Relaties
alle pijlers
Kwetsende ouders
woensdag 19 mei 2010 om 14:26
Mijn zus en ik (we schelen bijna zes jaar, zij is de jongste) zijn allebei redelijk "uithuizig" en hebben dan ook zo af en toe het verwijt gekregen van onze ouders dat wij het huis gebruiken als hotel. Zij is redelijk vaak bij haar vriendin (=partner) en ik bij mijn vriend (=flink ouder dan ik). Ons jongste zusje is nu anderhalf jaar (echt na-komertje). Afgelopen maandag kregen we van onze ouders een SMS met de boodschap dat er serieus gesproken moest worden, en dat we allebei 's avonds thuis moesten komen. (Nou is dat op maandag sowieso standaard voor ons allebei, dus waarom de vraag?)
Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren. De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)
Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.
Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?
Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren. De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)
Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.
Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?
anoniem_104649 wijzigde dit bericht op 19-05-2010 14:27
Reden: typo
Reden: typo
% gewijzigd
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 16:57
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 16:52:
[...]
Ja, maar hou er ook rekening mee dat mijn zusje dus geen 18 maar 17 is....... dus als ze MIJ het huis uit willen krijgen, waarom dan háár aanvallen. Val dan alleen mij aan.
Dit soort zaken kan je aankaarten bij je ouders. Maar concentreer je vooral op je eigen keuzes en acties die je gaat ondernemen. Je kan het antwoord op het "waarom" van je ouders niet zelf gaan bedenken. Wel kan je bedenken wat jouw acties gaan worden.
Neem het heft in eigen handen ipv die focus op het "waarom" (zeg niet dat dit makkelijk is, wel dat het verstandiger is).
Misschien is het een idee om eens met een (min of meer) neutraal persoon een gesprek met ze aan te gaan. Is er een familielid of vrienden/kennissen die dit zou kunnen doen?
[...]
Ja, maar hou er ook rekening mee dat mijn zusje dus geen 18 maar 17 is....... dus als ze MIJ het huis uit willen krijgen, waarom dan háár aanvallen. Val dan alleen mij aan.
Dit soort zaken kan je aankaarten bij je ouders. Maar concentreer je vooral op je eigen keuzes en acties die je gaat ondernemen. Je kan het antwoord op het "waarom" van je ouders niet zelf gaan bedenken. Wel kan je bedenken wat jouw acties gaan worden.
Neem het heft in eigen handen ipv die focus op het "waarom" (zeg niet dat dit makkelijk is, wel dat het verstandiger is).
Misschien is het een idee om eens met een (min of meer) neutraal persoon een gesprek met ze aan te gaan. Is er een familielid of vrienden/kennissen die dit zou kunnen doen?
woensdag 19 mei 2010 om 17:02
woensdag 19 mei 2010 om 19:07
Er zijn twee dingen die ik niet begrijp:
- heb je niet de behoefte om te praten met je ouders? ook al ben je dit niet gewend... wil je niet reactie geven en vertellen waar je mee zit?
- dat je ouders uberhaupt zo'n hoog bedrag aannemen van een inwonend kind dochter. Als ik nog thuis zou wonen en dit aan mijn ouders wil geven als kostgeld, zouden ze mij het huis uittrappen, zo beledigd zouden ze zijn
- heb je niet de behoefte om te praten met je ouders? ook al ben je dit niet gewend... wil je niet reactie geven en vertellen waar je mee zit?
- dat je ouders uberhaupt zo'n hoog bedrag aannemen van een inwonend kind dochter. Als ik nog thuis zou wonen en dit aan mijn ouders wil geven als kostgeld, zouden ze mij het huis uittrappen, zo beledigd zouden ze zijn
woensdag 19 mei 2010 om 19:25
Zij denken wrs dat ze jullie niet de schuld geven, maar zichzelf. Ik vind niet dat jullie mislukt zijn vanwege jullie studie, geaardheid of relatie. Hun beeld is daarbij anders, "wat zullen de buren denken"-achtig. Het is heel moeilijk om dat beeld te veranderen... Ik heb het ook meegemaakt met mijn ouders en heb regelmatig deze preken aan moeten horen. Op een begeven moment heb ik aangegeven dat ik daar niet meer echt voor open stond als 31-jarige en moeder van twee kinderen. Was helemaal fout, maar ik voel me nu wel kapitein op mijn eigen schip en ik hoef geen dingen meer geheim te houden of te doen alsof ik het met ze eens ben om erge dingen te voorkomen.
Hebben ze naast dit geval nog meer dingen gedaan die niet leuk zijn? Ik zou het anders eens aankaarten dat je het gesprek niet echt een liefdevol ouder-kind gesprek vind en je je er rot door voelt en dan kijken waar dat heen gaat.
Hebben ze naast dit geval nog meer dingen gedaan die niet leuk zijn? Ik zou het anders eens aankaarten dat je het gesprek niet echt een liefdevol ouder-kind gesprek vind en je je er rot door voelt en dan kijken waar dat heen gaat.
donderdag 20 mei 2010 om 08:34
UPDATE
Toen ik gisteren thuis kwam: mijn voelsprieten op scherp en het voornemen om met mijn ouders te praten, zoals kiki (19-05-2010, 19:07) en anderen ook al schreven.
Ik wilde ze in ieder geval laten weten hoe ik het gesprek had ervaren. Vol adrenaline stap ik dan ook de keuken binnen: leeg, niemand. In de huiskamer zitten mijn moeder, mijn vader en mijn zusje alledrie op de bank te huilen. Door mijn hoofd schiet dat mijn zusje mij waarschijnlijk vóór geweest is. Mijn moeder vliegt me om mijn nek en mijn vader legt een hand op mijn schouder (!! Fysiek contact !! Wow !!) om daarna een verhaal te houden over hoe fout het gesprek was verlopen maandag en dat ze er zo'n spijt van hebben dat het zo is gegaan, omdat het nooit de bedoeling geweest was om ons te kwetsen en dat wat ze wèl bedoelden er niet goed uitgekomen is.
Wat ze nou precies wilden met het gesprek is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar als mijn vader huilend (snik in zijn stem en een traan in zijn oog) zijn excuses aanbied, dan kan ik er wel vanuit gaan dat het gemeende excuses zijn, want dit was de eerste (tweede??) keer dat ik dit bij hem zag.
Daarna allemaal met rode ogen aan tafel en ging alles weer zijn dagelijkse gangetje. Gaf mijn zus tijdens de afwas het compliment dat ze het gesprek aangegaan was, maar niet zij maar mijn ouders waren het gesprek begonnen!!
Later op de avond bel ik mijn vriend, om hem het hele verhaal te vertellen. Ik maak uit zijn reactie op dat hij al iets verwachtte en hij legt uit dat hij met mijn moeder gesproken heeft. Gewoon opgebeld en een gesprek gevoerd om duidelijk te maken wat het gesprek voor mijn zusje en mij betekende. Mijn ouders en mijn vriend hebben hiervoor elkaar al zo'n halfjaar niet gesproken. Blijkt dat dat indruk gemaakt heeft!
Ben aan de ene kant blij dat hij het heeft gedaan, maar aan de andere kant had ik het zelf bespreekbaar willen maken, hoewel ik weet dat het ter discussie stellen van meningen/uitlatingen/gedragingen van mijn ouders door "ons" over het algemeen een onbegonnen zaak is.
Ga vanavond maar eens het gesprek aan over wat ze nou wèl bedoelden.
Toen ik gisteren thuis kwam: mijn voelsprieten op scherp en het voornemen om met mijn ouders te praten, zoals kiki (19-05-2010, 19:07) en anderen ook al schreven.
Ik wilde ze in ieder geval laten weten hoe ik het gesprek had ervaren. Vol adrenaline stap ik dan ook de keuken binnen: leeg, niemand. In de huiskamer zitten mijn moeder, mijn vader en mijn zusje alledrie op de bank te huilen. Door mijn hoofd schiet dat mijn zusje mij waarschijnlijk vóór geweest is. Mijn moeder vliegt me om mijn nek en mijn vader legt een hand op mijn schouder (!! Fysiek contact !! Wow !!) om daarna een verhaal te houden over hoe fout het gesprek was verlopen maandag en dat ze er zo'n spijt van hebben dat het zo is gegaan, omdat het nooit de bedoeling geweest was om ons te kwetsen en dat wat ze wèl bedoelden er niet goed uitgekomen is.
Wat ze nou precies wilden met het gesprek is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar als mijn vader huilend (snik in zijn stem en een traan in zijn oog) zijn excuses aanbied, dan kan ik er wel vanuit gaan dat het gemeende excuses zijn, want dit was de eerste (tweede??) keer dat ik dit bij hem zag.
Daarna allemaal met rode ogen aan tafel en ging alles weer zijn dagelijkse gangetje. Gaf mijn zus tijdens de afwas het compliment dat ze het gesprek aangegaan was, maar niet zij maar mijn ouders waren het gesprek begonnen!!
Later op de avond bel ik mijn vriend, om hem het hele verhaal te vertellen. Ik maak uit zijn reactie op dat hij al iets verwachtte en hij legt uit dat hij met mijn moeder gesproken heeft. Gewoon opgebeld en een gesprek gevoerd om duidelijk te maken wat het gesprek voor mijn zusje en mij betekende. Mijn ouders en mijn vriend hebben hiervoor elkaar al zo'n halfjaar niet gesproken. Blijkt dat dat indruk gemaakt heeft!
Ben aan de ene kant blij dat hij het heeft gedaan, maar aan de andere kant had ik het zelf bespreekbaar willen maken, hoewel ik weet dat het ter discussie stellen van meningen/uitlatingen/gedragingen van mijn ouders door "ons" over het algemeen een onbegonnen zaak is.
Ga vanavond maar eens het gesprek aan over wat ze nou wèl bedoelden.
Viva la vida
donderdag 20 mei 2010 om 10:11
Fijn voor je dat er emoties zijn getoond door je ouders. Maar ik vind het jammer voor je dat je vriend zich ermee bemoeid heeft. Een gemiste kans voor jullie!
Ik hoop dat je vanavond uit ze krijgt wat ze jullie hadden willen vertellen tijdens Het Gesprek. Want dat lijkt me best fijn voor jou en je zus.
Sterkte hoor!
Ik hoop dat je vanavond uit ze krijgt wat ze jullie hadden willen vertellen tijdens Het Gesprek. Want dat lijkt me best fijn voor jou en je zus.
Sterkte hoor!
donderdag 20 mei 2010 om 10:18
De kans dat een door ons gestart gesprek op niets was uitgelopen was behoorlijk groot. Zo'n "niet zo bedoeld, stel je niet zo aan" gesprek, en daarvoor was de impact bij ons toch wel te groot. Dus in mijn hart weet ik wel dat mijn zusje of ik een deze afloop niet zelf hadden kunnen laten gebeuren.
Nu de "opening" er eenmaal is, is het ook gemakkelijker voor mij om er op door te gaan. Kan nu (heel gemeen) even terug meppen als ze er niet op in willen gaan, met zoiets van "gisteren zat je er om te janken, en nu wil je er niet over uitwijden." (uitweiden? boeit niet.)
Ben dus eigenlijk wel blij met zijn actie (dat verdient een bloemetje, ehm...) maar baal ervan dat ik weet dat ik zoiets zelf nooit bij mijn ouders voor elkaar zou krijgen. Dat is het, niet boos op hem ofzo.
Nu de "opening" er eenmaal is, is het ook gemakkelijker voor mij om er op door te gaan. Kan nu (heel gemeen) even terug meppen als ze er niet op in willen gaan, met zoiets van "gisteren zat je er om te janken, en nu wil je er niet over uitwijden." (uitweiden? boeit niet.)
Ben dus eigenlijk wel blij met zijn actie (dat verdient een bloemetje, ehm...) maar baal ervan dat ik weet dat ik zoiets zelf nooit bij mijn ouders voor elkaar zou krijgen. Dat is het, niet boos op hem ofzo.
Viva la vida
donderdag 20 mei 2010 om 10:54
quote:ndh86 schreef op 20 mei 2010 @ 10:18:
Ben dus eigenlijk wel blij met zijn actie (dat verdient een bloemetje, ehm...) maar baal ervan dat ik weet dat ik zoiets zelf nooit bij mijn ouders voor elkaar zou krijgen. Dat is het, niet boos op hem ofzo.Hoezo, nooit? Kennelijk communiceerde je vriend op een andere manier met je ouders, een manier die wel bij ze aankwam. Nu hij zich er toch al tegenaan heeft bemoeid kun je net zo goed aan hem vragen hoe hij dat gedaan heeft.
Ben dus eigenlijk wel blij met zijn actie (dat verdient een bloemetje, ehm...) maar baal ervan dat ik weet dat ik zoiets zelf nooit bij mijn ouders voor elkaar zou krijgen. Dat is het, niet boos op hem ofzo.Hoezo, nooit? Kennelijk communiceerde je vriend op een andere manier met je ouders, een manier die wel bij ze aankwam. Nu hij zich er toch al tegenaan heeft bemoeid kun je net zo goed aan hem vragen hoe hij dat gedaan heeft.
donderdag 20 mei 2010 om 11:28
Ja, voor mijn ouders is hij natuurlijk al een leeftijds generatiegenoot, ik denk dat dat al scheelt, en hij kan zich een stuk neutraler op stellen. Voor hem zijn zij geen "autoriteit" en heeft niet dagelijks (wekenlijks, maandenlijks of zelfs jaarlijks) met ze te maken. Die afstand zal het voor hem makkelijker maken. Ik heb sowieso het probleem dat ik niet goed voor mezelf kan opkomen, en klap snel dicht, dat maakt het ook niet makkelijker in deze situatie.
Viva la vida
donderdag 20 mei 2010 om 12:01
Probeer de volgende keer eens neutraler een gesprek te beginnen. Je post staan bol van de aannames en veronderstellingen. Leer te vragen naar wat iemand bedoelt in plaats van zelf die invulling te geven.quote: Door mijn hoofd schiet dat mijn zusje mij waarschijnlijk vóór geweest is...
Gaf mijn zus tijdens de afwas het compliment dat ze het gesprek aangegaan was, maar niet zij maar mijn ouders waren het gesprek begonnen!!
Jij vult al in dat zij het gesprek begonnen is zonder maar iets te vragen.
quote:Gewoon opgebeld en een gesprek gevoerd om duidelijk te maken wat het gesprek voor mijn zusje en mij betekende. Mijn ouders en mijn vriend hebben hiervoor elkaar al zo'n halfjaar niet gesproken.
Blijkt prima mogelijk te zijn maar nooit als optie door jou gezien.
quote:maar aan de andere kant had ik het zelf bespreekbaar willen maken, hoewel ik weet dat het ter discussie stellen van meningen/uitlatingen/gedragingen van mijn ouders door "ons" over het algemeen een onbegonnen zaak is
Ondanks het succes van gisteren blijf je invullen dat het niet mogelijk is... waarom leg je iedere keer de "schuld" bij een ander?
quote:De kans dat een door ons gestart gesprek op niets was uitgelopen was behoorlijk groot. Zo'n "niet zo bedoeld, stel je niet zo aan" gesprek, en daarvoor was de impact bij ons toch wel te groot. Dus in mijn hart weet ik wel dat mijn zusje of ik een deze afloop niet zelf hadden kunnen laten gebeuren.
en
quote:Ben dus eigenlijk wel blij met zijn actie (dat verdient een bloemetje, ehm...) maar baal ervan dat ik weet dat ik zoiets zelf nooit bij mijn ouders voor elkaar zou krijgen.
Als je dat zelf maar stug blijft volhouden dan zal dat inderdaad niet gaan veranderen. Kijk eens kritisch naar je eigen manier van communiceren en pas eens een ander type communicatie toe. Dat helpt.
quote:Ik heb sowieso het probleem dat ik niet goed voor mezelf kan opkomen, en klap snel dicht, dat maakt het ook niet makkelijker in deze situatie.
Kijk eens vaker op een dergelijke manier naar je eigen gedrag en communicatie en vooral het effect daarvan. Ga daar nu eens aan werken. Spelen met je communicatie levert op den duur meer op dan stug vasthouden aan die ene manier en klagen dat je het gewenste doel niet bereikt.
Precies wat Vlinder in haar post zegt dus:
quote:Quote van Vlinder: Hoezo, nooit? Kennelijk communiceerde je vriend op een andere manier met je ouders, een manier die wel bij ze aankwam. Nu hij zich er toch al tegenaan heeft bemoeid kun je net zo goed aan hem vragen hoe hij dat gedaan heeft.
Gaf mijn zus tijdens de afwas het compliment dat ze het gesprek aangegaan was, maar niet zij maar mijn ouders waren het gesprek begonnen!!
Jij vult al in dat zij het gesprek begonnen is zonder maar iets te vragen.
quote:Gewoon opgebeld en een gesprek gevoerd om duidelijk te maken wat het gesprek voor mijn zusje en mij betekende. Mijn ouders en mijn vriend hebben hiervoor elkaar al zo'n halfjaar niet gesproken.
Blijkt prima mogelijk te zijn maar nooit als optie door jou gezien.
quote:maar aan de andere kant had ik het zelf bespreekbaar willen maken, hoewel ik weet dat het ter discussie stellen van meningen/uitlatingen/gedragingen van mijn ouders door "ons" over het algemeen een onbegonnen zaak is
Ondanks het succes van gisteren blijf je invullen dat het niet mogelijk is... waarom leg je iedere keer de "schuld" bij een ander?
quote:De kans dat een door ons gestart gesprek op niets was uitgelopen was behoorlijk groot. Zo'n "niet zo bedoeld, stel je niet zo aan" gesprek, en daarvoor was de impact bij ons toch wel te groot. Dus in mijn hart weet ik wel dat mijn zusje of ik een deze afloop niet zelf hadden kunnen laten gebeuren.
en
quote:Ben dus eigenlijk wel blij met zijn actie (dat verdient een bloemetje, ehm...) maar baal ervan dat ik weet dat ik zoiets zelf nooit bij mijn ouders voor elkaar zou krijgen.
Als je dat zelf maar stug blijft volhouden dan zal dat inderdaad niet gaan veranderen. Kijk eens kritisch naar je eigen manier van communiceren en pas eens een ander type communicatie toe. Dat helpt.
quote:Ik heb sowieso het probleem dat ik niet goed voor mezelf kan opkomen, en klap snel dicht, dat maakt het ook niet makkelijker in deze situatie.
Kijk eens vaker op een dergelijke manier naar je eigen gedrag en communicatie en vooral het effect daarvan. Ga daar nu eens aan werken. Spelen met je communicatie levert op den duur meer op dan stug vasthouden aan die ene manier en klagen dat je het gewenste doel niet bereikt.
Precies wat Vlinder in haar post zegt dus:
quote:Quote van Vlinder: Hoezo, nooit? Kennelijk communiceerde je vriend op een andere manier met je ouders, een manier die wel bij ze aankwam. Nu hij zich er toch al tegenaan heeft bemoeid kun je net zo goed aan hem vragen hoe hij dat gedaan heeft.
donderdag 20 mei 2010 om 12:09
Ik ben blij om te lezen dat erover gesproken is voordat jullie het huis uit zijn. Je ouders zijn met dat gesprek iets heel belangrijks vergeten en dat is dat je zuinig moet zijn op je familie. Omdat je dichtbij staat zie je soms dingen waar misschien wel een kern van waarheid in zit (met uitzondering van de geaardheid van je zusje natuurlijk, maar misschien is het meer de manier waarop ze daarmee om is gegaan in het verleden) je zegt het zelf al over het "vaderfiguur". Maar wat te hard aankomt als het uitgeproken wordt en wat ook helemaal niet uitgeproken hoort te worden, want een mens is een mens, je kan van niemand verwachten dat hij foutloos leeft en ze mogen ook niet verwachten dat je precies zo leeft als hun dat willen. Ik hoop voor jullie zusje dat ze dit nu inzien en krampachtig proberen haar leven te bepalen, fouten mogen gemaakt worden, dat maakt je mens. Jullie zijn nog jong en je ouders zullen ongetwijfeld op een dag inzien dat ze trots zijn op hun dochters, juist doordat je je eigen keuzes hebt gemaakt.
donderdag 20 mei 2010 om 12:17
quote:mips schreef op 20 mei 2010 @ 12:01:
Probeer de volgende keer eens neutraler een gesprek te beginnen. Je post staan bol van de aannames en veronderstellingen. Leer te vragen naar wat iemand bedoelt in plaats van zelf die invulling te geven.
[...]
Jij vult al in dat zij het gesprek begonnen is zonder maar iets te vragen.
Mijn ouders zijn geen praters, en dus is het voor mij even vanzelf sprekend als "groen zit boven, bij een stoplicht" dat niet mijn ouders maar mijn zus het gesprek heeft geopend. ZIJ is de babbelaar binnen het gezin.
[...]
Blijkt prima mogelijk te zijn maar nooit als optie door jou gezien.
Er zijn heel wat harde woorden en handtastelijkheden geweest in het verleden, en nu dus ook geen logische keuze om aan hem te vragen "schat, bel jij mijn mams eens...?
[...]
Ondanks het succes van gisteren blijf je invullen dat het niet mogelijk is... waarom leg je iedere keer de "schuld" bij een ander?
Ik leg niet de schuld bij een ander, maar "resultaten uit het verleden zijn een garantie voor de toekomst." Waarom zou het na 23 jaar ervaring plots anders zijn?
[...]
en
[...]
Als je dat zelf maar stug blijft volhouden dan zal dat inderdaad niet gaan veranderen. Kijk eens kritisch naar je eigen manier van communiceren en pas eens een ander type communicatie toe. Dat helpt.
Ik weet dat "voor mezelf opkomen" in communicatie niet mijn sterkste kant is, en ik ben daar iets aan gaan doen. Maar het is niet zoiets van "zo, en vanaf nu...." en dus is het voor mij nog niet "zo ver".
[...]
Kijk eens vaker op een dergelijke manier naar je eigen gedrag en communicatie en vooral het effect daarvan. Ga daar nu eens aan werken. Spelen met je communicatie levert op den duur meer op dan stug vasthouden aan die ene manier en klagen dat je het gewenste doel niet bereikt.
Denk wel dat je voor communicatie twee partijen nodig hebt. Je kunt een communicatie-firtuoos zijn, maar als de andere partij zijn klep gewoon dichthoud en vraagt of je klaar bent, omdat het grasveld nog water moet hebben.... sta je dan met je bek vol tanden.
Precies wat Vlinder in haar post zegt dus:
[...]
Mijn antwoorden staan dus onderstreept in de quote hierboven, maar dat was al vast wel opgevallen. Denk ik. Toch. Ja. Ga ik vanuit.
Probeer de volgende keer eens neutraler een gesprek te beginnen. Je post staan bol van de aannames en veronderstellingen. Leer te vragen naar wat iemand bedoelt in plaats van zelf die invulling te geven.
[...]
Jij vult al in dat zij het gesprek begonnen is zonder maar iets te vragen.
Mijn ouders zijn geen praters, en dus is het voor mij even vanzelf sprekend als "groen zit boven, bij een stoplicht" dat niet mijn ouders maar mijn zus het gesprek heeft geopend. ZIJ is de babbelaar binnen het gezin.
[...]
Blijkt prima mogelijk te zijn maar nooit als optie door jou gezien.
Er zijn heel wat harde woorden en handtastelijkheden geweest in het verleden, en nu dus ook geen logische keuze om aan hem te vragen "schat, bel jij mijn mams eens...?
[...]
Ondanks het succes van gisteren blijf je invullen dat het niet mogelijk is... waarom leg je iedere keer de "schuld" bij een ander?
Ik leg niet de schuld bij een ander, maar "resultaten uit het verleden zijn een garantie voor de toekomst." Waarom zou het na 23 jaar ervaring plots anders zijn?
[...]
en
[...]
Als je dat zelf maar stug blijft volhouden dan zal dat inderdaad niet gaan veranderen. Kijk eens kritisch naar je eigen manier van communiceren en pas eens een ander type communicatie toe. Dat helpt.
Ik weet dat "voor mezelf opkomen" in communicatie niet mijn sterkste kant is, en ik ben daar iets aan gaan doen. Maar het is niet zoiets van "zo, en vanaf nu...." en dus is het voor mij nog niet "zo ver".
[...]
Kijk eens vaker op een dergelijke manier naar je eigen gedrag en communicatie en vooral het effect daarvan. Ga daar nu eens aan werken. Spelen met je communicatie levert op den duur meer op dan stug vasthouden aan die ene manier en klagen dat je het gewenste doel niet bereikt.
Denk wel dat je voor communicatie twee partijen nodig hebt. Je kunt een communicatie-firtuoos zijn, maar als de andere partij zijn klep gewoon dichthoud en vraagt of je klaar bent, omdat het grasveld nog water moet hebben.... sta je dan met je bek vol tanden.
Precies wat Vlinder in haar post zegt dus:
[...]
Mijn antwoorden staan dus onderstreept in de quote hierboven, maar dat was al vast wel opgevallen. Denk ik. Toch. Ja. Ga ik vanuit.
Viva la vida
donderdag 20 mei 2010 om 15:49
Ndh86, wat je in je post op mijn reactie hebt onderstreept is een verdediging van je huidige gedrag. Dat is precies wat ik bedoel te zeggen: je verdedigt enkel je aannames. Probeer nu eens buiten die vaste kaders te denken.
Je blijft in hetzelfde denkpatroon hangen:
- Met mijn ouders valt niet te praten
- Het is vanzelfsprekend dat mijn zus gesprekken aangaat
- Het is altijd al zo geweest dus waarom na 23 jaar ineens anders?
- Vriend laten bemiddelen is geen logische keuze want in het verleden liep die communicatie niet goed
- etc
Als je zo blijft denken zal er nooit iets veranderen. Stel dat ik nu tegen je zeg: ach meid, laat toch zitten. Jij kan maar op één manier communiceren dus het wordt toch niets met je communicatie. Jij bent altijd al zo geweest dus door jouw houding kan ik niet met je praten, laat dus maar.
Niet echt een prettige benadering, of vind jij dat logisch klinken? Het laat nergens ruimte voor jou om iets aan de situatie te veranderen omdat ik mijn mening star en bevooroordeeld invul.
Je eindargument dat voor communicatie 2 partijen nodig zijn klopt, maar je kan onmogelijk NIET communiceren. Zeggen dat je niet wil praten is al communicatie. Zelfs niets zeggen is communiceren.
Dus blijft mijn punt staan: als jij met deze manier van communiceren niet verder komt bij je ouders (of wie dan ook)loont het om andere manieren te proberen.
Maar als jij daar geen heil in ziet is dat ook prima, het brengt je alleen nergens. Niet in privé omgang met anderen maar ook niet in je professionele samenwerking met mensen.
Vraag eens aan je vriend hoe hij dat heeft aangepakt? Hoe het kwam dat je ouders ineens wel bereid waren te luisteren. Je geeft aan dat je graag beter wil leren "opkomen" voor jezelf (beter leren communiceren hoort daarbij). Ga eens bewuster kijken naar je eigen gedrag op anderen en naar het effect dat mensen in je omgeving hebben op een ander. Die ene vriendin die altijd alles voor elkaar krijgt. Of die klasgenoot die bijna dagelijks woorden heeft met anderen. Hoe komt dat? Ook van dit soort observaties kan je leren.
Wat zegt iemand, wat is het effect? Hoe doet iemand (non-verbaal), wat is het effect..?
In ieder geval succes en ik hoop dat je er uit komt met je ouders.
Je blijft in hetzelfde denkpatroon hangen:
- Met mijn ouders valt niet te praten
- Het is vanzelfsprekend dat mijn zus gesprekken aangaat
- Het is altijd al zo geweest dus waarom na 23 jaar ineens anders?
- Vriend laten bemiddelen is geen logische keuze want in het verleden liep die communicatie niet goed
- etc
Als je zo blijft denken zal er nooit iets veranderen. Stel dat ik nu tegen je zeg: ach meid, laat toch zitten. Jij kan maar op één manier communiceren dus het wordt toch niets met je communicatie. Jij bent altijd al zo geweest dus door jouw houding kan ik niet met je praten, laat dus maar.
Niet echt een prettige benadering, of vind jij dat logisch klinken? Het laat nergens ruimte voor jou om iets aan de situatie te veranderen omdat ik mijn mening star en bevooroordeeld invul.
Je eindargument dat voor communicatie 2 partijen nodig zijn klopt, maar je kan onmogelijk NIET communiceren. Zeggen dat je niet wil praten is al communicatie. Zelfs niets zeggen is communiceren.
Dus blijft mijn punt staan: als jij met deze manier van communiceren niet verder komt bij je ouders (of wie dan ook)loont het om andere manieren te proberen.
Maar als jij daar geen heil in ziet is dat ook prima, het brengt je alleen nergens. Niet in privé omgang met anderen maar ook niet in je professionele samenwerking met mensen.
Vraag eens aan je vriend hoe hij dat heeft aangepakt? Hoe het kwam dat je ouders ineens wel bereid waren te luisteren. Je geeft aan dat je graag beter wil leren "opkomen" voor jezelf (beter leren communiceren hoort daarbij). Ga eens bewuster kijken naar je eigen gedrag op anderen en naar het effect dat mensen in je omgeving hebben op een ander. Die ene vriendin die altijd alles voor elkaar krijgt. Of die klasgenoot die bijna dagelijks woorden heeft met anderen. Hoe komt dat? Ook van dit soort observaties kan je leren.
Wat zegt iemand, wat is het effect? Hoe doet iemand (non-verbaal), wat is het effect..?
In ieder geval succes en ik hoop dat je er uit komt met je ouders.
anoniem_6092 wijzigde dit bericht op 20-05-2010 17:07
Reden: d-t foutje..
Reden: d-t foutje..
% gewijzigd
donderdag 20 mei 2010 om 17:06
haha, mag ik nu aannemen dat je dit positief bedoelt?
Hoop het in ieder geval wel. Mijn "wens je succes" was in ieder geval oprecht gemeend.
Weet je wat ook helpt? Veel forummen, serieus waar! Je hebt de tijd om de argumenten van de ander te lezen én te analyseren. Je mist weliswaar het non-verbale deel maar je merkt goed dat wat jij schrijft bij iedereen anders "aankomt". De een hangt direct beledigd in de gordijnen, de ander is verdrietig, de derde verbolgen. Je leert meer met woorden spelen en je mening beargumenteren naar verschillende toehoorders.
Hoop het in ieder geval wel. Mijn "wens je succes" was in ieder geval oprecht gemeend.
Weet je wat ook helpt? Veel forummen, serieus waar! Je hebt de tijd om de argumenten van de ander te lezen én te analyseren. Je mist weliswaar het non-verbale deel maar je merkt goed dat wat jij schrijft bij iedereen anders "aankomt". De een hangt direct beledigd in de gordijnen, de ander is verdrietig, de derde verbolgen. Je leert meer met woorden spelen en je mening beargumenteren naar verschillende toehoorders.
donderdag 20 mei 2010 om 17:32
quote:"groen zit boven, bij een stoplicht"
Ik hoop maar dat dat nog niet al te veel schade heeft opgeleverd!
Voor wat betreft communicatie met je ouders: de meest voor de hand liggende 'fout' is om in de rol van 'het kind' te blijven zitten. Inmiddels ben je 23, kruip eens in de rol van de 'volwassene'. Als jij vanuit een andere invalshoek komt, zullen jouw ouders zich an moeten passen.
Moeilijk, maar oefening baart kunst. Zet hem op. Je bent er klaar voor.
Ik hoop maar dat dat nog niet al te veel schade heeft opgeleverd!
Voor wat betreft communicatie met je ouders: de meest voor de hand liggende 'fout' is om in de rol van 'het kind' te blijven zitten. Inmiddels ben je 23, kruip eens in de rol van de 'volwassene'. Als jij vanuit een andere invalshoek komt, zullen jouw ouders zich an moeten passen.
Moeilijk, maar oefening baart kunst. Zet hem op. Je bent er klaar voor.
vrijdag 21 mei 2010 om 09:05
quote:mips schreef op 20 mei 2010 @ 17:06:
haha, mag ik nu aannemen dat je dit positief bedoelt?
Hoop het in ieder geval wel. Mijn "wens je succes" was in ieder geval oprecht gemeend.
Weet je wat ook helpt? Veel forummen, serieus waar! Je hebt de tijd om de argumenten van de ander te lezen én te analyseren. Je mist weliswaar het non-verbale deel maar je merkt goed dat wat jij schrijft bij iedereen anders "aankomt". De een hangt direct beledigd in de gordijnen, de ander is verdrietig, de derde verbolgen. Je leert meer met woorden spelen en je mening beargumenteren naar verschillende toehoorders.
Ik bedoel dat inderdaad positief! Ik had ook voor mezelf het gevoel (vandaar dat k het op het forum heb gepost) dat ik eens wilde weten hoe anderen er over dachten - jammer genoeg waren veel reacties alleen gericht op het "ga op jezelf wonen", maar aan veel andere posts (zoals die van jou) heb ik veel gehad....
quote:Vlammetje1203 schreef op 20 mei 2010 @ 17:32:
[...]
Ik hoop maar dat dat nog niet al te veel schade heeft opgeleverd!
Voor wat betreft communicatie met je ouders: de meest voor de hand liggende 'fout' is om in de rol van 'het kind' te blijven zitten. Inmiddels ben je 23, kruip eens in de rol van de 'volwassene'. Als jij vanuit een andere invalshoek komt, zullen jouw ouders zich an moeten passen.
Moeilijk, maar oefening baart kunst. Zet hem op. Je bent er klaar voor.Net als aan post van jou.... Enneh, na 25 rijlessen verzocht men mij om te stoppen met rijles. Is maar beter ook denk ik. De buschauffeur weet tenminste waar ie mee bezig is...
haha, mag ik nu aannemen dat je dit positief bedoelt?
Hoop het in ieder geval wel. Mijn "wens je succes" was in ieder geval oprecht gemeend.
Weet je wat ook helpt? Veel forummen, serieus waar! Je hebt de tijd om de argumenten van de ander te lezen én te analyseren. Je mist weliswaar het non-verbale deel maar je merkt goed dat wat jij schrijft bij iedereen anders "aankomt". De een hangt direct beledigd in de gordijnen, de ander is verdrietig, de derde verbolgen. Je leert meer met woorden spelen en je mening beargumenteren naar verschillende toehoorders.
Ik bedoel dat inderdaad positief! Ik had ook voor mezelf het gevoel (vandaar dat k het op het forum heb gepost) dat ik eens wilde weten hoe anderen er over dachten - jammer genoeg waren veel reacties alleen gericht op het "ga op jezelf wonen", maar aan veel andere posts (zoals die van jou) heb ik veel gehad....
quote:Vlammetje1203 schreef op 20 mei 2010 @ 17:32:
[...]
Ik hoop maar dat dat nog niet al te veel schade heeft opgeleverd!
Voor wat betreft communicatie met je ouders: de meest voor de hand liggende 'fout' is om in de rol van 'het kind' te blijven zitten. Inmiddels ben je 23, kruip eens in de rol van de 'volwassene'. Als jij vanuit een andere invalshoek komt, zullen jouw ouders zich an moeten passen.
Moeilijk, maar oefening baart kunst. Zet hem op. Je bent er klaar voor.Net als aan post van jou.... Enneh, na 25 rijlessen verzocht men mij om te stoppen met rijles. Is maar beter ook denk ik. De buschauffeur weet tenminste waar ie mee bezig is...
Viva la vida
