zal ik vast gaan shoppen. Terwijl deze mama elke euro met een zuiver geweten besteed.
Het zal vast een heel warrig verhaal zijn maar dat ben ik ook.
Ik weet eigenlijk wat me te doen staat, al is dit voor mijn kindje.
Maar ergens durf ik de definitieve stap niet te zetten en er echt alleen voor te staan....
vrijdag 29 september 2017 om 01:09
Dat zal je hem vast vaker gezegd hebben.FruityVoizze schreef: ↑28-09-2017 23:31Ik weet ook inderdaad gewoon dat hij ons huis uitmoet.
Maar ik ben nu zover dat ik hem een ultimatum heb gesteld.
Dat als hij nog 1x tegen me uitvalt op wat voor manier dan ook, ik hem buiten mijn deur gooi.
! dag dat jij jullie kind langer in deze situatie laat leven is er 1 teveel en breng ook jij schade aan je kind toe. Knoop dat maar eens in je oren.
Door bij deze droploel te blijven ben je zelf net zo schuldig aan het niet beschermen van je kind.
vrijdag 29 september 2017 om 05:40
Wat naar, maar één ding staat als een paal boven water: je moederlijke plicht roept. Je moet stoppen met deze alles vernietigende relatie. Inpakken, wegwezen (vriendin, familie, blijf van mijn lijf), uithuilen en hulp inschakelen (mediator vrijblijvend bellen?) betreffende afronding van de randzaken. Heel veel sterkte!
vrijdag 29 september 2017 om 05:53
Dit is dus gevaarlijk, valt onder de noemer "het valt wel mee". Nee, het valt niet mee. Jij bent de ouder, dus jij neemt de beslissing voor het kind. Wat als jij een buurvrouw had waarbij je 2x per week de ramen ziet beven? En huilende kinderen in de tuin. Dan is het toch ook niet normaal? Of zou je dat pas opvallen als dat dagelijks het geval was? Wegwezen! Luister naar je moeder, nogmaals sterkte.FruityVoizze schreef: ↑29-09-2017 00:15Om me gelijk weg te zetten als iemand zonder wilskracht vind ik wat kort door de bocht.
Het is niet zo dat mijn zoon dagelijks tussen 2 vechtende ouders zit. Het gebeurt wel wekelijks dat zijn ouders ruzie hebben.
Van de keren dat ik ben mishandeld heeft mijn zoontje er gelukkig niets van mee gekregen omdat hij bij de opvang was.
Ik zie niet in dat hij in staat is om hem te slaan. Wel om verbale agressie te gebruiken.
Maar zo zie ik wel meer dingen niet goed in momenteel.
vrijdag 29 september 2017 om 06:28
Waarom afwachten? Deze man zou ik buiten zetten voor de zon onder was.FruityVoizze schreef: ↑28-09-2017 23:31Ik weet ook inderdaad gewoon dat hij ons huis uitmoet.
Maar ik ben nu zover dat ik hem een ultimatum heb gesteld.
Dat als hij nog 1x tegen me uitvalt op wat voor manier dan ook, ik hem buiten mijn deur gooi.
Elke dag die je bij hem blijft raken je kind en jij meer beschadigd.
De Wet van Wuiles: hoe langer de OP, hoe kleiner de kans op een duurzame relatie.
vrijdag 29 september 2017 om 07:07
Hij dreigt met zijn ozo goede advocaat die helemaal gespecialiseerd is in familie recht om zo dingen te eisen zoals gezag mocht ik ooit weggaan.
Tuurlik doet hij dat, dreigen. Heeft hij uberhaupt geld daarvoor? Waarschijnlijk niet.
Ik weet dat het vreselijk moeilijk is, maar zet hem eruit. Zorg dat je je kennissen als backup hebt, of dat er iemand bij je is. Geef hem een uur om zijn spullen te pakken en zijn sleutels in te leveren. Direct.
Waarschijnlijk gaat het niet zomaar, gaat hij flink schreeuwen, dus zorg maar dat er iemand bij je is.
Tuurlik doet hij dat, dreigen. Heeft hij uberhaupt geld daarvoor? Waarschijnlijk niet.
Ik weet dat het vreselijk moeilijk is, maar zet hem eruit. Zorg dat je je kennissen als backup hebt, of dat er iemand bij je is. Geef hem een uur om zijn spullen te pakken en zijn sleutels in te leveren. Direct.
Waarschijnlijk gaat het niet zomaar, gaat hij flink schreeuwen, dus zorg maar dat er iemand bij je is.
vrijdag 29 september 2017 om 07:57
Je verlatingsangst is nog zeer aanwezig. Anders beindigde je de relatie wel.
Het komt goed als je alleen verder gaat. Jij kunt dit prima alleen. Beter nog zelfs want dan heb je geen energiezuiger meer die jou onderuit haalt. Kom op lieverd. Jij kunt dit. Jij staat hier ver boven. Nou actie in de tent. Jij weet heus wat je te doen staat en jij gaat het doen. En wel nu!
Het komt goed als je alleen verder gaat. Jij kunt dit prima alleen. Beter nog zelfs want dan heb je geen energiezuiger meer die jou onderuit haalt. Kom op lieverd. Jij kunt dit. Jij staat hier ver boven. Nou actie in de tent. Jij weet heus wat je te doen staat en jij gaat het doen. En wel nu!
Een dag niet gescheten is een dag niet geleefd
vrijdag 29 september 2017 om 08:56
Pff ik vind het echt moeilijk om te lezen hoe je jezelf voor de gek blijft houden. Instanties zijn goed op de hoogte van zijn uitspattingen, er is dus geen mogelijkheid dat ze hem zullen geloven en kind opeens bij hem komt te wonen. Hij gaat niet veranderen, "ultimatum" of niet. Het is dus wachten tot de volgende uitbarsting. En het is je kind al aan het beschadigen, dat kan niet anders. Hij begint binnenkort te praten, hoe denk je dat ze dat leren? Door te observeren door naar hun ouders te kijken en te luisteren.
En natuurlijk heb je wel te weinig ruggengraat en ben je nog steeds veel te zwak. En heb je nog steeds zware verlatingsangst. Want met een lichte vorm van verlatingsangst blijf je ook niet in een situatie waar jij in zit, helemaal niet met een kind. Kies voor je kind, voordat ook hij levenslange issues heeft die het jou zo moeilijk maken. Dat wil je je kind toch besparen?
En natuurlijk heb je wel te weinig ruggengraat en ben je nog steeds veel te zwak. En heb je nog steeds zware verlatingsangst. Want met een lichte vorm van verlatingsangst blijf je ook niet in een situatie waar jij in zit, helemaal niet met een kind. Kies voor je kind, voordat ook hij levenslange issues heeft die het jou zo moeilijk maken. Dat wil je je kind toch besparen?
vrijdag 29 september 2017 om 09:03
Nou, nou, je hebt hem een ultimatum gesteld. Als ik teruglees wat jij deze man jou allemaal hebt laten aandoen, want je bent veel te laat met je ultimatum, dan stelt ook dit weinig voor. "Nog" 1 keer? Waarom niet de tientallen keren hiervoor? Je bent 28 met een eigen huis en een inkomen. Geen dakloze tienermoeder. Maar zolang je je afhankelijkheid op 1 zet vind ik je als moeder een zacht ei die zichzelf en die lamlul belangrijker vindt dan haar kind. Wat een ontzettend passieve slappe houding zeg.FruityVoizze schreef: ↑28-09-2017 23:31Ik weet ook inderdaad gewoon dat hij ons huis uitmoet.
Maar ik ben nu zover dat ik hem een ultimatum heb gesteld.
Dat als hij nog 1x tegen me uitvalt op wat voor manier dan ook, ik hem buiten mijn deur gooi.
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
vrijdag 29 september 2017 om 09:19
Och TO, het gaat er toch niet om of hij je nog 1x iets aan doet? Stel dat hij zich vanaf nu echt voorbeeldig zou gaan gedragen, zou je dan ooit het vertrouwen voelen wat normaal is in een relatie? Ga je serieus afwachten tot het weer mis gaat? En nog wel wetende dat er een ultimatum is gesteld met voor hem het vooruitzicht dat hij alles kwijt raakt? Dat zou nog wel eens een hele heftige escalatie kunnen worden.
Ik zou als ik jou was een slotenmaker laten komen, zijn spullen buiten de deur zetten en hem blokken op mijn 06. Ook buren en politie op de hoogte stellen.
Niet afwachten, maar handelen. Dit kun jij jezelf maar zeker je kind niet langer aan doen. Een kind krijgt meer mee dan je denkt!
Ik zou als ik jou was een slotenmaker laten komen, zijn spullen buiten de deur zetten en hem blokken op mijn 06. Ook buren en politie op de hoogte stellen.
Niet afwachten, maar handelen. Dit kun jij jezelf maar zeker je kind niet langer aan doen. Een kind krijgt meer mee dan je denkt!
vrijdag 29 september 2017 om 09:34
Dank jullie allen.
De berichtjes komen goed aan.
Sommige doen me in tranen uitbarsten maar het is de waarheid.
Het gaat niet meer zo en ik kan niet langer doorgaan op deze voet.
Mijn zoontje heeft hier helemaal niets aan. Het enige wat ik doe is het risico nemen dat hij weer wordt blootgesteld aan het gedrag van zijn vader.
Ik wilde vanmorgen de kleine naar de opvang brengen met de fiets maar dat ging niet omdat hij mijn fietssleutel bij zich had.
Ook mijn pinpas zit nog in zijn portemonnee.
Toen ik hem belde met de vraag waar alles was, oops, vergeten terug te geven.
Ik werd best pissig omdat hij zo ondoordacht kan zijn.
Ik moet nu alles met het OV doen aangezien hij ook de auto mee heeft.
Ik meldde aan hem dat hij voortaan na moet denken waarop er gezegd werd dat ik anders voortaan maar lekker mijn eigen boodschappen moet doen.
En waar moest ik allemaal heen dan?
Want het was mijn schuld dat ik er niet aan had gedacht gisteren?
Ik ben op.
Klaar.
Ik heb het net aan mijn buurvrouw die tevens een zeer goede vriendin is geworden verteld dat ik ermee wil stoppen.
Dat ik alles in gang ga zetten om dit besluit te kunnen nemen.
Ze wil graag in de buurt zijn als ik dit ga vertellen aan hem.
Helaas is ze zondag pas terug.
Ik kan de kleine dan bij haar brengen mocht het escaleren.
Ze kan dan ook ingrijpen als het uit de hand loopt.
Ik ga doorzetten nu.
Maar eerst ga ik naar mijn moeder, haar een bloemetje brengen en haar vertellen wat ik van plan ben.
Ik hoop zo dat ze me ergens steunt van boven om deze ellende af te kappen en bij mijn gevoel te blijven.
De berichtjes komen goed aan.
Sommige doen me in tranen uitbarsten maar het is de waarheid.
Het gaat niet meer zo en ik kan niet langer doorgaan op deze voet.
Mijn zoontje heeft hier helemaal niets aan. Het enige wat ik doe is het risico nemen dat hij weer wordt blootgesteld aan het gedrag van zijn vader.
Ik wilde vanmorgen de kleine naar de opvang brengen met de fiets maar dat ging niet omdat hij mijn fietssleutel bij zich had.
Ook mijn pinpas zit nog in zijn portemonnee.
Toen ik hem belde met de vraag waar alles was, oops, vergeten terug te geven.
Ik werd best pissig omdat hij zo ondoordacht kan zijn.
Ik moet nu alles met het OV doen aangezien hij ook de auto mee heeft.
Ik meldde aan hem dat hij voortaan na moet denken waarop er gezegd werd dat ik anders voortaan maar lekker mijn eigen boodschappen moet doen.
En waar moest ik allemaal heen dan?
Want het was mijn schuld dat ik er niet aan had gedacht gisteren?
Ik ben op.
Klaar.
Ik heb het net aan mijn buurvrouw die tevens een zeer goede vriendin is geworden verteld dat ik ermee wil stoppen.
Dat ik alles in gang ga zetten om dit besluit te kunnen nemen.
Ze wil graag in de buurt zijn als ik dit ga vertellen aan hem.
Helaas is ze zondag pas terug.
Ik kan de kleine dan bij haar brengen mocht het escaleren.
Ze kan dan ook ingrijpen als het uit de hand loopt.
Ik ga doorzetten nu.
Maar eerst ga ik naar mijn moeder, haar een bloemetje brengen en haar vertellen wat ik van plan ben.
Ik hoop zo dat ze me ergens steunt van boven om deze ellende af te kappen en bij mijn gevoel te blijven.
vrijdag 29 september 2017 om 09:45
Verstandige beslissing. Zorg dat je alle belangrijke documenten even ergens anders onderbrengt mocht het nodig zijn dat je (tijdelijk) het huis verlaat. Desnoods ook een tasje met wat kleding en persoonlijke spulletjes. Zorg dat je je pinpas terugkrijgt of boek vast online geld over naar een andere rekening waar je geld van af kunt halen of boek het even over naar iemand die je vertrouwd. En licht meer mensen over je plan in. Sterkte. Mijn mening was ongezouten maar mijn intentie is goedbedoeld.
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
vrijdag 29 september 2017 om 09:52
vrijdag 29 september 2017 om 09:57
Same here. Waarom ik ook zei jij eruit i.p.v. hem eruit, omdat ik uit jouw verhaal hoor dat hij zo moeilijk is. Dan gaat het niet meer om principes: kinderen gaan voor. Gewoon alles inpakken en weg. Daarna hulp inschakelen vanuit neutrale omgeving, ben je ook zelf juridisch niet onverantwoordelijk bezig. Zet em op!SweetFirefly schreef: ↑29-09-2017 09:45Verstandige beslissing. Zorg dat je alle belangrijke documenten even ergens anders onderbrengt mocht het nodig zijn dat je (tijdelijk) het huis verlaat. Desnoods ook een tasje met wat kleding en persoonlijke spulletjes. Zorg dat je je pinpas terugkrijgt of boek vast online geld over naar een andere rekening waar je geld van af kunt halen of boek het even over naar iemand die je vertrouwd. En licht meer mensen over je plan in. Sterkte. Mijn mening was ongezouten maar mijn intentie is goedbedoeld.
vrijdag 29 september 2017 om 10:29
Opvoeden is voorleven. Jullie leren zoon nu dat het oké is om tegen je partner te schreeuwen, te slaan, elkaar uit te schelden en in het gezicht te spugen. Wil je dat je zoon dat later ook bij zijn partner gaat doen? Of bij jou?
Goed dat je bij hem weggaat. Als je het niet op kunt brengen voor jezelf, doe het dan voor je zoon. Omdat je hem een fijne jeugd gunt.
Goed dat je bij hem weggaat. Als je het niet op kunt brengen voor jezelf, doe het dan voor je zoon. Omdat je hem een fijne jeugd gunt.
vrijdag 29 september 2017 om 13:10
Hij wil je aan huis houden, vandaar dat hij jouw pinpas, huissleutel en de auto mee heeft. dit is voorbedachte rade, ook al doet hij van niet. Hij is een stiekeme smiecht die jou van de wereld wil afscheiden zodat hij je meer in zijn macht krijgt.
Gelukkig ben je van plan om weg te gaan. Is het een mogelijkheid om bij je moeder in te trekken met je kind? Heb je een onderkomen of is het een optie de sloten van het huis te veranderen? Je moet nu zo snel mogelijk doorpakken en niet pas tot zondag wachten als de buurvrouw een keer tijd heeft.
Gelukkig ben je van plan om weg te gaan. Is het een mogelijkheid om bij je moeder in te trekken met je kind? Heb je een onderkomen of is het een optie de sloten van het huis te veranderen? Je moet nu zo snel mogelijk doorpakken en niet pas tot zondag wachten als de buurvrouw een keer tijd heeft.
vrijdag 29 september 2017 om 15:38
De moeder van TO is overleden iones... niet zo'n tactische opmerking van je.iones schreef: ↑29-09-2017 13:10Hij wil je aan huis houden, vandaar dat hij jouw pinpas, huissleutel en de auto mee heeft. dit is voorbedachte rade, ook al doet hij van niet. Hij is een stiekeme smiecht die jou van de wereld wil afscheiden zodat hij je meer in zijn macht krijgt.
Gelukkig ben je van plan om weg te gaan. Is het een mogelijkheid om bij je moeder in te trekken met je kind? Heb je een onderkomen of is het een optie de sloten van het huis te veranderen? Je moet nu zo snel mogelijk doorpakken en niet pas tot zondag wachten als de buurvrouw een keer tijd heeft.
anoniem_650aaeb67f04b wijzigde dit bericht op 29-09-2017 15:39
Reden: spelfout
Reden: spelfout
0.07% gewijzigd
vrijdag 29 september 2017 om 16:57
???????
En dit dan?
FruityVoizze schreef: ↑29-09-2017 09:34
Ik ga doorzetten nu.
Maar eerst ga ik naar mijn moeder, haar een bloemetje brengen en haar vertellen wat ik van plan ben.
Ik hoop zo dat ze me ergens steunt van boven om deze ellende af te kappen en bij mijn gevoel te blijven.
vrijdag 29 september 2017 om 17:01
TO je kunt het echt waar. Dit is voor zowel jezelf als voor je zoontje de beste keuze. Bereid je inderdaad goed voor, het zal niet makkelijk zijn maar je komt er echt wel.
Je moeder had ook gewild dat je weg ging en zou trots op je zijn geweest als je eenmaal die stap had gezet probeer daar kracht uit te halen. Heel veel sterkte toegewenst!
Je moeder had ook gewild dat je weg ging en zou trots op je zijn geweest als je eenmaal die stap had gezet probeer daar kracht uit te halen. Heel veel sterkte toegewenst!
vrijdag 29 september 2017 om 17:10
FruityVoizze schreef: ↑28-09-2017 22:27Plus dat ik echt heel sterk het gevoel heb dat ik met iemand leef die een narcistische stoornis heeft.
Hij erkent zijn fouten en of schuld nooit.
Heeft continu problemen met werkgevers.
Heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel.
Heeft nog geen euro gespaard voor onze kleine.
Regelt zijn administratieve zaken niet.
Terwijl ik alles aan elkaar knoop met alles wat ik heb.
Ik voel me de grootste muts die er rond loopt. En het ergste is nog dat ik al weet dat mijn kleine er niets van zult leren.
Geen voorbeeld om tegenop te kijken.
Maar wel heel veel om en met hem lacht. Maar helaas lacht hij naar heel veel mensen zo leuk....
Oh gut, daar hebben we hem al. Beter hou je het bij jezelf, bij waarom jij dit allemaal toestaat, waarom jij maar bij hem blijft en waarom jij het verstandig vond om met hem een kind op de wereld te zetten. En hoe jij dit nu gaat rechtbreien.
s-groot wijzigde dit bericht op 29-09-2017 17:23
Reden: hij moest jij zijn
Reden: hij moest jij zijn
0.10% gewijzigd