**LDR deel 14**

Es, spijker op de kop. Mijn plannen waren stormachtig romantisch, maar ook onverantwoord en dom.

En hoe kloterig ga ik me voelen als ik me in de schulden en problemen steek en het wordt niets? Dat vond hij ook eng: praktisch levert het nu zó veel problemen op voor ons om langere tijd samen door te brengen, dat het ook meteen heel veel druk en verwachtingen met zich mee zal brengen als we het ondanks al die bezwarende omstandigheden toch doorzetten.



Misschien is zo doorgaan zoals we nu doen ook een optie. Eerlijk gezegd had ik dat niet als optie overwogen, omdat het missen zo klote is.



Lijkt wel alsof ik tot nu toe steeds nooit echt beseft heb waar ik ingestapt ben. En nu denk ik opeens: hoe moet dat nou?

Overigens Spijker, sommige dingen rationaliseer ik juist weer niet hoor. Het feit dat we misschien fysiek niet veel tijd hebben doorgebracht, doet voor mij niks af aan de geldigheid van onze gevoelens. Ik bedoel dus dat ik vind dat je dat niet zo hoeft te analyseren (als in: Ja, maar wat stelt het voor, was het niet maar een ONS gevolgd door wat vakanties o.i.d.). als het voelt als een volwaardige relatie wat gevoelens voor elkaar betreft, dan is het wat mij betreft ook zo. we delen ook heel veel als we bellen en Skypen. Kortom: ik vind niet dat je de intensiteit of geldigheid kan afleiden uit het aantal contacturen (zeg ik misschien meer tegen mezelf dan tegen jou).

Daarbij, als je er níet was ingestapt zat je je misschien nog af te vragen hoe het gegaan zou zijn. Ik vind grote praktische bezwaren wel belangrijk hoor, zeker weten. Maar laat je niet leiden door angst voor moeilijkheden die je nog niet eens hebt voorzien.



edit: Is dus een reactie op het "waar ben ik aan begonnen" gevoel.

Ja Heejhallo, dat is precies wat ik voel. Nu pas begin ik langzaam te denken: misschien kan het allemaal niet zo snel maar misschien is het ook niet alles of niets.



Hij wil ook een tijdje einzelganger zijn, zoals jij dat omschrijft. Hij heeft nog nooit een tijdlang voor zichzelf gekozen, heeft zich altijd aan anderen aangepast en geeft nu heel duidelijk aan dat hij zichzelf heeft beloofd dit nu eens een tijd anders te doen.

Ik ben een commitment aangegaan door op latere leeftijd te gaan studeren. Ik wil dit ab-so-luut afmaken. Maar ik merk toch dat deze LDR mn studie beïnvloed. Ik heb afgelopen periode 2 vakken niet gehaald, omdat ik daar was en hij hier was, waardoor ik college's heb gemist en ook extra heb gewerkt om geld te hebben waardoor er eigenlijk gewoon niet genoeg tijd overbleef om te studeren.



Misschien moet ik een stap terug doen, wat afremmen, rustiger aan. Misschien moet ik aan het idee wennen dat dit soort dingen veel tijd kan kosten, dat niet alles meteen nu kan. Dat is erg moeilijk voor mij, al klinkt dat misschien erg kinderlijk. Ik weet alleen niet hoe ik kan afremmen zonder afstand te nemen. Dat is de twijfel die me nu zo overhoop gooit.

Oh ja, en dan denk ik ook nog: ben ik hier niet te oud voor? Hoe lang gaat dit duren dan? Want ik ben eind 20, en ik wil eigenlijk over een paar jaar zo graag iets stabiels met iemand hebben opgebouwd.

Ik weet niet wat ik allemaal wil, maar kennelijk droom ik toch over samenwonen en misschien zelfs wel gezin-achtige-dingen. En daar wil ik geen 10 jaar mee wachten.



En waarom zijn mijn gevoelens voor hem zó heftig? Daar snaop ik ook nog steeds niets van.

Spijker, wat betreft iets opbouwen, ik merk aan mezelf dat ik er nu ook meer mee bezig ben (ben 29). Praktisch gezien ben ik zelfs de komende 4 maanden dakloos.... Nou ja dakloos, zonder huis/appartement dat ik het mijne kan noemen (als voordeel spaar ik wel weer 4 maand huur uit )



Maar dan denk ik toch altijd maar weer: er zijn zoveel dingen die ik niet in de hand heb in het leven. Ook toen ik single was hield ik mezelf meestal voor dat ik misschien de liefde van mijn leven morgen kon tegenkomen, of misschien pas over 10 jaar. In het laatste geval kan ik maar beter mijn tijd tussendoor waarderen. Soms gaan de dingen gewoon niet zoals ik ze plan of wil, maar dat betekent niet dat wat ik wel heb niet ontzettend waardevol is. Als het niet kan gaan zoals ik wil, moet het maar gaan zoals het kan. Misschien een dooddoener hoor, maar het werkt voor mij wel om er zo tegenaan te kijken.



Dat je gevoelens voor hem zo heftig zijn is gewoon omdat jullie heel erg verliefd zijn op elkaar

De studie zou ik nog het kleinste probleem vinden. Die kun je stopzetten tijdelijk. Al is het natuurlijk de vraag óf je hem weer oppakt. Maar daar zou ik niet zo mee zitten als met schulden waar je misschien nooit meer vanaf komt. Want een studie zou jij bij wijze van spreken ook nog weer in Canada op kunnen pakken, de verkoop van het huis blijft hier. Voor zover ik jouw situatie ken, is dat het enige dat mij echt tegen zou houden. Ik zou dan namelijk niet echt het gevoel hebben vrij te zijn.

Oh nee die studie gaat niet op halt! Dat is ene belofte aan mezelf die ik na ga komen. Die studie gaat af, en ook in een keer! (zie je, dit is dus typisch spijker, als er iets is dat ik wil kan het niet wachten).



Over voor jezelf kiezen, misschien moet ik dat meer doen. Want ik kan nu wel weer plannen maken om naar Canada te gaan, maar ik merk dat ik reizen ook erg mis. Ik kan natuurlijk door Canada gaan reizen, maar dat was nooit een van de landen die nog bovenaan mijn lijstje voor 'te bezoeken landen' stonden.

Dus misschien moet ik echt even pas op de plaats en ook wat meer voor mezelf kiezen. Want tijd en geld; je hebt het allemaal maar een keer en kan het maar op een manier besteden.



Waarom is dit zooooo moeilijk?! Waarom heb ik nooit verder gedacht? Alsof alles vanzelf duidelijk zou zijn als ik een keer daar geweest was voor hem en hij een keer hier voor mij. Natuurlijk is het nu niet duidelijk, het is zo mogelijk alleen maar onduidelijker!!!!

quote:es1450 schreef op 07 mei 2010 @ 12:29:

Als jij nu naar Frankrijk was gegaan MZ, had jij dan ook verwacht dat iedereen Engels met je ging spreken? Want dat gebeurd daar óók niet. Schrijf jij je scriptie wel in het Engels?



Als ik naar Frankrijk was gegaan, had ik wel op de universiteit verwacht dat mensen wel Engels met me zouden spreken. Niet op "straat", maar dat verwacht ik hier ook niet... Mijn idee was dat ik zodanig Duits zou moeten gaan leren om me op straat goed te redden, de weg te vragen, eten/drinken bestellen etcetera. En niet dat ik het heel hard nodig zou hebben in de dagelijke omgang met de mensen hier. Nu valt het nog wel mee hoor; was gewoon even een extra schokje om te beseffen dat ik echt MOET leren om het mezelf makkelijker te maken. Ik neem het mensen ook niet kwalijk hoor (ik ben hier te 'gast' en het is fijn als ze engels willen spreken, maar ik kan ze niet dwingen , zo bedoelde ik het niet, maar meer dat ik mijn eigen verwachtingen bij moet stellen en dat het moeilijker is qua communicatie dan ik van te voren had ingeschat.



En tja dat frans, van Frankrijk heb ik gewoon het beeld dat mensen daar geen engels spreken, en van Duitsland had ik dat beeld wel. Geen idee waarom, maar het beeld klopt dus niet helemaal Niets aan te doen, nu mijn eigen verwachtingen bijstellen en de taal leren En dat is tevens de charme van naar een buitenland gaan, dat je dingen tegenkomt die je niet verwacht, dat je je plannen moet aanpassen en dat je van jezelf merkt (hopelijk) dat je je niet uit het veld laat slaan. Toch een stukje avontuur



Ik schrijf overigens mijn scriptie in het engels. Mijn hele master is in het engels trouwens en in NL sprak ik dagelijk engels, want anderstalige huisgenoten, die tijdelijk in NL zijn (varierend van een paar maanden tot een paar jaar) en ik verwachte van hun echt niet dat ze Nederlands ging leren eigenlijk.

Spijk, ik denk dat je ook even geduld met jezelf moet hebben. Je hóeft niet per se nu precies te weten hoe je het allemaal aan gaat pakken. Vertrouw op je eigen inzicht, dat je misschien vandaag niet precies weet wat je moet doen, maar dat het je met de tijd wel duidelijk wordt.



Tuurlijk, het tegenovergestelde, dus nooit geen beslissingen maken is nook niet echt productief in het leven, maar soms kan het ook geen kwaad tijdelijk te accepteren dat je in een impasse zit (gebruik ik dat woord hier goed?).



Wees dus niet te ongedudlig met jezelf, of neem het jezelf niet kwalijk dat je er misschien nu op dit moment niet uitkomt. En troost je met de gedachte dat wanneer je niet gegaan was, of hij niet gekomen, je waarschijnlijk daar ook twijfels over zou hebben gehad ('Was het niet beter geweest om toch te gaan"..etc).

Ik vind dat je het nu eens treffend hebt beschreven HH Het gaat idd om het gevoel dat je hebt bij de relatie.



Wat je moet doen spijker, dat weet ik niet. Echt niet. De enige die die beslissing die kunt maken ben jezelf, want jij hebt als enige echt zicht op wat er in jou leeft.



Jullie zijn harstikke verliefd op elkaar; en ik denk dat als jullie echt van elkaar houden en elkaar echt leuk vinden, dan is dat er volgend jaar ook nog wel. Je hoeft nu niet te beslissen. En je kunt elkaar ook wel een beetje leren kennen via skype/bellen/mailen en nog een tijdje doorgaan op deze manier. En daarnaast is ook belangrijk om de dingen te doen die je zelf wilt doen, niet alles omgooien, in de schulden komen om alleen maar bij hem te zijn, maar ook de dingen doen die belangrijk voor jou zijn, je studie afmaken; een reis maken, dat zijn ook de dingen jou jij maken en die hij ook leuk aan jou vindt.



Ik denk ook niet het een of/of situatie is; dat je of voor hem moet kiezen en naar Canada moet gaan, of puur voor jezelf. Er zijn gewoon nuances in.

Oké, die studie moet af. Dan weet jij dat toch alvast? Je hebt de bachelor al bijna af, op een paar tentamens en de bachelorscriptie na? Zou jij in september al met de master mogen starten of is er een harde snee (dus moet je de bachelor helemaal af hebben voor je mag beginnen?)? Maar in februari kun je sowieso aan de master beginnen lijkt mij. Wat moet je doen in de master? Bij ons zijn het iets meer dan een half jaar vakken en de rest scriptie. Die scriptie zou je (gedeeltelijk) in Canada kunnen schrijven. Net als de bachelor-scriptie wellicht, heb je meteen een doel voor daar. Als alles goed verloopt heb je over 1,5 jaar de studie af én kun je het waarschijnlijk ook wel regelen om in die tijd zo'n twee keer voor een paar weken daarheen te gaan.

Hoe zit dat met je plannen om ergens anders heen te reizen? Je kunt nog 40 jaar de wereld rond reizen of zit er een plek bij waarvan je het gevoel hebt je moet er geweest zijn? Of is het meer zo een idee wat je altijd had?

Want dan heb ik ook nog een advies voor je. 'Het leven is dat wat gebeurd terwijl je druk bezig bent andere plannen te maken'.

Nee joh, je slaat een half jaar studie over! Ik moet nog dit schooljaar af en dan nog ruim een half jaar BA. Daarna een MA. En volgens mij is er een harde knip ja.



Over reizen: er zijn zo veel plekken waar ik heen wil, niet echt concreet.



De scriptie ergens anders schrijven, die optie had ik ook nog nooit bedacht.

Jullie schrijven allemaal zinnige dingen. Waarom ben ik sinds gisteren zo over de zeik????

Omdat het nu allemaal hard op je af komt. Niks ergs aan hoor

Wat zijn jullie ontzettend lief en goed zeg. Je wil niet weten hoeveel dit helpt.

Nee ik sla geen half jaar over, ik tel alleen de rest van dit studiejaar niet meer mee. Is toch al bijna voorbij, niet? Ik vind van wel. De zomer is begonnen al denkt het weer daar anders over.

Zou jij in februari met de master kunnen beginnen? Dan ben jij februari 2012 met de master klaar. Dat zie ik als 1,5 jaar. Nou ja, 21 maanden. Waarvan je ook nog wel best een tijd in Canada kunt zitten. Voor literatuurstudie en zo hoef je niet in NL te zijn. Gelukkig heb jij geen studie waar laboratoriumwerk voor nodig is.



En in februari 2012 ben jij nog geen 30 (toch)? Dus mooi op tijd om aan settelen en huisje boompje beestje te denken.

Eigenlijk valt het wat tijd betreft best mee he, als je het zó opschrijft?

Maar nee, ik denk niet dat ik dan aan mijn master kan beginnen. Ik heb dit schooljaar 2 vakken niet gehaald. Dat zijn maar 10 punten samen, maar op mijn uni mag ik geen extra vak doen om een niet gehaald vak in te halen. Ze zijn helaas erg streng en bureaucratisch. Dat betekent dat ik deze periode nog af moet (voor mij is het écht nog geen vakantie de komende 2 maanden) en dan nog een half jaar + 1 periode. Daarna kan ik een master beginnen. Ik denk dus september 2011 te beginnen aan mn master, en tussendoor hou ik ergens een aantal maanden over waarin ik niet studeer.

(Dan ben ik 30)

Hey Spijk, wat heerlijk dat je liefde veantwoord werd en het een enorm fijne tijd bleek te zijn.

Dat je nu in de achtbaan zit is niet meer dan normaal.

Het zal ook nooit helemaal wennen. Je leert alleen in de loop der tijd op voorhand de rem wat losser te gooien. En na een samenzijn de rem er wat meer op te zetten.

Ik denk dat daarvan uit je twijfels ook toeslaan. Je beren op de weg zet. Tevoren, en nu weer.



Wat me wel verbaast, ook door Spees haar vraag is die hang naar 'in control moeten zijn'. Dat 'niet afhankelijk over willen komen'.



(Oh, ik moet effe in overleg)

Ik zou me niet te bilnd staren op het getal 30. Ik ken er wat in mijn omgeving die het voor hun 30e 'voor mekaar' hadden en nu in scheiding liggen, of wat werk betreft weer opnieuw moetten beginnen. Tuurlijk de biologische klok is onvermijdelijk, maar alles aan een getal verbinden vind ik ook weer zo wat. Stel je bent op je 31e waar je op je 30e zou zijn, dan is er toch ook geen man overboord.

Misschien moet jij je er niet op vastpinnen dat je nu meteen een half jaar naar Canada moet. Een paar weekjes is ook al meer dan jullie tot nu toe hadden. Z'on vier weken Canada zou zelfs ik aandurven ondanks niet verkocht huis en dergelijke. En dan kun jij nog steeds onderzoeken hoe het zit met master en bachelorscriptie daar schrijven.

Maar es, als ik voor een paar weken ga is er het probleem waar ik dan ga verblijven. Een paar weken hotel in Canada is onbetaalbaar voor mij nu, en voor een paar weken ga je niet werken en zelf iets huren. dan zou het dus neerkomen op meteen bij hem intrekken, en dat wil ik eigenlijk niet.

Maar misschien heb je gelijk. Misschien moet ik eens kijken naar een maand heel hard werken hier en dan wel een maand daar vakantie houden. Beetje rondreizen, beetje daar in de buurt zijn. Misschien kan ik iets tijdelijks huren van iemand daar die op reis is ofzo.

Ik begin steeds meer te zien dat ik erg alles of niets ben. Ik wil nu meteen en dan meteen flink lang. Misschien moet ik eerst eens nadenken over iets minder meteen en iets minder lang.

Ik heb het rare idee dat we elkaar alleen kunnen leren kennen in een situatie die 'normaal dagelijks leven' zo veel mogelijk benadert omdat het anders 'niet echt' is. Maar misschien is dat onzin.



Kjong, waarom verbaast dat je? Ik denk dat ik een beetje zo ben.

Even heel snel bijgelezen en heb een hoop gemist.



Spijker, wat fijn dat de adviezen die hier gegeven worden je zo helpen!! En missen is kut ja, maar nog een paar dagen dan gaat het al echt veel beter hoor! Ik vind dat van aan z'n t-shirt ruiken ook niet raar. Ik had dan geen kleding van E., maar als ik in een parfumerie was spoot ik altijd even zijn luchtje op een kartonnen stripje en bewaarde dat dan in mn tas.

Ja, heb weinig meer toe te voegen aan de zinnige dingen die er al tegen je gezegd zijn hier.

Toen ik E. leerde kennen zat ik ongeveer op hetzelfde punt als jou in mn studie, was al bezig met mn bachelorscriptie en moest nog aan mn master beginnen. Eén ding had ik wel duidelijk vanaf het begin...studie moet eerst af en dan kijken we wel weer verder.

Heb de mogelijkheden wel bekeken om op de een of andere manier langer bij hem in de buurt te zijn, maar dat was moeilijk. Als ik een master aan een Canarische universiteit zou gaan doen, zou ik alsnog op een ander eiland zitten en daarnaast vond ik de studieprogrammas lang niet zo interessant als in NL. Scriptie schrijven hier heb ik ook overwogen, maar ook vrijwel niet te doen. Veel archiefwerk en zoveel boeken die ik echt allemaal nodig had en niet allemaal mee kon nemen...niet te doen.

Gewoon in NL dus m'n studie afgemaakt en zoveel mogelijk bezoekjes aan het eiland in zo'n 2 jaar tijd(en vaak wel studieopdrachten mee).

Daarna was ik vrij om te gaan en ben toen ook gegaan.

MIsschien lukt het jou wel om tijdelijk naar Canada te gaan en qua studie niet achter te lopen. Maar rustig aan, denk er goed over na, doe niets halsoverdekop en echt waar ook jullie komen er wel uit.



Ben geloof ik alweer te laat ook voor de 4/5 mei discussie..jammer want vind dat ook erg interessant. Van de eerste reactie van Es begon ik ook enigzins te steigeren, maar gelukkig kwam daarna de nuance.

Zelf vind ik de herdenking ook erg belangrijk om de redenen die iedereen hier al heeft neergezet. Net als Es vind ik het ook goed dat er meer aandacht wordt besteed aan het feit dat niet alle NL'ers in het verzet zaten. Maar is dat niet iets wat al langer in de aandacht is? Kan me van de middelbare school nog heel goed herinneren dat dat onderwerp uitgebreid aan bod kwam. Op de uni was het vanzelfsprekend. Het goed/fout denken lijkt me meer iets van jaren geleden (ok, in bepaalde kringen niet), nuance komt met de jaren. Daarnaast heeft NL sowieso al geen heldencultuur, wat niet wil zeggen dat er helemaal geen 'verzetshelden' hebben bestaan.

Maar Es kan ik ook goed begrijpen. Heb het er wel eens met een Duitse over gehad dat ze er ook wel eens niet goed van werd dat aan haar altijd gevraagd wordt wat ze nu vindt van WOII. Iets waar ze part noch deel aan heeft gehad, maar puur om haar nationaliteit altijd mee geconfronteerd wordt.

Ze vertelde zelfs een verhaal over hoe ze als kind met een nog een aantal Duitse klasgenootjes ging kanoen in Frankrijk. Ze waren al uren onderweg en hun water was op. Geloof dat ze erg lang hebben moeten zoeken om een winkel te vinden. Eenmaal daar aangekomen wilde de eigenaar hen niets verkopen, want ze waren Duitsers.....Tja, een stel kinderen...dat is wel heel erg.

(oja, over Duitsers en nationalisme, ik heb 'geleerd' dat dat juist voor Duitsers een vrij moeilijk begrip is, gezien het nationale verleden. Is ze het niet zo dat zij zich ook meer verbonden voelen met hun regio?....Maar dit heb ik dus uit de boekjes he, ben zelf nooit voor langere tijd in DE geweest, dus de praktijk weet ik niet).

God wat helpen jullie me ontzettend vandaag! Ik merk opeens dat er het idee in mijn hoofd zit dat er nu 'iets groots' moet gebeuren.

Maar misschien hoeft dat nog wel helemaal niet.



la Moon, grappig dat je dat zegt van dat luchtje. Bassist draagt nooit een luchtje maar gebruikt wel altijd dezelfde haarspray. Op de laatste dag zei ik: ik ga je haarlak stelen want het is zo'n typische geur, ik ga hem stelen omdat die geur me aan jou doet denken. Nu was ik dat helemaal vergeten, maar nadat ik hem naar het vliegveld had gebracht liep ik naar mijn badkamer en wat had hij daar laten staan...

Lief.

quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 14:42:

Maar es, als ik voor een paar weken ga is er het probleem waar ik dan ga verblijven. Zometeen meer, maar hier moet ik wel alvast even op reageren. Als je in de zomer een paar weken gaat, zeg 4, waarom kun je dan niet bij hem in huis zitten? Dat is toch vakantie? Als je 1 of 2 weken zou gaan, zou je toch ook bij hem logeren, dan is er toch geen verschil met 4 weken vakantie? Als hij nu 3 weken hierheen was gekomen, i.p.v. 1, had ie dan ook in 'n hotel 'moeten' gaan zitten? Ik zie dat niet als bij hem intrekken, dat is voor mijn gevoel als je samen gaat wonen, niet als je een paar weken vakantie gaat vieren. (vandaar de afhankelijkheidsopmerking van Kjong vermoed ik)

Om dan toch nog weer even op die 5 mei discussie terug te komen. Ik heb daar ook nog weer over na gedacht en wat mij het meeste stoort is volgens mij die nadruk van 'laten wij dit nooit meer gebeuren'. Dan is iedereen 2 minuten stil en gaat dan toch weer vroolijk verder met op Wilders stemmen en Marokanen discrimineren.

Ik heb mijn vraagtekens of het het beoogde effect wel haalt, maar ik zeg nog eens nadrukkelijk dat is meer een vluchtige indruk. Ik heb er verder geen onderzoek naar gedaan.

En het mag inmiddels dan wel bekend zijn dat niet alle Nederlanders in het verzet zaten, maar toch heb ik vaak het idee dat een deel van de Nederlandse identiteit is te denken 'Wat doen wij het toch goed' (op alle gebieden, humanitair, economisch, politiek (iedereen kan met iedereen overweg)). En dat 'De NEDERLANDERS' zich daarom boven anderen verheven voelen.



Dat is waarschijnlijk net zo een stereotype en eenzijdige gedachte als dat wat ik 'DE NEDERLANDERS' verwijt, maar toch denk ik soms zo. En op andere punten voel ik mij weer Nederlander en zet mij van de Duitsers af. Misschien heb ik toch een soort van identiteitscrisis, net zo als die jonge Marokaanen hier in NL die ook niet weten waar zij nu eigenlijk bij horen.