Relaties
alle pijlers
Komt het nog goed?
zondag 22 juli 2018 om 22:27
Hallo allen,
ca. 3,5 maand na het openen van mijn topic "man leidt dubbelleven", en te hebben meegelezen met soortgelijke ervaringen, wilde ik toch graag mijn eigen topic openen.
Ik zie zoveel verhalen voorbij komen van mensen met dezelfde ervaringen, dat ik graag wil horen hoe nu verder?
Nadat ik dus erachter ben gekomen dat mijn man een dubbelleven heeft geleidt, in combinatie met dingen die zich de afgelopen 6 jaar hebben afgespeeld, heb ik de knoop doorgehakt en zijn we inmiddels gescheiden.
We leven nu ongeveer 4 weken apart van elkaar.
Maar ik zit hier met mijn ziel onder mijn arm. Ik weet niet meer hoe dit ooit goed gaat komen?
Mijn hele ideaal plaatje is uiteen gespat. IK wil niks liever dan mijn "oude vertrouwde" leven terug. Maar weet tegelijkertijd dat, wat het de laatste jaren was, niet meer is wat ik wil.
Hoe raar het ook klinkt, ik sta achter mijn keuze dat we zijn gescheiden.
Maar als ik de tijd terug kon draaien, deed ik dat maar al te graag. Al is het omwille van ons kind. Hem die veilige toekomst geven.
Op het moment voel ik me doodongelukkig. Kan wel de hele tijd huilen. Vraag me af of het ooit nog goed komt. Of ik me ooit nog echt gelukkig ga voelen.
En hoe doe je dat dan? Ik voel mijn verdriet en het verdriet van mijn kind.
Ik heb hier niet om gevraagd, maar wordt "gedwongen" in deze situatie gebracht.
IK ben ook nog zo boos op hem. Wat ik niet of nauwelijks meer laat merken, omwille van ons kind. Want dat staat op nr 1. Ik wil geen vechtende ouders voor hem.
Ik ga dus ook gewoon "normaal" met mijn ex om.
Maar ik zou zo graag hem eens de waarheid zeggen. Antwoorden krijgen. Die ik nog steeds niet heb gehad.
Terwijl ik me dan meteen afvraag wat het voor zin heeft. Eerder is hij ook nooit eerlijk geweest.
Maar hoe verwerk ik dan alles in mijn hoofd, geef ik het een plekje, ga ik het loslaten?
Ik wil waarschijnlijk te veel en te snel. Weer in balans komen.
Ik hoor graag jullie adviezen.
ca. 3,5 maand na het openen van mijn topic "man leidt dubbelleven", en te hebben meegelezen met soortgelijke ervaringen, wilde ik toch graag mijn eigen topic openen.
Ik zie zoveel verhalen voorbij komen van mensen met dezelfde ervaringen, dat ik graag wil horen hoe nu verder?
Nadat ik dus erachter ben gekomen dat mijn man een dubbelleven heeft geleidt, in combinatie met dingen die zich de afgelopen 6 jaar hebben afgespeeld, heb ik de knoop doorgehakt en zijn we inmiddels gescheiden.
We leven nu ongeveer 4 weken apart van elkaar.
Maar ik zit hier met mijn ziel onder mijn arm. Ik weet niet meer hoe dit ooit goed gaat komen?
Mijn hele ideaal plaatje is uiteen gespat. IK wil niks liever dan mijn "oude vertrouwde" leven terug. Maar weet tegelijkertijd dat, wat het de laatste jaren was, niet meer is wat ik wil.
Hoe raar het ook klinkt, ik sta achter mijn keuze dat we zijn gescheiden.
Maar als ik de tijd terug kon draaien, deed ik dat maar al te graag. Al is het omwille van ons kind. Hem die veilige toekomst geven.
Op het moment voel ik me doodongelukkig. Kan wel de hele tijd huilen. Vraag me af of het ooit nog goed komt. Of ik me ooit nog echt gelukkig ga voelen.
En hoe doe je dat dan? Ik voel mijn verdriet en het verdriet van mijn kind.
Ik heb hier niet om gevraagd, maar wordt "gedwongen" in deze situatie gebracht.
IK ben ook nog zo boos op hem. Wat ik niet of nauwelijks meer laat merken, omwille van ons kind. Want dat staat op nr 1. Ik wil geen vechtende ouders voor hem.
Ik ga dus ook gewoon "normaal" met mijn ex om.
Maar ik zou zo graag hem eens de waarheid zeggen. Antwoorden krijgen. Die ik nog steeds niet heb gehad.
Terwijl ik me dan meteen afvraag wat het voor zin heeft. Eerder is hij ook nooit eerlijk geweest.
Maar hoe verwerk ik dan alles in mijn hoofd, geef ik het een plekje, ga ik het loslaten?
Ik wil waarschijnlijk te veel en te snel. Weer in balans komen.
Ik hoor graag jullie adviezen.
zondag 22 juli 2018 om 23:19
Als een ex geen berouw heeft of eerlijk is, kun je antwoorden en uitpraten wel vergeten. Alleen voelt dat zo oneerlijk. De ander heeft heel eenzijdig de ongeschreven regels van jullie relatie gebroken. Steek je energie in dit te accepteren. Echte antwoorden, die voldoen voor jou, aan jouw behoeftes, krijg je toch niet.
Dat is frustrerend, dus hoe eerder je je daarbij neerlegt en dit als een feit accepteert, des te makkelijker je het voor jezelf maakt.
Soms is een avondje schelden op mannen met n vriendin ook geweldig. En daarna ook weer leuke dingen doen.
Succes
Dat is frustrerend, dus hoe eerder je je daarbij neerlegt en dit als een feit accepteert, des te makkelijker je het voor jezelf maakt.
Soms is een avondje schelden op mannen met n vriendin ook geweldig. En daarna ook weer leuke dingen doen.
Succes
zondag 22 juli 2018 om 23:45
Fake iT till you make iT. Dat is wat ik deed. En idd sporten bewegen. Niet kilo’s chocola en drank. Juist niet. En praten. En slapen. En afleiding. Maar ook door pijn momenten heen gaan. Ik vind dat als je nu goed eet, slaapt, ritme hebt al echt knap. Niet teveel eisen vsn jezelf. Je leven staat op de kop. Bouw dit zorgvuldig op. Stapjes nog zo klein. Als ze maar vooruit gaan.
Knuffel voor jou. Ik weet hoe verloren dat voelt als alles ineens niet is wat je dacht.
Daarentegen kan je ook stilstaan bij gevoelens of gedachten die je vast wel eens had. Dat je wist dat er wat was en de vinger er niet op kon leggen. Of gewoon een bord voor de kop had en t niet wilde of kon zien. Dat gevoel. Ga dat “omarmen” je weet nu dus dat je dat kunt vertrouwen. Dus op jezelf kunt vertrouwen
Knuffel voor jou. Ik weet hoe verloren dat voelt als alles ineens niet is wat je dacht.
Daarentegen kan je ook stilstaan bij gevoelens of gedachten die je vast wel eens had. Dat je wist dat er wat was en de vinger er niet op kon leggen. Of gewoon een bord voor de kop had en t niet wilde of kon zien. Dat gevoel. Ga dat “omarmen” je weet nu dus dat je dat kunt vertrouwen. Dus op jezelf kunt vertrouwen
Een dag niet gescheten is een dag niet geleefd
maandag 23 juli 2018 om 00:00
Bedankt alvast voor de antwoorden die jullie gaven.
Als ik mijn verstand laat spreken weet ik ook wel dat wat jullie schrijven klopt. Maar dat gevoel........dat is toch een stuk lastiger.
Ik wil me niet laten hangen, doe dat ook niet zolang ons kind in de buurt is.
Maar de andere momenten is het moeilijk om iets te doen.
Ik heb net een hele brief geschreven aan mijn ex. Met dat wat me frustreert.
Ik heb er verder nog niks mee gedaan. Alleen geschreven. Ondanks dat ik weet dat ik geen antwoorden ga krijgen, heb ik sterk het gevoel dat ik heb nog 1 x duidelijk moet laten weten wat dit alles met mij gedaan heeft.
Ik vraag me af, of ik me beter ga voelen als ik de brief verstuur. Ik weet dat accepteren de verstandigste oplossing is maar er zit nog zoveel boosheid in me dat ik dat gewoon graag kwijt wil aan hem.
Maar er is natuurlijk een risico dat de frustratie groter wordt als hij niet reageert op die brief.
Ik laat hem nog maar even staan en "slaap" er nog een nachtje over.
Als ik mijn verstand laat spreken weet ik ook wel dat wat jullie schrijven klopt. Maar dat gevoel........dat is toch een stuk lastiger.
Ik wil me niet laten hangen, doe dat ook niet zolang ons kind in de buurt is.
Maar de andere momenten is het moeilijk om iets te doen.
Ik heb net een hele brief geschreven aan mijn ex. Met dat wat me frustreert.
Ik heb er verder nog niks mee gedaan. Alleen geschreven. Ondanks dat ik weet dat ik geen antwoorden ga krijgen, heb ik sterk het gevoel dat ik heb nog 1 x duidelijk moet laten weten wat dit alles met mij gedaan heeft.
Ik vraag me af, of ik me beter ga voelen als ik de brief verstuur. Ik weet dat accepteren de verstandigste oplossing is maar er zit nog zoveel boosheid in me dat ik dat gewoon graag kwijt wil aan hem.
Maar er is natuurlijk een risico dat de frustratie groter wordt als hij niet reageert op die brief.
Ik laat hem nog maar even staan en "slaap" er nog een nachtje over.
maandag 23 juli 2018 om 09:24
Ik zou het niet versturen, want hij doet er toch niets mee.Macada schreef: ↑23-07-2018 00:00Bedankt alvast voor de antwoorden die jullie gaven.
Als ik mijn verstand laat spreken weet ik ook wel dat wat jullie schrijven klopt. Maar dat gevoel........dat is toch een stuk lastiger.
Ik wil me niet laten hangen, doe dat ook niet zolang ons kind in de buurt is.
Maar de andere momenten is het moeilijk om iets te doen.
Ik heb net een hele brief geschreven aan mijn ex. Met dat wat me frustreert.
Ik heb er verder nog niks mee gedaan. Alleen geschreven. Ondanks dat ik weet dat ik geen antwoorden ga krijgen, heb ik sterk het gevoel dat ik heb nog 1 x duidelijk moet laten weten wat dit alles met mij gedaan heeft.
Ik vraag me af, of ik me beter ga voelen als ik de brief verstuur. Ik weet dat accepteren de verstandigste oplossing is maar er zit nog zoveel boosheid in me dat ik dat gewoon graag kwijt wil aan hem.
Maar er is natuurlijk een risico dat de frustratie groter wordt als hij niet reageert op die brief.
Ik laat hem nog maar even staan en "slaap" er nog een nachtje over.
maandag 23 juli 2018 om 14:29
In sommige gevallen ga je nooit een bevredigend antwoord krijgen. Daar heb je je bij neer te leggen, dat kan heel moeilijk zijn. Het is jammer dat mensen daar niet altijd voor open staan, eens waren jullie alles voor elkaar, en dan stopt het. Een goede afsluiting is belangrijk, en ik vind ook dat je dat verplicht bent naar een ex-partner. Het zegt in dit geval veel over hem.
Zoals al gezegd is, de tijd heelt wonden, soms niet helemaal....
Succes en sterkte gewenst....
Zoals al gezegd is, de tijd heelt wonden, soms niet helemaal....
Succes en sterkte gewenst....
maandag 23 juli 2018 om 16:31
ik heb als afscheidsritueel een fikkie gestookt in mn achtertuin.
geprintte e-mails die hij schreef aan zijn vriendin,
kattenbelletjes aan mij,
een kledingstuk,
de "vuile was-brief".
ik herlas, voelde de emoties en toen, hup, in het vuur ermee.
en een fles bubbels helemaal voor mij alleen om mijzelf te vieren!
een "exit-gesprek" heb ik niet gedaan.
ex had daar lange tijd behoefte aan. ik eigenlijk ook wel. maar, wat ik nodig had van hem, kon hij mij niet geven.
ik heb mezelf letterlijk gevraagd "wanneer is dat gesprek voor mij een succes?" en "wat wil ik van hem horen? en waarom?". daarover heb ik ook gesproken met een paar vrienden en mn therapeut.
de antwoorden op die vragen kon hij mij niet geven, dus ik heb besloten dat het gesprek mij niet voldoende zou geven om mij verder te helpen, om mij te helen.
ik heb wel een "vuile was-brief" geschreven.
alles wat ik vond, voelde, me dwars zat, wat zijn gedrag met mij deed, ik nog tegen hem wilde zeggen; alles schreef ik erin op.
ik heb een paar dagen de tijd genomen om die brief te schrijven.
en nee, brief niet verstuurd.
het uit mn systeem schrijven was al helend genoeg.
gek genoeg was de brief maar 12 kantjes.
en ja, geef het tijd. echt
geprintte e-mails die hij schreef aan zijn vriendin,
kattenbelletjes aan mij,
een kledingstuk,
de "vuile was-brief".
ik herlas, voelde de emoties en toen, hup, in het vuur ermee.
en een fles bubbels helemaal voor mij alleen om mijzelf te vieren!
een "exit-gesprek" heb ik niet gedaan.
ex had daar lange tijd behoefte aan. ik eigenlijk ook wel. maar, wat ik nodig had van hem, kon hij mij niet geven.
ik heb mezelf letterlijk gevraagd "wanneer is dat gesprek voor mij een succes?" en "wat wil ik van hem horen? en waarom?". daarover heb ik ook gesproken met een paar vrienden en mn therapeut.
de antwoorden op die vragen kon hij mij niet geven, dus ik heb besloten dat het gesprek mij niet voldoende zou geven om mij verder te helpen, om mij te helen.
ik heb wel een "vuile was-brief" geschreven.
alles wat ik vond, voelde, me dwars zat, wat zijn gedrag met mij deed, ik nog tegen hem wilde zeggen; alles schreef ik erin op.
ik heb een paar dagen de tijd genomen om die brief te schrijven.
en nee, brief niet verstuurd.
het uit mn systeem schrijven was al helend genoeg.
gek genoeg was de brief maar 12 kantjes.
en ja, geef het tijd. echt
wanneer was de laatste x dat je iets voor het eerst deed?
maandag 23 juli 2018 om 18:31
Jullie hebben waarschijnlijk gelijk. Ik ga geen antwoorden krijgen, en als ik ze wel krijg, zijn deze dan opnieuw gelogen?
Maar ik heb zo sterk het gevoel dat ik hem nog één keer heel duidelijk moet zeggen wat me nou zo erg geraakt heeft in deze hele situatie. Mijn boosheid van me afschrijven en het bij hem "droppen", zodat ik me niet steeds moet blijven frustreren daar over. Zo van: ik heb het gezegd, het is eruit. Ik weet dat ik geen antwoorden krijg, maar hij heeft het in ieder geval gelezen.
Ik merk ook dat ik nog steeds controleer wat hij doet. Waarvan ik eigenlijk zei dat ik rust zou krijgen als ik bij hem weg was. En toch let ik erop wanneer hij online is op de app. wetende met wie hij appt
. Waarom doe ik mezelf dat aan? Het doet alleen maar pijn.
Vandaag is ons kind de eerste keer bij hem slapen. Ik voel me vreselijk.
Ik heb het altijd al moeilijk gevonden om hem los te laten. Ook als hij wel eens ging logeren vond ik dat moeilijk. ( we hebben lang erover gedaan om een kind te krijgen, en ik heb hem altijd heel dichtbij me willen hebben, als bescherming)
Maar als hij dan ging logeren dan hadden we samen wat leuks te doen ( man en ik) en ging de tijd wel om. Maar nu voel ik me dus vreselijk alleen en verdrietig.
Vooral omdat ik dit niet gewild heb, ik heb hier niet voor gekozen.
Ik weet verstandig gezien, dat het ook goed is voor mijn eigen ontwikkeling dat ik mijn kind meer leer los laten en dat het uiteindelijk wel zal wennen. Maar nu doet het gemis zo`n pijn.
Maar ik heb zo sterk het gevoel dat ik hem nog één keer heel duidelijk moet zeggen wat me nou zo erg geraakt heeft in deze hele situatie. Mijn boosheid van me afschrijven en het bij hem "droppen", zodat ik me niet steeds moet blijven frustreren daar over. Zo van: ik heb het gezegd, het is eruit. Ik weet dat ik geen antwoorden krijg, maar hij heeft het in ieder geval gelezen.
Ik merk ook dat ik nog steeds controleer wat hij doet. Waarvan ik eigenlijk zei dat ik rust zou krijgen als ik bij hem weg was. En toch let ik erop wanneer hij online is op de app. wetende met wie hij appt
. Waarom doe ik mezelf dat aan? Het doet alleen maar pijn.Vandaag is ons kind de eerste keer bij hem slapen. Ik voel me vreselijk.
Ik heb het altijd al moeilijk gevonden om hem los te laten. Ook als hij wel eens ging logeren vond ik dat moeilijk. ( we hebben lang erover gedaan om een kind te krijgen, en ik heb hem altijd heel dichtbij me willen hebben, als bescherming)
Maar als hij dan ging logeren dan hadden we samen wat leuks te doen ( man en ik) en ging de tijd wel om. Maar nu voel ik me dus vreselijk alleen en verdrietig.
Vooral omdat ik dit niet gewild heb, ik heb hier niet voor gekozen.
Ik weet verstandig gezien, dat het ook goed is voor mijn eigen ontwikkeling dat ik mijn kind meer leer los laten en dat het uiteindelijk wel zal wennen. Maar nu doet het gemis zo`n pijn.
maandag 23 juli 2018 om 18:32
PS sorry voor de enorme dosis zelf medelijden 
Ik heb trouwens wel al contact gemaakt met een therapeut.
Notabene de vrouw waar we relatie therapie hebben gehad.
Maar de klik met haar was wel goed, vandaar.
Ik heb trouwens wel al contact gemaakt met een therapeut.
Notabene de vrouw waar we relatie therapie hebben gehad.
Maar de klik met haar was wel goed, vandaar.
anoniem_351945 wijzigde dit bericht op 23-07-2018 18:33
Reden: Nog iets toegevoegd
Reden: Nog iets toegevoegd
60.90% gewijzigd
maandag 23 juli 2018 om 23:09
Zolang je het zelf kan benoemen als zelfmedelijden, gaat het nog goed hoor. Je moet er niet in blijven hangen, maar het zou raarder zijn als je deze situatie leuk zou vinden.
Het is een nare, oneerlijke, gemene situatie.
Maar dit is hoe het is. Je hoeft en kunt het niet leuk vinden.
En dat kan best even duren.
Na verloop van tijd gaan de weekenden/ momenten zonder kind wennen.
Kijk of je iets kan doen wat met kind lastig is. Kapper, shoppen, lunchen met een vriendin. Zoek afleiding en vermaak. Al is het maar uitslapen, lang douchen/in bad.
Succes
Het is een nare, oneerlijke, gemene situatie.
Maar dit is hoe het is. Je hoeft en kunt het niet leuk vinden.
En dat kan best even duren.
Na verloop van tijd gaan de weekenden/ momenten zonder kind wennen.
Kijk of je iets kan doen wat met kind lastig is. Kapper, shoppen, lunchen met een vriendin. Zoek afleiding en vermaak. Al is het maar uitslapen, lang douchen/in bad.
Succes
dinsdag 24 juli 2018 om 18:28
Dankjewel voor je reactie Bloem.
Vanmorgen weer met goede moed opgestaan.
Flink gaan opruimen in huis.
Want een opgeruimd huis geeft ook rust in mijn hoofd.
Voorlopig heb ik de keren dat ons kind naar papa gaat mezelf werken ingepland. Om de dag / avond door te komen.
Overdag gaat het wel maar de avonden en dan de lege kamer zijn het moeilijkst.
Maar ik ben wel van plan over een tijdje bewust leuke dingen te gaan plannen als kind bij papa is.
Moet ook zo wennen aan tijd voor mezelf. Dat heb ik nooit gedaan. Cijferde mezelf weg. ( was mijn eigen schuld, ex heeft dat nooit verlangd)
Dus nu tijd om weer wat "me" time te plannen.
Mijn kindje is weer thuis. Voel me weer compleet
Vanmorgen weer met goede moed opgestaan.
Flink gaan opruimen in huis.
Want een opgeruimd huis geeft ook rust in mijn hoofd.
Voorlopig heb ik de keren dat ons kind naar papa gaat mezelf werken ingepland. Om de dag / avond door te komen.
Overdag gaat het wel maar de avonden en dan de lege kamer zijn het moeilijkst.
Maar ik ben wel van plan over een tijdje bewust leuke dingen te gaan plannen als kind bij papa is.
Moet ook zo wennen aan tijd voor mezelf. Dat heb ik nooit gedaan. Cijferde mezelf weg. ( was mijn eigen schuld, ex heeft dat nooit verlangd)
Dus nu tijd om weer wat "me" time te plannen.
Mijn kindje is weer thuis. Voel me weer compleet