Relaties
alle pijlers
Ik voel me niet thuis in mijn eigen huis
dinsdag 7 oktober 2008 om 20:00
Of ik dit verhaal duidelijk kan verwoorden weet ik niet, maar ik doe een poging.
Ik ben een meisje van 20, bijna 21 jaar. Zit in het laatste jaar van mijn mbo studie en woon nog bij mijn ouders. Dat laatste is vooral omdat de opleding dichtbij is en hier in de buurt op kamers gaan niet kan (geen studentenkamers of dergelijke). Ik kijk er enorm naar uit het huis uit te gaan. Hierna ga ik nog een hbo studie volgen in het noorden van het land, iets waar ik bijna niet op kan wachten.
Ik ben de jongste thuis, kom uit een gezin van 4 kinderen, allemaal uit huis behalve ik dus. Anderhalf jaar geleden was ik even een zorgekindje; ik was depressief, had een angststoornis. In die tijd heb ik heel wat te voorduren gehad wat betreft de relatie met mijn ouders. Ze wisten geen raad met mijn depressie en waren hulpeloos. Vooral met mijn moeder heb ik het een en andere te voorduren gehad. Ze is ongeduldig en dominant van aard, en juist dat kon ik toen niet gebruiken om beter te worden.
Mijn ouders gingen 4 weken op vakantie, ik bleef alleen thuis - nog depressief-. In die 4 weken is mijn depressie en een heel groot deel van mijn angststoornis weggegaan. Ik was weer vrolijk en zag alles weer zitten. Toen mijn ouders terugkwamen van vakantie ging het tussen ons ook weer stukke beter.
Nu, anderhalf jaar later. Ik heb sinds een jaar een vriend, maar mijn moeder vind hem niet leuk. Dat heeft ze nooit hardop gezegd, maar ik merk het aan dr': ze praat vrijwel nooit positief over hem. Dit geeft mij een heel slecht gevoel, aangezien ik stapelgek op hem ben. Ik wil graag dat ze hem accepteert. Mijn vader vind het wel een leuke jongen trouwens.
Omdat ik de jongste ben thuis, wordt er regelmatig nog op me gemoederd, niet alleen door mijn ouders maar ook door mijn broer en zussen. Dit geeft bij mij veel onzekerheid, ze geven mij namelijk het gevoel dat ik niet veel kan, niet veel weet en niet zelfstandig ben. Ik heb dit anderhalf jaar geleden met een psycholoog al eens besproken, en die vertelde dat het met "losmaken" te maken heeft. Ik ben daar de afgelopen tijd heel erg mee bezig geweest en heb me al redelijk losgemaakt van mijn ouders, maar zij - en vooral mijn moeder- niet van mij.
Dit brengt enorm veel irritaties met zich mee. Na weer een aanvaring heb ik eens opgeschreven wat voor gevoelens mij dat teweeg brengen:
Afgewezen voelen
Geen intresse tonen (Ook niet in vriend)
Niet welkom voelen thuis (Hier kom ik zo op terug)
Geschreeuw en gesnauw tegen mij
-Veel vloeken (Doet mijn moeder graag en daar irriteer ik me mateloos aan)
-Voor mij beslissen/mij als kind behandelen
Ik voel me niet meer thuis in mijn eigen huis. Mijn vriend woont in het Noorden van het land en als ik daar ben zijn dat gelijk een aantal dagen. Ik maak dan hun gezinsleven mee, en alhoewel zijn ouders in een scheiding liggen, vind ik het daar gezelliger en voel ik me daar méér thuis.
Dat was mijn verhaal, en nu mijn probleem:
Ik moet nog een half jaar hier uit zien te houden. Dat klinkt nu heel bot, maar zo voel ik het echt. Ik zou zo graag een gezellig laatste half jaar thuis willen hebben, maar ik durf niet te zeggen hoe ik me voel tegenover mijn moeders gedrag. Ik zou haar er op aan willen spreken, maar dat lukt gewoon niet doordat ze enorm dominant is en gelijk gaat snauwen, waardoor ik weer een schuldgevoel krijg. Hoe moet ik dit nu aanpakken? Gewoon stilletjes verzwijgen en alles negeren? Of eerst met mijn vader praten en daarna een keer met zijn 3en? Of eerst met een zus of broer?
Ik ben een meisje van 20, bijna 21 jaar. Zit in het laatste jaar van mijn mbo studie en woon nog bij mijn ouders. Dat laatste is vooral omdat de opleding dichtbij is en hier in de buurt op kamers gaan niet kan (geen studentenkamers of dergelijke). Ik kijk er enorm naar uit het huis uit te gaan. Hierna ga ik nog een hbo studie volgen in het noorden van het land, iets waar ik bijna niet op kan wachten.
Ik ben de jongste thuis, kom uit een gezin van 4 kinderen, allemaal uit huis behalve ik dus. Anderhalf jaar geleden was ik even een zorgekindje; ik was depressief, had een angststoornis. In die tijd heb ik heel wat te voorduren gehad wat betreft de relatie met mijn ouders. Ze wisten geen raad met mijn depressie en waren hulpeloos. Vooral met mijn moeder heb ik het een en andere te voorduren gehad. Ze is ongeduldig en dominant van aard, en juist dat kon ik toen niet gebruiken om beter te worden.
Mijn ouders gingen 4 weken op vakantie, ik bleef alleen thuis - nog depressief-. In die 4 weken is mijn depressie en een heel groot deel van mijn angststoornis weggegaan. Ik was weer vrolijk en zag alles weer zitten. Toen mijn ouders terugkwamen van vakantie ging het tussen ons ook weer stukke beter.
Nu, anderhalf jaar later. Ik heb sinds een jaar een vriend, maar mijn moeder vind hem niet leuk. Dat heeft ze nooit hardop gezegd, maar ik merk het aan dr': ze praat vrijwel nooit positief over hem. Dit geeft mij een heel slecht gevoel, aangezien ik stapelgek op hem ben. Ik wil graag dat ze hem accepteert. Mijn vader vind het wel een leuke jongen trouwens.
Omdat ik de jongste ben thuis, wordt er regelmatig nog op me gemoederd, niet alleen door mijn ouders maar ook door mijn broer en zussen. Dit geeft bij mij veel onzekerheid, ze geven mij namelijk het gevoel dat ik niet veel kan, niet veel weet en niet zelfstandig ben. Ik heb dit anderhalf jaar geleden met een psycholoog al eens besproken, en die vertelde dat het met "losmaken" te maken heeft. Ik ben daar de afgelopen tijd heel erg mee bezig geweest en heb me al redelijk losgemaakt van mijn ouders, maar zij - en vooral mijn moeder- niet van mij.
Dit brengt enorm veel irritaties met zich mee. Na weer een aanvaring heb ik eens opgeschreven wat voor gevoelens mij dat teweeg brengen:
Afgewezen voelen
Geen intresse tonen (Ook niet in vriend)
Niet welkom voelen thuis (Hier kom ik zo op terug)
Geschreeuw en gesnauw tegen mij
-Veel vloeken (Doet mijn moeder graag en daar irriteer ik me mateloos aan)
-Voor mij beslissen/mij als kind behandelen
Ik voel me niet meer thuis in mijn eigen huis. Mijn vriend woont in het Noorden van het land en als ik daar ben zijn dat gelijk een aantal dagen. Ik maak dan hun gezinsleven mee, en alhoewel zijn ouders in een scheiding liggen, vind ik het daar gezelliger en voel ik me daar méér thuis.
Dat was mijn verhaal, en nu mijn probleem:
Ik moet nog een half jaar hier uit zien te houden. Dat klinkt nu heel bot, maar zo voel ik het echt. Ik zou zo graag een gezellig laatste half jaar thuis willen hebben, maar ik durf niet te zeggen hoe ik me voel tegenover mijn moeders gedrag. Ik zou haar er op aan willen spreken, maar dat lukt gewoon niet doordat ze enorm dominant is en gelijk gaat snauwen, waardoor ik weer een schuldgevoel krijg. Hoe moet ik dit nu aanpakken? Gewoon stilletjes verzwijgen en alles negeren? Of eerst met mijn vader praten en daarna een keer met zijn 3en? Of eerst met een zus of broer?
dinsdag 7 oktober 2008 om 20:46
Hey Frederieke! Jeetje meis wat herkenbaar! Het je niet kunnen uiten tegen je ouders! Daar heb ik ook wel last van gehad toen ik zo oud was als jij (ben nu 31). Ik ben ook de jongste en werd door broer, zus en ouders altijd bemoederd.
Wat voor tips ik je kan geven? (Phoe dat is moeilijk. Ik ben er op een gegeven moment overheen gegroeit...)
Als je met je ouders praat (of met who-ever) betrek het dan helemaal op jezelf. Jij voelt, jij vind enz... Dus geen verwijten gaan maken dat je moeder altijd zo snauwt maar zeggen dat jij er een heel naar gevoel van krijgt als ze haar stem verheft...
Dat je bijvoorbeeld begrijpt dat door alles wat er gebeurd is met jouw angst ed ze wat over bezorgd zijn maar dat jij daar het gevoel van krijgt dat je niets zelf kan, je niet voor jezelf kan zorgen. En dat je jezelf bewust bent dat je hun soms in een lastig parket brengt...
Dus... veel begrip tonen voor hun... en daarbij je eigen gevoel er in leggen...
Ik heb met mijn ouders gesprekken gehad over hun opvoeding van mij... heb ze gezegd dat ze het juist goed hebben gedaan maar dat ik een volwassen vrouw ben die haar eigen fouten moet maken. Dat honderden mensen kunnen zeggen dat ik iets niet moet doen maar dat ik dat zelf moet ondervinden en de consequenties moet dragen...
Heel veel succes!
Wat voor tips ik je kan geven? (Phoe dat is moeilijk. Ik ben er op een gegeven moment overheen gegroeit...)
Als je met je ouders praat (of met who-ever) betrek het dan helemaal op jezelf. Jij voelt, jij vind enz... Dus geen verwijten gaan maken dat je moeder altijd zo snauwt maar zeggen dat jij er een heel naar gevoel van krijgt als ze haar stem verheft...
Dat je bijvoorbeeld begrijpt dat door alles wat er gebeurd is met jouw angst ed ze wat over bezorgd zijn maar dat jij daar het gevoel van krijgt dat je niets zelf kan, je niet voor jezelf kan zorgen. En dat je jezelf bewust bent dat je hun soms in een lastig parket brengt...
Dus... veel begrip tonen voor hun... en daarbij je eigen gevoel er in leggen...
Ik heb met mijn ouders gesprekken gehad over hun opvoeding van mij... heb ze gezegd dat ze het juist goed hebben gedaan maar dat ik een volwassen vrouw ben die haar eigen fouten moet maken. Dat honderden mensen kunnen zeggen dat ik iets niet moet doen maar dat ik dat zelf moet ondervinden en de consequenties moet dragen...
Heel veel succes!
dinsdag 7 oktober 2008 om 21:12
Ik ben 24 en woon na meer dan 5 jaar op mezelf gewoond te hebben weer thuis. In het begin gaf dat ook vrij veel spanningen (zal ik verder niet over uit weiden).
Wat bij mij heeft geholpen is dat ik uiteindelijk toch in gesprek met ze ben gegaan. We hebben afgesproken dat we als 3 volwassenen in een huis leven en zo ook met elkaar om gaan. Iedereen draagt z'n steentje bij als volwassene. Dus of schoonmaken, koken, wassen etc. Als ik niet thuis eet of slaap laat ik dat even weten, maar er wordt verder niet naar gevraagd. Ik word niet meer betutteld en als het kind behandeld en dat werkt heel goed. Tuurlijk, het zijn en blijven je ouders en soms maken ze een opmerking over mijn weinige slaap of watsoever maar goed, dat hoort erbij.
Ik snap dat dit voor jou misschien iets lastiger is omdat jij nog nooit uit huis bent geweest, maar in gesprek gaan is echt het beste! Toen ik opmezelf woonde, woonde mijn broertje van jouw leeftijd ook alleen met m'n ouders en ze hadden dezelfde afspraken en dat verliep ook goed, hij was ook nog nooit uit huis geweest.
Verder heeft het mij ook geholpen om financieel onafhankelijk te worden van m'n ouders(verzekeringen, leningen etc). Jij bent iets jonger en omdat je nog weer gaat studeren weet ik niet of dat mogelijk is voor jou, maar het gaf mij ook een gevoel dat ik minder kind ben. Ik betaal geen huur ofzo, maar ik doe vaak gewoon de boodschappen etc. Verder betalen m'n ouders helemaal niks voor me.
Ik weet niet of het je helpt, maar iig veel succes!
Wat bij mij heeft geholpen is dat ik uiteindelijk toch in gesprek met ze ben gegaan. We hebben afgesproken dat we als 3 volwassenen in een huis leven en zo ook met elkaar om gaan. Iedereen draagt z'n steentje bij als volwassene. Dus of schoonmaken, koken, wassen etc. Als ik niet thuis eet of slaap laat ik dat even weten, maar er wordt verder niet naar gevraagd. Ik word niet meer betutteld en als het kind behandeld en dat werkt heel goed. Tuurlijk, het zijn en blijven je ouders en soms maken ze een opmerking over mijn weinige slaap of watsoever maar goed, dat hoort erbij.
Ik snap dat dit voor jou misschien iets lastiger is omdat jij nog nooit uit huis bent geweest, maar in gesprek gaan is echt het beste! Toen ik opmezelf woonde, woonde mijn broertje van jouw leeftijd ook alleen met m'n ouders en ze hadden dezelfde afspraken en dat verliep ook goed, hij was ook nog nooit uit huis geweest.
Verder heeft het mij ook geholpen om financieel onafhankelijk te worden van m'n ouders(verzekeringen, leningen etc). Jij bent iets jonger en omdat je nog weer gaat studeren weet ik niet of dat mogelijk is voor jou, maar het gaf mij ook een gevoel dat ik minder kind ben. Ik betaal geen huur ofzo, maar ik doe vaak gewoon de boodschappen etc. Verder betalen m'n ouders helemaal niks voor me.
Ik weet niet of het je helpt, maar iig veel succes!
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
dinsdag 7 oktober 2008 om 21:32
Tjee, ik heb geen idee. Normaal gesproken zijn ouders eraan gewend dat de kinderen groeien, zeker als er meer zijn.
Troost je, mijn man wordt nog steeds als een klein kind behandeld, en die is al bijna 45.... In gesprek gaan heeft niet geholpen, inmiddels hebben we al meer dan twee jaar geen contact meer.
Aan de ene kant zou een gesprek moeten kunnen helpen, maar dan moet je het inderdaad op jezelf betrekken: ik vind het niet zo fijn als je me beveelt de afwas te doen, ik vind het niet prettig als je me zo afsnauwt (op het moment dat het gebeurd).
Aan de andere kant; je 'moet' nog een half jaartje. In die tijd ben je regelmatig bij je vriend (en moeders vinden vriendjes maar zelden leuk), je bent bezig met je studie.... Ik denk dat ik er zelf voor zou kiezen om mijn mond te houden en zoveel mogelijk mijn eigen gang zou gaan. Maar ja, dat is wat ík zou doen, of dat voor jou ook werkt is de vraag.
Troost je, mijn man wordt nog steeds als een klein kind behandeld, en die is al bijna 45.... In gesprek gaan heeft niet geholpen, inmiddels hebben we al meer dan twee jaar geen contact meer.
Aan de ene kant zou een gesprek moeten kunnen helpen, maar dan moet je het inderdaad op jezelf betrekken: ik vind het niet zo fijn als je me beveelt de afwas te doen, ik vind het niet prettig als je me zo afsnauwt (op het moment dat het gebeurd).
Aan de andere kant; je 'moet' nog een half jaartje. In die tijd ben je regelmatig bij je vriend (en moeders vinden vriendjes maar zelden leuk), je bent bezig met je studie.... Ik denk dat ik er zelf voor zou kiezen om mijn mond te houden en zoveel mogelijk mijn eigen gang zou gaan. Maar ja, dat is wat ík zou doen, of dat voor jou ook werkt is de vraag.
dinsdag 7 oktober 2008 om 21:43
Beste frederieke,
Best lastig he, een moeder die je een beetje overschreeuwt.
Je kunt 2 dingen doen, of gewoon gaan aftellen en denken nog zoveel maanden en dan ben ik weg, of je gaat met haar praten en zegt wat je dwars zit. Je kunt ook een brief aan haar schrijven dat je t zo jammer vind, dat je t idee hebt dat t niet goed klikt tussen jou en je moeder, dat je een afstand voelt en je t gevoel hebt niet tegen haar te kunnen opboksen.
Zeg ook dat je t gevoel hebt dat ze jou vriend niet goed genoeg vind voor jou, maar dat hij wel degene is die jou gelukkig maakt.
Dat ze probeert meer naar je te luisteren naar wat je echt voelt en probeert daar rekening mee te houden.
Ze zal het misschien wel heel lastig vinden of zeggen dat ze al goed naar je luisterd maar benadruk dan dat jij een ander gevoel daar bij hebt.
Veel succes
Best lastig he, een moeder die je een beetje overschreeuwt.
Je kunt 2 dingen doen, of gewoon gaan aftellen en denken nog zoveel maanden en dan ben ik weg, of je gaat met haar praten en zegt wat je dwars zit. Je kunt ook een brief aan haar schrijven dat je t zo jammer vind, dat je t idee hebt dat t niet goed klikt tussen jou en je moeder, dat je een afstand voelt en je t gevoel hebt niet tegen haar te kunnen opboksen.
Zeg ook dat je t gevoel hebt dat ze jou vriend niet goed genoeg vind voor jou, maar dat hij wel degene is die jou gelukkig maakt.
Dat ze probeert meer naar je te luisteren naar wat je echt voelt en probeert daar rekening mee te houden.
Ze zal het misschien wel heel lastig vinden of zeggen dat ze al goed naar je luisterd maar benadruk dan dat jij een ander gevoel daar bij hebt.
Veel succes
dinsdag 7 oktober 2008 om 21:43
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ben gelukkig niet de enige met zulke ouders dus
De tip om gesprekken echt op mezelf te richten vind ik echt heel goed! En ik moet inderdaad ook meer uiten wat ik van hun gedrag tegenover mij vind.
@ mamalelie: Juist omdat ik de jongste ben, vinden ze het moeilijk om me los te laten. Dan is voor hun namelijk het ouderschap voorbij. Ik denk dat het vooral voor mijn moeder erg moeilijk is, ook omdat er nog geen kleinkinderen zijn.
En wat dat vriendjes betreft. Mijn moeder was helemaal weg van mijn ex en heeft het nog vaak over hem - tot gróte irritatie aan toe- elke keer als ze hem gezien heeft moet ze dat melden, zelfs al was het zijn moeder of zus. Ze kon niet begrijpen dat ik het met hem heb uitgemaakt. Maar ze ziet ook niet dat ik écht gek ben op mijn huidige vriend. En dat is juist zo pijnlijk...
Enfin, ik ga in ieder geval wat doen met jullie tips! Bedankt!
Ik ben gelukkig niet de enige met zulke ouders dus
De tip om gesprekken echt op mezelf te richten vind ik echt heel goed! En ik moet inderdaad ook meer uiten wat ik van hun gedrag tegenover mij vind.
@ mamalelie: Juist omdat ik de jongste ben, vinden ze het moeilijk om me los te laten. Dan is voor hun namelijk het ouderschap voorbij. Ik denk dat het vooral voor mijn moeder erg moeilijk is, ook omdat er nog geen kleinkinderen zijn.
En wat dat vriendjes betreft. Mijn moeder was helemaal weg van mijn ex en heeft het nog vaak over hem - tot gróte irritatie aan toe- elke keer als ze hem gezien heeft moet ze dat melden, zelfs al was het zijn moeder of zus. Ze kon niet begrijpen dat ik het met hem heb uitgemaakt. Maar ze ziet ook niet dat ik écht gek ben op mijn huidige vriend. En dat is juist zo pijnlijk...
Enfin, ik ga in ieder geval wat doen met jullie tips! Bedankt!
dinsdag 7 oktober 2008 om 21:45
Ik denk dat de oplossing van jouw problemen vooral in jezelf ligt. Dat klinkt misschien heel raar, maar ik zal proberen om het uit te leggen.
Ik heb zelf niet zo'n fijne jeugd gehad en ben heel lang erg boos op met name mijn moeder geweest. Er zijn dingen gebeurd waar ze nooit "het spijt me" voor heeft gezegd, terwijl ik nog steeds vind dat ze dat had moeten doen. Ik kon dat gevoel pas los laten, toen ik mij realiseerde waarom mijn moeder geen sorry kan zeggen. Mijn moeder is erg onzeker en als zij sorry tegen mij zou zeggen, dan zou ze daarmee aan haarzelf toe moeten geven dat ze fouten heeft gemaakt. En dat kan ze gewoon niet aan. En dus houd ze er liever haar eigen werkelijkheid op na, waarin ze zichzelf niets hoeft te verwijten. Eigenlijk heel sneu dus, als je zo in het leven moet staan.
Ik denk dat je, als je er eens over nadenkt, ook iets dergelijks voor je ouders zult kunnen bedenken. Misschien zijn ze nu zo ontzettend bezorgd en behandelen ze je als een klein kind omdat ze zich eigenlijk schuldig voelen vanwege het feit dat het toen even niet zo goed met je ging? Misschien snauwt je moeder zo tegen je omdat ze nu al een soort van afstand probeert te creeeren, wetend dat je binnenkort naar het noorden vertrekt? Of misschien voelt ze zich wel heel erg oud doordat ook haar laatste kind bijna uitvliegt en heeft ze daar erg veel moeite mee waardoor ze niet lekker in haar vel zit wat ze vervolgens op jou afreageert?
Ik weet het niet. Maar ik ben er van overtuigd dat jij, als je daar over nadenkt, zult kunnen verklaren waarom zij zich zo gedragen. Ik vermoed dat het meer met hunzelf te maken heeft als met jou. En als jij daar eenmaal achter bent, dan zul je er waarschijnlijk ook minder onzeker over worden. Je hoeft het niet leuk te vinden, maar je kunt het wel verklaren, hopenlijk begrijpen en waarschijnlijk zul je het dan veel minder op jezelf gaan betrekken. Als de dingen wat meer in perspectief komen, dan wordt het ook makkelijker om er mee om te gaan.
Misschien een wat vaag verhaal, maar ik hoop toch dat je er iets aan hebt/mee kunt.
Ik heb zelf niet zo'n fijne jeugd gehad en ben heel lang erg boos op met name mijn moeder geweest. Er zijn dingen gebeurd waar ze nooit "het spijt me" voor heeft gezegd, terwijl ik nog steeds vind dat ze dat had moeten doen. Ik kon dat gevoel pas los laten, toen ik mij realiseerde waarom mijn moeder geen sorry kan zeggen. Mijn moeder is erg onzeker en als zij sorry tegen mij zou zeggen, dan zou ze daarmee aan haarzelf toe moeten geven dat ze fouten heeft gemaakt. En dat kan ze gewoon niet aan. En dus houd ze er liever haar eigen werkelijkheid op na, waarin ze zichzelf niets hoeft te verwijten. Eigenlijk heel sneu dus, als je zo in het leven moet staan.
Ik denk dat je, als je er eens over nadenkt, ook iets dergelijks voor je ouders zult kunnen bedenken. Misschien zijn ze nu zo ontzettend bezorgd en behandelen ze je als een klein kind omdat ze zich eigenlijk schuldig voelen vanwege het feit dat het toen even niet zo goed met je ging? Misschien snauwt je moeder zo tegen je omdat ze nu al een soort van afstand probeert te creeeren, wetend dat je binnenkort naar het noorden vertrekt? Of misschien voelt ze zich wel heel erg oud doordat ook haar laatste kind bijna uitvliegt en heeft ze daar erg veel moeite mee waardoor ze niet lekker in haar vel zit wat ze vervolgens op jou afreageert?
Ik weet het niet. Maar ik ben er van overtuigd dat jij, als je daar over nadenkt, zult kunnen verklaren waarom zij zich zo gedragen. Ik vermoed dat het meer met hunzelf te maken heeft als met jou. En als jij daar eenmaal achter bent, dan zul je er waarschijnlijk ook minder onzeker over worden. Je hoeft het niet leuk te vinden, maar je kunt het wel verklaren, hopenlijk begrijpen en waarschijnlijk zul je het dan veel minder op jezelf gaan betrekken. Als de dingen wat meer in perspectief komen, dan wordt het ook makkelijker om er mee om te gaan.
Misschien een wat vaag verhaal, maar ik hoop toch dat je er iets aan hebt/mee kunt.
anoniem_41160 wijzigde dit bericht op 07-10-2008 21:47
Reden: tikfouten
Reden: tikfouten
% gewijzigd
dinsdag 7 oktober 2008 om 22:11
Ik ben zelf ook de jongste thuis en ik herken dit ook. Ik kan je daarbij ook vertellen dat het pas over kan gaan als je uit huis bent. (En zelf toen moest ik nog tot mijn 23ste verantwoording afleggen aan mijn oudere zus! Hoe vaak ik daarmee geen slaande ruzie heb gehad!) Als ik je een tip mag geven dan het volgende:
Je gevoelens uiten tegenover je familie dat zou ik zeer zeker doen. En dan puur alleen je gevoelens, als je daarbij nog een hele specifieke situatie bij weet zou dat helemaal mooi zijn. Wees zo concreet mogelijk (toen je dat en dat deed, kreeg ik zo en zo een gevoel). Vermijd woorden al nooit en altijd. Nadat jij dit hebt gedaan, zit jouw taak er voorlopig op. Ze weten hoe jij je voelt en wanneer en waarom en het is aan hun om hiermee iets te doen. Je dient ze wel een kans te geven. Doen ze dit niet dan zit er eigenlijk niets anders op dan te bedenken of jij daarmee kan leven of niet. Ik zeg niet dat het goed is wat zij doen maar zolang je ze niet vertelt wat het met jou doet kan je het ze niet kwalijk nemen. Daarbij is gedrag iets wat moeilijk te veranderen is, en al helemaal bij wat oudere mensen. Ze zeggen ook vaak "You can't teach an old dog how to sit". Als je uiteindelijk besluit dat je er mee om kan gaan dan heb je de eindstreep al bijna gehaald. Als je besluit dat je er niet mee om kan gaan dan is de vraag: "Wat doe ik daar aan?". Ik ben 7 jaar geleden uit huis gegaan en pas sinds een jaar heb ik geleerd om met mijn vader om te gaan. Ik heb m'n gevoelens geuit en toen besloten dat ik maar met de situatie moest leven zoals het was. Ongemerkt ben ik me heel anders gaan gedragen en hij ook! Bij een andere goede vriendin echter heb ik besloten het contact te verbreken. (Dat was wel erg drastisch een aangezien het geen familie was een stuk makkelijker).
Om even kort samen te vatten:
- uit je gevoelens zo concreet mogelijk (maar verwacht nog niks)
- besluit of je met de uitkomst van het gesprek kan leven
- droom alvast over hoe leuk het over 7 maanden zal zijn als je je eigen woonruimte hebt.
Je gevoelens uiten tegenover je familie dat zou ik zeer zeker doen. En dan puur alleen je gevoelens, als je daarbij nog een hele specifieke situatie bij weet zou dat helemaal mooi zijn. Wees zo concreet mogelijk (toen je dat en dat deed, kreeg ik zo en zo een gevoel). Vermijd woorden al nooit en altijd. Nadat jij dit hebt gedaan, zit jouw taak er voorlopig op. Ze weten hoe jij je voelt en wanneer en waarom en het is aan hun om hiermee iets te doen. Je dient ze wel een kans te geven. Doen ze dit niet dan zit er eigenlijk niets anders op dan te bedenken of jij daarmee kan leven of niet. Ik zeg niet dat het goed is wat zij doen maar zolang je ze niet vertelt wat het met jou doet kan je het ze niet kwalijk nemen. Daarbij is gedrag iets wat moeilijk te veranderen is, en al helemaal bij wat oudere mensen. Ze zeggen ook vaak "You can't teach an old dog how to sit". Als je uiteindelijk besluit dat je er mee om kan gaan dan heb je de eindstreep al bijna gehaald. Als je besluit dat je er niet mee om kan gaan dan is de vraag: "Wat doe ik daar aan?". Ik ben 7 jaar geleden uit huis gegaan en pas sinds een jaar heb ik geleerd om met mijn vader om te gaan. Ik heb m'n gevoelens geuit en toen besloten dat ik maar met de situatie moest leven zoals het was. Ongemerkt ben ik me heel anders gaan gedragen en hij ook! Bij een andere goede vriendin echter heb ik besloten het contact te verbreken. (Dat was wel erg drastisch een aangezien het geen familie was een stuk makkelijker).
Om even kort samen te vatten:
- uit je gevoelens zo concreet mogelijk (maar verwacht nog niks)
- besluit of je met de uitkomst van het gesprek kan leven
- droom alvast over hoe leuk het over 7 maanden zal zijn als je je eigen woonruimte hebt.
