Relaties
alle pijlers
Kwetsende ouders
woensdag 19 mei 2010 om 14:26
Mijn zus en ik (we schelen bijna zes jaar, zij is de jongste) zijn allebei redelijk "uithuizig" en hebben dan ook zo af en toe het verwijt gekregen van onze ouders dat wij het huis gebruiken als hotel. Zij is redelijk vaak bij haar vriendin (=partner) en ik bij mijn vriend (=flink ouder dan ik). Ons jongste zusje is nu anderhalf jaar (echt na-komertje). Afgelopen maandag kregen we van onze ouders een SMS met de boodschap dat er serieus gesproken moest worden, en dat we allebei 's avonds thuis moesten komen. (Nou is dat op maandag sowieso standaard voor ons allebei, dus waarom de vraag?)
Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren. De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)
Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.
Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?
Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren. De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)
Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.
Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?
anoniem_104649 wijzigde dit bericht op 19-05-2010 14:27
Reden: typo
Reden: typo
% gewijzigd
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 14:34
Het is natuurlijk heel rot als je ouders kritiek op je hebben en/of zich openlijk afvragen wat ze nou toch mis hebben gedaan.
Zij zullen zelf moeten dealen met de verwachtingen die ze hadden vs de realiteit, dat kunnen jullie niet voor ze doen, dat zul je moeten loslaten dus. Daarom vroeg ik me gedurende het lezen van het hele stuk al af "Waarom woon jij nog thuis? Wordt het niet hoog tijd om op jezelf te gaan?".
Zij zullen zelf moeten dealen met de verwachtingen die ze hadden vs de realiteit, dat kunnen jullie niet voor ze doen, dat zul je moeten loslaten dus. Daarom vroeg ik me gedurende het lezen van het hele stuk al af "Waarom woon jij nog thuis? Wordt het niet hoog tijd om op jezelf te gaan?".
woensdag 19 mei 2010 om 14:35
Meisje toch, wat een nare boodschap, van je ouders. Maar waarom? Ik zou het ze vragen, als ik jou was. Vertel ze wat voor impact deze boodschap op je had, en vertel vooral welke vragen het bij je heeft opgeroepe. Wat was het nut hiervan> Wat wilden ze bereiken?
En voor jou: wellicht is het tijd om op jezelf te gaan wonen. Maak je los van je ouders, bouw een eigen leven op.
En voor jou: wellicht is het tijd om op jezelf te gaan wonen. Maak je los van je ouders, bouw een eigen leven op.
woensdag 19 mei 2010 om 14:41
woensdag 19 mei 2010 om 14:42
Oh auw, wat een boodschap van je ouders. Ik zou aan hen vragen wat ze nu willen met deze boodschap en waarom ze dit bij jullie leggen. Vertel hen hoe dit voor jullie voelt.
Ik vind het ook wel erg sneu voor je kleine zusje trouwens. Wat een druk op dat kleine ding, die het maar eens even "beter" moet gaan doen dan haar oudere zussen.
Ouders horen van hun kinderen te houden zoals ze zijn, niet zoals zij zouden willen dat ze zijn.
Ik vind het ook wel erg sneu voor je kleine zusje trouwens. Wat een druk op dat kleine ding, die het maar eens even "beter" moet gaan doen dan haar oudere zussen.
Ouders horen van hun kinderen te houden zoals ze zijn, niet zoals zij zouden willen dat ze zijn.
anoniem_80277 wijzigde dit bericht op 19-05-2010 14:44
Reden: tiepfautje
Reden: tiepfautje
% gewijzigd
Ik geloof niet in bijgeloof, want dat brengt ongeluk.
woensdag 19 mei 2010 om 14:44
woensdag 19 mei 2010 om 14:45
@ Sarah - Zusje is 17 en ik 23
@ Poeszie - Het was nou niet echt "hoor en wederhoor" gesprek. Buitendat was ik niet echt in staat om nog iets uit te brengen. Mijn vader spreekt gemiddeld zo'n veertig woorden per jaar tegen ons, dus echte gesprekken voeren zit er niet in. Moeder wijst in dit soort gevallen naar vader, en dus blijft er weinig over.
@vlaeninder - Ik ben eigenlijk net klaar met mijn studie & stage en heb dus ook nog niet de gelegenheid gehad om iets "voor mezelf" te zoeken.
@ Poeszie - Het was nou niet echt "hoor en wederhoor" gesprek. Buitendat was ik niet echt in staat om nog iets uit te brengen. Mijn vader spreekt gemiddeld zo'n veertig woorden per jaar tegen ons, dus echte gesprekken voeren zit er niet in. Moeder wijst in dit soort gevallen naar vader, en dus blijft er weinig over.
@vlaeninder - Ik ben eigenlijk net klaar met mijn studie & stage en heb dus ook nog niet de gelegenheid gehad om iets "voor mezelf" te zoeken.
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 14:45
woensdag 19 mei 2010 om 14:46
quote:extramama schreef op 19 mei 2010 @ 14:42:
.......
Ouders horen van hun kinderen te houden zoals ze zijn, niet zoals zij zouden willen dat ze zijn.http://www.youtube.com/watch?v=ymG3eQempnI
Beetje dit verhaal.
.......
Ouders horen van hun kinderen te houden zoals ze zijn, niet zoals zij zouden willen dat ze zijn.http://www.youtube.com/watch?v=ymG3eQempnI
Beetje dit verhaal.
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 14:47
Als ik het goed begrijp ben jij 24 en is je zus 18 jaar? Meid, hebben jullie de mogelijkheid om op jezelf te gaan, of desnoods om samen een flatje te vinden? Ook al vind je haar een kreng, jullie kunnen vast wel door 1 deur.
Is een gesprek mogelijk met jullie ouders of is het eenrichtingsverkeer? Ik denk dat afstand (dus uit huis gaan) een hoop kan veranderen. Dan ben je niet meer het kind dat thuis woont maar een volwassene die haar eigen boontjes dopt. Laat ze lekker in hun sop gaar koken en een perfecte opvolger voor jullie kweken middels het nakomertje (wat ik trouwens wel zielig vind). Misschien komt er ooit een goede relatie, misschien een acceptabele relatie of misschien wordt het nooit meer wat. De tijd zal het leren.
Nog 1 vraag, hangen jullie ouders een bepaald geloof aan o.i.d.? Dat ze homosexualiteit dus niet accepteren en in eerste instantie zelfs als ziekte zagen?
Is een gesprek mogelijk met jullie ouders of is het eenrichtingsverkeer? Ik denk dat afstand (dus uit huis gaan) een hoop kan veranderen. Dan ben je niet meer het kind dat thuis woont maar een volwassene die haar eigen boontjes dopt. Laat ze lekker in hun sop gaar koken en een perfecte opvolger voor jullie kweken middels het nakomertje (wat ik trouwens wel zielig vind). Misschien komt er ooit een goede relatie, misschien een acceptabele relatie of misschien wordt het nooit meer wat. De tijd zal het leren.
Nog 1 vraag, hangen jullie ouders een bepaald geloof aan o.i.d.? Dat ze homosexualiteit dus niet accepteren en in eerste instantie zelfs als ziekte zagen?
woensdag 19 mei 2010 om 14:49
woensdag 19 mei 2010 om 14:49
Bah zeg wat akelig als je ouders zo met je omgaan!
Ik zou zeker (samen met je zusje of alleen) het gesprek aangaan en aangeven wat voor invloed dit soort opmerkingen hebben.
Zou idd kijken wat de mogelijkheden zijn om uit huis te gaan en zodoende wat afstand te kunnen creëren...kan wel verhelderend werken...
Ik zou zeker (samen met je zusje of alleen) het gesprek aangaan en aangeven wat voor invloed dit soort opmerkingen hebben.
Zou idd kijken wat de mogelijkheden zijn om uit huis te gaan en zodoende wat afstand te kunnen creëren...kan wel verhelderend werken...
woensdag 19 mei 2010 om 14:50
quote:Gravinnetje schreef op 19 mei 2010 @ 14:47:
Als ik het goed begrijp ben jij 24 en is je zus 18 jaar? Meid, hebben jullie de mogelijkheid om op jezelf te gaan, of desnoods om samen een flatje te vinden? Ook al vind je haar een kreng, jullie kunnen vast wel door 1 deur.
Is een gesprek mogelijk met jullie ouders of is het eenrichtingsverkeer? Ik denk dat afstand (dus uit huis gaan) een hoop kan veranderen. Dan ben je niet meer het kind dat thuis woont maar een volwassene die haar eigen boontjes dopt. Laat ze lekker in hun sop gaar koken en een perfecte opvolger voor jullie kweken middels het nakomertje (wat ik trouwens wel zielig vind). Misschien komt er ooit een goede relatie, misschien een acceptabele relatie of misschien wordt het nooit meer wat. De tijd zal het leren.
Nog 1 vraag, hangen jullie ouders een bepaald geloof aan o.i.d.? Dat ze homosexualiteit dus niet accepteren en in eerste instantie zelfs als ziekte zagen?Met mijn zus door één deur zal niet echt gaan. Het verschil in persoonlijkheid botst dermate dat ik me soms afvraag of we uberhaupt zusjes zijn (ook qua uiterlijk trouwens). Officieel zijn we Nederlands Hervormd, maar ik ben nog nooit in een kerk geweest en geen bijbel in huis te bekennen.
Als ik het goed begrijp ben jij 24 en is je zus 18 jaar? Meid, hebben jullie de mogelijkheid om op jezelf te gaan, of desnoods om samen een flatje te vinden? Ook al vind je haar een kreng, jullie kunnen vast wel door 1 deur.
Is een gesprek mogelijk met jullie ouders of is het eenrichtingsverkeer? Ik denk dat afstand (dus uit huis gaan) een hoop kan veranderen. Dan ben je niet meer het kind dat thuis woont maar een volwassene die haar eigen boontjes dopt. Laat ze lekker in hun sop gaar koken en een perfecte opvolger voor jullie kweken middels het nakomertje (wat ik trouwens wel zielig vind). Misschien komt er ooit een goede relatie, misschien een acceptabele relatie of misschien wordt het nooit meer wat. De tijd zal het leren.
Nog 1 vraag, hangen jullie ouders een bepaald geloof aan o.i.d.? Dat ze homosexualiteit dus niet accepteren en in eerste instantie zelfs als ziekte zagen?Met mijn zus door één deur zal niet echt gaan. Het verschil in persoonlijkheid botst dermate dat ik me soms afvraag of we uberhaupt zusjes zijn (ook qua uiterlijk trouwens). Officieel zijn we Nederlands Hervormd, maar ik ben nog nooit in een kerk geweest en geen bijbel in huis te bekennen.
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 14:51
woensdag 19 mei 2010 om 14:52
Is het een mogelijkheid dat je bij je vriend intrekt? of is dat nog te veel toekomst muziek in jullie relatie?
Hoe is de sfeer de afgelopen dagen geweest eigenlijk? ik neem aan dat jullie gewoon thuis zijn geweest?
Doen jullie ouders alsof voor hun het klaar is omdat ze hun zegje gedaan hebben of is het heel gespannen?
Hoe is de sfeer de afgelopen dagen geweest eigenlijk? ik neem aan dat jullie gewoon thuis zijn geweest?
Doen jullie ouders alsof voor hun het klaar is omdat ze hun zegje gedaan hebben of is het heel gespannen?
"ik ben het, Barbabelladingdong"
woensdag 19 mei 2010 om 14:54
Ik vind 18 overigens de aangewezen leeftijd om het huis te verlaten. Studeren = op kamers, werken = huis zoeken, maar goed, zo ben ik opgevoed, en ik sta daar volledig achter.
Blijf ik het een lullige manier van doen vinden, maar dochters die het ouderlijk huis als hotel gebruiken, zeker een dochter van 23 die haar hele studie kennelijk thuis is blijven wonen, zou ik ook niet direct een feest vinden.
Dus, ja, als je mij vraagt: hoe zou je deze enorm lullige actie van je ouders moeten duiden, dan zou ik dat overwegen: is het niet "gewoon" een manier om jullie exit te bevorderen?
Blijf ik het een lullige manier van doen vinden, maar dochters die het ouderlijk huis als hotel gebruiken, zeker een dochter van 23 die haar hele studie kennelijk thuis is blijven wonen, zou ik ook niet direct een feest vinden.
Dus, ja, als je mij vraagt: hoe zou je deze enorm lullige actie van je ouders moeten duiden, dan zou ik dat overwegen: is het niet "gewoon" een manier om jullie exit te bevorderen?
woensdag 19 mei 2010 om 14:56
Bij mijn ouders thuis is het allemaal weer zoals altijd. Pa achter de krant, ma in de keuken, en na het eten zitten zij samen achter de TV en worden wij geacht ons mond te houden. (geen probleem, zo is het al 23 jaar)
Om bij mijn vriend in te trekken zie ik op zich wel zitten, maar het leven zoals we dat tot nu toe leefden bevalt qua timing enzo prima. Het is ook zo'n omslag om al mijn zooi in te pakken en heel blij bij hem op de stoep te staan. Gaat er wel sneller van komen dan ik (we?) in de planning hadden.
Om bij mijn vriend in te trekken zie ik op zich wel zitten, maar het leven zoals we dat tot nu toe leefden bevalt qua timing enzo prima. Het is ook zo'n omslag om al mijn zooi in te pakken en heel blij bij hem op de stoep te staan. Gaat er wel sneller van komen dan ik (we?) in de planning hadden.
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 14:58
quote:Fame schreef op 19 mei 2010 @ 14:49:
Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben.
Is de huisarts echt met deze vraag benaderd???????
Nou ja, dat zie ik wel voor me.
Moeder: "Dokter, is homoseksualiteit een ziekte? En heeft u dan een pilletje voor mijn dochter?"
Huisarts: "Nee."
Moeder: *trekt de conclusie dat het dus aan de opvoeding heeft gelegen. En dat ze het nu beter moet aanpakken*
Blijkbaar heb je behoorlijk ouderwetse ouders. Wat is er eigenlijk mis met jullie opleidingen? Had je rechten of economie moeten studeren? Of juist, zoals een echte vrouw betaamd, naar de pabo of de verpleegkundige opleiding?
Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben.
Is de huisarts echt met deze vraag benaderd???????
Nou ja, dat zie ik wel voor me.
Moeder: "Dokter, is homoseksualiteit een ziekte? En heeft u dan een pilletje voor mijn dochter?"
Huisarts: "Nee."
Moeder: *trekt de conclusie dat het dus aan de opvoeding heeft gelegen. En dat ze het nu beter moet aanpakken*
Blijkbaar heb je behoorlijk ouderwetse ouders. Wat is er eigenlijk mis met jullie opleidingen? Had je rechten of economie moeten studeren? Of juist, zoals een echte vrouw betaamd, naar de pabo of de verpleegkundige opleiding?
woensdag 19 mei 2010 om 14:58
quote:rider schreef op 19 mei 2010 @ 14:54:
Ik vind 18 overigens de aangewezen leeftijd om het huis te verlaten. Studeren = op kamers, werken = huis zoeken, maar goed, zo ben ik opgevoed, en ik sta daar volledig achter.
Blijf ik het een lullige manier van doen vinden, maar dochters die het ouderlijk huis als hotel gebruiken, zeker een dochter van 23 die haar hele studie kennelijk thuis is blijven wonen, zou ik ook niet direct een feest vinden.
Dus, ja, als je mij vraagt: hoe zou je deze enorm lullige actie van je ouders moeten duiden, dan zou ik dat overwegen: is het niet "gewoon" een manier om jullie exit te bevorderen?Dat wel, maar waarom niet gewoon tactvol en liefdevol: "Wil je tot je 65e hier blijven wonen, of ga je eens iets voor jezelf zoeken?" Toch wat anders dan mijn zusje op haar geaardheid affikken.
Ik vind 18 overigens de aangewezen leeftijd om het huis te verlaten. Studeren = op kamers, werken = huis zoeken, maar goed, zo ben ik opgevoed, en ik sta daar volledig achter.
Blijf ik het een lullige manier van doen vinden, maar dochters die het ouderlijk huis als hotel gebruiken, zeker een dochter van 23 die haar hele studie kennelijk thuis is blijven wonen, zou ik ook niet direct een feest vinden.
Dus, ja, als je mij vraagt: hoe zou je deze enorm lullige actie van je ouders moeten duiden, dan zou ik dat overwegen: is het niet "gewoon" een manier om jullie exit te bevorderen?Dat wel, maar waarom niet gewoon tactvol en liefdevol: "Wil je tot je 65e hier blijven wonen, of ga je eens iets voor jezelf zoeken?" Toch wat anders dan mijn zusje op haar geaardheid affikken.
Viva la vida
