Kwetsende ouders

Mijn zus en ik (we schelen bijna zes jaar, zij is de jongste) zijn allebei redelijk "uithuizig" en hebben dan ook zo af en toe het verwijt gekregen van onze ouders dat wij het huis gebruiken als hotel. Zij is redelijk vaak bij haar vriendin (=partner) en ik bij mijn vriend (=flink ouder dan ik). Ons jongste zusje is nu anderhalf jaar (echt na-komertje). Afgelopen maandag kregen we van onze ouders een SMS met de boodschap dat er serieus gesproken moest worden, en dat we allebei 's avonds thuis moesten komen. (Nou is dat op maandag sowieso standaard voor ons allebei, dus waarom de vraag?)



Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren. De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.



Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)



Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)



Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.



Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.



Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?

@ Wintermuts - Ik denk ook dat éérst "alleen wonen" beter voor me zou zijn, omdat dan eerst al die "thuis-gewoontes" een beetje kwijt te raken en echt eerst even op je zelf aangewezen te zijn.



@ lieveranoniemm - Emotioneel losmaken lijkt me ook makkelijker gezegd dan gedaan. Denk dat dat wel kan maar dat dat eerder een "state of mind" is die je na jaren pas bereikt. Niet een beslissing zo van "nou trek ik me niks meer aan van wat je zegt"



Over de verdere opvoeding van de kleinste heb ik verder niets meer gehoord. Mijn zus maakte er wel een grapje over: niet naar de creche maar meteen naar Nijenrode en verder uit de buurt houden van Aziatische kapsters en 35plussers

quote:Katherina schreef op 19 mei 2010 @ 16:09:

[...]





Als je dit eens naleest, zie je het verwijt dat je het ouderlijk huis gebruikt als hotel, (waar je voor betaald hoor) dan in een ander perspectief?



Als je dat gewoon allemaal zelf gaat doen, in je eigen huis, en je kunt heerlijk op je eigen bank voor de televisie hangen en ondertussen bellen met een vriendin en een wijntje halen uit je eigen koelkast, dan is dat toch heerlijk?Ben ik ook helemaal met je eens, maar er was helemaal geen noodzaak om te vertrekken, anders dan het hier ook veel gehoorde "je bent al (bijna dan) 24" maar mijn dagindeling (was school, nu werk) wijkt eigenlijk niet veel af van toen ik 15 was. En omdat er "niets" veranderd is, heb ik ook nooit een aanleiding gevoeld om iets voor mezelf te zoeken. Nu er wel een aanleiding is, is dit niet voor mij een reden om "meteen" mijn spullen te pakken en bij mijn vriend of bij een vriendin in te trekken (overigens woont maar één van de meiden in een eigen huisje, de rest ook allemaal nog bij hun ouders)

quote:mips schreef op 19 mei 2010 @ 16:16:

ook @ Barbabella: Het hele "uit huis gaan" heeft bij mij nooit echt gespeeld. Was altijd al erg druk met mijn sporten, school, huiswerk, daarna stage, examens, werk. Thuis staat het eten klaar en is de was gedaan door mijn moeder die me voorhoud dat ze het graag voor me doet. Waarom op mezelf wonen? Nergens voor nodig toch? Of ik nou op kamers woon en alles zelf moet doen of op kamers woon en mijn moeder "doet het graag".

Is dit ironisch bedoeld of niet? Indien niet zou ik als ouder ook passen voor een rol van volledig verzorgd pension.



Mijn moeder zegt dus oprecht dat ze het niet erg vind, en blij is dat ze het voor ons kan doen.



Buiten dat: zoveel is dat nou ook weer niet: mijn dagelijkse dracht is joggingbroek en t-shirt. Hoeft niet gestreken, en dus na het wassen gaat het zo de kast in. Stofzuigen doe ik zelf, dus blijft eigenlijk alleen het eten over.

En dat eten bereidt zichzelf,

Mijn moeder zegt dus oprecht dat ze het niet erg vind, en blij is dat ze het voor ons kan doen.

de boodschappen vliegen naar binnen

Zoals ik al schreef, doe ik die en betaal ik ze ook

en vaste lasten (wa-is-da??), verzekeringen,

Moet te doen zijn van 700 euro per maand?

onderhoud etc...?

Van een huurhuis?

Een huishouden runnen is meer dan een wasmachine aanzetten en een stofzuiger vasthouden is wat anders dan zelfstandig wonen.

Vertel?



Daarom zat het (nog) niet in mijn systeem.

Omdat je volledig verzorgd wordt door je ouders (of ze het graag doen of niet) komt het niet bij je op. Misschien bedoelen ze dat? Dat je/jullie er automatisch vanuit gaan dat jullie verzorgd/gepamperd worden, het gedachtenloos voor lief nemen, er zelfs blind vanuit gaan? Dat het tijd is om zelfstandig te worden...

En om dat te bewerkstelligen wordt dan mijn zusje aangevallen op haar seksualiteit. Omdat wij de verzorging gedachtenloos voor lief nemen? (bloemetjes, chocolaatjes, kaartjes, cadeautjes en knuffels om Ma te bedanken tellen niet mee? Schreef ik al over in eerdere post!!)

Als mensen vinden dat hun kinderen het huis uit moeten, lijkt het er door deze post van jou op dat je ze adviseerd om hun relatie/geaardheid/opleiding/werk totaal af te fakkelen, zodat ze op het internet te horen kunnen krijgen dat ze (dus ook mijn zusje van 17??) al lang hadden moeten bedenken dat ze het huis uit moeten. Mijn god, dan hoop ik dat je kinderloos blijft.

Ik vraag me wel af hoe het kan dat je op je 23e nog nooit hebt nagedacht om uit huis te gaan, zeker nu je werkt. Hoe zie je dat voor je? Wachten tot je vanuit huis gaat trouwen? Pas uit huis als er iemand aanbelt en je een volledig ingericht huis aanbiedt of "sparen" totdat je een eigen huis kan kopen op je 80e ?

Rest van mijn post niet gelezen?





Omdat ik niet weet wat ik precies denken moet van Het Gesprek weet ik ook niet of ik nu wel op stel en sprong het huis uit moet gaan.

Niet op stel en sprong maar ik zou me wel degelijk serieus gaan orienteren. Hoe is het aanbod van huurwoningen in je woonplaats, hoeveel betaal je voor een (al dan niet gedeelde) woonruimte in de particuliere sector. En maak eens een kostenoverzicht. Denk aan je vaste lasten als huur, GWL, verzekeringen, kosten voor internet, boodschappen, etc. en overige kosten als inrichting van je huis. Je zal die stofzuiger en wasmachine toch moeten aanschaffen.

Eerst mijn gedachten tot rust, dan orienteren!

quote:Waldorf114 schreef op 19 mei 2010 @ 16:24:

Ouders hadden het ook normaal kunnen brengen en niet meteen in een gesprek waarin ze ineens beginnen over wat zij fout hebben gedaan in de opvoeding? Wel erg slim van ze trouwens (en de meeste hier trappen er ook in): doen alsof het hun eigen fout is ("vertel ons wat wij hebben fout gedaan zodat we dezelfde fouten niet met je zusje maken"), maar ondertussen impliceer je daar héél duidelijk mee dat je vindt dat je kinderen volledig mislukt zijn. In mijn ogen is dat toch echt een heel grove, kwetsende opmerking naar TO en haar zus toe.



En om nu te zeggen waarom het niet in haar opgekomen is om eerder het huis uit te gaan vind ik met het oog op de OP niet echt aan de orde. TO geeft aan dat ma altijd alles met liefde deed en zelf nog mee hielp dus ik kan me enigzins voorstellen waarom je dan per sé het huis uit zou willen. Ik begrijp wel dat ouders het dan een keer tijd vinden worden, maar dat breng je niet door zo'n achterlijk gesprek.

Is het wetenschappelijk onderzocht dat mensen die na hun twintigste pas het huis uit gaan een grotere kans hebben om te mislukken als zelfstandig volwassene ofzo?



TO, lekker je biezen pakken, je hebt genoeg geld om iets te huren (méér dan genoeg).Thanks, ik heb het gevoel dat je me begrijpt in verband met het "lange" thuiswonen. Wil me er namelijk niet voor verdedigen, aangezien het een "kabbelend gezin" is/was en het uithuisgaan eigenlijk helemaal niet aan de orde. Nu lijkt dat in veel posts de hoofdzaak te zijn!?!

quote:Katherina schreef op 19 mei 2010 @ 16:43:

Lieve NDH, als jij wacht tot je gedachten tot rust zijn voor je je wilt gaan orienteren op een eigen huis, moet je dat vooral doen. Jouw leven, jouw beslissing.



Het lijkt me alleen dat jij erg gehecht bent aan de vaste gewoonten die je nu hebt opgebouwd. Je leeft je leven en eigenlijk vind je dat wel prettig. Totdat je ouders je afgelopen maandag opeens overvielen met hun kwetsende gesprek.



Wat ik heb geleerd in mijn leven, en zo oud ben ik echt niet hoor, 33 pas, is dat je soms jezelf weleens een schop moet geven en iets moet gaan doen, voordat je er zin in hebt / eraan toe bent / het nodig is. Ik wil je duidelijk maken dat wachten op het juiste gevoel of op rust in je hoofd weleens kan lijden tot apathisch niets doen.



Misschien, als je je gaat orienteren op een eigen huis, dat je dan wel enthousiast wordt, juist omdat je ermee bezig bent.



Want ook al zorgt je moeder nu nog uit liefde voor je, jij moet ervoor waken dat ze het niet gaat voelen als een plicht. Voor je het weet ben je 35 en is er nog steeds geen enkele reden tot op jezelf wonen.Nee, apathisch niets blijven doen gaat er niet in zitten. Mijn vriend zorgt wel voor de kont-schop als ik die mezelf niet toe dien. Het gevoel van het kabbelende-leventje is wel even flink door elkaar geschud. Hoe, wat en welke actie weet ik nog niet precies. Dat er iets van actie gaat komen is wel zeker!

quote:Vl43inder schreef op 19 mei 2010 @ 16:44:

Als ik op mijn 23e ook nog nooit serieus had nagedacht over zelfstandig wonen dan hadden mijn ouders waarschijnlijk ook een soortgelijk gesprek met me aangeknoopt, alleen dan iets handiger verwoord. Ongetwijfeld had het ook pijn gedaan en had ik me onterecht behandeld gevoeld (maakte niet uit wat je toen tegen me zei voor dat gevoel overigens).



Volgens mij zeggen je ouders eigenlijk "Wat kunnen we er aan doen om er voor te zorgen dat die kleinste niet ook tot haar 23e volledig van ons afhankelijk blijft?". Op zich hadden ze dat niet met jullie moeten bespreken, ze hadden beter kunnen vragen "Meiden, wanneer vertrekken jullie?".Ja, maar hou er ook rekening mee dat mijn zusje dus geen 18 maar 17 is....... dus als ze MIJ het huis uit willen krijgen, waarom dan háár aanvallen. Val dan alleen mij aan.

Verdere reacties zie ik morgen weer, want nu wordt het rennen voor de bus!