Relaties
alle pijlers
kinderwens
donderdag 29 maart 2018 om 07:58
Toen ik 37 was heb ik mijn relatie uitgemaakt. Ik heb meerdere relaties gehad, maar ik kwam steeds op een punt dat ik eigenlijk veel liever terug single was en me niet oud zag worden met mijn partner. Ik heb me ook nooit eenzaam gevoeld als single en ik heb al vaker met het idee gespeeld om bam-moeder te worden. Dit gaf me ook helemaal geen slecht gevoel. Na mijn laatste relatie ben ik er beginnen over nadenken om bam-moeder te worden. Ik ben nu bijna 38 en ik zit al heel ver in het proces. Ik was vast van plan om voor mijn 38e te starten met de inseminaties. Nu het bijna zo ver is, heb ik regelmatig last van paniekaanvallen: Ga ik dit wel kunnen? Wat als ik me heel onzeker ga voelen en continu ga twijfelen over mijn capaciteiten als moeder? Wat als het kind vindt dat ik een slechte moeder ben? Wat als mensen me zielig vinden omdat ik geen partner heb kunnen vinden? Wat als mensen me negatief beoordelen? Vooral het oordeel van anderen leek me steeds meer en meer angst aan te jagen. Mijn eigenwaarde is ook flink gezakt de laatste maanden. Nu ben ik een paar weken geleden een man tegen het lijf gelopen waar ik helemaal gek van ben. Hij is helemaal mijn type en iemand waar ik direct zou voor gaan. Nu is hij een paar jaar geleden gescheiden en heeft hij al oudere kinderen en wil hij zeker wel een vrouw die kinderen heeft, maar geen vrouw die nog moet starten met kinderen (zoals ik). Hij wil zelf ook geen kinderen meer omdat hij al begin 40 is en zich hier te oud voor voelt. Hij wil wel heel graag een relatie met mij en hij is ook echt helemaal gek op mij. Hij wil er volledig voor gaan. Het is echt iemand waar ik heel erg naar opkijk (veel bereikt, ziet er goed uit) en misschien dat ik net voor hem val omdat mijn eigenwaarde heel laag is op dit moment.
De hele situatie maakt me heel verward. Vooral omdat ik de laatste tijd met die faalangst zit en ik niet weet of het wel een goed idee is om met die gevoelens alleen aan een kind te beginnen. Wat zouden jullie doen?
De hele situatie maakt me heel verward. Vooral omdat ik de laatste tijd met die faalangst zit en ik niet weet of het wel een goed idee is om met die gevoelens alleen aan een kind te beginnen. Wat zouden jullie doen?
vrijdag 30 maart 2018 om 07:58
hm ja even een toevoeging, spijt hebben kan natuurlijk op veel manieren
je zou spijt kunnen krijgen van je keuze zonder spijt te hebben van je kind zelf
dus spijt dat je het jezelf zo moeilijk hebt gemaakt zonder partner etc
maar goed ook een partner hebben is geen garantie
of om wat het met je lichaam doet
ik heb bijvoorbeeld best wat spijt van bepaalde keuzes in mijn leven, sommige dingen zou ik nu anders doen, dus niet perse niet doen... ik zou ze waarschijnlijk niet helemaal hebben gelaten ook als ik de uitkomst wel had geweten maar misschien naar andere manieren hebben gezocht
je zou spijt kunnen krijgen van je keuze zonder spijt te hebben van je kind zelf
dus spijt dat je het jezelf zo moeilijk hebt gemaakt zonder partner etc
maar goed ook een partner hebben is geen garantie
of om wat het met je lichaam doet
ik heb bijvoorbeeld best wat spijt van bepaalde keuzes in mijn leven, sommige dingen zou ik nu anders doen, dus niet perse niet doen... ik zou ze waarschijnlijk niet helemaal hebben gelaten ook als ik de uitkomst wel had geweten maar misschien naar andere manieren hebben gezocht
Lorem Ipsum
vrijdag 30 maart 2018 om 15:45
Bedankt voor jullie reacties! Ik sta er echt wel achter om bam-moeder te worden en ik zie ook niet in hoe ik het nog anders zou kunnen doen, tenzij ik heel snel nog iemand ga tegenkomen die nog kinderen wil. Maar ik zie het niet zitten om bewust naar op zoek te gaan naar een man (bv: via internet) omdat je dan weer op twee sporen moet denken, terwijl ik mij psychisch klaar wil maken om het alleen te doen. Of zouden jullie nu nog op zoek gaan naar een man omdat het alleen te zwaar is? Gewoon benieuwd naar jullie mening...
vrijdag 30 maart 2018 om 17:22
Je zei eerder al dat je familie erg bereid is om te helpen waar nodig. Zonder hun hulp zou je het ook wel redden, maar met een goede achterwacht is het makkelijker.linda333 schreef: ↑30-03-2018 15:45Bedankt voor jullie reacties! Ik sta er echt wel achter om bam-moeder te worden en ik zie ook niet in hoe ik het nog anders zou kunnen doen, tenzij ik heel snel nog iemand ga tegenkomen die nog kinderen wil. Maar ik zie het niet zitten om bewust naar op zoek te gaan naar een man (bv: via internet) omdat je dan weer op twee sporen moet denken, terwijl ik mij psychisch klaar wil maken om het alleen te doen. Of zouden jullie nu nog op zoek gaan naar een man omdat het alleen te zwaar is? Gewoon benieuwd naar jullie mening...
Er zijn legio voorbeelden van mensen die het prima lukt in hun eentje. Ook in minder fortuinlijke omstandigheden. En tuurlijk: de eerste drie maanden kunnen pittig zijn, omdat je zelf fysiek moet herstellen en de baby in de regel last zal hebben van krampjes. Maar drie maanden is goed te overzien. Daarna wordt het makkelijker.
Je twijfels nu zijn misschien vooral koudwatervrees. Logisch, maar maak jezelf niet gek. Nergens voor nodig.