Knipperlichtrelatie

Hoi,

Ik zou graag jullie mening willen.
Twee maand geleden heb ik op tinder een hele leuk man leren kennen. Ik ben 31 en hij is 37. We hebben een aantal weken hele leuke gesprekken gehad via sms. Daarna hebben we mekaar voor het eerst ontmoet en de vonk sprong direct over. De manier waarop hij naar me keek en me behandelde voelde zo fijn.
Hij vroeg me om bij hem thuis langs te komen. Ik zou de eerste zijn die hij toelaat in zijn huis. Ik had dat "iets" in zijn ogen. Niet veel daarna begonnen de problemen. Ik had een leugentje om bestwel verteld maar ben daarna eerlijk geweest tegen hem. Ik wilde dat hij het wist. Eerste keer ruzie. De basis van een relatie is eerlijkheid en vertrouwen volgens hem. Ben ik het volledig mee akkoord daarom heb ik hem toen ook de waarheid verteld. Daarna heb ik nog een aantal domme dingen gedaan zoals hem laten betalen voor het eten, zeggen dat ik naar een vriend ga terwijl hij speciaal naar huis komt voor mij, ... onze eerste nacht samen was ook geen succes. Ik ben beneden in de zetel gaan slapen omdat hij zo luid snurkte. Ik heb toen tegen hem gezegd dat ik ging zien achter oordopjes zodat ik wel bij hem kon slapen. En daarna ging dit ook soms met oorstoppen soms zonder. Elke keer word hij dan kwaad en verbreekt de relatie. Blokt me op alle media enzo. Ik doe elke keer moeite om hem terug te krijgen en telkens komt hij terug. Dan is alles even in orde en dan gebeurd er weer iets dat niet naar zijn zin is. Bij mij thuis slapen gaat niet want het is het huis van mij en men ex, te veel lawaai van de straat, mijn honden mogen niet in de woonkamer want dan hangt hij vol met hondenhaar. Elke keer moet ik zeggen dat ik fout was. Ik kan met hem niet communiceren. Hij heeft een hele muur rond hem. Hij zegt dan altijd je moet me nemen zoals ik ben en niet proberen me te veranderen. Ondertussen is zijn vader waar hij geen goede band mee had overleden en ik zie aan hem dat hij niet gelukkig is. Ik probeer dan uit alle macht om hem gelukkig te maken wat weer uitdraait op een breuk. Hij drinkt overmatig veel ookal voordat hij mij leerde kennen. Als hij gedronken heeft zegt hij altijd ik zie je graag maar over zijn gevoelens praten voor de rest wil hij niet. Hij heeft een heel goede band met mijn dochtertje en zij mist hem natuurlijk. Ik zie hem graag en mis hem. Soms denk ik het is beter zo en andere momenten wil ik niet liever als gewoon bij hem zijn. Ik weet gewoon niet wat gedaan. Hij doet zelfs niks moeite en als ik dat dan zeg krijg ik als antwoord: ik heb altijd gezegd diegene dat mij wilt moet moeite doen voor mij. Maar dan vraag ik me af of hij ooit wel iets gevoeld heeft voor mij als je zomaar elke keer ermee kan stoppen en doorgaan met je leven. Hopelijk kunnen jullie me wat inzichten geven waarom hij zich zo gedraagd. Ik heb het er echt moeilijk mee. De ene keer is hij super lief in berichten en dan ineens word ik uitgescheld dat het niet normaal is. Dat is een egoitische trut ben en alleen maar aan mezelf denk. En hij blijft dingen die ik in een opwelling van woede tegen hem heb gezegd gebruiken tegen mij. Ik probeer alles wat hij zegt in context te zetten en laat het dan ook los.

Ik weet dat mijn dochter erbij betrekken geen goed plan was. En dit zal in de toekomst ook niet meer gebeuren tot ik zelf zeker ben dat dit wel de juiste man is. Ze heeft haar vader zien vertrekken met mijn vriendin. Het enige dat het kind wil is dat haar mama ook gelukkig is en zo iemand vind. En hij gaf al zijn aandacht aan haar als we bij elkaar waren. Ze heeft hem nooit dronken gezien of ons zien ruzie maken. En het feit dat haar eigen vader haar als een last aanziet en liever zijn tijd steekt in zijn nieuw vriendin kan ik gerust aannemen dat ze hem graag had.