Relaties
alle pijlers
**LDR deel 14**
donderdag 6 mei 2010 om 21:59
Spees, dat is wel naar. Maar dat gaat ook weer over gelukkig en hopelijk kunnen jullie dan wel gewoon weer vrienden zijn.
MZ, ik vind www.uitmuntend.de heel handig om Duitse woorden te zoeken. Het is andersom bedoeld maar het werkt erg goed. Verder heb ik ooit gewoon gegoogled en toen kreeg ik wel sites met testen enzo (al je je niveau wilt testen). Ik zou nog een keer een link van een leraar krijgen van een Portugese talenschool waar ze goede dingen online hadden staan. Ik zal hem binnenkort even mailen en het dan ook even hier zetten.
Had ik al verteld dat ik gedroomd had dat ik een enkeltje Berlijn had voor de dag in mijn droom? Ik had alleen mijn baan niet opgezegd omdat ik twijfelde en bang was. En ik heb een maand opzegtermijn. Dat was wel problematisch.
MZ, ik vind www.uitmuntend.de heel handig om Duitse woorden te zoeken. Het is andersom bedoeld maar het werkt erg goed. Verder heb ik ooit gewoon gegoogled en toen kreeg ik wel sites met testen enzo (al je je niveau wilt testen). Ik zou nog een keer een link van een leraar krijgen van een Portugese talenschool waar ze goede dingen online hadden staan. Ik zal hem binnenkort even mailen en het dan ook even hier zetten.
Had ik al verteld dat ik gedroomd had dat ik een enkeltje Berlijn had voor de dag in mijn droom? Ik had alleen mijn baan niet opgezegd omdat ik twijfelde en bang was. En ik heb een maand opzegtermijn. Dat was wel problematisch.
vrijdag 7 mei 2010 om 06:57
vrijdag 7 mei 2010 om 07:06
Spijker, een hele grote knuffel voor jou. Verder sluit ik mij bij Fille aan wat betreft naar Canada gaan in augustus. Ik ben nogal van het mij aansluiten bij de wijze woorden van anderen. Ik kan het toch nooit zo mooi verwoorden.
MZ, 5 mei was de bevrijding van Nederland en 8 mei het einde van de oorlog in Europa. En Duitsers nationalistisch? Hoe merk jij dat dan? Omdat zij geen Engels spreken?
Spees succes nog met de studie. Heb je nu ook echt zomervakantie straks? Dat zal wel een verademing zijn. Gevoelens zijn echt raar. Ik snap ook nooit hoe het kan dat je iemand die je daarvoor nooit zag, kunt missen na een weekje. Waarom kun je zo snel verliefd worden en duurt het zo lang om ontlieft te worden? Dat zijn de grote vragen in het leven.
Nu ga ik maar eens nieuws kijken. Weet ik ook weer wat er gisteren gebeurd is in de wereld.
MZ, 5 mei was de bevrijding van Nederland en 8 mei het einde van de oorlog in Europa. En Duitsers nationalistisch? Hoe merk jij dat dan? Omdat zij geen Engels spreken?
Spees succes nog met de studie. Heb je nu ook echt zomervakantie straks? Dat zal wel een verademing zijn. Gevoelens zijn echt raar. Ik snap ook nooit hoe het kan dat je iemand die je daarvoor nooit zag, kunt missen na een weekje. Waarom kun je zo snel verliefd worden en duurt het zo lang om ontlieft te worden? Dat zijn de grote vragen in het leven.
Nu ga ik maar eens nieuws kijken. Weet ik ook weer wat er gisteren gebeurd is in de wereld.
vrijdag 7 mei 2010 om 07:26
Es, ik heb deze week nog studie, en op 28 mei nog een inhaalcollege 's ochtends. Dan begin juni nog examen en daarna is het 'vakantie' tot eind augustus.
Persoonlijk vind ik het de verkeerde volgorde. Juist nu 't erg rustig wordt op kantoor - en ik dus alle tijd zou hebben voor de studie - houden we ermee op. En straks als het vanaf september (en zeker vanaf januari) weer heel druk wordt, moeten er ook weer allerlei opdrachten en presentaties geknutseld worden..
Genoeg geklaagd, vandaag nog fijn een dagje luisteren en dan heb ik een week vakantie. Tijd om te verhuizen dus
Persoonlijk vind ik het de verkeerde volgorde. Juist nu 't erg rustig wordt op kantoor - en ik dus alle tijd zou hebben voor de studie - houden we ermee op. En straks als het vanaf september (en zeker vanaf januari) weer heel druk wordt, moeten er ook weer allerlei opdrachten en presentaties geknutseld worden..
Genoeg geklaagd, vandaag nog fijn een dagje luisteren en dan heb ik een week vakantie. Tijd om te verhuizen dus
vrijdag 7 mei 2010 om 09:09
Waarom niet? Als je toch op de uni bent, kun je er gewoon even langslopen, je ziet aan z'n reactie wel of hij wel of geen zin heeft in koffie samen (al zou 't wel 'n beetje bizar zijn als dat ineens niet meer kan). Er speciaal voor naar toe rijden zou ik niet doen, maar als je in de buurt bent wel.
Spijker: hoe is 't? Goed geslapen?
Spijker: hoe is 't? Goed geslapen?
vrijdag 7 mei 2010 om 09:20
Goed geslapen (bed ruikt naar hem, niet dat het vies is maar op een heel fijne manier) maar erg verdrietig vandaag. Ik werd wakker en voelde me opeens alleen terwijl ik dat normaal nooit heb, ik miste zijn lijf naast me. Zit nu op mijn werk, alleen maar te denken dat Bassist me later vanavond gaat bellen. Voel me veeeel te afhankelijk nu. En dat verwijt ik mezelf. Voel me alsof ik niet goed weet wat ik hier doe, terwijl ik ook niet weg wil. Voel me in de war en overhoop.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 10:33
Spijker, laat het allemaal maar gewoon even over je heenkomen hoor. Het ís ook een lastige situatie en ik vind het helemaal niet gek dat je een beetje overspoeld wordt door allerlei gevoelens.
Ikzelf merk dat ik de laatste week erg opvliegend ben. Of misschien is 'van de leg' een betere uitdrukking. Vanavond ga ik hem weer zien (ja, ben niet zo van de aftellerette, dus heb dat neit gedaan in het topic hier), maar raakte even helemaal in paniek van de kleine aswolk op woensdag. Dat alle plannen in het honderd zouden lopen als het Briste luchtruim gelsoten zou worden. Zo ken ik mezelf helemaal niet, hou meestal wel mijn hoofd koel. Maar toch, ik was niet alleen maar bang dat mijn vlucht gecancelled zou worden, maar ook boos op de situatie. Er kwamen ineens allemaal andere gevoelens om het hoekje kijken. Waarom het zo moeilijk moet zijn als twee mensen elkaar leuk vinden. Komt nog bij dat ik volgende week mijn promotie heb en daar natuurlijk ook zenuwachtig voor ben, en daarna vertrek voor een paar maanden middle of nowhere. Niet dat ik het allemaal niet leuk vind hoor, maar soms mag het leven wel wat minder ingewikkeld zijn.
Eerlijk gezegd merk ik het nu ook met mijn NL bezoekje. Ik was met vrienden op stap de afgelopen dagn en merk dat ik even geen keuzes kan maken. Wat betreft kleine dingen hoor, maar bijvoorbeeld wat we gaan doen, wat we gaan eten, welk biertje ik wil....Niet om zielig te doen, maar heb zoveel aan mijn hoofd dat ik me het liefst op sleeptouw laat nemen en dat ik even nergens over na hoef te denken.
Spees, wat koffie betreft zou ik het gewoon doen, tenzij je aan jezelf merkt dat je het met een dubbele agenda doet (en dat weet je alleen zelf).
(Ik laat de discussie wbt herdenken, oorlog en nationalisme even aan me voorbij gaan hoor).
Ikzelf merk dat ik de laatste week erg opvliegend ben. Of misschien is 'van de leg' een betere uitdrukking. Vanavond ga ik hem weer zien (ja, ben niet zo van de aftellerette, dus heb dat neit gedaan in het topic hier), maar raakte even helemaal in paniek van de kleine aswolk op woensdag. Dat alle plannen in het honderd zouden lopen als het Briste luchtruim gelsoten zou worden. Zo ken ik mezelf helemaal niet, hou meestal wel mijn hoofd koel. Maar toch, ik was niet alleen maar bang dat mijn vlucht gecancelled zou worden, maar ook boos op de situatie. Er kwamen ineens allemaal andere gevoelens om het hoekje kijken. Waarom het zo moeilijk moet zijn als twee mensen elkaar leuk vinden. Komt nog bij dat ik volgende week mijn promotie heb en daar natuurlijk ook zenuwachtig voor ben, en daarna vertrek voor een paar maanden middle of nowhere. Niet dat ik het allemaal niet leuk vind hoor, maar soms mag het leven wel wat minder ingewikkeld zijn.
Eerlijk gezegd merk ik het nu ook met mijn NL bezoekje. Ik was met vrienden op stap de afgelopen dagn en merk dat ik even geen keuzes kan maken. Wat betreft kleine dingen hoor, maar bijvoorbeeld wat we gaan doen, wat we gaan eten, welk biertje ik wil....Niet om zielig te doen, maar heb zoveel aan mijn hoofd dat ik me het liefst op sleeptouw laat nemen en dat ik even nergens over na hoef te denken.
Spees, wat koffie betreft zou ik het gewoon doen, tenzij je aan jezelf merkt dat je het met een dubbele agenda doet (en dat weet je alleen zelf).
(Ik laat de discussie wbt herdenken, oorlog en nationalisme even aan me voorbij gaan hoor).
vrijdag 7 mei 2010 om 11:08
Ben ik het helemaal mee eens; dat het leven soms wel wat makkelijker mag zijn. Zonder al die keuzes die je moet maken.
Moet eerlijk zeggen dat ik het nu even heel erg lekker vind dat ik een goed excuus heb om even geen keuzes te maken en om even gewoon een langzaam ritme te hebben. s ochtends naar de uni (werkplek), s avonds naar huis, dan eten, een uurtje relaxen en dan weer lekker slapen. Simpel. Even geen sociaal leven; mensen waar mee ik moet afspreken. Weet niet hoe lang ik dit zo ga volhouden, want 't is een beetje een stilte voor de storm gevoel, want de moeilijke beslissingen moeten binnenkort genomen worden. Er is waarschijnlijk geld voor vriendlief zijn baan, dus dat ie nog een jaartje langer daar kan blijven werken.... en nu dus de vraag; Ga ik dan ook naar Australie? (Denk namelijk dat hij daar nog wel dolgraag een jaar wil blijven werken, want leuke baan, leuke baas, uitdagend, goed betaald, relaxed leven, gewoon heel veel voordelen). En wat ga ik dan doen in Australie? Want ik wil wel, maar niet om daar ergens een ongeschoold baantje te krijgen/vrijwilligers werk te doen, want ik wil ook wel een beetje timmeren aan mijn cariere. Moeilijk! Dus nu wel lekker om daar liever niet te veel over na te denken...
Ehm, waarom ik Duister nationalistisch vind? Tja, dat is meer een gevoel/eerste indruk die ik hier krijg. Hoeft natuurlijk niet waar te zijn, maar het is gewoon dat mensen hier best wel engels spreken, zeker hier op de universiteit, maar dat ze gewoon niet willen omdat ze nu gewoon in Duitsland zijn. En dat is toch wat ik niet had verwacht eigenlijk. Ik had meer een verwachting, ik ga wel Duits leren om me op straat goed te kunnen redden, maar niet met het idee dat ik het zo hard nodig zou hebben met contacten leggen En dat dit het nu gewoon moeilijker maakt dan ik had verwacht en dat ik ergens een beetje kwaad ben op mezelf omdat ik het nu dus moeilijk maak en dat ik beter naar een engelstalig land had kunnen gaan... Maar goed, nu dus nu gewoon aan de duitse les, dan raakt het probleem vanzelf opglost
Moet eerlijk zeggen dat ik het nu even heel erg lekker vind dat ik een goed excuus heb om even geen keuzes te maken en om even gewoon een langzaam ritme te hebben. s ochtends naar de uni (werkplek), s avonds naar huis, dan eten, een uurtje relaxen en dan weer lekker slapen. Simpel. Even geen sociaal leven; mensen waar mee ik moet afspreken. Weet niet hoe lang ik dit zo ga volhouden, want 't is een beetje een stilte voor de storm gevoel, want de moeilijke beslissingen moeten binnenkort genomen worden. Er is waarschijnlijk geld voor vriendlief zijn baan, dus dat ie nog een jaartje langer daar kan blijven werken.... en nu dus de vraag; Ga ik dan ook naar Australie? (Denk namelijk dat hij daar nog wel dolgraag een jaar wil blijven werken, want leuke baan, leuke baas, uitdagend, goed betaald, relaxed leven, gewoon heel veel voordelen). En wat ga ik dan doen in Australie? Want ik wil wel, maar niet om daar ergens een ongeschoold baantje te krijgen/vrijwilligers werk te doen, want ik wil ook wel een beetje timmeren aan mijn cariere. Moeilijk! Dus nu wel lekker om daar liever niet te veel over na te denken...
Ehm, waarom ik Duister nationalistisch vind? Tja, dat is meer een gevoel/eerste indruk die ik hier krijg. Hoeft natuurlijk niet waar te zijn, maar het is gewoon dat mensen hier best wel engels spreken, zeker hier op de universiteit, maar dat ze gewoon niet willen omdat ze nu gewoon in Duitsland zijn. En dat is toch wat ik niet had verwacht eigenlijk. Ik had meer een verwachting, ik ga wel Duits leren om me op straat goed te kunnen redden, maar niet met het idee dat ik het zo hard nodig zou hebben met contacten leggen En dat dit het nu gewoon moeilijker maakt dan ik had verwacht en dat ik ergens een beetje kwaad ben op mezelf omdat ik het nu dus moeilijk maak en dat ik beter naar een engelstalig land had kunnen gaan... Maar goed, nu dus nu gewoon aan de duitse les, dan raakt het probleem vanzelf opglost
vrijdag 7 mei 2010 om 11:21
Vraag aan diegenen hier die op vakantie iemand leerden kennen, en dus niet eerst een langere periode samen konden doorbrengen: na hoeveel keren/hoeveel tijd namen jullie de beslissing om iets te doen om wél langere tijd samen door te kunnen brengen?
En hoe ging dat: daar werken? Hij hier werken? Of toch in een vakantiesetting?
En ging dat ook gepaard met zo veel twijfel? Wanneer is het te vroeg?
En hoe ging dat: daar werken? Hij hier werken? Of toch in een vakantiesetting?
En ging dat ook gepaard met zo veel twijfel? Wanneer is het te vroeg?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 11:24
Ben toch maar even koffie gaan drinken, was te laat op uni voor 2e helft van college (opdracht afmaken duurde langer dan verwacht vanochtend). Raar, maar was stikzenuwachtig toen ik richting Jelle's kamer op de uni liep.
Niks aan de hand natuurlijk, hebben gezellig bijgekletst, heb Jelle veel te lang van zijn werk gehouden. En.. ik heb er een verhuishulp bij, als ik tenminste a.s. donderdag verhuis!
Heb nog wel een mening over Duitsers en nationalistisch zijn, maar dat komt later wel. Moet zo weer richting college. Ciao!
Niks aan de hand natuurlijk, hebben gezellig bijgekletst, heb Jelle veel te lang van zijn werk gehouden. En.. ik heb er een verhuishulp bij, als ik tenminste a.s. donderdag verhuis!
Heb nog wel een mening over Duitsers en nationalistisch zijn, maar dat komt later wel. Moet zo weer richting college. Ciao!
vrijdag 7 mei 2010 om 11:45
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 11:21:
Vraag aan diegenen hier die op vakantie iemand leerden kennen, en dus niet eerst een langere periode samen konden doorbrengen: na hoeveel keren/hoeveel tijd namen jullie de beslissing om iets te doen om wél langere tijd samen door te kunnen brengen?
En hoe ging dat: daar werken? Hij hier werken? Of toch in een vakantiesetting?
En ging dat ook gepaard met zo veel twijfel? Wanneer is het te vroeg?
Ben je misschien bang dat jezelf te vroeg die beslissing maakt (als antwoord op je 'te vroeg' vraag?).
Misschien heb je weinig aan mijn antwoorden, want ik zit zelf in de situatie dat ik nog bijna twee jaar in de VS zal zitten en dus zo'n beslissing nog niet hoef te maken. Hij heeft niks met Amerika en de regio waar ik zit, dus ik verwacht ook niet dat hij mijn kant uit gaat komen. Mocht hij wel in NZ geraken (is nog steeds niet definitief, hoewel hij wel graag wil, wat ik heeel stiekum wel jammer vind) zal ik eens kijken of ik daar niet een maandje heen kan (in combinatie met werk). Maar goed, nog niet iets vergelijkbaars met jouw situatie.
Wel denk ik dat het voor iedereen anders is, en je gewoon goed bewust moet zijn van de redenen van twijfels (als je dus twijfelt). Ik bedoel dus of de twijfel voorkomt uit twijfels aan de relatie zelf, en de gevoelens voor elkaar, of meer 'praktische' twijfels als: Kan ik daar wel werk vinden? Heb ik hier niet teveel verantwoordelijkheden waar ik niet onderuit kan/wil?
Bij twijfels aan gevoelens lijken de beslissingen me moeilijker, hoewel praktische zaken die in de weg staan frustrerender zijn als ze onoverkomelijk zijn (visums, werk etc), maar aan de andere kant ook minder frustrerend als je er een oplossing voor kan vinden. Of op zijn minst makkelijker rationeel te benaderen zijn.
Nou ja, misschien dus een antwoord waar je niks aan hebt...
Vraag aan diegenen hier die op vakantie iemand leerden kennen, en dus niet eerst een langere periode samen konden doorbrengen: na hoeveel keren/hoeveel tijd namen jullie de beslissing om iets te doen om wél langere tijd samen door te kunnen brengen?
En hoe ging dat: daar werken? Hij hier werken? Of toch in een vakantiesetting?
En ging dat ook gepaard met zo veel twijfel? Wanneer is het te vroeg?
Ben je misschien bang dat jezelf te vroeg die beslissing maakt (als antwoord op je 'te vroeg' vraag?).
Misschien heb je weinig aan mijn antwoorden, want ik zit zelf in de situatie dat ik nog bijna twee jaar in de VS zal zitten en dus zo'n beslissing nog niet hoef te maken. Hij heeft niks met Amerika en de regio waar ik zit, dus ik verwacht ook niet dat hij mijn kant uit gaat komen. Mocht hij wel in NZ geraken (is nog steeds niet definitief, hoewel hij wel graag wil, wat ik heeel stiekum wel jammer vind) zal ik eens kijken of ik daar niet een maandje heen kan (in combinatie met werk). Maar goed, nog niet iets vergelijkbaars met jouw situatie.
Wel denk ik dat het voor iedereen anders is, en je gewoon goed bewust moet zijn van de redenen van twijfels (als je dus twijfelt). Ik bedoel dus of de twijfel voorkomt uit twijfels aan de relatie zelf, en de gevoelens voor elkaar, of meer 'praktische' twijfels als: Kan ik daar wel werk vinden? Heb ik hier niet teveel verantwoordelijkheden waar ik niet onderuit kan/wil?
Bij twijfels aan gevoelens lijken de beslissingen me moeilijker, hoewel praktische zaken die in de weg staan frustrerender zijn als ze onoverkomelijk zijn (visums, werk etc), maar aan de andere kant ook minder frustrerend als je er een oplossing voor kan vinden. Of op zijn minst makkelijker rationeel te benaderen zijn.
Nou ja, misschien dus een antwoord waar je niks aan hebt...
vrijdag 7 mei 2010 om 11:56
Ja ik ben te snel dat ik te vroeg te heftige dingen doe. Ik ken mezelf, ik kan halsoverkop ergens induiken. Ik ben bang dat ik te vroeg mn leven op z'n kop gooi.
Hij is terughoudender dan ik, niet in gevoelens maar in praktische beslissingen nemen. (hoewel hij wel alles op alles heeft gezet om afgelopen week hier te zijn, terwijl hem dat echt veel moeite kostte)
Maar ik zie mezelf al bijna domme dingen doen. Ik moet, kan, moet echt niet ten koste van alles daarheen gaan. Als ik heel eerlijk kijk: nog deze zomer voor een langere periode vertrekken kán ik niet. Ik ga echt in de problemen komen als ik dat toch doe.
Op een of andere manier alleen heeft het idee zich in mijn hoofd vastgezet dat we nu-nú-NU langere tijd samen door moeten brengen omdat 'het anders nooit iets kan worden'.
Na gesprekken met Bassist denk ik: misschien is het niet zo alles of niets. Ík ben alles of niets, maar misschien moet ik eens een stapje terugdoen en niet zo hysterische grote stappen willen nemen altijd.
Heejhallo, bij jullie is het dus ook minstens een meerjarenplan voor jullie langere tijd samen kunnen doorbrengen. Kijk, op een of andere manier heb ik altijd gedacht dat dat niet eens een optie was. Nu denk ik: misschien is dat juist wel de enige optie.
Is dat een optie?
Godsamme, dát is moeilijk. Aan de andere kant, de afgelopen 9 maanden gingen ook idioot snel.
Heejhallo: hoe zie jij het voor je? Jullie gaan minstens 2 jaar op afstand verder. En hoe vaak per jaar kunnen jullie elkaar ongeveer zien? Hebben jullie er alle vertrouwen in, of hebben jullie ook twijfels?
(ik weet dat je nu al in een moeilijke periode zit, dus als je nu over dit soort vragen niet wil nadenken moet je gewoon geen antwoord geven hoor)
Hij is terughoudender dan ik, niet in gevoelens maar in praktische beslissingen nemen. (hoewel hij wel alles op alles heeft gezet om afgelopen week hier te zijn, terwijl hem dat echt veel moeite kostte)
Maar ik zie mezelf al bijna domme dingen doen. Ik moet, kan, moet echt niet ten koste van alles daarheen gaan. Als ik heel eerlijk kijk: nog deze zomer voor een langere periode vertrekken kán ik niet. Ik ga echt in de problemen komen als ik dat toch doe.
Op een of andere manier alleen heeft het idee zich in mijn hoofd vastgezet dat we nu-nú-NU langere tijd samen door moeten brengen omdat 'het anders nooit iets kan worden'.
Na gesprekken met Bassist denk ik: misschien is het niet zo alles of niets. Ík ben alles of niets, maar misschien moet ik eens een stapje terugdoen en niet zo hysterische grote stappen willen nemen altijd.
Heejhallo, bij jullie is het dus ook minstens een meerjarenplan voor jullie langere tijd samen kunnen doorbrengen. Kijk, op een of andere manier heb ik altijd gedacht dat dat niet eens een optie was. Nu denk ik: misschien is dat juist wel de enige optie.
Is dat een optie?
Godsamme, dát is moeilijk. Aan de andere kant, de afgelopen 9 maanden gingen ook idioot snel.
Heejhallo: hoe zie jij het voor je? Jullie gaan minstens 2 jaar op afstand verder. En hoe vaak per jaar kunnen jullie elkaar ongeveer zien? Hebben jullie er alle vertrouwen in, of hebben jullie ook twijfels?
(ik weet dat je nu al in een moeilijke periode zit, dus als je nu over dit soort vragen niet wil nadenken moet je gewoon geen antwoord geven hoor)
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 12:01
Spijker, ik volg je al effentjes, en ik geniet van je verhalen, hoe je schrijft en hoe heerlijk jullie voor elkaar gaan! (want jullie gaan er beiden duidelijk gewoon voor, jij bent bij hem geweest, hij is bij jou geweest).
Ivm privacy doe ik mijn ervaring niet heel uitgebreid uit de doeken, maar ik heb in het verleden een LD relatie gehad, duurde 2,5 jr.
Het begon met liefde op het eerste gezicht, ja echt, van beide kanten, ongelofelijke aantrekkingskracht, echter op het moment dat de vlam in de pan sloeg had ik nog maar een weekje (in zijn land).
Na maanden mailen en bellen heb ik de knoop doorgehakt om 2 maanden naar hem toe te gaan. Gewoon maar zien hoe het ging lopen. Ik ging 4 weken stage lopen daar en had dan nog 4 weken vrij. We zijn direct in een soort samenwoonsituatie terechtgekomen (hadden elkaar daarvoor slechts 1 weekje irl gezien he) en vanaf daar was het aftasten, maar we zijn gewoon in het diepe gesprongen en het was geweldig!
Als het niet goed gegaan was, ja dan had ik het op m'n eentje moeten rooien in een vreemd land. Maar dat is ook weer goed voor je levenservaring, en een goed leermoment.
Er waren dus slechts 2 goede aflopen mogelijk: 1: een fijne tijd samen, of 2: geen fijne tijd samen = duidelijkheid = een ervaring in m'n eentje in een vreemd land.
Volgens mij is er dus voor jullie maar 1 mogelijkheid: voor langere tijd, in de vorm van stage/werk, naar elkaar toe!
Veel succes joh. En ik denk dat het voor jullie afloop 1 gaat worden trouwens!
Ivm privacy doe ik mijn ervaring niet heel uitgebreid uit de doeken, maar ik heb in het verleden een LD relatie gehad, duurde 2,5 jr.
Het begon met liefde op het eerste gezicht, ja echt, van beide kanten, ongelofelijke aantrekkingskracht, echter op het moment dat de vlam in de pan sloeg had ik nog maar een weekje (in zijn land).
Na maanden mailen en bellen heb ik de knoop doorgehakt om 2 maanden naar hem toe te gaan. Gewoon maar zien hoe het ging lopen. Ik ging 4 weken stage lopen daar en had dan nog 4 weken vrij. We zijn direct in een soort samenwoonsituatie terechtgekomen (hadden elkaar daarvoor slechts 1 weekje irl gezien he) en vanaf daar was het aftasten, maar we zijn gewoon in het diepe gesprongen en het was geweldig!
Als het niet goed gegaan was, ja dan had ik het op m'n eentje moeten rooien in een vreemd land. Maar dat is ook weer goed voor je levenservaring, en een goed leermoment.
Er waren dus slechts 2 goede aflopen mogelijk: 1: een fijne tijd samen, of 2: geen fijne tijd samen = duidelijkheid = een ervaring in m'n eentje in een vreemd land.
Volgens mij is er dus voor jullie maar 1 mogelijkheid: voor langere tijd, in de vorm van stage/werk, naar elkaar toe!
Veel succes joh. En ik denk dat het voor jullie afloop 1 gaat worden trouwens!
vrijdag 7 mei 2010 om 12:05
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 11:56:
Maar ik zie mezelf al bijna domme dingen doen. Ik moet, kan, moet echt niet ten koste van alles daarheen gaan. Als ik heel eerlijk kijk: nog deze zomer voor een langere periode vertrekken kán ik niet. Ik ga echt in de problemen komen als ik dat toch doe.
Ja, dan is het duidelijk, ik heb ook maanden gewacht tot het kon, als het goed zit zit het goed en overleven 'jullie' dat wel hoor!
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 11:56:
Op een of andere manier alleen heeft het idee zich in mijn hoofd vastgezet dat we nu-nú-NU langere tijd samen door moeten brengen omdat 'het anders nooit iets kan worden'.
Na gesprekken met Bassist denk ik: misschien is het niet zo alles of niets. Ík ben alles of niets, maar misschien moet ik eens een stapje terugdoen en niet zo hysterische grote stappen willen nemen altijd.Precies! Eerst je verplichtingen, des te langer heb je om in alle rust je ervaring met hem te ondergaan en te kijken hoe het voelt en of dit is wat je wil. Dan kan je je in alle rust erop concentreren. dat lukt nu toch niet als er nog vanalles hier loopt.
Maar ik zie mezelf al bijna domme dingen doen. Ik moet, kan, moet echt niet ten koste van alles daarheen gaan. Als ik heel eerlijk kijk: nog deze zomer voor een langere periode vertrekken kán ik niet. Ik ga echt in de problemen komen als ik dat toch doe.
Ja, dan is het duidelijk, ik heb ook maanden gewacht tot het kon, als het goed zit zit het goed en overleven 'jullie' dat wel hoor!
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 11:56:
Op een of andere manier alleen heeft het idee zich in mijn hoofd vastgezet dat we nu-nú-NU langere tijd samen door moeten brengen omdat 'het anders nooit iets kan worden'.
Na gesprekken met Bassist denk ik: misschien is het niet zo alles of niets. Ík ben alles of niets, maar misschien moet ik eens een stapje terugdoen en niet zo hysterische grote stappen willen nemen altijd.Precies! Eerst je verplichtingen, des te langer heb je om in alle rust je ervaring met hem te ondergaan en te kijken hoe het voelt en of dit is wat je wil. Dan kan je je in alle rust erop concentreren. dat lukt nu toch niet als er nog vanalles hier loopt.
vrijdag 7 mei 2010 om 12:09
Solicia, bedankt voor je verhaal!
Je schrijft dat je maanden gewacht hebt. Hoe lang is 'maanden'? 3? 9? 16? En hoe vaak zagen jullie elkaar in de tussentijd?
Ergens voelt het alsof dit al héél lang duurt, omdat ik hem 9 maanden geleden heb ontmoet. Maar natuurlijk begon het eigenlijk als soort vakantie-one-night-stand. Pas vanaf ergens midden januari is hij echt weg bij zijn ex en hebben we naar elkaar uitgesproken wat we voelen.
Als ik nu terugkijk: iedere keer dat we elkaar zien groeien we een stukje naar elkaar toe. Dus misschien moeten we het helemaal niet forceren nu, maar gewoon nog een jaar zo doorgaan en elkaar ademruimte geven en ons eens rustig bezinnen op 'kunnen wij dit?'
Je schrijft dat je maanden gewacht hebt. Hoe lang is 'maanden'? 3? 9? 16? En hoe vaak zagen jullie elkaar in de tussentijd?
Ergens voelt het alsof dit al héél lang duurt, omdat ik hem 9 maanden geleden heb ontmoet. Maar natuurlijk begon het eigenlijk als soort vakantie-one-night-stand. Pas vanaf ergens midden januari is hij echt weg bij zijn ex en hebben we naar elkaar uitgesproken wat we voelen.
Als ik nu terugkijk: iedere keer dat we elkaar zien groeien we een stukje naar elkaar toe. Dus misschien moeten we het helemaal niet forceren nu, maar gewoon nog een jaar zo doorgaan en elkaar ademruimte geven en ons eens rustig bezinnen op 'kunnen wij dit?'
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 12:14
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 12:09:
Solicia, bedankt voor je verhaal!
Je schrijft dat je maanden gewacht hebt. Hoe lang is 'maanden'? 3? 9? 16? En hoe vaak zagen jullie elkaar in de tussentijd?
10 maanden tot ik naar hem afreisde, en in de tussentijd hebben we elkaar niet gezien, wel gemaild en geteerd op de dagen die we in het begin gehad hadden.
Toen 2 maanden daar samen geweest. Toen ik weer 2 maanden terug in NL, heeeeeel erg elkaar missen en dus weer een bezoekje voor 2 weken daar. Toen een half jaar geen ontmoeting, veel regelen en toen kwam hij hier. En toen ging het na een aardige tijd uit want hij ging hier vreemd, tja.... Maar de ervaring hadden we in elk geval in de zak, echte liefde ervaren, voor liefde en oorlog is alles geoorloofd dus ook verre reizen en torenhoge telefoonrekeningen (mijn god wat heeft de KPN goed aan me verdiend, Skype bestond nog niet toen....)
Solicia, bedankt voor je verhaal!
Je schrijft dat je maanden gewacht hebt. Hoe lang is 'maanden'? 3? 9? 16? En hoe vaak zagen jullie elkaar in de tussentijd?
10 maanden tot ik naar hem afreisde, en in de tussentijd hebben we elkaar niet gezien, wel gemaild en geteerd op de dagen die we in het begin gehad hadden.
Toen 2 maanden daar samen geweest. Toen ik weer 2 maanden terug in NL, heeeeeel erg elkaar missen en dus weer een bezoekje voor 2 weken daar. Toen een half jaar geen ontmoeting, veel regelen en toen kwam hij hier. En toen ging het na een aardige tijd uit want hij ging hier vreemd, tja.... Maar de ervaring hadden we in elk geval in de zak, echte liefde ervaren, voor liefde en oorlog is alles geoorloofd dus ook verre reizen en torenhoge telefoonrekeningen (mijn god wat heeft de KPN goed aan me verdiend, Skype bestond nog niet toen....)
vrijdag 7 mei 2010 om 12:20
Ik denk dat dit vragen zijn die bij elke LDR horen. Tenminste, ik herken veel in je dilemma's. In de praktische bezwaren om daar heen te gaan vooral. Ga ik daar echt heen? Komt hij naar hier? Hoe moet dat qua werk en cariere? En ook gaat het allemaal wel goed komen...
Nu is mijn situatie wel ietsje anders, juist omdat we elkaar al een tijdje kenden, maar dan nog is 5 maanden niet heel erg lang, als je daarna zo lang uit elkaar bent. Dan nog kan de onzekerheid de kop op steken, juist omdat je nooit 100% zeker kunt zijn dat het goed afloopt. Het is altijd een risico, maar rationeel gezien, dat is een relatie dicht bij huis ook.
Wat je nu moet doen dat weet ik niet. Heb je niet heel vaal aan, maar als ik uit je posts op maak, is dat je nu, praktisch gezein, nog even niet naar Canada kan gaan om langere tijd bij hem te zien. Jammer, en heel vervelend, maar niet onoverkomelijk, want als het echt goed zit, dan zit het goed. zo ie zo naar Canada wil gaan. Gewoon 'voor 't avontuur
Nu is mijn situatie wel ietsje anders, juist omdat we elkaar al een tijdje kenden, maar dan nog is 5 maanden niet heel erg lang, als je daarna zo lang uit elkaar bent. Dan nog kan de onzekerheid de kop op steken, juist omdat je nooit 100% zeker kunt zijn dat het goed afloopt. Het is altijd een risico, maar rationeel gezien, dat is een relatie dicht bij huis ook.
Wat je nu moet doen dat weet ik niet. Heb je niet heel vaal aan, maar als ik uit je posts op maak, is dat je nu, praktisch gezein, nog even niet naar Canada kan gaan om langere tijd bij hem te zien. Jammer, en heel vervelend, maar niet onoverkomelijk, want als het echt goed zit, dan zit het goed. zo ie zo naar Canada wil gaan. Gewoon 'voor 't avontuur
vrijdag 7 mei 2010 om 12:25
Spijker, ik zou er ook voor kiezen om zsm een langere tijd met elkaar door te brengen. Maar zo snel mogelijk is niet nu meteen. Ik zou mij er niet voor in schulden steken en mij andere problemen op de hals halen. Ik zou vooral niet zo lang zonder inkomsten willen zitten als ik net als jij nog voor de helft verantwoordelijk was voor een huis bijvoorbeeld. Tenzij ik daar een goede oplossing (betrouwbare huurders of zo) voor zou kunnen vinden.
Als ik jou was zou ik dus kijken hoe snel ik alle praktische dingen gegeregeld kan hebben, wát ik in Canada zou kunnen doen en dan gaan. Maar ik zou niet half over kop gaan met de kans dat ik straks zonder baan en met schulden kom te zitten.
Als ik jou was zou ik dus kijken hoe snel ik alle praktische dingen gegeregeld kan hebben, wát ik in Canada zou kunnen doen en dan gaan. Maar ik zou niet half over kop gaan met de kans dat ik straks zonder baan en met schulden kom te zitten.
vrijdag 7 mei 2010 om 12:31
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 11:56:
Ja ik ben te snel dat ik te vroeg te heftige dingen doe. Ik ken mezelf, ik kan halsoverkop ergens induiken. Ik ben bang dat ik te vroeg mn leven op z'n kop gooi.
Hij is terughoudender dan ik, niet in gevoelens maar in praktische beslissingen nemen. (hoewel hij wel alles op alles heeft gezet om afgelopen week hier te zijn, terwijl hem dat echt veel moeite kostte)
Maar ik zie mezelf al bijna domme dingen doen. Ik moet, kan, moet echt niet ten koste van alles daarheen gaan. Als ik heel eerlijk kijk: nog deze zomer voor een langere periode vertrekken kán ik niet. Ik ga echt in de problemen komen als ik dat toch doe.
Op een of andere manier alleen heeft het idee zich in mijn hoofd vastgezet dat we nu-nú-NU langere tijd samen door moeten brengen omdat 'het anders nooit iets kan worden'.
Na gesprekken met Bassist denk ik: misschien is het niet zo alles of niets. Ík ben alles of niets, maar misschien moet ik eens een stapje terugdoen en niet zo hysterische grote stappen willen nemen altijd.
Begrijp ik het goed dat je misschien bang bent om een kans te missen? Dus dat het eingelijk alleen maar goed kan gaan tussen jullie als je nu snel een beslissing neemt om langer bij elkaar te zijn? Kan ik me wel voorstellen hoor. Ik twijfel ook soms. Gisteren stond hij op mijn voicemail en ineens vlak voordat ik die af ging luisteren dacht ik ineens: Straks zegt hij nu dat ik niet meer hoef te komen omdat hij zich heeft bedacht. Onzin natuurlijk, maar toch. Met zo'n afstand lijkt het toch alsof je minder zekerheden hebt (terwijl je ook als in hetzelfde huis woont bij wijze van spreke uit elkaar kan groeien). Lastig hoor.
Heejhallo, bij jullie is het dus ook minstens een meerjarenplan voor jullie langere tijd samen kunnen doorbrengen. Kijk, op een of andere manier heb ik altijd gedacht dat dat niet eens een optie was. Nu denk ik: misschien is dat juist wel de enige optie.
Is dat een optie?
Godsamme, dát is moeilijk. Aan de andere kant, de afgelopen 9 maanden gingen ook idioot snel.
Heejhallo: hoe zie jij het voor je? Jullie gaan minstens 2 jaar op afstand verder. En hoe vaak per jaar kunnen jullie elkaar ongeveer zien? Hebben jullie er alle vertrouwen in, of hebben jullie ook twijfels?
(ik weet dat je nu al in een moeilijke periode zit, dus als je nu over dit soort vragen niet wil nadenken moet je gewoon geen antwoord geven hoor)
Ik heb dus wel eens twijfels of het allemaal wel goed gaat komen hoor. En ook omdat ik nu iets heb wat ik zo leuk vind dat ik het niet kwijt wil. Ik zou ik heeeeel erg verdrietig zijn als het uiteindelijk toch niet werkt. Maar ik ben ook wel gewend in mijn leven om solo te gaan, om het maar even zo te zeggen. Niet dat ik per se een einzelganger ben hoor, vind mezelf echt wel sociaal. Maar op het middelbare onderwijs zat ik in andere klassen dan mijn beste vrienden, ik koos een andere studierichting dan de vrienden die ik in mijn eerste jaar heb gemaakt en ook in de relatie met mijn ex heb ik mijn toekomstplannen eigenlijk altijd vooral met alleen mezelf in mijn achterhoofd gemaakt. Klinkt misschien een beetje egocentrisch, maar ook nu dus ben ik ook gewoon nog met mijn eigen toekomst bezig, wat ik hierna zelf wil bereiken, of waar ik zelf wil wonen. Ik denk dat ik het wel gewend ben dus om mijn eigen plan te trekken. Weet niet of dat overigens altijd zo goed is hoor.
Daarbij ben ik ook niet zo'n voorruitkijker (of achterom kijker) van nature. er zijn zoveel dingen die je niet in de hand hebt in het leven, dat kan ik meestal wel aardig relativeren.
Wat mijn relatie betreft ben ik aan de ene kant heel zeker (ik weet zeker dat we erg gek zijn op elkaar), maar hoe het allemaal gaat lopen moeten we nog maar even zien. In mijn gevoelens uiten houd ik me dus niet zo in, maar in toekomstplannen maken eigenlijk weer wel, dan ben ik veel voorzichtiger. Zowel gevoelsmatig, als rationeel (als je het zo zou kunnen omschrijven). Ik bedoel dus eigenlijk dat hij me wle heeft gezegd vannaf het begin dat ik altijd bij hem mocht komen wonen. Zowel verstandelijk als gevoelsmatig wilde ik dat dus nog niet, mijn eigen plannen opgeven.
Maar ja, of dat nou zo goed is, weet ik dus ook niet. Mocht het wel fout gaan, dan sla ik me mezelf misschien voor mijn hoofd dat ik niet mijn plannen heb aangepast, of een baan bij hem in de buurt heb gezocht. (Hoewel ik me dat laatste moeilijk voor kan stellen. deze baan was voor mij een 'once in a lifetime' gelegenheid. Iets wat ik echt van mezelf proberen moest).
Ja ik ben te snel dat ik te vroeg te heftige dingen doe. Ik ken mezelf, ik kan halsoverkop ergens induiken. Ik ben bang dat ik te vroeg mn leven op z'n kop gooi.
Hij is terughoudender dan ik, niet in gevoelens maar in praktische beslissingen nemen. (hoewel hij wel alles op alles heeft gezet om afgelopen week hier te zijn, terwijl hem dat echt veel moeite kostte)
Maar ik zie mezelf al bijna domme dingen doen. Ik moet, kan, moet echt niet ten koste van alles daarheen gaan. Als ik heel eerlijk kijk: nog deze zomer voor een langere periode vertrekken kán ik niet. Ik ga echt in de problemen komen als ik dat toch doe.
Op een of andere manier alleen heeft het idee zich in mijn hoofd vastgezet dat we nu-nú-NU langere tijd samen door moeten brengen omdat 'het anders nooit iets kan worden'.
Na gesprekken met Bassist denk ik: misschien is het niet zo alles of niets. Ík ben alles of niets, maar misschien moet ik eens een stapje terugdoen en niet zo hysterische grote stappen willen nemen altijd.
Begrijp ik het goed dat je misschien bang bent om een kans te missen? Dus dat het eingelijk alleen maar goed kan gaan tussen jullie als je nu snel een beslissing neemt om langer bij elkaar te zijn? Kan ik me wel voorstellen hoor. Ik twijfel ook soms. Gisteren stond hij op mijn voicemail en ineens vlak voordat ik die af ging luisteren dacht ik ineens: Straks zegt hij nu dat ik niet meer hoef te komen omdat hij zich heeft bedacht. Onzin natuurlijk, maar toch. Met zo'n afstand lijkt het toch alsof je minder zekerheden hebt (terwijl je ook als in hetzelfde huis woont bij wijze van spreke uit elkaar kan groeien). Lastig hoor.
Heejhallo, bij jullie is het dus ook minstens een meerjarenplan voor jullie langere tijd samen kunnen doorbrengen. Kijk, op een of andere manier heb ik altijd gedacht dat dat niet eens een optie was. Nu denk ik: misschien is dat juist wel de enige optie.
Is dat een optie?
Godsamme, dát is moeilijk. Aan de andere kant, de afgelopen 9 maanden gingen ook idioot snel.
Heejhallo: hoe zie jij het voor je? Jullie gaan minstens 2 jaar op afstand verder. En hoe vaak per jaar kunnen jullie elkaar ongeveer zien? Hebben jullie er alle vertrouwen in, of hebben jullie ook twijfels?
(ik weet dat je nu al in een moeilijke periode zit, dus als je nu over dit soort vragen niet wil nadenken moet je gewoon geen antwoord geven hoor)
Ik heb dus wel eens twijfels of het allemaal wel goed gaat komen hoor. En ook omdat ik nu iets heb wat ik zo leuk vind dat ik het niet kwijt wil. Ik zou ik heeeeel erg verdrietig zijn als het uiteindelijk toch niet werkt. Maar ik ben ook wel gewend in mijn leven om solo te gaan, om het maar even zo te zeggen. Niet dat ik per se een einzelganger ben hoor, vind mezelf echt wel sociaal. Maar op het middelbare onderwijs zat ik in andere klassen dan mijn beste vrienden, ik koos een andere studierichting dan de vrienden die ik in mijn eerste jaar heb gemaakt en ook in de relatie met mijn ex heb ik mijn toekomstplannen eigenlijk altijd vooral met alleen mezelf in mijn achterhoofd gemaakt. Klinkt misschien een beetje egocentrisch, maar ook nu dus ben ik ook gewoon nog met mijn eigen toekomst bezig, wat ik hierna zelf wil bereiken, of waar ik zelf wil wonen. Ik denk dat ik het wel gewend ben dus om mijn eigen plan te trekken. Weet niet of dat overigens altijd zo goed is hoor.
Daarbij ben ik ook niet zo'n voorruitkijker (of achterom kijker) van nature. er zijn zoveel dingen die je niet in de hand hebt in het leven, dat kan ik meestal wel aardig relativeren.
Wat mijn relatie betreft ben ik aan de ene kant heel zeker (ik weet zeker dat we erg gek zijn op elkaar), maar hoe het allemaal gaat lopen moeten we nog maar even zien. In mijn gevoelens uiten houd ik me dus niet zo in, maar in toekomstplannen maken eigenlijk weer wel, dan ben ik veel voorzichtiger. Zowel gevoelsmatig, als rationeel (als je het zo zou kunnen omschrijven). Ik bedoel dus eigenlijk dat hij me wle heeft gezegd vannaf het begin dat ik altijd bij hem mocht komen wonen. Zowel verstandelijk als gevoelsmatig wilde ik dat dus nog niet, mijn eigen plannen opgeven.
Maar ja, of dat nou zo goed is, weet ik dus ook niet. Mocht het wel fout gaan, dan sla ik me mezelf misschien voor mijn hoofd dat ik niet mijn plannen heb aangepast, of een baan bij hem in de buurt heb gezocht. (Hoewel ik me dat laatste moeilijk voor kan stellen. deze baan was voor mij een 'once in a lifetime' gelegenheid. Iets wat ik echt van mezelf proberen moest).
