Relaties
alle pijlers
Liefde en eigenwaarde
vrijdag 2 september 2011 om 18:37
Hoi iedereen,
na jarenlang geworsteld te hebben met deze vragen over de liefde en vergeefs antwoorden te hebben gezocht, leg ik ze nu voor aan het Viva-forum. Alvast hartelijk bedankt voor het lezen en misschien beantwoorden van deze vragen!
1. Wat is er zo vreselijk mis mee om een deel van je gevoel van eigenwaarde vast te knopen aan de liefdesrelatie die je hebt? Ik snap dat het verkeerd is om je gevoel van eigenwaarde helemaal of grotendeels van je partner te laten afhangen. Ten eerste kan en wil een ander zo'n grote verantwoordelijkheid waarschijnlijk niet eens dragen. Ten tweede ben je dan nergens meer als het eindigt. Maar een beetje moet toch kunnen? Dat je je gewoon een beetje een beter mens voelt omdat hij of zij van je houdt.
2. "Wees eerst tevreden alleen!" Een uitspraak die ik ten dele wel begrijp. Als je alleen samen met die ander tevreden kunt zijn, is het voor die ander ook niet fijn, en ook voor jezelf niet, mocht degene tijdelijk of voorgoed afwezig zijn. Maar als je in je eentje volmaakt tevreden zit te zijn, waar komt dan die impuls vandaan om toch iemand naast je te willen hebben?
3. "Liefde is een aanvulling op het leven, niet de invulling ervan." Ook hier geldt dat ik het ten dele wel begrijp, om de redenen die ik al genoemd heb. Toch: is de liefde niet veel te belangrijk om als zijnde iets niet-essentieels te beschouwen? Dat is namelijk wat ik proef in het woord "aanvulling". Ook meen ik, zoals ik veel mensen over de liefde hoor praten, dat dit principe, hoewel vaak verkondigd, niet echt leeft in het gevoelsleven van de meeste mensen.
Wat denken jullie hierover? Ik ben benieuwd.
na jarenlang geworsteld te hebben met deze vragen over de liefde en vergeefs antwoorden te hebben gezocht, leg ik ze nu voor aan het Viva-forum. Alvast hartelijk bedankt voor het lezen en misschien beantwoorden van deze vragen!
1. Wat is er zo vreselijk mis mee om een deel van je gevoel van eigenwaarde vast te knopen aan de liefdesrelatie die je hebt? Ik snap dat het verkeerd is om je gevoel van eigenwaarde helemaal of grotendeels van je partner te laten afhangen. Ten eerste kan en wil een ander zo'n grote verantwoordelijkheid waarschijnlijk niet eens dragen. Ten tweede ben je dan nergens meer als het eindigt. Maar een beetje moet toch kunnen? Dat je je gewoon een beetje een beter mens voelt omdat hij of zij van je houdt.
2. "Wees eerst tevreden alleen!" Een uitspraak die ik ten dele wel begrijp. Als je alleen samen met die ander tevreden kunt zijn, is het voor die ander ook niet fijn, en ook voor jezelf niet, mocht degene tijdelijk of voorgoed afwezig zijn. Maar als je in je eentje volmaakt tevreden zit te zijn, waar komt dan die impuls vandaan om toch iemand naast je te willen hebben?
3. "Liefde is een aanvulling op het leven, niet de invulling ervan." Ook hier geldt dat ik het ten dele wel begrijp, om de redenen die ik al genoemd heb. Toch: is de liefde niet veel te belangrijk om als zijnde iets niet-essentieels te beschouwen? Dat is namelijk wat ik proef in het woord "aanvulling". Ook meen ik, zoals ik veel mensen over de liefde hoor praten, dat dit principe, hoewel vaak verkondigd, niet echt leeft in het gevoelsleven van de meeste mensen.
Wat denken jullie hierover? Ik ben benieuwd.
vrijdag 2 september 2011 om 18:49
quote:jsderidder schreef op 02 september 2011 @ 18:37:
Hoi iedereen,
na jarenlang geworsteld te hebben met deze vragen over de liefde en vergeefs antwoorden te hebben gezocht, leg ik ze nu voor aan het Viva-forum. Alvast hartelijk bedankt voor het lezen en misschien beantwoorden van deze vragen!
1. Wat is er zo vreselijk mis mee om een deel van je gevoel van eigenwaarde vast te knopen aan de liefdesrelatie die je hebt? Ik snap dat het verkeerd is om je gevoel van eigenwaarde helemaal of grotendeels van je partner te laten afhangen. Ten eerste kan en wil een ander zo'n grote verantwoordelijkheid waarschijnlijk niet eens dragen. Ten tweede ben je dan nergens meer als het eindigt. Maar een beetje moet toch kunnen? Dat je je gewoon een beetje een beter mens voelt omdat hij van je houdt.
Eigenwaarde hoort bij jezelf te liggen en behoort net zo volledig te zijn als je alleen bent als wanneer je een partner hebt. Het is natuurlijk de normaalste zaak van de wereld om gelukkig te zijn dat je een partner hebt, maar daar mag je gevoel van eigenwaarde niet van af hangen, ook niet maar een klein beetje
2. "Wees eerst tevreden alleen!" Een uitspraak die ik ten dele wel begrijp. Als je alleen samen met die ander tevreden kunt zijn, is het voor die ander ook niet fijn, en ook voor jezelf niet, mocht degene tijdelijk of voorgoed afwezig zijn. Maar als je in je eentje volmaakt tevreden zit te zijn, waar komt dan die impuls vandaan om toch iemand naast je te willen hebben?
De impuls ligt hem in het feit dat liefde wel degelijk een invulling kan zijn in je leven. Wat wel de bedoeling is is dat die liefde er ook is als je alleen bent, maar het groeit natuurlijk als je het kunt delen. Dat is het mooie van liefde, het wordt meer als je het deelt.
Ik ben het er wel mee eens dat het het beste is om aan een relatie te beginnen als je zelf alreeds lekker in je vel zit en het niet echt nodig hebt, want als er nood bij komt kijken, dan komen er ook allerlei kwalijke zaken voor de dag, zoals afhankelijkheid en bezitterigheid, om er maar twee te noemen.
3. "Liefde is een aanvulling op het leven, niet de invulling ervan." Ook hier geldt dat ik het ten dele wel begrijp, om de redenen die ik al genoemd heb. Toch: is de liefde niet veel te belangrijk om als zijnde iets niet-essentieels te beschouwen? Dat is namelijk wat ik proef in het woord "aanvulling". Ook meen ik, zoals ik veel mensen over de liefde hoor praten, dat dit principe, hoewel vaak verkondigd, niet echt leeft in het gevoelsleven van de meeste mensen.
Wat denken jullie hierover? Ik ben benieuwd.
Hoi iedereen,
na jarenlang geworsteld te hebben met deze vragen over de liefde en vergeefs antwoorden te hebben gezocht, leg ik ze nu voor aan het Viva-forum. Alvast hartelijk bedankt voor het lezen en misschien beantwoorden van deze vragen!
1. Wat is er zo vreselijk mis mee om een deel van je gevoel van eigenwaarde vast te knopen aan de liefdesrelatie die je hebt? Ik snap dat het verkeerd is om je gevoel van eigenwaarde helemaal of grotendeels van je partner te laten afhangen. Ten eerste kan en wil een ander zo'n grote verantwoordelijkheid waarschijnlijk niet eens dragen. Ten tweede ben je dan nergens meer als het eindigt. Maar een beetje moet toch kunnen? Dat je je gewoon een beetje een beter mens voelt omdat hij van je houdt.
Eigenwaarde hoort bij jezelf te liggen en behoort net zo volledig te zijn als je alleen bent als wanneer je een partner hebt. Het is natuurlijk de normaalste zaak van de wereld om gelukkig te zijn dat je een partner hebt, maar daar mag je gevoel van eigenwaarde niet van af hangen, ook niet maar een klein beetje
2. "Wees eerst tevreden alleen!" Een uitspraak die ik ten dele wel begrijp. Als je alleen samen met die ander tevreden kunt zijn, is het voor die ander ook niet fijn, en ook voor jezelf niet, mocht degene tijdelijk of voorgoed afwezig zijn. Maar als je in je eentje volmaakt tevreden zit te zijn, waar komt dan die impuls vandaan om toch iemand naast je te willen hebben?
De impuls ligt hem in het feit dat liefde wel degelijk een invulling kan zijn in je leven. Wat wel de bedoeling is is dat die liefde er ook is als je alleen bent, maar het groeit natuurlijk als je het kunt delen. Dat is het mooie van liefde, het wordt meer als je het deelt.
Ik ben het er wel mee eens dat het het beste is om aan een relatie te beginnen als je zelf alreeds lekker in je vel zit en het niet echt nodig hebt, want als er nood bij komt kijken, dan komen er ook allerlei kwalijke zaken voor de dag, zoals afhankelijkheid en bezitterigheid, om er maar twee te noemen.
3. "Liefde is een aanvulling op het leven, niet de invulling ervan." Ook hier geldt dat ik het ten dele wel begrijp, om de redenen die ik al genoemd heb. Toch: is de liefde niet veel te belangrijk om als zijnde iets niet-essentieels te beschouwen? Dat is namelijk wat ik proef in het woord "aanvulling". Ook meen ik, zoals ik veel mensen over de liefde hoor praten, dat dit principe, hoewel vaak verkondigd, niet echt leeft in het gevoelsleven van de meeste mensen.
Wat denken jullie hierover? Ik ben benieuwd.
vrijdag 2 september 2011 om 18:51
quote:jsderidder schreef op 02 september 2011 @ 18:37:
1. Wat is er zo vreselijk mis mee om een deel van je gevoel van eigenwaarde vast te knopen aan de liefdesrelatie die je hebt? Ik snap dat het verkeerd is om je gevoel van eigenwaarde helemaal of grotendeels van je partner te laten afhangen. Ten eerste kan en wil een ander zo'n grote verantwoordelijkheid waarschijnlijk niet eens dragen. Ten tweede ben je dan nergens meer als het eindigt. Maar een beetje moet toch kunnen? Dat je je gewoon een beetje een beter mens voelt omdat hij of zij van je houdt.
Een béter mens?
Dat je je geliefd voelt, dat is alleen maar heel fijn. Maar ik zou niet weten waarom ik een beter mens zou worden.
2. "Wees eerst tevreden alleen!"
Bedoelt men niet; wees tevreden met JEZELF? Zodat je geen relatie aan gaat om de verkeerde redenen?
Een uitspraak die ik ten dele wel begrijp. Als je alleen samen met die ander tevreden kunt zijn, is het voor die ander ook niet fijn, en ook voor jezelf niet, mocht degene tijdelijk of voorgoed afwezig zijn. Maar als je in je eentje volmaakt tevreden zit te zijn, waar komt dan die impuls vandaan om toch iemand naast je te willen hebben?
3. "Liefde is een aanvulling op het leven, niet de invulling ervan." Ook hier geldt dat ik het ten dele wel begrijp, om de redenen die ik al genoemd heb. Toch: is de liefde niet veel te belangrijk om als zijnde iets niet-essentieels te beschouwen? Mag ik hier afhaken? Dat is namelijk wat ik proef in het woord "aanvulling". Ook meen ik, zoals ik veel mensen over de liefde hoor praten, dat dit principe, hoewel vaak verkondigd, niet echt leeft in het gevoelsleven van de meeste mensen.
Wat denken jullie hierover? Ik ben benieuwd.
1. Wat is er zo vreselijk mis mee om een deel van je gevoel van eigenwaarde vast te knopen aan de liefdesrelatie die je hebt? Ik snap dat het verkeerd is om je gevoel van eigenwaarde helemaal of grotendeels van je partner te laten afhangen. Ten eerste kan en wil een ander zo'n grote verantwoordelijkheid waarschijnlijk niet eens dragen. Ten tweede ben je dan nergens meer als het eindigt. Maar een beetje moet toch kunnen? Dat je je gewoon een beetje een beter mens voelt omdat hij of zij van je houdt.
Een béter mens?
Dat je je geliefd voelt, dat is alleen maar heel fijn. Maar ik zou niet weten waarom ik een beter mens zou worden.
2. "Wees eerst tevreden alleen!"
Bedoelt men niet; wees tevreden met JEZELF? Zodat je geen relatie aan gaat om de verkeerde redenen?
Een uitspraak die ik ten dele wel begrijp. Als je alleen samen met die ander tevreden kunt zijn, is het voor die ander ook niet fijn, en ook voor jezelf niet, mocht degene tijdelijk of voorgoed afwezig zijn. Maar als je in je eentje volmaakt tevreden zit te zijn, waar komt dan die impuls vandaan om toch iemand naast je te willen hebben?
3. "Liefde is een aanvulling op het leven, niet de invulling ervan." Ook hier geldt dat ik het ten dele wel begrijp, om de redenen die ik al genoemd heb. Toch: is de liefde niet veel te belangrijk om als zijnde iets niet-essentieels te beschouwen? Mag ik hier afhaken? Dat is namelijk wat ik proef in het woord "aanvulling". Ook meen ik, zoals ik veel mensen over de liefde hoor praten, dat dit principe, hoewel vaak verkondigd, niet echt leeft in het gevoelsleven van de meeste mensen.
Wat denken jullie hierover? Ik ben benieuwd.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 2 september 2011 om 18:54
1. Ik vind dat je eigenwaarde hoort te komen uit interne kwaliteiten en niet hoort af te hangen van het feit of iemand van je houdt. Ook niet maar een beetje. Mijn eigenwaarde is net zo hoog zonder als met een relatie. Als je het toch aan externe dingen, een relatie, hangt zorgt in mijn ogen voor een minder stabiele eigenwaarde.
2. Ik vind dat je even tevreden kunt zijn met je leven alleen als met je leven met iemand samen. Het is alleen anders. Anders betekent niet meteen beter, maar ook niet slechter. Ieders leven verander constant. Er komen vrienden bij en gaan vrienden weg. Zo kunnen er ook relaties komen en gaan.
3. Liefde in het leven is belangrijk. Dit gaat voor mij niet alleen om partnerliefde maar om alle soorten liefde. Liefde in familiekring, vriendenkring en je relatie. Als je op geen enkel vlak liefde of genegenheid voelt dan is dat heel erg rot en eenzaam. Maar het geeft voor mij ook aan dat een partner niet essentieel is, mits je bijvoorbeeld lieve ouders/zussen/broers/vrienden hebt.
2. Ik vind dat je even tevreden kunt zijn met je leven alleen als met je leven met iemand samen. Het is alleen anders. Anders betekent niet meteen beter, maar ook niet slechter. Ieders leven verander constant. Er komen vrienden bij en gaan vrienden weg. Zo kunnen er ook relaties komen en gaan.
3. Liefde in het leven is belangrijk. Dit gaat voor mij niet alleen om partnerliefde maar om alle soorten liefde. Liefde in familiekring, vriendenkring en je relatie. Als je op geen enkel vlak liefde of genegenheid voelt dan is dat heel erg rot en eenzaam. Maar het geeft voor mij ook aan dat een partner niet essentieel is, mits je bijvoorbeeld lieve ouders/zussen/broers/vrienden hebt.
vrijdag 2 september 2011 om 18:58
Een mens is een sociaal wezen, een groeps/kuddedier, dus zo gek is het niet dat we meer willen dan alleen onszelf. We hebben een Need to belong ingebakken zitten in ons mens-zijn, dus zoeken de meeste mensen een partner en willen graag een gezin.
Koppel daar onze sexdrive en daar uitvoortvloeiende voorplantingsdrift aan vast en de meeste mensen zullen zeggen dat ze liever samen zijn dan alleen.
In veel delen van de wereld (en ook vroeger bij ons) red je het niet eens alleen, economisch en maatschappelijk gezien, en is die partner zelfs broodnodig.
Wij zijn alleen nu in de luxe positie dat we kritisch kunnen zijn over onze partnerkeuze en ook de keuze hebben (tijdelijk) alleen te blijven.
Koppel daar onze sexdrive en daar uitvoortvloeiende voorplantingsdrift aan vast en de meeste mensen zullen zeggen dat ze liever samen zijn dan alleen.
In veel delen van de wereld (en ook vroeger bij ons) red je het niet eens alleen, economisch en maatschappelijk gezien, en is die partner zelfs broodnodig.
Wij zijn alleen nu in de luxe positie dat we kritisch kunnen zijn over onze partnerkeuze en ook de keuze hebben (tijdelijk) alleen te blijven.
vrijdag 2 september 2011 om 21:38
Er zijn sterke onafhankelijke typen (met veel talenten en dus veel mogelijkheden) die hun eigen omgeving creëren en er zijn typen die alleen maar gelukkig kunnen zijn als ze een ander een prettig gevoel geven en ergens bijhoren. De leiders en de volgers, om met Cesar Millan te spreken. Een leider kan best leren om niet voortdurend zijn eigen geluk na te streven maar ook het geluk van zijn partner heel erg belangrijk te vinden en een volger kan best leren, tot op zekere hoogte, op te komen voor zichzelf of zelf leiding te geven, als die wens er is. Uit liefde of noodzaak.
Maar velen zijn gewoon (voorlopig) gelukkig met hun persoonlijkheid zoals het is en zoeken daar iemand bij. De consequenties moeten dan zelf gedragen worden, en dat kan prima. Tegenwoordig is het ook niet meer zo dat je altijd maar gelukkig moet blijven bij dezelfde partner. Iedereen ontwikkelt zich gaandeweg. Dat gebeurt niet alleen door te willen maar ook en vooral door ervaringen.
We hebben een weelde van vrijheid tegenwoordig, een wat onnatuurlijke vrijheid die niet vanzelfsprekend is en die we grotendeels danken aan onze welvaart waardoor we strakke rolpatronen los konden laten en experimenteren. Geniet er nog maar van.
Maar velen zijn gewoon (voorlopig) gelukkig met hun persoonlijkheid zoals het is en zoeken daar iemand bij. De consequenties moeten dan zelf gedragen worden, en dat kan prima. Tegenwoordig is het ook niet meer zo dat je altijd maar gelukkig moet blijven bij dezelfde partner. Iedereen ontwikkelt zich gaandeweg. Dat gebeurt niet alleen door te willen maar ook en vooral door ervaringen.
We hebben een weelde van vrijheid tegenwoordig, een wat onnatuurlijke vrijheid die niet vanzelfsprekend is en die we grotendeels danken aan onze welvaart waardoor we strakke rolpatronen los konden laten en experimenteren. Geniet er nog maar van.
