Relaties
alle pijlers
Komt dit nog goed?
zaterdag 9 februari 2019 om 20:52
Even de situatie schetsen. 14 jaar samen en samen twee kinderen van 5 en 7. Nu we de tropenjaren voorbij zijn besef ik me steeds vaker dat ik aan het piekeren ben of fantaseren over een ander leven zonder partner. Ik ben van nature best onzeker maar heb daar afgelopen jaar grote stappen in gemaakt. Heb veel meer zelfvertrouwen, maak stappen in mijn carierre en durf me meer kwetsbaar op te stellen en vriendschappen op te bouwen. Het voelt alsof ik meer en meer mezelf aan het worden ben. Probleem is alleen dat ik het gevoel heb dat mijn man en ik hierdoor verder en verder van elkaar verwijderd raken. Zijn leven is nog hetzelfde als 14 jaar geleden. Ik merk ook dat we buiten de kinderen geen gespreksonderwerpen hebben. Dat hij tevreden is met ons leven is uiteraard voor hem alleen maar fijn natuurlijk maar mij benauwt het enorm. Ik heb het al paar keer proberen te bespreken maar enige reactie is dat we meer leuke dingen moeten doen. Ik moet niet denken aan een scheiding maar ik ben zo ook niet gelukkig. Is er iemand die zich hierin herkent en misschien een goed advies heeft?
anoniem_382578 wijzigde dit bericht op 09-02-2019 23:27
Reden: Paar woorden werden heftig geinterpreteerd
Reden: Paar woorden werden heftig geinterpreteerd
8.76% gewijzigd
zaterdag 9 februari 2019 om 21:50
Het klinkt alsof jullie elkaar onderweg zijn kwijtgeraakt in de rol van partner en alleen nog in de rol van ouder zitten. Zijn voorstel om vaker leuke dingen te doen, kan heel goed helpen om elkaar ook als partner weer terug te vinden. Als jij dat tenminste ook wilt, want anders is het een kansloze missie. Als jij al besloten hebt dat je alleen verder wil gaan, en alleen nog een goede smoes zoekt om op te stappen, dan kan je beter eerlijk zijn tegen hem. Als je samen kinderen hebt, dan denk ik persoonlijk dat je het hen verplicht bent om een serieuze poging te doen je relatie te redden. Maar er zijn wel meer mensen die hun eigen geluk belangrijker vinden.
zaterdag 9 februari 2019 om 22:02
Ik wil zeker niet zomaar opgeven. Ik loop hier niet voor niks al best een tijdje mee. Ik denk zeker dat we elkaar zijn kwijtgeraakt in het ouderschap maar denk niet dat dat het enige problem is. Mis gewoon ook iemand waar ik mee kan sparren, die mij uitdaagt en ik schaam me eerlijk gezegd best wel dat ik me zo voel.
zaterdag 9 februari 2019 om 22:07
Dit is precies waar ik beetje bang voor was/ben. Ik zie mezelf niet als meer en beter. Ik denk alleen vaak dat ik meer uit het leven wil halen, meer wil ervaren leren. Die stabiliteit van hem vond ik ook jaren erg prettig. Nu vind ik het soms beangstigend dat als ik vraag wat hij nog zou willen in zijn leven dat de conclusie altijd is dat hij prima zo 80 kan worden zonder iets te veranderen
zaterdag 9 februari 2019 om 22:12
Lastige situatie. Ik vind dat je er voor je kinderen op zijn minst aan moet werken en denk dat leuke dingen en tijd voor jullie samen misschien wel kan helpen. Maar als het gevoel echt weg is, zal dat ook niet werken is mijn ervaring. Doms is de koek echt op, maar dan heb je het in ieder geval nog een kans gegeven.
zaterdag 9 februari 2019 om 22:13
Zoals ik je verhaal lees voel jij je nu verheven boven hem en lijkt hij de oorzaak van jouw ontevreden gevoel te zijn.
Jij hebt grote stappen gemaakt, zijn leven is nog hetzelfde als 14 jaar geleden en geen persoonlijke ontwikkeling. Klinkt erg neerbuigend richting je partner, want 5 jaar geleden was ie nog steeds goed genoeg om er een tweede kind mee op de wereld te zetten. Maar in al die jaren was je dus blijkbaar niet jezelf?
Je man staat al met 10-0 achter en vlgs mij ben jij al half uitgecheckt.
Al gedacht aan professionele hulp?
Jij hebt grote stappen gemaakt, zijn leven is nog hetzelfde als 14 jaar geleden en geen persoonlijke ontwikkeling. Klinkt erg neerbuigend richting je partner, want 5 jaar geleden was ie nog steeds goed genoeg om er een tweede kind mee op de wereld te zetten. Maar in al die jaren was je dus blijkbaar niet jezelf?
Je man staat al met 10-0 achter en vlgs mij ben jij al half uitgecheckt.
Al gedacht aan professionele hulp?
zaterdag 9 februari 2019 om 22:13
zaterdag 9 februari 2019 om 22:17
Dat is vrij normaal hoor. Als je je ontwikkelt dan verlies je mensen, omdat het niet past en je krijgt er anderen voor terug. Ik ervaar dat regelmatig. Beetje lullig alleen als het je overkomt bij je partner, maar je kunt hem niet dwingen zichzelf persoonlijk te ontwikkelen en dan nog is de kans groot dat hij zich in een andere richting ontwikkelt dan jij.
Relaties moeten iets bijdragen aan je leven. Als je dat idee niet meer hebt, is het tijd om verder te gaan.
Relaties moeten iets bijdragen aan je leven. Als je dat idee niet meer hebt, is het tijd om verder te gaan.
zaterdag 9 februari 2019 om 22:18
Ik vind het niet helemaal terecht of aardig om TO te verwijten dat ze zich verheven voelt. Ze hebben gewoon een onoplosbare mismatch: hij is een tevreden mens en zij is een chronisch ontevreden mens, altijd hongerig naar meer. Met beide is niks mis, maar als je je ontevredenheid probeert op te lossen via een tevreden partner, dan gaat de relatie mis. Jammer, maar helaas
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zaterdag 9 februari 2019 om 22:21
zaterdag 9 februari 2019 om 22:22
Jij bent dus "meer jezelf" geworden, wat leuk is natuurlijk. Hij was blijkbaar 14 jaar geleden al "af".
Is het probleem dan nu dat je bij nader inzien hem niet echt leuk vindt? Dan komt het niet meer goed nee.
Of verwacht je eigenlijk dat hij meeverabdert, en dus eigenlijk "meer jou" wordt (carrière, vriendschappen)? Want dan komt het misschien ook niet goed, Maar snap ik ook niet helemaal waarom jullie meer gelijk zouden moeten zijn. Mijn ouders verschillen enorm van elkaar (toen ik mijn moeder eens vroeg wat ze gemeen hadden kostte het haar 15 minuten om op 'de kinderen' te komen) maar zijn toch een match made in heaven.
Hoe praatten jullie vroeger dan? Ook alleen maar oppervlakkig? En zo niet: waarom zou je dat niet alsnog weer kunnen vinden met zijn stabiele, en jouw bewegende zelf?
Is het probleem dan nu dat je bij nader inzien hem niet echt leuk vindt? Dan komt het niet meer goed nee.
Of verwacht je eigenlijk dat hij meeverabdert, en dus eigenlijk "meer jou" wordt (carrière, vriendschappen)? Want dan komt het misschien ook niet goed, Maar snap ik ook niet helemaal waarom jullie meer gelijk zouden moeten zijn. Mijn ouders verschillen enorm van elkaar (toen ik mijn moeder eens vroeg wat ze gemeen hadden kostte het haar 15 minuten om op 'de kinderen' te komen) maar zijn toch een match made in heaven.
Hoe praatten jullie vroeger dan? Ook alleen maar oppervlakkig? En zo niet: waarom zou je dat niet alsnog weer kunnen vinden met zijn stabiele, en jouw bewegende zelf?
zaterdag 9 februari 2019 om 22:32
Ik heb juist heel veel professionele hulp gehad de afgelopen 5 jaar. Door een aantal dingen uit mijn verleden juist altijd aan anderen gedacht en begin nu pas aan mezelf toe te komen. Ik worstel en ben oprecht op zoek naar een oplossing en positieve ervaringen van anderen in eenzelfde situatie.loisnvt schreef: ↑09-02-2019 22:13Zoals ik je verhaal lees voel jij je nu verheven boven hem en lijkt hij de oorzaak van jouw ontevreden gevoel te zijn.
Jij hebt grote stappen gemaakt, zijn leven is nog hetzelfde als 14 jaar geleden en geen persoonlijke ontwikkeling. Klinkt erg neerbuigend richting je partner, want 5 jaar geleden was ie nog steeds goed genoeg om er een tweede kind mee op de wereld te zetten. Maar in al die jaren was je dus blijkbaar niet jezelf?
Je man staat al met 10-0 achter en vlgs mij ben jij al half uitgecheckt.
Al gedacht aan professionele hulp?
zaterdag 9 februari 2019 om 22:34
Jammer maar helaas? Er zijn kinderen in het spel. Vijf jaar geleden stond hij ook al 9 jaar stil en daarvoor al 7 jaar, en toch was hij goed genoeg om kinderen te maken.
Dan mag je nu op je minst je best doen. En proberen of wat hij voorstelt werkt.
Dan voer je die diepzinnige gesprekken met iemand anders. Dat zal je straks in je eentje na de scheiding ook moeten.
Dan mag je nu op je minst je best doen. En proberen of wat hij voorstelt werkt.
Dan voer je die diepzinnige gesprekken met iemand anders. Dat zal je straks in je eentje na de scheiding ook moeten.
zaterdag 9 februari 2019 om 22:39
Als ik het mag vragen. Hebben jullie iets van therapie o.i.d. gedaan? Ik wil er graag over praten maar met zijn tweeen eindigt het toch vaak in onbegrip, verdriet, frustratie (aan beide kanten)
zaterdag 9 februari 2019 om 22:39
Inderdaad jammer, zeker met kinderen. Inderdaad helaas, als je er niet tegen kan dat je partner tevreden is.made@kate schreef: ↑09-02-2019 22:34Jammer maar helaas? Er zijn kinderen in het spel. Vijf jaar geleden stond hij ook al 9 jaar stil en daarvoor al 7 jaar, en toch was hij goed genoeg om kinderen te maken.
Dan mag je nu op je minst je best doen. En proberen of wat hij voorstelt werkt.
Dan voer je die diepzinnige gesprekken met iemand anders. Dat zal je straks in je eentje na de scheiding ook moeten.
Kan je lang of kort over argumenteren, ze gaan scheiden. Fles wijn om verwedden?
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zaterdag 9 februari 2019 om 22:46
Ik probeer het ook echt. Anders zou ik dit topic ook niet starten. Hij is lief, zorgzaam en een trouwe hond en ik wil hem ook niet kwetsen. Het bespreken is daarom ook lastig omdat ik juist geen gevoel van meer/minderwaardigheid wil creeeren. Maar ik weet ook niet zo goed hoe ik mezelf beter kan later voelen. Ik zoek oprecht advies.made@kate schreef: ↑09-02-2019 22:34Jammer maar helaas? Er zijn kinderen in het spel. Vijf jaar geleden stond hij ook al 9 jaar stil en daarvoor al 7 jaar, en toch was hij goed genoeg om kinderen te maken.
Dan mag je nu op je minst je best doen. En proberen of wat hij voorstelt werkt.
Dan voer je die diepzinnige gesprekken met iemand anders. Dat zal je straks in je eentje na de scheiding ook moeten.
zaterdag 9 februari 2019 om 22:48
Hij komt met een oplossing. Je mag trots zijn op hem. Omdat jij je hebt ontwikkeld is hij blijkbaar bij je en maakt hij je gelukkig. Als dat niet het geval was denk ik dat je allang weg zou zijn bij hem. Je bent opzoek naar smoesjes dat begrijp ik van je verhaal. Maar doe dit niet. Ik hoop dat je nog vele jaren samen zult zijn met je lieve man en kinderen.
zaterdag 9 februari 2019 om 22:49
Komt op mij meer over alsof je een goede smoes zoekt die je kan gebruiken om op te stappen, zonder dat jij de schuld in je schoenen geschoven krijgt. Het is lastig om niet te doen alsof je vindt dat je beter bent dan je partner, terwijl dat precies is wat je vindt.Traantje1985 schreef: ↑09-02-2019 22:46Ik probeer het ook echt. Anders zou ik dit topic ook niet starten. Hij is lief, zorgzaam en een trouwe hond en ik wil hem ook niet kwetsen. Het bespreken is daarom ook lastig omdat ik juist geen gevoel van meer/minderwaardigheid wil creeeren. Maar ik weet ook niet zo goed hoe ik mezelf beter kan later voelen. Ik zoek oprecht advies.
zaterdag 9 februari 2019 om 22:50
