Relaties
alle pijlers
Kwetsende ouders
woensdag 19 mei 2010 om 14:26
Mijn zus en ik (we schelen bijna zes jaar, zij is de jongste) zijn allebei redelijk "uithuizig" en hebben dan ook zo af en toe het verwijt gekregen van onze ouders dat wij het huis gebruiken als hotel. Zij is redelijk vaak bij haar vriendin (=partner) en ik bij mijn vriend (=flink ouder dan ik). Ons jongste zusje is nu anderhalf jaar (echt na-komertje). Afgelopen maandag kregen we van onze ouders een SMS met de boodschap dat er serieus gesproken moest worden, en dat we allebei 's avonds thuis moesten komen. (Nou is dat op maandag sowieso standaard voor ons allebei, dus waarom de vraag?)
Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren. De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)
Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.
Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?
Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren. De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)
Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.
Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?
anoniem_104649 wijzigde dit bericht op 19-05-2010 14:27
Reden: typo
Reden: typo
% gewijzigd
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 14:59
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 14:56:
Bij mijn ouders thuis is het allemaal weer zoals altijd. Pa achter de krant, ma in de keuken, en na het eten zitten zij samen achter de TV en worden wij geacht ons mond te houden. (geen probleem, zo is het al 23 jaar) Wat je noemt een fijn en warm gezin quote:Om bij mijn vriend in te trekken zie ik op zich wel zitten, maar het leven zoals we dat tot nu toe leefden bevalt qua timing enzo prima.Je ouders verwijten jullie dus al van tijd tot tijd dat jullie hun huis als hotel gebruiken. Zit daar niet enige kern van waarheid in?
Bij mijn ouders thuis is het allemaal weer zoals altijd. Pa achter de krant, ma in de keuken, en na het eten zitten zij samen achter de TV en worden wij geacht ons mond te houden. (geen probleem, zo is het al 23 jaar) Wat je noemt een fijn en warm gezin quote:Om bij mijn vriend in te trekken zie ik op zich wel zitten, maar het leven zoals we dat tot nu toe leefden bevalt qua timing enzo prima.Je ouders verwijten jullie dus al van tijd tot tijd dat jullie hun huis als hotel gebruiken. Zit daar niet enige kern van waarheid in?
woensdag 19 mei 2010 om 14:59
woensdag 19 mei 2010 om 15:00
quote:Flauwegeit schreef op 19 mei 2010 @ 14:58:
[...]
Nou ja, dat zie ik wel voor me.
Moeder: "Dokter, is homoseksualiteit een ziekte? En heeft u dan een pilletje voor mijn dochter?"
Huisarts: "Nee."
Moeder: *trekt de conclusie dat het dus aan de opvoeding heeft gelegen. En dat ze het nu beter moet aanpakken*
Blijkbaar heb je behoorlijk ouderwetse ouders. Wat is er eigenlijk mis met jullie opleidingen? Had je rechten of economie moeten studeren? Of juist, zoals een echte vrouw betaamd, naar de pabo of de verpleegkundige opleiding?De huisarts van mijn ouders (ja, ik heb een ander!) is volgens mij dik 65+ en zag in mijn geval ook niet de zin in van De Pil. Immers is seks voor de voortplanting en dat doe je pas als je getrouwd bent. (Ja, ik woon in een durp, randstad, maar durp is durp).
[...]
Nou ja, dat zie ik wel voor me.
Moeder: "Dokter, is homoseksualiteit een ziekte? En heeft u dan een pilletje voor mijn dochter?"
Huisarts: "Nee."
Moeder: *trekt de conclusie dat het dus aan de opvoeding heeft gelegen. En dat ze het nu beter moet aanpakken*
Blijkbaar heb je behoorlijk ouderwetse ouders. Wat is er eigenlijk mis met jullie opleidingen? Had je rechten of economie moeten studeren? Of juist, zoals een echte vrouw betaamd, naar de pabo of de verpleegkundige opleiding?De huisarts van mijn ouders (ja, ik heb een ander!) is volgens mij dik 65+ en zag in mijn geval ook niet de zin in van De Pil. Immers is seks voor de voortplanting en dat doe je pas als je getrouwd bent. (Ja, ik woon in een durp, randstad, maar durp is durp).
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 15:00
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 14:58:
[...]
Dat wel, maar waarom niet gewoon tactvol en liefdevol: "Wil je tot je 65e hier blijven wonen, of ga je eens iets voor jezelf zoeken?" Toch wat anders dan mijn zusje op haar geaardheid affikken.
Nou ja, omdat je ouders onbehouwen boeren zijn? Jij kent ze beter dan ik.
Maar ik kan me voorstellen dat:
twee meerderjarige dochters die je huis als hotel gebruiken
+
dochters met opleiding die je om welke reden ook zwaar teleurstellend vindt
+
dochters met relaties die je om welke reden ook zwaar teleurstellend vindt
+
aangeboren eigen lompheid
=
vervelend gesprek.
[...]
Dat wel, maar waarom niet gewoon tactvol en liefdevol: "Wil je tot je 65e hier blijven wonen, of ga je eens iets voor jezelf zoeken?" Toch wat anders dan mijn zusje op haar geaardheid affikken.
Nou ja, omdat je ouders onbehouwen boeren zijn? Jij kent ze beter dan ik.
Maar ik kan me voorstellen dat:
twee meerderjarige dochters die je huis als hotel gebruiken
+
dochters met opleiding die je om welke reden ook zwaar teleurstellend vindt
+
dochters met relaties die je om welke reden ook zwaar teleurstellend vindt
+
aangeboren eigen lompheid
=
vervelend gesprek.
woensdag 19 mei 2010 om 15:02
Ik moet zeggen dat mijn ouders mij dat verwijt ook wel is hebben gegeven. Ik gebruikte het huis ook als hotel.
Afspraak na dat gesprek was dat ik meer in het huis moest gaan doen of kostgeld betalen. uiteindelijk kwam het neer op beide.
Toen belachelijk, maar nu kan ik het me goed voorstellen dat dat vervelend was
Afspraak na dat gesprek was dat ik meer in het huis moest gaan doen of kostgeld betalen. uiteindelijk kwam het neer op beide.
Toen belachelijk, maar nu kan ik het me goed voorstellen dat dat vervelend was
"ik ben het, Barbabelladingdong"
woensdag 19 mei 2010 om 15:02
quote:Fame schreef op 19 mei 2010 @ 14:59:
Helpen jullie wel een handje mee in huis of word alles voor jullie verzorgd (Dit praat de hele toestand natuurlijk niet goed, maar als ik thuis zeg dat het er geen hotel is bedoel ik dat ik niet de hiussloof ben voor iedereen.)
Wil graag meehelpen in het huishouden (vraag maar aan mijn schoonmoeder....) maar als ik naar school of werk ga, gaat moeder aan het huishouden, en als ik thuiskom is alles al gedaan. Heb wel aangeboden: laat het strijkwerk dan liggen, of ik stofzuig wel. Maar nee hoor: "daar zijn moeders voor". Dan moet je ook niet zeuren, hoewel ik mijn dankbaarheid wel laat blijken (knuffel, bloemen, ....)
[ edit ]
Owja, ik betaal ook gewoon kostgeld.
Helpen jullie wel een handje mee in huis of word alles voor jullie verzorgd (Dit praat de hele toestand natuurlijk niet goed, maar als ik thuis zeg dat het er geen hotel is bedoel ik dat ik niet de hiussloof ben voor iedereen.)
Wil graag meehelpen in het huishouden (vraag maar aan mijn schoonmoeder....) maar als ik naar school of werk ga, gaat moeder aan het huishouden, en als ik thuiskom is alles al gedaan. Heb wel aangeboden: laat het strijkwerk dan liggen, of ik stofzuig wel. Maar nee hoor: "daar zijn moeders voor". Dan moet je ook niet zeuren, hoewel ik mijn dankbaarheid wel laat blijken (knuffel, bloemen, ....)
[ edit ]
Owja, ik betaal ook gewoon kostgeld.
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 15:03
Ik kan me voorstellen, zeker wanneer jullie een eigen leven leiden in hun huis en gezien jouw leeftijd, dat je ouders het beu zijn als een soort hotel te fungeren. Maar de wijze waarop ze dit met jullie hebben besproken (nou ja, bespreken is een groot woord voor de setting waarin het tegen jullie is gezegd), valt mijn mond wel een beetje van open.
Ze hadden ook kunnen zeggen (nadat de verwijten die zij met betrekking tot jullie uithuizigheid en hun hotelfunctie geen actie bij jullie teweeg brachten) dat de opvoeding is afgerond en het voor jullie misschien tijd wordt de vleugels uit te slaan.
Ik kan me voorstellen dat je enorm gekwetst bent door de manier waarop jullie de wacht is aangezegd, m.n. dat het bij jouw zusje kennelijk anders moet omdat het bij jullie niet goed gegaan is. .
Ze hadden ook kunnen zeggen (nadat de verwijten die zij met betrekking tot jullie uithuizigheid en hun hotelfunctie geen actie bij jullie teweeg brachten) dat de opvoeding is afgerond en het voor jullie misschien tijd wordt de vleugels uit te slaan.
Ik kan me voorstellen dat je enorm gekwetst bent door de manier waarop jullie de wacht is aangezegd, m.n. dat het bij jouw zusje kennelijk anders moet omdat het bij jullie niet goed gegaan is. .
woensdag 19 mei 2010 om 15:04
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 14:26:
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?Als je tegen ze zegt: "ik ben blij dat jullie er eens over begonnen zijn, want die opvoeding rammelde inderdaad aan alle kanten en wíj zitten nu mooi met de brokken"....., krijgen je waarschijnlijk direct helder hóe ze het bedoelden
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?Als je tegen ze zegt: "ik ben blij dat jullie er eens over begonnen zijn, want die opvoeding rammelde inderdaad aan alle kanten en wíj zitten nu mooi met de brokken"....., krijgen je waarschijnlijk direct helder hóe ze het bedoelden
woensdag 19 mei 2010 om 15:05
Heel snel iets zoeken en op jezelf gaan.
Afstand nemen en daarna onderzoeken op welke wijze je de relatie met je ouders opnieuw vorm kan geven. Niet meer als thuiswonend kind maar als volwassen zelfstandige dochter.
Wel heel jammer dat het zo moet lopen.
Voor jou en je zus maar ook voor je ouders die dus zichzelf vinden falen en niet positief terug kijken op de opvoeding die ze hun kinderen hebben gegeven. Daargelaten of het echt zo is, maar zo ervaren zij het dus wel! Dat lijkt me voor je ouders ook heel erg.
Afstand nemen en daarna onderzoeken op welke wijze je de relatie met je ouders opnieuw vorm kan geven. Niet meer als thuiswonend kind maar als volwassen zelfstandige dochter.
Wel heel jammer dat het zo moet lopen.
Voor jou en je zus maar ook voor je ouders die dus zichzelf vinden falen en niet positief terug kijken op de opvoeding die ze hun kinderen hebben gegeven. Daargelaten of het echt zo is, maar zo ervaren zij het dus wel! Dat lijkt me voor je ouders ook heel erg.
woensdag 19 mei 2010 om 15:08
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 14:26:
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Ik heb eigenlijk alleen al naar aanleiding van dit stukje een paar vragen.
- Wat valt wel onder een "normale" opleiding? Het gaat er toch uiteindelijk om dat je gelukkig wordt in je werk later, wat dat dan ook mag zijn en wat je daar dan ook voor doen moet qua opleiding of iets. Of moet je per se rechten aan de uni hebben gedaan, ofzo?
- Wat zijn wel "normale" relaties? Ben je gelukkig met die persoon? Maakt hij/zij jou/jullie gelukkig? Niet iedereen eindigt huisje, boompje, beestje totally gesetteld voor z'n 25e levensjaar. Veranderingen in de maatschappij dragen daar ook nog eens een steentje aan bij.
- Begrijp ik nou goed dat je ouders de huisarts hebben geinformeerd over de homoseksualiteit van je zus??? Vreselijk echt. Schiet mij maar lek... Neem van mij aan: homoseksualiteit ligt niet aan de opvoeding, maar gewoon aan wie je bent (dus v.a. je geboorte).
Verder ben ik wel benieuwd naar wat hun doel is (naar jullie toe) van dit gesprek? Wat willen ze hiermee bereiken, want, begrijp me niet verkeerd, maar persoonlijk snap ik hier helemaal niks van. Lijkt me in niets anders resulteren dan een vreselijk gevoel voor jullie!
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Ik heb eigenlijk alleen al naar aanleiding van dit stukje een paar vragen.
- Wat valt wel onder een "normale" opleiding? Het gaat er toch uiteindelijk om dat je gelukkig wordt in je werk later, wat dat dan ook mag zijn en wat je daar dan ook voor doen moet qua opleiding of iets. Of moet je per se rechten aan de uni hebben gedaan, ofzo?
- Wat zijn wel "normale" relaties? Ben je gelukkig met die persoon? Maakt hij/zij jou/jullie gelukkig? Niet iedereen eindigt huisje, boompje, beestje totally gesetteld voor z'n 25e levensjaar. Veranderingen in de maatschappij dragen daar ook nog eens een steentje aan bij.
- Begrijp ik nou goed dat je ouders de huisarts hebben geinformeerd over de homoseksualiteit van je zus??? Vreselijk echt. Schiet mij maar lek... Neem van mij aan: homoseksualiteit ligt niet aan de opvoeding, maar gewoon aan wie je bent (dus v.a. je geboorte).
Verder ben ik wel benieuwd naar wat hun doel is (naar jullie toe) van dit gesprek? Wat willen ze hiermee bereiken, want, begrijp me niet verkeerd, maar persoonlijk snap ik hier helemaal niks van. Lijkt me in niets anders resulteren dan een vreselijk gevoel voor jullie!
woensdag 19 mei 2010 om 15:08
quote:rider schreef op 19 mei 2010 @ 14:59:
[...]
Wat je noemt een fijn en warm gezin
[...]
Je ouders verwijten jullie dus al van tijd tot tijd dat jullie hun huis als hotel gebruiken. Zit daar niet enige kern van waarheid in?Valt mee in mijn idee. Ben alleen het weekend niet thuis, en als ik wel thuis ben wordt er geen gesprek gevoerd (met mijn zusje of met mij) en kan ik stil in de huiskamer zijn, op mijn kamer zijn of weg zijn. Maakt in mijn idee geen hol uit.
[...]
Wat je noemt een fijn en warm gezin
[...]
Je ouders verwijten jullie dus al van tijd tot tijd dat jullie hun huis als hotel gebruiken. Zit daar niet enige kern van waarheid in?Valt mee in mijn idee. Ben alleen het weekend niet thuis, en als ik wel thuis ben wordt er geen gesprek gevoerd (met mijn zusje of met mij) en kan ik stil in de huiskamer zijn, op mijn kamer zijn of weg zijn. Maakt in mijn idee geen hol uit.
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 15:09
woensdag 19 mei 2010 om 15:10
Ik zou ook ze snel mogelijk op me zelf gaan wonen.
En ben ik nu de enige die het zielig vind voor het jongste zusje? Die zal alles perfect moeten gaan doen als ik pap en mams zo hoor. Arm kind.
Het lijkt me trouwens echt heel raar om een zusje te hebben wat w.b. leeftijd je eigen kind had kunnen zijn.
En ben ik nu de enige die het zielig vind voor het jongste zusje? Die zal alles perfect moeten gaan doen als ik pap en mams zo hoor. Arm kind.
Het lijkt me trouwens echt heel raar om een zusje te hebben wat w.b. leeftijd je eigen kind had kunnen zijn.
woensdag 19 mei 2010 om 15:10
woensdag 19 mei 2010 om 15:10
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 15:08:
[...]
Valt mee in mijn idee. Ben alleen het weekend niet thuis, en als ik wel thuis ben wordt er geen gesprek gevoerd (met mijn zusje of met mij) en kan ik stil in de huiskamer zijn, op mijn kamer zijn of weg zijn. Maakt in mijn idee geen hol uit.
Wel je dan moeten ze je ook niet verwijten dat je dan ergens naartoe trekt, een vriendin ofzo.
Zou op jouw leeftijd maken dat ik thuis weg was. En beetje afstand houden. Dat ze zelf even inzien dat de manier waarop ze met jou en je zusje communiceerden, echt niet de manier was.
[...]
Valt mee in mijn idee. Ben alleen het weekend niet thuis, en als ik wel thuis ben wordt er geen gesprek gevoerd (met mijn zusje of met mij) en kan ik stil in de huiskamer zijn, op mijn kamer zijn of weg zijn. Maakt in mijn idee geen hol uit.
Wel je dan moeten ze je ook niet verwijten dat je dan ergens naartoe trekt, een vriendin ofzo.
Zou op jouw leeftijd maken dat ik thuis weg was. En beetje afstand houden. Dat ze zelf even inzien dat de manier waarop ze met jou en je zusje communiceerden, echt niet de manier was.
woensdag 19 mei 2010 om 15:11
quote:PhoebeBuffay schreef op 19 mei 2010 @ 15:08:
[...]
Ik heb eigenlijk alleen al naar aanleiding van dit stukje een paar vragen.
- Wat valt wel onder een "normale" opleiding? Het gaat er toch uiteindelijk om dat je gelukkig wordt in je werk later, wat dat dan ook mag zijn en wat je daar dan ook voor doen moet qua opleiding of iets. Of moet je per se rechten aan de uni hebben gedaan, ofzo?
- Wat zijn wel "normale" relaties? Ben je gelukkig met die persoon? Maakt hij/zij jou/jullie gelukkig? Niet iedereen eindigt huisje, boompje, beestje totally gesetteld voor z'n 25e levensjaar. Veranderingen in de maatschappij dragen daar ook nog eens een steentje aan bij.
- Begrijp ik nou goed dat je ouders de huisarts hebben geinformeerd over de homoseksualiteit van je zus??? Vreselijk echt. Schiet mij maar lek... Neem van mij aan: homoseksualiteit ligt niet aan de opvoeding, maar gewoon aan wie je bent (dus v.a. je geboorte).
Verder ben ik wel benieuwd naar wat hun doel is (naar jullie toe) van dit gesprek? Wat willen ze hiermee bereiken, want, begrijp me niet verkeerd, maar persoonlijk snap ik hier helemaal niks van. Lijkt me in niets anders resulteren dan een vreselijk gevoel voor jullie! Wat het doel van het gesprek is, is voor ons ook niet duidelijk. Zeker niet nu mijn zusjelief gister iets probeerde uit te lokken door mijn kapster haar vriendin bij haar te laten slapen, zonder dat hier reactie op kwam. Nouja, mijn moeder dan: "dag kind, wil je ook thee?"
[...]
Ik heb eigenlijk alleen al naar aanleiding van dit stukje een paar vragen.
- Wat valt wel onder een "normale" opleiding? Het gaat er toch uiteindelijk om dat je gelukkig wordt in je werk later, wat dat dan ook mag zijn en wat je daar dan ook voor doen moet qua opleiding of iets. Of moet je per se rechten aan de uni hebben gedaan, ofzo?
- Wat zijn wel "normale" relaties? Ben je gelukkig met die persoon? Maakt hij/zij jou/jullie gelukkig? Niet iedereen eindigt huisje, boompje, beestje totally gesetteld voor z'n 25e levensjaar. Veranderingen in de maatschappij dragen daar ook nog eens een steentje aan bij.
- Begrijp ik nou goed dat je ouders de huisarts hebben geinformeerd over de homoseksualiteit van je zus??? Vreselijk echt. Schiet mij maar lek... Neem van mij aan: homoseksualiteit ligt niet aan de opvoeding, maar gewoon aan wie je bent (dus v.a. je geboorte).
Verder ben ik wel benieuwd naar wat hun doel is (naar jullie toe) van dit gesprek? Wat willen ze hiermee bereiken, want, begrijp me niet verkeerd, maar persoonlijk snap ik hier helemaal niks van. Lijkt me in niets anders resulteren dan een vreselijk gevoel voor jullie! Wat het doel van het gesprek is, is voor ons ook niet duidelijk. Zeker niet nu mijn zusjelief gister iets probeerde uit te lokken door mijn kapster haar vriendin bij haar te laten slapen, zonder dat hier reactie op kwam. Nouja, mijn moeder dan: "dag kind, wil je ook thee?"
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 15:11
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 14:26:
Mijn zus en ik (we schelen bijna zes jaar, zij is de jongste) zijn allebei redelijk "uithuizig" en hebben dan ook zo af en toe het verwijt gekregen van onze ouders dat wij het huis gebruiken als hotel. Zij is redelijk vaak bij haar vriendin (=partner) en ik bij mijn vriend (=flink ouder dan ik).
Hebben ze hier een punt?
Ons jongste zusje is nu anderhalf jaar (echt na-komertje). Afgelopen maandag kregen we van onze ouders een SMS met de boodschap dat er serieus gesproken moest worden, en dat we allebei 's avonds thuis moesten komen. (Nou is dat op maandag sowieso standaard voor ons allebei, dus waarom de vraag?)
Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren.
Ze hebben dus nagedacht over de opvoeding van jullie zusje en daarbij ook gekeken naar jullie opvoeding en hoe die is uitgepakt.
Ze zijn, duidelijk, niet tevreden en vinden dat het anders moet.
Dit zegt overigens NIETS over jullie, maar alleen iets over jullie ouders en hun ideeen over opvoeden en opvoeding.
De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.
Wederom is dit de mening van jullie ouders. Anderen zullen hier anders over denken.
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Hier beschrijven ze wat zij menen fout gedaan te hebben met de gevolgen ervan.
Nog steeds alleen HUN idee
Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)
Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.
Dit kwetsende gedrag is alleen bedoeld voor de opvoeding van jullie jongere zusje. Je ouders menen dat jullie zusje "anders" opgevoed moet worden dan ze met jullie deden.
Vraag is alleen of zij dit ook kunnen.
Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?
Ze proberen, in al hun liefde, jullie jongste zusje anders op te voeden dan ze met jullie hebben gedaan.
Ik zou je ouders inderdaad vragen wat jullie met de inforamtie aanmoeten. Ik zou ook vertellen wat het met jullie zelf heeft gedaan. Link dit ook naar het voorbeeld dat ze jullie jongere zusje meegeven.
Vraag jezelf ook eens af of je ouders de bedoeling hebben gehad jullie beiden te kwetsen of alleen bezig zijn met de beste opvoeding voor jullie zusje en helemaal niet stilstaan bij wat dit met jullie doet.
Mijn zus en ik (we schelen bijna zes jaar, zij is de jongste) zijn allebei redelijk "uithuizig" en hebben dan ook zo af en toe het verwijt gekregen van onze ouders dat wij het huis gebruiken als hotel. Zij is redelijk vaak bij haar vriendin (=partner) en ik bij mijn vriend (=flink ouder dan ik).
Hebben ze hier een punt?
Ons jongste zusje is nu anderhalf jaar (echt na-komertje). Afgelopen maandag kregen we van onze ouders een SMS met de boodschap dat er serieus gesproken moest worden, en dat we allebei 's avonds thuis moesten komen. (Nou is dat op maandag sowieso standaard voor ons allebei, dus waarom de vraag?)
Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren.
Ze hebben dus nagedacht over de opvoeding van jullie zusje en daarbij ook gekeken naar jullie opvoeding en hoe die is uitgepakt.
Ze zijn, duidelijk, niet tevreden en vinden dat het anders moet.
Dit zegt overigens NIETS over jullie, maar alleen iets over jullie ouders en hun ideeen over opvoeden en opvoeding.
De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.
Wederom is dit de mening van jullie ouders. Anderen zullen hier anders over denken.
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Hier beschrijven ze wat zij menen fout gedaan te hebben met de gevolgen ervan.
Nog steeds alleen HUN idee
Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)
Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.
Dit kwetsende gedrag is alleen bedoeld voor de opvoeding van jullie jongere zusje. Je ouders menen dat jullie zusje "anders" opgevoed moet worden dan ze met jullie deden.
Vraag is alleen of zij dit ook kunnen.
Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?
Ze proberen, in al hun liefde, jullie jongste zusje anders op te voeden dan ze met jullie hebben gedaan.
Ik zou je ouders inderdaad vragen wat jullie met de inforamtie aanmoeten. Ik zou ook vertellen wat het met jullie zelf heeft gedaan. Link dit ook naar het voorbeeld dat ze jullie jongere zusje meegeven.
Vraag jezelf ook eens af of je ouders de bedoeling hebben gehad jullie beiden te kwetsen of alleen bezig zijn met de beste opvoeding voor jullie zusje en helemaal niet stilstaan bij wat dit met jullie doet.
woensdag 19 mei 2010 om 15:11
Ten eerste: een dikke knuffel! Zo'n monollog van je ouders vol verwijten gaat je vast niet in de koude kleren zitten.
Wat ik zo raar vind: de opvoeding die zij jullie hebben gegeven, heeft niet het gewenste resultaat gehad, en nu willen ze het met de jongste anders gaan doen. Maar nu komt het klapstuk dat nemen ze niet zichzelf kwalijk, maar jullie.
Of nemen ze jullie kwalijk hoe jullie je gedragen?
Ik ben het met Rider eens dat het wrs. heel verstandig is om de deur uit te gaan. Een kamer in een studentenhuis of een flatje delen met iemand hoeft toch niet zo duur te zijn?
Het lijkt me wel slim als je eens aan je ouders vraagt wat het doel was van deze monoloog, omdat je je een beetje miskent en verdrietig voelt nu. Kun je ze gelijk wat tips aan de hand doen over hoe ze Kleine Zus op moeten voeden.
Wat ik zo raar vind: de opvoeding die zij jullie hebben gegeven, heeft niet het gewenste resultaat gehad, en nu willen ze het met de jongste anders gaan doen. Maar nu komt het klapstuk dat nemen ze niet zichzelf kwalijk, maar jullie.
Of nemen ze jullie kwalijk hoe jullie je gedragen?
Ik ben het met Rider eens dat het wrs. heel verstandig is om de deur uit te gaan. Een kamer in een studentenhuis of een flatje delen met iemand hoeft toch niet zo duur te zijn?
Het lijkt me wel slim als je eens aan je ouders vraagt wat het doel was van deze monoloog, omdat je je een beetje miskent en verdrietig voelt nu. Kun je ze gelijk wat tips aan de hand doen over hoe ze Kleine Zus op moeten voeden.
woensdag 19 mei 2010 om 15:12
woensdag 19 mei 2010 om 15:13
woensdag 19 mei 2010 om 15:14
woensdag 19 mei 2010 om 15:15
quote:Katherina schreef op 19 mei 2010 @ 15:11:
Ten eerste: een dikke knuffel! Zo'n monollog van je ouders vol verwijten gaat je vast niet in de koude kleren zitten.
Wat ik zo raar vind: de opvoeding die zij jullie hebben gegeven, heeft niet het gewenste resultaat gehad, en nu willen ze het met de jongste anders gaan doen. Maar nu komt het klapstuk dat nemen ze niet zichzelf kwalijk, maar jullie.
Of nemen ze jullie kwalijk hoe jullie je gedragen?
Ik ben het met Rider eens dat het wrs. heel verstandig is om de deur uit te gaan. Een kamer in een studentenhuis of een flatje delen met iemand hoeft toch niet zo duur te zijn?
Het lijkt me wel slim als je eens aan je ouders vraagt wat het doel was van deze monoloog, omdat je je een beetje miskent en verdrietig voelt nu. Kun je ze gelijk wat tips aan de hand doen over hoe ze Kleine Zus op moeten voeden. Ze nemen het mij in ieder geval ernstig kwalijk dat ik de relatie met mijn lief niet direct verbrak toen zij hun goedkeuring er niet aan gaven. Sindsdien wordt er gedaan "waar we over zwijgen bestaat niet".
Ten eerste: een dikke knuffel! Zo'n monollog van je ouders vol verwijten gaat je vast niet in de koude kleren zitten.
Wat ik zo raar vind: de opvoeding die zij jullie hebben gegeven, heeft niet het gewenste resultaat gehad, en nu willen ze het met de jongste anders gaan doen. Maar nu komt het klapstuk dat nemen ze niet zichzelf kwalijk, maar jullie.
Of nemen ze jullie kwalijk hoe jullie je gedragen?
Ik ben het met Rider eens dat het wrs. heel verstandig is om de deur uit te gaan. Een kamer in een studentenhuis of een flatje delen met iemand hoeft toch niet zo duur te zijn?
Het lijkt me wel slim als je eens aan je ouders vraagt wat het doel was van deze monoloog, omdat je je een beetje miskent en verdrietig voelt nu. Kun je ze gelijk wat tips aan de hand doen over hoe ze Kleine Zus op moeten voeden. Ze nemen het mij in ieder geval ernstig kwalijk dat ik de relatie met mijn lief niet direct verbrak toen zij hun goedkeuring er niet aan gaven. Sindsdien wordt er gedaan "waar we over zwijgen bestaat niet".
Viva la vida
