Ik zit vast.

Hoi allemaal,

Omwille van dit topic heb ik even een ander account aangemaakt. De kans dat ik herkend word, loop ik liever even niet.

Het gaat om meerdere redenen al een tijdje niet zo goed met me. Ik kan er gelukkig met een aantal lieve mensen om mij heen over praten, maar eigenlijk heb ik ook behoefte aan jullie objectieve advies in de hoop dat ik binnenkort het zelfvertrouwen zal hebben om een aantal belangrijke beslissingen te kunnen nemen. Ik zal proberen om de situatie zo kort en duidelijk mogelijk neer te zetten.

Bijna 4 jaar geleden heb ik mijn huidige vriend leren kennen. Ik was net een half jaar weg bij mijn ex en woonde op dat moment bij mijn ouders, maar had wel net de sleutel van mijn nieuwe appartement gekregen. Mijn vriend was op dat moment bezig met het kopen van een eengezinswoning in zijn woonplaats 55 km verderop. We zagen elkaar ongeveer 2 a 3 keer per week en waren ontzettend verliefd. We luisterden vaak naar dezelfde muziek, spelen allebei een instrument en speelden dus ook samen, gingen vaak op stap en hadden echt het gevoel dat we voor elkaar gemaakt waren. Na een jaar hadden we het over samenwonen en aangezien hij een groter huis had en ik maar een appartementje, waren we het al gauw eens dat ik mijn huis te koop zou zetten. Een half jaar later is het verkocht, een aantal weken nadat we erachter kwamen dat ik zwanger was. Gezien mijn medische voorgeschiedenis was het totaal onverwacht en zeker niet gepland. Na veel wikken en wegen hebben we er voor gekozen om er helemaal voor te gaan. Hij was trots om jong vader te worden en ik had er vertrouwen in dat ik aan het idee zou wennen en dat hij een goede vader zou zijn.

Helaas ontstonden toen de problemen. Het werd voor mij duidelijk dat wij elkaar in die anderhalf jaar tijd nog helemaal niet genoeg hadden leren kennen. Tijdens mijn zwangerschap ging hij steeds vaker feesten en drugs gebruiken, iets wat ik niet van hem gewend was. Vooral dat laatste vond ik verschrikkelijk. Ik vond dat hij daarmee te veel risico's nam met het oog op ons kindje en eerlijk gezegd schaamde ik me voor hem. We spraken een laatste feestje af in de zevende maand van mijn zwangerschap. Helaas een maand later is hij nog een keer naar een feest gegaan en kwam helemaal high thuis. Ook zou hij de laatste weken niet meer te veel drinken, maar kwam toch in week 37 nog een keer straalbezopen thuis. Ik was erg teleurgesteld en eigenlijk is mijn vertrouwen in hem gedurende de zwangerschap erg beschadigd. Ook communiceerden we steeds slechter met elkaar.

Toen ik zwanger raakte had hij beloofd te stoppen met drugs, zodra ons kindje geboren is. Daar is hij echter op terug gekomen en is gewoon doorgegaan met feesten. Een aantal maanden geleden is de bom feitelijk gebarsten. We hadden zo ontzettend veel ruzie en lijken ontzettend uit elkaar gegroeid te zijn. In zijn ogen ben ik een overbezorgde moeder en een zeikerd geworden. En voor mij voelt het alsof ik mijn eigen vriend niet kan vertrouwen en er min of meer alleen voor sta. We hebben toen een time-out ingelast: hij bleef in zijn huis en ik ging naar mijn ouders 55 km verderop samen met de kleine.

Gedurende die time-out gebeurde er iets wat mijn leven totaal op zijn kop heeft gezet. Vlak voor kerst ontdekten we zeer onverwacht dat mijn moeder ernstig ziek is en niet lang meer te leven heeft. Emotioneel gezien komt dit als een enorme klap. Mijn band met mijn moeder is erg goed en ik kan me echt nog geen leven zonder haar voorstellen. Ze is nog veel te jong (nog geen 60). Een aantal jaar geleden zijn we ook mijn broertje al kwijt geraakt en ik ben sindsdien het enige kind.

Ik ben toen uit noodzaak snel terug verhuisd naar mijn vriend. Mijn ouders konden vanaf dat moment namelijk niet meer op de kleine passen op mijn 3 werkdagen en ik woonde bij hun te ver weg van het kinderdagverblijf waar ons kind normaal naar toe gaat.

Vanaf dat moment probeerden we er wel weer het beste van te maken, maar inmiddels kom ik tot de conclusie dat het zo niet langer gaat werken. Ik zit erg slecht in mijn vel. Ik ben erg bezorgd over mijn moeder en zo bang om haar kwijt te gaan raken. Maar ook heb ik veel stress over onze relatie. Hij wil dat ik positief ben en opgewekt ("zoals vroeger"), maar ik voel me hiervoor veel te gedeprimeerd. We maken veel ruzie over het feit dat hij vaak de hort op is, dat ik ongezellig ben, ik overbezorgd, hij onverantwoordelijk, ik geen vertrouwen meer heb in onze relatie etc. Eigenlijk overal over. Hij wil graag zand over het verleden en de draad weer op pakken, maar ik vraag me af of ik die deur echt nog een keer wil (of kan) open zetten. Aan de andere kant ben ik ook bang voor de consequenties als we uit elkaar gaan. In dat geval wil ik graag met de kleine terug naar mijn oude omgeving, met mijn eigen vrienden en vriendinnen in de buurt. In eerste instantie bij mn ouders en snel zoeken naar een eigen plekje en een goede omgangsregeling met mn vriend. Ik vind de band tussen vader en kind heel belangrijk en wil die niet in de weg staan. Hij heeft al laten weten dat hij wil dat we hier in het dorp blijven in dat geval, maar ik zie dat helemaal niet zitten, omdat ik hier geen sociaal vangnet heb. We hebben gezamenlijk gezag.

Relatietherapie hebben we al geprobeerd, maar heeft weinig opgeleverd omdat hij hij daar vroegtijdig mee wilde stoppen. Vond het geldklopperij en denkt dat we er zelf wel uitkomen.

Het is een lang verhaal geworden. Ik hoop dat jullie advies hebben over wat ik moet doen, want ik voel mezelf op dit moment zo rot dat ik niet in staat ben om beslissingen te nemen en bang ben.

jufank schreef: ↑

16-03-2018 15:54

Allereerst een dikke knuffel. Het is niet niks wat je nu allemaal op je bordje hebt gekregen!

Als ik dit alles zo lees, lijkt het mij het beste om gewoon voor jezelf en je kind te kiezen, in plaats van in een relatie te blijven met een drugsgebruiker. Je wil graag een goede vader voor je kind en dat snap ik! Maar een vader die feest alsof zijn leven er vanaf hangt en daarbij ook nog drugs gebruikt vind ik een onverantwoord voorbeeld. Weet je ook waarom hij zo vlucht in dit gedrag? Ik zou kijken of er een mogelijkheid is om zelf ergens wat te huren, zodat je de zaken even van een afstandje kan bekijken. Zodat er wat meer rust in je hoofd komt. Misschien kun je ook wat dichter bij je ouders gaan wonen, zodat je lekker makkelijk bij je moeder binnen kunt wippen als je daar behoefte aan hebt.

Ik ben zelf heel hecht met mijn ouders en begrijp je verdriet goed! Ik vind het daarom ook extra kwalijk dat je vriend maar vindt dat je zeurt en niet ziet wat je moeder voor je betekent. Hij zal vast zijn leuke kanten hebben, maar komt nu vooral op me over als een egoïstische eikel.

Dit is misschien best een heftige uitspraak: maar misschien kun je beter de relatie verbreken en een fijne man zoeken die wél verantwoording neemt voor jou (en je kind). Die zijn er namelijk ook en ik denk dat jij en je kind daar veel meer aan hebben.

Volgens hem zou het gebruiken van drugs sinds een aantal maanden verleden tijd zijn. Het is ook niet zo dat het ieder weekend raak was, maar het gaat me meer om het feit dat de afspraken die we erover gemaakt hadden iedere keer geschonden werden en hij iedere keer weer probeerde grenzen te verleggen.

Hij heeft een verantwoordelijke drukke baan van gemiddeld 50 uur per week. Het feesten is volgens hem een soort uitlaatklep, ontlading. Uiteraard heeft hij ook zijn leuke kanten, al vind ik die op dit moment nog maar moeilijk te zien.

Ik zou inderdaad heel graag dicht bij mijn ouders en vriendinnen willen wonen. Nu mijn moeder er nog is kan ik haar zo veel mogelijk zien en als ze er straks niet meer is kan ik mijn vader dichtbij me houden. Hij is vrij afhankelijk van mijn moeder. We zijn straks nog maar met zijn tweeën over van ons gezin en zullen elkaar hard nodig hebben denk ik.

Dymphnatam schreef: ↑

16-03-2018 16:15

Even heel klinisch en bot: je hebt meerdere problemen die van invloed zijn op elkaar. Aan een aantal kun je helemaal niks veranderen. Degene waar je wel iets mee kunt doen is de relatie met je vriend. Hij is druggebruiker en niet van plan te stoppen. Hij laat zien dat hij niet in staat is verantwoording te nemen binnen deze situatie.

Advies: breek met deze persoon. Zorg dat je onderdak weet te regelen in de buurt van het kinderdagverblijf. Er zullen ongetwijfeld forummers zijn die hier goede raad over hebben (huisarts? urgentieverklaring regelen?)

Dan heb je in ieder geval 1 probleem opgelost. Vanuit de rust die dat geeft kun je de andere problemen gaan bekijken.

Dus jij zegt dat ik wel hier in de buurt moet blijven omwille van het kinderdagverblijf? Ik kan hem namelijk ook inschrijven op een ander kinderdagverblijf vlakbij mijn ouders of een gastouder regelen.

Bjort schreef: ↑

16-03-2018 17:58

Ja.

Niet dat er perse iets mis is met TO maar gewoon om in te gan zien welke stappen de juiste stappen zijn, de dingen op en rijtje kunnen zetten

Dankjewel voor je reactie. Ik overweeg inderdaad om professionele hulp in te schakelen die me hierbij kan helpen.

-jolijn- schreef: ↑

16-03-2018 18:21

Ik snap niet alles even goed. Waarom heb je geen kinderdagverblijf gezocht in de buurt van je ouders? En als je 4 jaar geleden een huis kon kopen, waarom kan dat nu niet meer? (Of wat moet je veranderen om dat wel weer te kunnen?).

Het was in principe een tijdelijke situatie. Daarom heb ik niet direct van kinderdagverblijf gewisseld. 4 jaar geleden werkte ik fulltime en had de huizen voor het uitkiezen. Op dit moment wordt het met 3 dagen werken lastig om een huis te kopen, aangezien er in die prijsklasse op dit moment ook maar weinig beschikbaar is in mijn regio. Ik sta wel sinds een jaar ingeschreven voor sociale huur, maar de wachttijd is lang. Mogelijk is er wel familie van wie ik iets zou kunnen huren. Ik heb er wel vertrouwen in binnen een jaar weer een plekje voor mijzelf zou kunnen hebben.