Relaties
alle pijlers
Ik wil dat niet meer
maandag 3 oktober 2011 om 09:33
Hallo,
Net als in elke andere relatie hebben mijn partner en ik weleens flinke ruzie. Dit begint met een kleine irritatie wat de zogeheten emmer doet overlopen en omdat we allebei behoorlijke driftkikkers kunnen zijn loopt dit uit tot een onnodige ruzie.
In deze ruzies word geschreeuwd en gescholden. Op het moment dat mijn vriend begint te schelden, begin ik te roepen dat het dan maar beter is als we uit elkaar gaan. Afgelopen zaterdag was het dan weer zo ver, mijn vriend had al aangegeven dat hij dat niet trekt als ik roep dat het dan maar uit is. Maar toen riep ik dat weer zaterdag en een kwartier later stond ik echt met mijn koffer buiten en was mijn moeder onderweg.
Uiteindelijk is het weer goed gekomen en zijn we met behulp van mijn moeder bij elkaar. Goddank!! Ik kan me geen leven zonder hem voorstellen, zaterdag was voor mij echt pijnlijk en heeft met echt doen beseffen dat ik dat niet kan blijven roepen.
Maar hoe? De angst dat ik het volgende keer weer roep en hem echt kwijt raak is zo groot dat ik niet kan nadenken over hoe ik kan voorkomen dat ik dat roep.. Want ik wil hem helemaal niet kwijt! Hij maakt mij gelukkig!
En ergens kan ik hem geen ongelijk geven, want hij hoor het al jaren in onze ruzies en hij zei al eerder at het hem breekt. Mijn moeder denkt dan ook dat het een machtstrijd is die steeds verder loopt, tot uiteindelijk de keer dat ik echt bij mijn ouders zit en alles kwijt ben.
Tips zijn welkom
Net als in elke andere relatie hebben mijn partner en ik weleens flinke ruzie. Dit begint met een kleine irritatie wat de zogeheten emmer doet overlopen en omdat we allebei behoorlijke driftkikkers kunnen zijn loopt dit uit tot een onnodige ruzie.
In deze ruzies word geschreeuwd en gescholden. Op het moment dat mijn vriend begint te schelden, begin ik te roepen dat het dan maar beter is als we uit elkaar gaan. Afgelopen zaterdag was het dan weer zo ver, mijn vriend had al aangegeven dat hij dat niet trekt als ik roep dat het dan maar uit is. Maar toen riep ik dat weer zaterdag en een kwartier later stond ik echt met mijn koffer buiten en was mijn moeder onderweg.
Uiteindelijk is het weer goed gekomen en zijn we met behulp van mijn moeder bij elkaar. Goddank!! Ik kan me geen leven zonder hem voorstellen, zaterdag was voor mij echt pijnlijk en heeft met echt doen beseffen dat ik dat niet kan blijven roepen.
Maar hoe? De angst dat ik het volgende keer weer roep en hem echt kwijt raak is zo groot dat ik niet kan nadenken over hoe ik kan voorkomen dat ik dat roep.. Want ik wil hem helemaal niet kwijt! Hij maakt mij gelukkig!
En ergens kan ik hem geen ongelijk geven, want hij hoor het al jaren in onze ruzies en hij zei al eerder at het hem breekt. Mijn moeder denkt dan ook dat het een machtstrijd is die steeds verder loopt, tot uiteindelijk de keer dat ik echt bij mijn ouders zit en alles kwijt ben.
Tips zijn welkom
maandag 3 oktober 2011 om 09:36
Misschien kunnen jullie proberen op een andere manier ruzie te maken. Dit zet geen zoden aan de dijk.
Maar zelf vind ik het ronduit respectloos om te schelden bij een ruzie.
Misschien kan je eens bij een relatietherapeut navragen hoe jullie het beste met elkaar om kunnen gaan want het is zonde als jullie zo gek op elkaar zijn om het hierdoor te laten schieten.
Maar zelf vind ik het ronduit respectloos om te schelden bij een ruzie.
Misschien kan je eens bij een relatietherapeut navragen hoe jullie het beste met elkaar om kunnen gaan want het is zonde als jullie zo gek op elkaar zijn om het hierdoor te laten schieten.
maandag 3 oktober 2011 om 09:39
Ik vind dit zo'n aandachttrekkerij dat roepen dat het uit is.
Je meent er niets van en dan wachten totdat de ander je smeekt om terug te komen.
Wat een vermoeiende show voer je toch telkens op.
Ruzie maken doet iedereen weleens, maar op zo'n manier als bij jullie is zinloos.
Roep die onzin niet meer. Hoe moeilijk is dat nou?
Je meent er niets van en dan wachten totdat de ander je smeekt om terug te komen.
Wat een vermoeiende show voer je toch telkens op.
Ruzie maken doet iedereen weleens, maar op zo'n manier als bij jullie is zinloos.
Roep die onzin niet meer. Hoe moeilijk is dat nou?
maandag 3 oktober 2011 om 09:41
"Zoals in elke relatie". Het valt me op dat dat meestal in OP's staat waarin een probleem beschreven wordt dat eigenlijk vrij abnormaal is en helemaal niet voorkomt in de meeste relaties. In de mijne in ieder geval niet.
Bewust worden van je eigen gedrag. Je kunt toch nadenken? Zorg dan dat die ruzies niet zover komen.
Bewust worden van je eigen gedrag. Je kunt toch nadenken? Zorg dan dat die ruzies niet zover komen.
maandag 3 oktober 2011 om 09:42
maandag 3 oktober 2011 om 09:42
Dat gescheld en getier komt doordat jullie beide niet in staat zijn om op een constructieve manier met elkaar te communiceren, enerzijds omdat jullie niet weten hoe jullie moeten communiceren en anderzijds omdat jullie je emoties niet kunnen beheersen. Behoorlijk kinderlijk gedrag dus.
Beide kun je gewoon aanleren hoor (als je tenminste geen last hebt van stoornissen oid). Een relatietherapeut kan daarbij helpen, maar er zijn ook heel veel boeken te koop over communicatie. Zelfde geldt voor het beheersen van je emoties. Omdat jullie ook nog het slechtste wat dit betreft in elkaar naar boven halen denk ik dat jullie het beste naar een relatietherapeut kunnen stappen. Je zult zien dat hetgene dat je daar leert ook in andere facetten van je leven verbetering brengt.
Beide kun je gewoon aanleren hoor (als je tenminste geen last hebt van stoornissen oid). Een relatietherapeut kan daarbij helpen, maar er zijn ook heel veel boeken te koop over communicatie. Zelfde geldt voor het beheersen van je emoties. Omdat jullie ook nog het slechtste wat dit betreft in elkaar naar boven halen denk ik dat jullie het beste naar een relatietherapeut kunnen stappen. Je zult zien dat hetgene dat je daar leert ook in andere facetten van je leven verbetering brengt.
maandag 3 oktober 2011 om 09:47
Erg zeg, dat schreeuwen. Zo kun je je elkaar toch niet echt duidelijk maken wat er mis is. Schreeuwen schelden hebben meestal alleen maar te maken met verwijten en daar wordt niemand wijzer van.
Misschien is het zaak dat je bij de volgende keer dat er geschreeuwd wordt, je gewoon rustig zegt dat je dat niet wilt en dat je het uit wilt praten, wie weet werkt dat.
Misschien is het zaak dat je bij de volgende keer dat er geschreeuwd wordt, je gewoon rustig zegt dat je dat niet wilt en dat je het uit wilt praten, wie weet werkt dat.
maandag 3 oktober 2011 om 10:02
Schreeuwen is zeker een teken van onmacht.
Maar misschien is dat dan zo omdat je iets echt zat bent, zoals bijvoorbeeld het machtspel wat er gaande is.
Lijkt mij dat dat an sich een ongezonde dynamiek is tussen twee mensen. En een hele moeilijke om te veranderen..
Je kunt je voornemen dit iet meer te roepen, en wat neemt jouw vriend zich voor? En is het dan werkelijk haalbaar?
Maar misschien is dat dan zo omdat je iets echt zat bent, zoals bijvoorbeeld het machtspel wat er gaande is.
Lijkt mij dat dat an sich een ongezonde dynamiek is tussen twee mensen. En een hele moeilijke om te veranderen..
Je kunt je voornemen dit iet meer te roepen, en wat neemt jouw vriend zich voor? En is het dan werkelijk haalbaar?
..popcorn?
maandag 3 oktober 2011 om 10:05
Bedankt voor jullie reacties, hoewel ik sommige nogal verwijtend en confronterend vind. Ook punten die ik al wist en het is ook zeker iets waar ik niet trots op ben.
Een relatietherapeut is nu zeker door onze hoofden aan het spoken en we zijn hier en daar al wel informatie aan het inwinnen.
Uiteindelijk draaien onze ruzies om niks, het schreeuwen, het schelden, het verwijten en elkaar helemaal gek maken is een negatief patroon wat er in geleden is naarmate de jaren we bij elkaar zijn. We hebben voor nu afgesproken dat we met een stopwoord werken op het moment dat een van ons merkt dat de irritaties weer hoog oplopen.
Ik kan ook niet helemaal uitleggen waarom ik het roep, ik verwacht niet dat hij smekend voor de deur ligt om me hier te houden. Het is volgens mij meer een combinatie van de angst naar het verleden (jaren ben ik uitgescholden en toen heb ik me voorgenomen om mijn leven niet samen te zijn met mensen die zo over me denken) is en de boosheid die me blind maakt. Als ik boos ben raak ik in een waas en denk ik niet meer na.
Voor de rest is onze relatie echt super fijn en leuk. Het enige wat het afentoe zo lastig maakt is de ruzies. We houden zoveel van elkaar dat we afentoe super veel van elkaar pikken. Als stom voorbeeld als hij voetbalt en belt 'ik wil graag met de gasten even stappen' terwijl ik wat onverwachts gepland had, wil ik niet de stomme vriendin zijn en zeg ik 'is goed' terwijl ik toch wat teleurgesteld ben omdat mijn plan niet door kan gaan. Later zeg ik dat dan ook niet, maar houd ik het gewoon voor me en dat stapelt zich op. Onze communciatie over de kleine irritaties (die we beide op het moment zelf niet zo boeiend vinden blijkbaar) kan ook beter.
Nogmaals bedankt, we gaan in ieder geval ons uiterste best doen om dit patroon te doorbreken. En ik ga op zoek naar een woord voor mezelf om mezelf een stop te roepen op het moment dat mijn woedeaanval komt.
Een relatietherapeut is nu zeker door onze hoofden aan het spoken en we zijn hier en daar al wel informatie aan het inwinnen.
Uiteindelijk draaien onze ruzies om niks, het schreeuwen, het schelden, het verwijten en elkaar helemaal gek maken is een negatief patroon wat er in geleden is naarmate de jaren we bij elkaar zijn. We hebben voor nu afgesproken dat we met een stopwoord werken op het moment dat een van ons merkt dat de irritaties weer hoog oplopen.
Ik kan ook niet helemaal uitleggen waarom ik het roep, ik verwacht niet dat hij smekend voor de deur ligt om me hier te houden. Het is volgens mij meer een combinatie van de angst naar het verleden (jaren ben ik uitgescholden en toen heb ik me voorgenomen om mijn leven niet samen te zijn met mensen die zo over me denken) is en de boosheid die me blind maakt. Als ik boos ben raak ik in een waas en denk ik niet meer na.
Voor de rest is onze relatie echt super fijn en leuk. Het enige wat het afentoe zo lastig maakt is de ruzies. We houden zoveel van elkaar dat we afentoe super veel van elkaar pikken. Als stom voorbeeld als hij voetbalt en belt 'ik wil graag met de gasten even stappen' terwijl ik wat onverwachts gepland had, wil ik niet de stomme vriendin zijn en zeg ik 'is goed' terwijl ik toch wat teleurgesteld ben omdat mijn plan niet door kan gaan. Later zeg ik dat dan ook niet, maar houd ik het gewoon voor me en dat stapelt zich op. Onze communciatie over de kleine irritaties (die we beide op het moment zelf niet zo boeiend vinden blijkbaar) kan ook beter.
Nogmaals bedankt, we gaan in ieder geval ons uiterste best doen om dit patroon te doorbreken. En ik ga op zoek naar een woord voor mezelf om mezelf een stop te roepen op het moment dat mijn woedeaanval komt.
maandag 3 oktober 2011 om 10:05
Misschien kun je ermee beginnen om je vriend op een rustig moment uit te leggen wat er bij jezelf gebeurt en dat je dit eigenlijk niet wilt. En dat je dat wat je zegt (of schreeuwt...) niet meent, maar er zelf geen controle over hebt.
Samen moeten jullie hier iets mee, want het is een patroon wat jullie allebei in stand houden en wat uiteindelijk jullie relatie gaat kosten.
En ik denk dat relatietherapie goed zou zijn voor jullie.
Samen moeten jullie hier iets mee, want het is een patroon wat jullie allebei in stand houden en wat uiteindelijk jullie relatie gaat kosten.
En ik denk dat relatietherapie goed zou zijn voor jullie.
maandag 3 oktober 2011 om 10:14
Ik denk ook dat een relatietherapeut een heel goed idee is! Jullie moeten anders leren communiceren, en het ziet ernaar uit dat jullie daar een derde partij bij nodig zullen hebben.
P.s. Ik en mijn partner hebben ook een tijdje in zo'n negatieve ruzie-spiraal gezeten, maar daar zijn we gelukkig helemaal uit gekomen. Het kan dus goed komen, maar je moet er wel actief mee aan de slag.
P.s. Ik en mijn partner hebben ook een tijdje in zo'n negatieve ruzie-spiraal gezeten, maar daar zijn we gelukkig helemaal uit gekomen. Het kan dus goed komen, maar je moet er wel actief mee aan de slag.
maandag 3 oktober 2011 om 10:18
Helaas voor mij wel heel herkenbaar. Zo was het begin van mijn huidige relatie ook: schreeuwen, met deuren slaan, iemand het huis uit zetten (als je bij de ander sliep) of zelf met je koffer boos in de auto stappen en roepen dat het uit is.... Heel pijnlijk. Met als resultaat steeds meer frustraties, geen basis om 'veilig' ruzie te kunnen maken en onzekerheid over het voortbestaan van de relatie.
Ook bij ons kwam dat voort uit een (onbewuste) machtsstrijd, niet willen toegeven aan elkaar, eisenlijstjes waar de ander aan moest voldoen, etc.
Wij zijn uiteindelijk in relatietherapie gegaan om met elkaar te leren communiceren. We waren zo vastgeroest in onze gedrags- en communicatiepatronen dat we daar zelf niet meer uitkwamen en iedere keer meteen in ons vaste reactiepatroon sprongen. Wij vonden onszelf geen mensen voor therapie, maar zelf kwamen we er niet meer uit. En het heeft geholpen.
*We zoeken nu naar 'gezamenlijke grond' in plaats van alleen maar stellingen uitwisselen en het daarbij laten.
*We kijken niet meer vanuit het perspectief: wat doet die ander voor mij? Voordat je zelf iets doet of toegeeft.
*We laten het niet meer escaleren door met stoppen van de relatie te dreigen ('het zwaaien met de rode kaart"), maar door over alleen het onderwerp zelf ruzie te maken en niet alles erbij te betrekken.
Lukt niet altijd, maar steeds vaker wel!!!
Ook bij ons kwam dat voort uit een (onbewuste) machtsstrijd, niet willen toegeven aan elkaar, eisenlijstjes waar de ander aan moest voldoen, etc.
Wij zijn uiteindelijk in relatietherapie gegaan om met elkaar te leren communiceren. We waren zo vastgeroest in onze gedrags- en communicatiepatronen dat we daar zelf niet meer uitkwamen en iedere keer meteen in ons vaste reactiepatroon sprongen. Wij vonden onszelf geen mensen voor therapie, maar zelf kwamen we er niet meer uit. En het heeft geholpen.
*We zoeken nu naar 'gezamenlijke grond' in plaats van alleen maar stellingen uitwisselen en het daarbij laten.
*We kijken niet meer vanuit het perspectief: wat doet die ander voor mij? Voordat je zelf iets doet of toegeeft.
*We laten het niet meer escaleren door met stoppen van de relatie te dreigen ('het zwaaien met de rode kaart"), maar door over alleen het onderwerp zelf ruzie te maken en niet alles erbij te betrekken.
Lukt niet altijd, maar steeds vaker wel!!!
maandag 3 oktober 2011 om 10:30
@ Namma, dat klopt ja, dat is een probleem. Mijn moeder lacht daar altijd om, want vroeger had ik dat ook al. Het is minder geworden in de loop der jaren, maar het is er nog steeds. Heel flauw en ik heb er ook echt mensen mee gekwetst en doe dat soms ook nog steeds.... Spijtig genoeg!
@Lindec69, Wat fijn om te horen dat het toch langzaam werkt. Ik geloof ook niet dat het binnen 123 voorbij is, maar dat het een proces is waar je aan werkt en wat steeds beter zal gaan inderdaad.
De onzekerheden voor het voortbestaan van de relatie is exact hetzelfde als wat mijn vriend zei inderdaad! Hij word gek van die gedachten.
We hebben als stopwoord 'Time-out' en dan moeten we ook echt uit elkaar. We blijven elkaar anders uitdagen tot we weer schreeuwend tegenover elkaar staan. Een van ons gaat wandelen, of in de slaapkamer zitten of weet ik wat.
@Lindec69, Wat fijn om te horen dat het toch langzaam werkt. Ik geloof ook niet dat het binnen 123 voorbij is, maar dat het een proces is waar je aan werkt en wat steeds beter zal gaan inderdaad.
De onzekerheden voor het voortbestaan van de relatie is exact hetzelfde als wat mijn vriend zei inderdaad! Hij word gek van die gedachten.
We hebben als stopwoord 'Time-out' en dan moeten we ook echt uit elkaar. We blijven elkaar anders uitdagen tot we weer schreeuwend tegenover elkaar staan. Een van ons gaat wandelen, of in de slaapkamer zitten of weet ik wat.
maandag 3 oktober 2011 om 10:42
Hallo aaniegiech,
Ik heb een afspraak met mijn man die heel goed helpt. Als een van ons boosheid voelt borrelen, doen we een time out. Ik of hij gaat dan naar een andere kamer. Daarna merken we dat de irritatie niet waard is, of als het een belangrijke iets is, kunnen we rustig verder praten.
Veel succes!
Ik heb een afspraak met mijn man die heel goed helpt. Als een van ons boosheid voelt borrelen, doen we een time out. Ik of hij gaat dan naar een andere kamer. Daarna merken we dat de irritatie niet waard is, of als het een belangrijke iets is, kunnen we rustig verder praten.
Veel succes!