Relaties
alle pijlers
Is dit bindingsangst?
woensdag 1 december 2010 om 20:34
Ik ben 5 maanden bezig geweest met een leuke jongen die ik al heel lang ken en eigenlijk altijd een goede vriend van me was. Hij is 26 en ik ben 20 jaar. Ik weet van zijn vrienden en zolang ik hem ken dat hij nooit iets met een meisje heeft gehad, laat staan zomaar met vreemde meisjes zou praten. Verder is hij vrij schaamteloos en direct. Toch zag ik altijd aan hem dat hij vrij gesloten was over zijn eigen gevoelens.
We kusten met elkaar en spraken 5 maanden af. Hij heeft vaak gezegd tegen me over ons: ,,ik weet het niet'', ,,ik weet het niet meer'', ,,ik weet niet wat ik wil, ik wil zoveel maar dat kan allemaal niet''. Verder was hij altijd lief tegen me als ik bij hem was, en werd ons contact naarmate we afspraken steeds beter. Hij stuurde lieve smsjes en liet wel merken dat hij graag bij me was. Als we uitgingen met vrienden plakte hij aardig aan me, daar zijn stiekem foto's van gemaakt en de foto;s liegen er niet om. Dus ook in het openbaar kon hij het laten zien aan me. Hij nodigde me uit naar feestjes op het werk en vroeg of ik mee ging op kraamvisite bij een collega. (Dit is allebei niet doorgegaan omdat ik moest werken of iets anders had) Ineens (hoe het komt weet ik niet) werd het contact steeds minder en stuurde hij me ook minder smsjes en bijna niets meer uit zichzelf.. Ik moest steeds meer moeite doen om met hem af te spreken, en echt door blijven vragen. 4 weken geleden afgesproken en vroeg hem hoe het nou zat tussen ons. Weer het antwoord; ik weet niet wat ik wil. Wel zei hij dat hij me leuk vond en openstond voor een relatie. Ik vroeg aan hem om nog niet op te geven en leuke dingen te gaan doen zodat hij misschien het idee krijgt hoe t is om met mij alleen op stap te zijn. Dit vond hij goed alleen kwam het er niet van.. Ik werd constant van rechts naar links geslingerd. Soms vertoonde hij jaloers verdrag. voor mij een goed gevoel dat hij het niet leuk vind als een andere jongen me aanraakt.
Vrijdagavond ben ik nadat er die middag een miscommunicatie was naar hem toegegaan, ik begon te huilen, hij heeft me vast gepakt en hebben van 0:00 tot 5:00 in elkaars armen geslapen, gelachen en gepraat. Ik kreeg er niet uit wat ik wilde zeggen want voor mij kon het zo niet langer. Ik zei tegen hem dat ik veel wilde zeggen maar hij zei, maakt niks dat komt nog wel allemaal. Ik vroeg of hij de dag erna af wilde spreken maar daar deed hij een klein beetje moeilijk over. Hij kuste me gewoon en was lief en probeerde me aan het lachten maken ds ik dacht dat het wel goed zat. Ik ben toern naar huis gegaan.Zondag ben ik naar hem toegegaan en ik klapte helemaal dicht, hij kwam bij me zitten en vroeg of ik bang was, en ja dat was ik idd. Er kwam niet echt wat uit maar ik dacht dat het goed zat, hij was vanalles aan het vertellen over zijn uitzending want hij is 3 keer op uitzending geweest en ik dacht hij is gewoon opgewekt dus het zit wel goed. Hij probeerde me aan het lachen te maken, wreef door mijn haar, aaide me, kietelden elkaar, etc. Het was gewoon weer leuk.
Om 1 uur zei hij, ik ga naar bed. Ik zei toen, maar nu weet ik nog niks. Het kwam er toen op neer dat hij het echt geprobeerd had, maar het gewoon niet echt niet wist en niet echt gevoelens had en geen vaste relatie wil.. Hij had er alles aangedaan zei hij tot op het laatst, maar het contact werd de laatste weken steeds minder en de dingen die we zouden doen samen om hem een idee te geven hoe het is om met mij samen op onbekend terrein zijn waren ook niet gebeurd. Verder had hij niet echt een rede en blokkeerde dan ook. Hij wilde graag vrienden blijven maar ik zei dat ik geen contact of wat dan ook met hem wou voorlopig. Ik zag in hem dat hij het ook moeilijk mee had maar zei bijna niks meer. Ik heb nog een hele lange tijd op hem gelegen en hem zoveel dingen gezegd van; als jij me niet leuk vond had je dat en dat en dat nooit niet voor me gedaan etc. Het had geen zin. Opeens ben ik opgestaan want ik kon gewoon geen afscheid nemen van zijn huis en geur enz. Heb mn spullen gepakt en liep naar de deur. Hij pakte me vast, heb me losgerukt en ben naar mijn auto gelopen. thuis nog gesmst dat ik hem ging missen en dat het bij altijd voelde als thuiskomen. Hij stuurde terug dat hij het moeilijk vond om me zo verdrietig te zien.
Sex hebben we nooit gehad want toen we bezig waren stopte hij. Ik dacht dat hij het een beetje eng vond omdat hij nog nooit een meisje had gehad. Als ik erna vroeg klapte hij ook dicht.
Hij heeft nooit wat tegen zijn ouders gezegd over mij. Zijn ouders zijn gescheiden toen hij klein was en hij heeft me wel eens gezegd dat hij bang was dat zijn relatie ook kapot zou kunnen gaan..
Ik geloof niet dat hij me niet leuk vond, want hij was altijd lief voor me tot op het laatst als ik bij hem was ook al twijfelde hij. Hij zou me toch nooit niet uitgenodigd hebben voor feestjes als hij me niet leuk zou vinden?
Dit is een lang verhaal en laat het hier even bij. De vraag is: zijner mensen die ook in mijn scheonen hebben gestaan? Of die zelf misschien bindingsangst hebben? En dit herkennen?
Of is dit geen bindingsangst? Dankjewel voor de reacties alvast!
We kusten met elkaar en spraken 5 maanden af. Hij heeft vaak gezegd tegen me over ons: ,,ik weet het niet'', ,,ik weet het niet meer'', ,,ik weet niet wat ik wil, ik wil zoveel maar dat kan allemaal niet''. Verder was hij altijd lief tegen me als ik bij hem was, en werd ons contact naarmate we afspraken steeds beter. Hij stuurde lieve smsjes en liet wel merken dat hij graag bij me was. Als we uitgingen met vrienden plakte hij aardig aan me, daar zijn stiekem foto's van gemaakt en de foto;s liegen er niet om. Dus ook in het openbaar kon hij het laten zien aan me. Hij nodigde me uit naar feestjes op het werk en vroeg of ik mee ging op kraamvisite bij een collega. (Dit is allebei niet doorgegaan omdat ik moest werken of iets anders had) Ineens (hoe het komt weet ik niet) werd het contact steeds minder en stuurde hij me ook minder smsjes en bijna niets meer uit zichzelf.. Ik moest steeds meer moeite doen om met hem af te spreken, en echt door blijven vragen. 4 weken geleden afgesproken en vroeg hem hoe het nou zat tussen ons. Weer het antwoord; ik weet niet wat ik wil. Wel zei hij dat hij me leuk vond en openstond voor een relatie. Ik vroeg aan hem om nog niet op te geven en leuke dingen te gaan doen zodat hij misschien het idee krijgt hoe t is om met mij alleen op stap te zijn. Dit vond hij goed alleen kwam het er niet van.. Ik werd constant van rechts naar links geslingerd. Soms vertoonde hij jaloers verdrag. voor mij een goed gevoel dat hij het niet leuk vind als een andere jongen me aanraakt.
Vrijdagavond ben ik nadat er die middag een miscommunicatie was naar hem toegegaan, ik begon te huilen, hij heeft me vast gepakt en hebben van 0:00 tot 5:00 in elkaars armen geslapen, gelachen en gepraat. Ik kreeg er niet uit wat ik wilde zeggen want voor mij kon het zo niet langer. Ik zei tegen hem dat ik veel wilde zeggen maar hij zei, maakt niks dat komt nog wel allemaal. Ik vroeg of hij de dag erna af wilde spreken maar daar deed hij een klein beetje moeilijk over. Hij kuste me gewoon en was lief en probeerde me aan het lachten maken ds ik dacht dat het wel goed zat. Ik ben toern naar huis gegaan.Zondag ben ik naar hem toegegaan en ik klapte helemaal dicht, hij kwam bij me zitten en vroeg of ik bang was, en ja dat was ik idd. Er kwam niet echt wat uit maar ik dacht dat het goed zat, hij was vanalles aan het vertellen over zijn uitzending want hij is 3 keer op uitzending geweest en ik dacht hij is gewoon opgewekt dus het zit wel goed. Hij probeerde me aan het lachen te maken, wreef door mijn haar, aaide me, kietelden elkaar, etc. Het was gewoon weer leuk.
Om 1 uur zei hij, ik ga naar bed. Ik zei toen, maar nu weet ik nog niks. Het kwam er toen op neer dat hij het echt geprobeerd had, maar het gewoon niet echt niet wist en niet echt gevoelens had en geen vaste relatie wil.. Hij had er alles aangedaan zei hij tot op het laatst, maar het contact werd de laatste weken steeds minder en de dingen die we zouden doen samen om hem een idee te geven hoe het is om met mij samen op onbekend terrein zijn waren ook niet gebeurd. Verder had hij niet echt een rede en blokkeerde dan ook. Hij wilde graag vrienden blijven maar ik zei dat ik geen contact of wat dan ook met hem wou voorlopig. Ik zag in hem dat hij het ook moeilijk mee had maar zei bijna niks meer. Ik heb nog een hele lange tijd op hem gelegen en hem zoveel dingen gezegd van; als jij me niet leuk vond had je dat en dat en dat nooit niet voor me gedaan etc. Het had geen zin. Opeens ben ik opgestaan want ik kon gewoon geen afscheid nemen van zijn huis en geur enz. Heb mn spullen gepakt en liep naar de deur. Hij pakte me vast, heb me losgerukt en ben naar mijn auto gelopen. thuis nog gesmst dat ik hem ging missen en dat het bij altijd voelde als thuiskomen. Hij stuurde terug dat hij het moeilijk vond om me zo verdrietig te zien.
Sex hebben we nooit gehad want toen we bezig waren stopte hij. Ik dacht dat hij het een beetje eng vond omdat hij nog nooit een meisje had gehad. Als ik erna vroeg klapte hij ook dicht.
Hij heeft nooit wat tegen zijn ouders gezegd over mij. Zijn ouders zijn gescheiden toen hij klein was en hij heeft me wel eens gezegd dat hij bang was dat zijn relatie ook kapot zou kunnen gaan..
Ik geloof niet dat hij me niet leuk vond, want hij was altijd lief voor me tot op het laatst als ik bij hem was ook al twijfelde hij. Hij zou me toch nooit niet uitgenodigd hebben voor feestjes als hij me niet leuk zou vinden?
Dit is een lang verhaal en laat het hier even bij. De vraag is: zijner mensen die ook in mijn scheonen hebben gestaan? Of die zelf misschien bindingsangst hebben? En dit herkennen?
Of is dit geen bindingsangst? Dankjewel voor de reacties alvast!
woensdag 1 december 2010 om 20:46
Bindingsangst is een hechting stoornis, door onveilige hechting in de kinderjaren of een trauma en heel vaak een kutsmoes/excuus voor :Ik vind je net niet leuk genoeg, jammer maar helaas.
Iemand met een hechting stoornis zal er heel hard aan willen werken als hij of zij iemand tegen komt met wie hij of zij een relatie op wil bouwen.
Iemand met een hechting stoornis zal er heel hard aan willen werken als hij of zij iemand tegen komt met wie hij of zij een relatie op wil bouwen.
woensdag 1 december 2010 om 21:01
