Relaties
alle pijlers
Knuffel van vrienden
dinsdag 29 maart 2022 om 11:30
Ik ben niet erg aanrakerig of knuffelig van mezelf, maar ik was altijd gewend om oude vrienden bij begroeting en afscheid, of bij verdriet, soms even een knuffel te geven, of even een hand op hun arm.
Toen kwam corona, de 1,5 meter maatregel en in die tijd ben ik ook verhuisd naar een andere uithoek van het land.
Nu is het zo dat ik mijn huidige vriendenkring allemaal in coronatijd heb ontmoet. Hierdoor is het nooit onze gewoonte geweest om elkaar aan te raken. Iedereen bewaart eigenlijk continu afstand, vandaag de dag nog steeds. Wat ik begrijp en respecteer, want er is nog steeds corona en deze mensen hebben allemaal nog ouders of zelfs opa's en oma's die ze niet willen ziek maken.
Ik heb zelf geen gezin of partner, en geen ouders/familie meer, en ook geen collega's.
Dus de enige mensen die mij nog wel eens fysiek aanraken zijn de tandarts of een andere zorgverlener en incidenteel een oude vriend/kennis van vroeger. Hoewel ik dus nooit heel aanrakerig ben geweest als ik mezelf met anderen vergelijk, merk ik dat ik compleet kan opleven van zo'n liefdevolle aanraking van een vriend. Dat ik achteraf zelfs tot tranen toe geroerd ben door die aanraking, omdat ik het zo mis.
Vorige week was ik bij een (corona-)vriendin en na samen lol gehad te hebben zou ik haar zo graag even omhelzen bij het afscheid. Hetzelfde met een andere vriend, met hem kan ik altijd over alles praten en lachen, alleen iets als een knuffel of zelfs maar een hand op je schouder, doen we nooit.
Ik vind het moeilijk om dit onderwerp bespreekbaar te maken en me hierin kwetsbaar op te stellen, omdat ik bang ben dat het een ongemakkelijke situatie oplevert of dat iemand zich verplicht zal voelen om me een knuffel te geven. Ik ben over het algemeen erg op mezelf dus ik denk ook dat mensen het niet echt verwachten misschien.
Herkent iemand deze situatie? Hoe doen jullie dit? Of is het gewoon nog te vroeg hiervoor? Zal dit vanzelf goed komen met de tijd, of kan ik hier zelf iets mee? Ik hoop een tip te lezen waar ik iets mee kan.
Waar ik ook aan denk is om een massage te boeken, misschien neemt dan het verlangen naar aanraking wat meer af.
Toen kwam corona, de 1,5 meter maatregel en in die tijd ben ik ook verhuisd naar een andere uithoek van het land.
Nu is het zo dat ik mijn huidige vriendenkring allemaal in coronatijd heb ontmoet. Hierdoor is het nooit onze gewoonte geweest om elkaar aan te raken. Iedereen bewaart eigenlijk continu afstand, vandaag de dag nog steeds. Wat ik begrijp en respecteer, want er is nog steeds corona en deze mensen hebben allemaal nog ouders of zelfs opa's en oma's die ze niet willen ziek maken.
Ik heb zelf geen gezin of partner, en geen ouders/familie meer, en ook geen collega's.
Dus de enige mensen die mij nog wel eens fysiek aanraken zijn de tandarts of een andere zorgverlener en incidenteel een oude vriend/kennis van vroeger. Hoewel ik dus nooit heel aanrakerig ben geweest als ik mezelf met anderen vergelijk, merk ik dat ik compleet kan opleven van zo'n liefdevolle aanraking van een vriend. Dat ik achteraf zelfs tot tranen toe geroerd ben door die aanraking, omdat ik het zo mis.
Vorige week was ik bij een (corona-)vriendin en na samen lol gehad te hebben zou ik haar zo graag even omhelzen bij het afscheid. Hetzelfde met een andere vriend, met hem kan ik altijd over alles praten en lachen, alleen iets als een knuffel of zelfs maar een hand op je schouder, doen we nooit.
Ik vind het moeilijk om dit onderwerp bespreekbaar te maken en me hierin kwetsbaar op te stellen, omdat ik bang ben dat het een ongemakkelijke situatie oplevert of dat iemand zich verplicht zal voelen om me een knuffel te geven. Ik ben over het algemeen erg op mezelf dus ik denk ook dat mensen het niet echt verwachten misschien.
Herkent iemand deze situatie? Hoe doen jullie dit? Of is het gewoon nog te vroeg hiervoor? Zal dit vanzelf goed komen met de tijd, of kan ik hier zelf iets mee? Ik hoop een tip te lezen waar ik iets mee kan.
Waar ik ook aan denk is om een massage te boeken, misschien neemt dan het verlangen naar aanraking wat meer af.
donderdag 31 maart 2022 om 17:00
To heeft het daar in ieder geval wel over en ze kan gewoon eens polsen bij haar vrienden. Niets raars aan.Ttroeteltje schreef: ↑31-03-2022 16:17In dit geval heb je het over een hem en een haar…..ik denk dat huidhonger ook kan bij platonische relaties/ vriendschappen.
donderdag 31 maart 2022 om 17:13
Ik ben een aanrakerig type, maar zal nooit iemand zomaar vast pakken. Meestal voel je dat ook wel een beetje aan, zo zijn er mensen die ik ken die ik nog nooit heb aangeraakt omdat ik voel dat ze dat niet fijn zouden vinden en met andere raak ik bijvoorbeeld onbewust vaak even de arm aan ofzo tijdens het praten of een grapje.Ttroeteltje schreef: ↑31-03-2022 16:20Het gaat niet om mij inderdaad. Echter er zijn mensen die aanraden om iemand “gewoon” vast te pakken. Vandaar mijn input. Niet iedereen is er dol op vastgepakt te worden.
Je behoefte uitspreken is prima, en dan merk je vanzelf of die ander daar ook in mee gaat.
Er zijn genoeg mensen die lichamelijk contact prima vinden. Over het algemeen weet je dat vrij snel. Ik kan me voorstellen dat het bij de nieuwe contacten van de afgelopen 2 jaar niet zo duidelijk is. Contact en dichtbij komen werd nav de maatregelen niet nagestreefd.
Maar voor de mensen die niet aanvoelen of iemand niet geknuffeld wilt worden is dat wel lastig. Toch denk ik dat je het wel een beetje aan iemand zijn houding kan zien.
Heb jij bijvoorbeeld troeteltje een gesloten houding? Een beetje stijf niet toegankelijk type?
donderdag 31 maart 2022 om 17:32
Dat ligt er een beetje aan.
Ik weet van mezelf dat ik in groepen mensen en met nieuwe mensen heel gemakkelijk contact leg. Ik ben niet bang om op mensen af te stappen, contact te maken, gesprekken aan te gaan. Ik ga ook zonder twijfel of zenuwen een ruimte met mensen in mijn eentje binnen. Ook om die contacten te leggen.
Tegelijkertijd hoorde ik, bijvoorbeeld in mijn vrijgezellenperiode, van jongens/mannen dat ze me leuk vonden, geïnteresseerd waren, dat ik echter een onbereikbare indruk maakte. En dat is me inderdaad vaker dan eens gezegd.
In echt goede vriendschappen kan ik me volledig geven en zijn aanrakingen geen ramp voor me. Maar over het algemeen hou ik aanrakingen op afstand en zijn sommige contacten ook oppervlakkig te noemen. Ik ben daarin heel selectief. En die selectie maak ik niet bewust, die maak ik doorgaans vaak onbewust.
Ik weet van mezelf dat ik in groepen mensen en met nieuwe mensen heel gemakkelijk contact leg. Ik ben niet bang om op mensen af te stappen, contact te maken, gesprekken aan te gaan. Ik ga ook zonder twijfel of zenuwen een ruimte met mensen in mijn eentje binnen. Ook om die contacten te leggen.
Tegelijkertijd hoorde ik, bijvoorbeeld in mijn vrijgezellenperiode, van jongens/mannen dat ze me leuk vonden, geïnteresseerd waren, dat ik echter een onbereikbare indruk maakte. En dat is me inderdaad vaker dan eens gezegd.
In echt goede vriendschappen kan ik me volledig geven en zijn aanrakingen geen ramp voor me. Maar over het algemeen hou ik aanrakingen op afstand en zijn sommige contacten ook oppervlakkig te noemen. Ik ben daarin heel selectief. En die selectie maak ik niet bewust, die maak ik doorgaans vaak onbewust.
donderdag 31 maart 2022 om 17:40
Is het krijgen van een knuffel/omhelzing van je vrienden ter begroeting af bij het afscheid eigenlijk voldoende om de huidhonger te stillen? Het lijkt me dat je dan zou willen dat iemand je dan echt even goed en lang vastpakt, en dat voelt voor mij een beetje te intiem met mijn vrienden. Dat zou ik ongemakkelijk vinden geloof ik, maar ik ben dan ook niet zo aanrakerig en knuffelig (behalve met mijn kind). Maar misschien volstaat het voor TO, daar ben ik wel benieuwd naar.
donderdag 31 maart 2022 om 17:42
Ja dat bedoel ik dus.Rooss4.0 schreef: ↑31-03-2022 16:33Hm, ja zou kunnen.
Maar ik ervaar zelf dat een platonisch iemand niet dat kan stillen wat ik huidhonger noem.
Een vluchtige knuffel doet de truc niet zeg maar.
Wat ik me wel zou kunnen voorstellen is, dat wanneer ik ooit oud en grijs en alleen ben, het fijn zou kunnen zijn om na het douchen even lekker ingesmeerd te worden met een fijn lotionnetje. Sowieso worden "onze" oudjes weinig aangeraakt in de regel.
Dat zou dan wel weer wat honger kunnen stillen denk ik.
donderdag 31 maart 2022 om 17:58
Ik denk dat het bij mij niet echt 'huidhonger' is. Meer het voelen van verbinding met iemand. Ik kan soms moeite hebben om te acclimatiseren in het contact met iemand. Diegene even aanraken werkt als een soort shortcut om verbinding te maken op gevoelsniveau.
Als we bijvoorbeeld samen lachen of juist iets persoonlijks hebben besproken, dan zou ik diegene daarna een hug willen geven bij het afscheid. Als het ware om die gevoelens te kanaliseren of zoiets ? Nu doen we dat niet en is het voor mijn gevoel soms niet echt afgesloten. Ik mis het spontane en gevoelsmatige.
Het heeft daarnaast ook wel met liefde te maken, een uiting van waardering of vriendschap, "ik zie jou" zoiets.
Een vriendin ging nu een weekje op vakantie terwijl we normaal elkaar wekelijks zien. Dan zou ik haar even willen vastpakken bij wijze van afscheid, en blijk van dat ik om haar geef. Nu was het een beetje droog nou have fun, pas goed op jezelf doei. En naderhand zit ik op de bank en voelt het alsof mijn lichaam alsnog haar die hug wil geven. Misschien klinkt dat een beetje apart.
Die 'huidhonger' is er waarschijnlijk ook wel maar dat zal zo'n hug inderdaad niet kunnen vervullen.
Als we bijvoorbeeld samen lachen of juist iets persoonlijks hebben besproken, dan zou ik diegene daarna een hug willen geven bij het afscheid. Als het ware om die gevoelens te kanaliseren of zoiets ? Nu doen we dat niet en is het voor mijn gevoel soms niet echt afgesloten. Ik mis het spontane en gevoelsmatige.
Het heeft daarnaast ook wel met liefde te maken, een uiting van waardering of vriendschap, "ik zie jou" zoiets.
Een vriendin ging nu een weekje op vakantie terwijl we normaal elkaar wekelijks zien. Dan zou ik haar even willen vastpakken bij wijze van afscheid, en blijk van dat ik om haar geef. Nu was het een beetje droog nou have fun, pas goed op jezelf doei. En naderhand zit ik op de bank en voelt het alsof mijn lichaam alsnog haar die hug wil geven. Misschien klinkt dat een beetje apart.
Die 'huidhonger' is er waarschijnlijk ook wel maar dat zal zo'n hug inderdaad niet kunnen vervullen.
donderdag 31 maart 2022 om 18:51
donderdag 31 maart 2022 om 19:25
Mooi omschreven. Naar mijn idee kun je dat best aankaarten bij je vrienden. Zelfs ik als niet-knuffelaar zou je dan een hug willen geven. En als iemand zegt dat niet te willen, dan hoeft dat geen afwijzing van jou als persoon te betekenen.bijtie schreef: ↑31-03-2022 17:58Ik denk dat het bij mij niet echt 'huidhonger' is. Meer het voelen van verbinding met iemand. Ik kan soms moeite hebben om te acclimatiseren in het contact met iemand. Diegene even aanraken werkt als een soort shortcut om verbinding te maken op gevoelsniveau.
Als we bijvoorbeeld samen lachen of juist iets persoonlijks hebben besproken, dan zou ik diegene daarna een hug willen geven bij het afscheid. Als het ware om die gevoelens te kanaliseren of zoiets ? Nu doen we dat niet en is het voor mijn gevoel soms niet echt afgesloten. Ik mis het spontane en gevoelsmatige.
Het heeft daarnaast ook wel met liefde te maken, een uiting van waardering of vriendschap, "ik zie jou" zoiets.
Een vriendin ging nu een weekje op vakantie terwijl we normaal elkaar wekelijks zien. Dan zou ik haar even willen vastpakken bij wijze van afscheid, en blijk van dat ik om haar geef. Nu was het een beetje droog nou have fun, pas goed op jezelf doei. En naderhand zit ik op de bank en voelt het alsof mijn lichaam alsnog haar die hug wil geven. Misschien klinkt dat een beetje apart.
Die 'huidhonger' is er waarschijnlijk ook wel maar dat zal zo'n hug inderdaad niet kunnen vervullen.
Wanna grow up to be
Be a debaser
Be a debaser
donderdag 31 maart 2022 om 21:10
Mooi uitgelegd! Ik kan me er een goede voorstelling van maken.bijtie schreef: ↑31-03-2022 17:58Ik denk dat het bij mij niet echt 'huidhonger' is. Meer het voelen van verbinding met iemand. Ik kan soms moeite hebben om te acclimatiseren in het contact met iemand. Diegene even aanraken werkt als een soort shortcut om verbinding te maken op gevoelsniveau.
Als we bijvoorbeeld samen lachen of juist iets persoonlijks hebben besproken, dan zou ik diegene daarna een hug willen geven bij het afscheid. Als het ware om die gevoelens te kanaliseren of zoiets ? Nu doen we dat niet en is het voor mijn gevoel soms niet echt afgesloten. Ik mis het spontane en gevoelsmatige.
Het heeft daarnaast ook wel met liefde te maken, een uiting van waardering of vriendschap, "ik zie jou" zoiets.
Een vriendin ging nu een weekje op vakantie terwijl we normaal elkaar wekelijks zien. Dan zou ik haar even willen vastpakken bij wijze van afscheid, en blijk van dat ik om haar geef. Nu was het een beetje droog nou have fun, pas goed op jezelf doei. En naderhand zit ik op de bank en voelt het alsof mijn lichaam alsnog haar die hug wil geven. Misschien klinkt dat een beetje apart.
Die 'huidhonger' is er waarschijnlijk ook wel maar dat zal zo'n hug inderdaad niet kunnen vervullen.
zaterdag 2 april 2022 om 09:26
