In dubio

Ik lees al langer mee, maar wil graag mn verhaal kwijt hier.

Ik heb een relatie van 4 jaar en is stabiel te noemen. Ik heb mn vriendin leren kennen toen ik in het ziekenhuis lag vanwege chemo's door een tumor in mn rug. Daardoor is later ook een deel van mn been afgezet en heb nu 1,5 jaar een prothese. Sinds 9 maanden woon ik ook bij haar. We hebben het erg gezellig. Er is alleen 1 ding wat mij nogal bezig houdt. Al vanaf het begin van onze relatie hebben we nog geen sex gehad. Dit lukt haar niet, ze zegt pijn te hebben als ik haar daar aanraak en slaat daarbij ook op slot. Ik heb haar ook aangeraden om naar de dokter te gaan, ze stemde hiermee in, maar tot op heden is er nooit een afspraak geweest omdat ze zich niet fijn voelt om erover met de dokter te praten. Ik heb op internet gezocht en ik heb het vermoeden dat ze vaginisme heeft, de symptomen komen nl best overeen met wat zij ervaart. Ik vind het best jammer dat ik niet met haar kan vrijen en dat zet best druk op onze relatie.

Sinds 2 jaar heb ik contact met een vrouw. Die heb ik leren kennen toen ik voor de 2de operatie aan mn been in het ziekenhuis lag. Ze is heel begripvol en snapt me heel goed als ik vertel dat ik sommige dingen niet kan. Iets wat mijn vriendin niet begrijpt. Die andere vrouw heeft zelf ook een aandoening en daarom kan ze zich goed inleven in hoe ik me weleens voel. We kunnen goed praten over vanalles en nog wat dus ook over de sexuele problemen die ik ervaar met mijn vriendin. Ze zegt weleens dat ze niet snapt dat ik bij haar blijf, maar dan zeg ik dat het goed voelt en dat het niet alleen om sex stuk hoeft te gaan. Vorig jaar hebben we een paar maanden geen contact gehad door omstandigheden, maar doordat ik onze gesprekken zo miste heb ik weer contact gezocht met haar. Al snel kwam er een ontmoeting, iets wat in het jaar van actief comtact niet kon vanwege mijn fysieke toestand. Bij deze omtmoeting hebben we ook sex gehad en dat voelde supergoed. Ik was ook heel onzeker omdat de tumor in mn rug wat zenuwen bekneld die de sexuele prikkel moeilijk doorlaat. Sindsdien spreken we vaker af en hebben dan zolang het kan sex. We praten nog steeds iedere dag met elkaar en hebben het er weleens over hoe het zou zijn als wij een relatie zouden hebben. Doordat we beide een beperking hebben snappen we elkaar super goed en het zou echt wel werken tussen ons. We klikken echt op alle gronden.

Mijn vriendin weet sinds kort ook van haar bestaan af, zodat het wat makkelijker is om naar haar toe te gaan, onder de smoes "even een bakkie doen", dit doe ik dat als mn vriendin werken is zodat ze niet alleen hoeft te zitten. Ze wil ook dat ik bij haar ben als zij vrij is en daardoor is het ook lastiger om af te spreken omdat mijn vriendin mij op de bank wil vinden als ze thuis komt. Ik ben heel erg in dubio, mijn vriendin waar ik een stabiele sexloze relatie mee heb, of mijn andere vriendin waar het super mee klikt. Ik durf mijn vriendin ook niet zomaar te verlaten, zou het vreselijk vinden, maar ergens knaagt het wel dat het ook anders kan. Is er iemand die dit ook heeft meegemaakt en zo ja wat deed je?