Ik vind het moeilijk.

Hoi allemaal,

Ik loop met mijn ziel onder mijn armen.
Ik wordt continu heen en weer geslingerd tussen mijn hoofd en mijn hart.
Niet heel lang geleden ben ik mijn moeder verloren waar ik een zeer innige band mee had.
Voor mijn gevoel kan ik gewoon nergens mijn ei kwijt, dus dan maar een topic.

Ik 28, partner 27. 5 jaar samen.
Wonen ook samen.
Samen een kindje van 14 maanden.
Voor ons kindje er was hadden we vaak ruzies over het verleden.
Over wat hij mij heeft aangedaan.
Door zijn ontrouw naar mij toe, kon ik hem niet meer vertrouwen.
Ik werd een controlerend monster.
Elke dag werd ik de grond ingeduwd vanwege mijn angsten en onzekerheden om hem kwijt te raken.
Er zijn zelfs klappen gevallen vanuit hem naar mij toe.
Maar dan echt serieus.
Gekneusde ribben en schouder.
We zijn uit elkaar gegaan.
Ik ben in intensieve therapie gegaan voor mijn verlatingsangst omdat ik er al te lang mee liep.
In de therapie heb ik geleerd dat mijn gedrag voortkwam uit mijn verleden door het missen van een stabiel vaderfiguur in mijn leven.
Ik heb dit geleerd een plek te geven.
Na de therapie te hebben afgerond zijn we weer bij elkaar gekomen.
Ik was 'genezen'.
Ik heb mijn angsten onder ogen gezien door los te laten wat me het meest dierbaar was.
En dat heeft me geholpen!
Ik ben niet meer angstig, ik ben zelfs iets sterker geworden. Zeker na de dood van mijn moeder. Daardoor zijn we naar elkaar toegegroeid en toen ineens..
Werd ik zwanger.
We besloten ervoor te gaan samen.
Hij zag dat ik was veranderd en ik zag ook dat hij goede wil had.
En vanaf dat moment leek hij totaal te zijn omgeslagen.
Hij kleineert en vernedert mij als we woorden hebben, kritiek kan hij niet aan.
Zodra hij op zijn punten gewezen wordt gaat hij in de aanval en zet hem op een verdedigings modus.
Ja maar jij... Is een zin die hij altijd gebruikt als verweer in een discussie.
Daarna volgt stilzwijgen.
Heel vaak maken we gesprekken niet af omdat HIJ het goed vind zo.
Om de volgende dag vrolijk verder te gaan of te doen alsof er niets gebeurt is.
Dit irriteert mij enorm.
Hij heeft mij al van alles aangedaan en toch blijf ik maar hangen.
Zo lief is hij niet.
Hij doet nooit iets leuks voor me of met me.
Waarom blijf ik dan? Omdat ik me ergens schuldig voel dat ik me in het verleden ook belachelijk heb gedragen?..
Toen ons kindje werd geboren ging het 1 week leuk.
Erna was er telkens heibel.
Er zijn momenten dat ik naar mijn familie ben gevlucht omdat ik het niet meer trok.
Wanneer hij boos is mag het hele huis het horen. Al is het 3u in de nacht. Noemt mij hoer, slet, gestoord etc.
Vaak ook gewoon waar mijn zoontje bij zit. Terwijl ik vaak alleen iets wil aanmerken over een bepaalde situatie.
Daarin tegen heeft hij ook geen gevoel voor empathie.
Wanneer ik me rot voel krijg ik nooit een arm of een knuffel die me zegt dat alles goed komt.
Wanneer ik ziek ben, wordt me niets uit handen genomen.
En dan ineens weer wel. Dan is hij ineens wel actief en ondernemend.
Vaak wanneer hij merkt dat ik me eraan irriteer.
Ik ben het pas goed zat geweest en na de zoveelste keer hoer te zijn genoemd heb ik eindelijk het lef gehad hem een knal in zn gezicht te geven.
Een platte hand.
Ik werd vol in mijn gezicht gespuugd voor de zoveelste keer.
Ik ben radeloos.
Hij zit momenteel in agressie regulatie therapie.
Maar het gedrag blijft.
Zijn ego is groot.
Hij zit daar omdat het hem is 'opgelegd'.
Sorry kent hij niet.
Ook draagt hij bij in het huishouden.
Alles precies de helft terwijl hij meer heeft als mij.
En ook op seksueel gebied is hij egoïstisch.
Waarom blijf ik?
Ik wil een ander leven.
Mijn kindje zal altijd in zijn leven blijven maar ik weet nu al wat voor tegenwerking me te wachten staat straks.
Want van de alimentatie zal ik vast gaan shoppen. Terwijl deze mama elke euro met een zuiver geweten besteed.

Het zal vast een heel warrig verhaal zijn maar dat ben ik ook.
Ik weet eigenlijk wat me te doen staat, al is dit voor mijn kindje.
Maar ergens durf ik de definitieve stap niet te zetten en er echt alleen voor te staan....

Nav__ schreef: ↑

28-09-2017 22:27

Lieverd, je raakt je zoontje niet kwijt als jij hem beschermd! Waarom denken mensen toch altijd dat hulpverleners zomaar lukraak kinderen bij hun ouders weghalen? Dat is je reinste onzin, het klopt niet. Op dit soort momenten heb ik echt de schurft aan de media, want die schrijven mooie verhalen op en daardoor durven mensen de hulpverlening niet meer op te zoeken. Gevolg: kinderen blijven in gevaar. Ik beloof je dat het niet zo werkt. Echt niet. Ik werk nu 7 jaar in de jeugdhulpverlening en ik zie misschien een kind of twee per jaar gedwongen uit huis gaan. Ik kom wekelijks bij drie tot vier gezinnen thuis, dus reken maar uit. Ouders die er alles aan doen om hun kinderen te beschermen door weg te gaan, raken hun kind niet zomaar kwijt. Je raakt hem eerder kwijt als je hem niet beschermd. Als je blijft. Als de buren de politie bellen bijvoorbeeld, en jij hebt al die tijd verzaakt eerlijk te zijn tegen hulpverleners en instanties en daardoor je zoontje bewust in deze situatie laten zitten.

Je moet om hulp vragen. Je raakt hem niet kwijt alleen omdat je eerlijk bent en om hulp vraagt, echt niet. Waarom denk je dat? Waar baseer je dat op? Je mag me ook een pb'tje sturen als je dat fijner vindt, dan help ik je geheel anoniem.

Echt meid, weg daar, samen met je kindje.

Dat vind ik erg lief.
Ik heb ook te horen gekregen van mijn voogd dat ik me nergens zorgen om hoef te maken.
En het is ook zo dat het slaan nu sinds juni gestopt is.
Maar dat geldt niet voor het stem verheffen, schelden, kleineren en of geestelijk mishandelen.

Ik zie het meer zo dat er geen enkel stel is dat geen problemen heeft.
We hebben een hoop meegemaakt.
Ik heb jaren alles gepikt en geslikt.
Sinds hij doorheeft dat ik assertiever wordt en voor mezelf opkom merk ik enorme weerstand.
Hij vind dat hij een speciale behandeling nodig heeft ofzo?

Ik denk tevaak goh; hoe zou het voelen om alleen te zijn?
Verder helpt hij wel met opknappen als we verhuizen, want dat is heel bijzonder dat je dat doet?
En ja, toen mijn moeder stierf had ik even een echte vent aan mijn zijde.
Om erna weer helemaal om te slaan.
Oh my god.
Ik moet hem uit mijn huis zetten.
Ik weet het.
Ik heb kennissen die van de situatie afweten en heel dicht bij me wonen en staan.
Ze zullen we altijd helpen en bijstaan.
Nu ze met eigen ogen zien waartoe hij in staat is, zien ze hem liever gaan als komen.

Ik ben bang om mijn zoontje kwijt te raken omdat ik weet hoe zijn vader werkt.
Hij zal vuurspuwen en kostte wat het kost mij zwart maken.
Zo is hij gewoon. Heeft dit al een keer eerder bewezen..
Het zou hem niet interesseren dat hij leugens verteld en mijn zoon misschien wel weggehaald kan worden.

Jullie hebben gelijk.
En de waarheid doet gewoon pijn.
Ik weet dat ik even sterk moet blijven voor mijn kleine.
Wat voor voorbeeld geef ik hem door te blijven bij een man zoals zijn vader?
Elke vezel in mijn lijf schreeuwt het.
Vandaag was het weer feest.
Waarom ik altijd zo blij wordt als de naam van de buurjongen valt?
Want hij keek zo blij toen ik langs liep van de week?
Ik heb deze jongen 1x gezien.
Hij woont er nu een maand?
Hij kwam zich netjes voorstellen.
Verder geen contact gehad, nooit meer gesproken.
Waarom ik mensen toevoeg die van het mannelijk geslacht zijn want ik zie ze toch nooit? Maar ik wel heel fijn contact mee heb en ik ze al jaren ken?
Ik zie wel zie wanneer ik geen relatie heb met hem?
Dit resulteert in een vragenvuur waarop ik alles beantwoord en hij steeds verder doorzanikt.
Totdat ik zeg dat hij me met rust moet laten.
En dit alles terwijl mijn zoontje naast hem op de bank zat te drinken.

Dit heeft me doen besluiten een topic te openen.
Ik kijk in tranen naar de foto van mijn moeder.
Ze zei me allang dat ik weg moest gaan.
Heb er zelfs woorden met haar over gehad 3 weken voor ze stierf.
Gelukkig hebben we dit direct uitgesproken. Maar toch. Het achtervolgt me...

Nav__ schreef: ↑

28-09-2017 23:02

Heeft de vader gezag?

En . Luister naar je moeder! Je verdient echt beter.

Nee, hij dringt er soms wel op aan.
Ik ga er verder niet op in bij hem.

Dakduif÷ schreef: ↑

28-09-2017 23:05

Dit.
Nu de schouders eronder. Voor het kind.

Ik ga dit maandag aankaarten bij mijn behandelaar.
Er is geen OTS, maar er is wel een onderzoek aangevraagd door mijn voogd/coach.

Ik hoef hem simpelweg alleen maar buiten de deur te zetten. Maar ik wil het wel doen in de juiste volgorde.
Ik wil mezelf indekken als ik de knoop doorhak.
Ik wil bewijsmateriaal hebben mocht het tot een rechtzaak komen.
Ik heb namelijk al 2x een spraak memo kunnen opnemen van zijn uitspattingen.
Ook heb ik 2x aangifte gedaan.
Door het laatste voorval waar mijn zoontje gelukkig niet bij was heeft hij de opgelegde behandeling gekregen. Ook een taakstraf die hij momenteel uitvoert.
Hij dreigt met zijn ozo goede advocaat die helemaal gespecialiseerd is in familie recht om zo dingen te eisen zoals gezag mocht ik ooit weggaan.

Nav__ schreef: ↑

28-09-2017 23:00

Er is dus een ots? Neem dan de gezinsvoogd in vertrouwen. Ze zegt niet voor niets dat je, je niet druk hoeft te maken. Vraag haar om een veilige plek samen met jouw zoontje. Bespreek ook dat je bang bent dat hij je gaat zwart maken (maar dat doen bijna alle ouders die uit elkaar zijn, waarbij hulp betrokken is. Dus dat zijn gezinsvoogden en kinderrechters gewend, maak je niet druk). Betrek eventueel de wijkagent voor meer veiligheid. Maar plan je 'vlucht' liever zorgvuldig dan slordig en snel! Denk om je veiligheid en die van je kindje.

Echt, blijf geen 8 jaar hangen zoals ik heb gedaan. Zo zonde! Ik weet dat ook dit soort mannen soms lief zijn, of helpen in huis. Maar bedenk je dat ze dat alleen uit eigen belang doen. Als ZIJ even geen zin hebben om ruzie te maken. Als ZIJ zich even goed willen voelen over zichzelf. Het heeft niets met jou te maken. Mijn ex was zogenaamd ook zo 'door mij'. Vreemd genoeg is zijn relatie na mij stukgelopen om hetzelfde huiselijk geweld. Laat je niets aanpraten, meid. Deze mannen zijn ziek en worden NOOIT meer beter.

Als jij nu blijft en de instanties komen erachter dat jij je zoontje niet hebt beschermd, wil dit nog niet zeggen dat je hem kwijt bent... maar dan lijkt het echt minder goed. En terecht ook, het IS ook niet goed om te blijven. Hoe het nu gaat, is het onveilig voor jouw zoontje. Hij moet daar echt weg en jij ook.

Ik weet ook inderdaad gewoon dat hij ons huis uitmoet.
Maar ik ben nu zover dat ik hem een ultimatum heb gesteld.
Dat als hij nog 1x tegen me uitvalt op wat voor manier dan ook, ik hem buiten mijn deur gooi.

Enn schreef: ↑

29-09-2017 00:01

Misschien als hij zijn kind begint te meppen heb je wel voldoende reden? Ja hij gaat hem meppen, het is alleen de vraag wanneer. Is het dan wel voldoende voor je om bij hem weg te blijven? Hoop dat het kleine lijfje het aan kan en dat moet wel veel over hebben voor een moeder zonder wilskracht.

Om me gelijk weg te zetten als iemand zonder wilskracht vind ik wat kort door de bocht.
Het is niet zo dat mijn zoon dagelijks tussen 2 vechtende ouders zit. Het gebeurt wel wekelijks dat zijn ouders ruzie hebben.
Van de keren dat ik ben mishandeld heeft mijn zoontje er gelukkig niets van mee gekregen omdat hij bij de opvang was.
Ik zie niet in dat hij in staat is om hem te slaan. Wel om verbale agressie te gebruiken.
Maar zo zie ik wel meer dingen niet goed in momenteel.

Dakduif÷ schreef: ↑

29-09-2017 00:06

Jij geeft wel een eyeopener.
Ik bedenk me nu ineens dat een kind je allergrootste drijfveer zou moeten zijn om een knoop door te hakken. Gelijk. Geen kansen meer geven aan die man.

Natuurlijk is mijn zoontje de allergrootste drijfveer om dit door te zetten.
Alleen is zijn vader wel onberekenbaar als het gaat om de relatie beeindigen.
Het is niet dat ik niet voor ons durf te kiezen, ik ben bang voor het leven erna. Ik ben me er zeer goed van bewust waaraan mijn zoon regelmatig wordt blootgesteld.
Hij kan zelf geen keuzes maken, die moet ik maken.
Maar ik moet dit wel in stappen doen.
Het is natuurlijk altijd gemakkelijk een situatie te beoordelen vanaf een beeldscherm.
Maar wanneer je er midden in zit, heeft de medaille een hele andere zijde.
Ik ben er met mijn beide ogen ingetrapt en soms doe ik het nog.
Maar alles wordt me helder, alleen mis ik die daadkracht nog.
Ik hoop dat juist door dit soort berichten en een gesprek met mijn behandelaren ik tot de juiste beslissing kan komen en dat is stoppen.
Maar ik zal never en te nimmer het ten kosten laten gaan van mijn kleine.
Daarom heb ik zoals al eerder gezegd zijn vader een ultimatum gesteld.
Geen raar gedoe meer, anders pak je je biezen. Zijn tassen staan nog ingepakt van de vorige keer. Deze keer komen ze er niet meer in.