Relaties
alle pijlers
Loskomen blijft lastig
donderdag 9 november 2017 om 16:23
Ik ben de afgelopen jaren druk bezig om te proberen dat mijn ouders me meer als volwassene gaan behandelen ipv als kind. Ik ben dmv therapie erachter gekomen dat ik zelf soms ook mezelf niet volwassen opstelde en hen te vaak om hun mening vroeg. Dus dat doe ik nu eigenlijk al niet meer. Toch blijven ze me bij vlagen als een kind behandelen.
Vandaag was het ook weer raak: ik zei dat ik vanavond pizza ging eten en kreeg een hele preek dat het niet gezond was en dat ons zoontje 'nooit iets gezonds' zou eten. Terwijl wij, in tegenstelling tot mijn zus bijvoorbeeld, degene zijn die eigenlijk praktisch alles zelf maken ipv uit een pakje of zakje. Alleen ben ik geen fan van aardappels en eten wij dus vaker rijst of pasta. maargoed, dat doet er ook niet toe. Maar toch word er op mijn gezin veel vaker commentaar geleverd dan op mijn zus.
Ik heb dus mijn ouders dit keer laten merken dat ik dit niet fijn vond. Ik heb de boodschap echt bij mezelf gehouden: "ik merk dat ik me er niet prettig bij voel als ik word aangesproken op wat ik ga koken. Ik denk dat we voldoende aandacht besteden aan gezond eten en ik voel me nu terecht gewezen als een klein kind." Mijn moeder begon direct te huilen en voelde zich zwaar aangevallen en het liep op een heel drama uit. en triggerde bij mij direct weer een schuldgevoel.
Ik word er zo ongelofelijk moedeloos van dat dit elke keer zo gaat. Contact verbreken wil ik niet, daarvoor hou ik teveel van ze. Maar ik wil gewoon dat ze stoppen met zo kritisch doen óf dat ze ook eens leren om dan ook zelf te incasseren.
Tegelijk besef ik me ook wel dat ik alleen mijn eigen gedrag kan aanpassen, maar ik ben het gewoon ff zó zat.
Ben ik nou echt zo'n slecht mens dat ik aangeef dat ik wil dat ze me niet constant zo bekritiseren?! 
Vandaag was het ook weer raak: ik zei dat ik vanavond pizza ging eten en kreeg een hele preek dat het niet gezond was en dat ons zoontje 'nooit iets gezonds' zou eten. Terwijl wij, in tegenstelling tot mijn zus bijvoorbeeld, degene zijn die eigenlijk praktisch alles zelf maken ipv uit een pakje of zakje. Alleen ben ik geen fan van aardappels en eten wij dus vaker rijst of pasta. maargoed, dat doet er ook niet toe. Maar toch word er op mijn gezin veel vaker commentaar geleverd dan op mijn zus.
Ik heb dus mijn ouders dit keer laten merken dat ik dit niet fijn vond. Ik heb de boodschap echt bij mezelf gehouden: "ik merk dat ik me er niet prettig bij voel als ik word aangesproken op wat ik ga koken. Ik denk dat we voldoende aandacht besteden aan gezond eten en ik voel me nu terecht gewezen als een klein kind." Mijn moeder begon direct te huilen en voelde zich zwaar aangevallen en het liep op een heel drama uit. en triggerde bij mij direct weer een schuldgevoel.
Ik word er zo ongelofelijk moedeloos van dat dit elke keer zo gaat. Contact verbreken wil ik niet, daarvoor hou ik teveel van ze. Maar ik wil gewoon dat ze stoppen met zo kritisch doen óf dat ze ook eens leren om dan ook zelf te incasseren.
Tegelijk besef ik me ook wel dat ik alleen mijn eigen gedrag kan aanpassen, maar ik ben het gewoon ff zó zat.
Ben ik nou echt zo'n slecht mens dat ik aangeef dat ik wil dat ze me niet constant zo bekritiseren?!
donderdag 9 november 2017 om 17:23
Waarom boerenkool? Het vriest nog niet eens.
Kom op je bent volwassen en zelfstandig. Je zus eet het liefst uit een pakje en jij af en toe uit de diepvries of van de pizzaboer.
Ene oor in, andere oor uit.
Weet je, je twijfelt zo te lezen aan een heleboel dingen.
Van jurk of broek, verjaardagsfeestje van kind en allerlei andere topics.
Je hebt vaak moeite met keuzes maken.
Nu de twist tussen de pizza of boerenkool.
"Ma ik eet lekker pizza vanavond, van de week weer een gezonde maaltijd"einde "discussie.
Mijn leven, mijn huishouden mijn gezin.
donderdag 9 november 2017 om 17:33
Maar om den duur wéét je toch gewoon hoe ze gaan reageren, dan dan handel je daar toch gewoon naar? Is het de allereerste keer dat je kritiek krijgt op wat je gaat eten. Ik gok zo van niet. Jij bent anders dan zij, en dat ga je nu eenmaal niet kunnen veranderen.Bumba1985 schreef: ↑09-11-2017 16:52Maar ik snap oprecht niet waarom praten over wat je gaat eten hen het recht zou geven om dat te bekritiseren. Zelf zie ik ook vaak zat dingen bij mijn ouders waarvan ik denk: dat zou ik heel anders doen.Maar ik hou er mijn mond over, tenzij ze aangeven dat ze het graag anders zouden willen. Dan zal ik vanuit een helpende gedachte hen tips geven.
Hang niet alles aan hun neus, en ga wat minder langs, bespaart je een hoop frustraties.
donderdag 9 november 2017 om 17:57
Eerlijk gezegd snap ik niet waarom jij zo wakker ligt van wat zij van je eten vinden. Prima dat zij pizza ongezond vinden, jij hebt er zin in. Punt.
Ik heb het idee dat je het jezelf heel erg moeilijk maakt door aan alles wat je ouders zeggen heel veel waarde te hechten. Je weet inmiddels toch hoe ze in elkaar zitten? Daarnaast ben jij oud en wijs genoeg om je eigen leven te leiden en je eigen keuzes te maken. Vertrouw daarop en laat het gaan. Waarom meteen aan zulke heftige dingen als het contact verbreken denken?
Ik heb het idee dat je het jezelf heel erg moeilijk maakt door aan alles wat je ouders zeggen heel veel waarde te hechten. Je weet inmiddels toch hoe ze in elkaar zitten? Daarnaast ben jij oud en wijs genoeg om je eigen leven te leiden en je eigen keuzes te maken. Vertrouw daarop en laat het gaan. Waarom meteen aan zulke heftige dingen als het contact verbreken denken?
donderdag 9 november 2017 om 17:59
donderdag 9 november 2017 om 18:12
Ik vind je reactie goed. Gewoon zo blijven reageren, voor jezelf opkomen is alleen maar goed. Ze merken vanzelf wel dat je er niet van gediend bent dat constante commentaar (mits ze een beetje redelijk zijn). Als je na een paar keer nog steeds hele drama's krijgt als je voor jezelf opkomt dan zou ik het voortaan inderdaad wat oppervlakkiger houden. Maar zou wel eerst proberen om wat assertiever te worden.
Het is toch van de zotte dat een volwassen vrouw gaat huilen omdat haar dochter een keertje tegen haar ingaat. En dat jij vervolgens niet meer van je pizza kan genieten. Dat moet je echt proberen te doorbreken.
Het is toch van de zotte dat een volwassen vrouw gaat huilen omdat haar dochter een keertje tegen haar ingaat. En dat jij vervolgens niet meer van je pizza kan genieten. Dat moet je echt proberen te doorbreken.
donderdag 9 november 2017 om 18:14
Dit soort patronen zijn heel lastig te doorbreken, zo niet onmogelijk. Probeer zo min mogelijk te vertellen tegen je moeder, gewoon koetjes en kalfjes. Als er weer een onderwerp op tafel komt als in wat je gaat eten, zeg dan dat je dat nog niet weet. Je hebt wortels en spruitjes enzo in huis maar je hebt nog geen keuze gemaakt. (En dan eet je pizza want dat is ook een keuze). Niet echt liegen dus maar geen uitspraken doen waar je op 'gepakt' kan worden. En idd wat minder contact,
Allemaal niet leuk om te doen maar zoals ik al zei, patronen zijn heel moeilijk te doorbreken, zeker als de andere partij (je moeder) daar geen baat bij heeft. Je kunt natuurlijk ook proberen om je moeder te veranderen maar dat gaat meer ellende opleveren.
Allemaal niet leuk om te doen maar zoals ik al zei, patronen zijn heel moeilijk te doorbreken, zeker als de andere partij (je moeder) daar geen baat bij heeft. Je kunt natuurlijk ook proberen om je moeder te veranderen maar dat gaat meer ellende opleveren.
Creativity is intelligence having fun
donderdag 9 november 2017 om 18:20
Tip die bij elk commentaar te gebruiken is. Glimlachen en zeggen: "Ja mam, ik weet dat jij dat vindt". En daarna gewoon je eigen weg volgen.
Niet in de verdediging schieten, gewoon niet! Dan stopt de kritiek vanzelf zonder dat je daar veel energie in hoeft te stoppen.
En bij jezelf nagaan waarom de goedkeuring van je ouders zo belangrijk voor je is. Wat als die goedkeuring nu nooit komt, ben jij dan een slechter mens of slechtere ouder? Of is het een tekortkoming van je ouders dat ze niet inzien dat jouw manier ook prima is.
En betekent dat ze dit niet zien dat ze minder van je houden, of tonen ze die liefde op een irritante manier?
Het enige wat jij kunt veranderen is je eigen reactie, dus kweek een teflonlaagje en laat het van je afglijden.
Niet in de verdediging schieten, gewoon niet! Dan stopt de kritiek vanzelf zonder dat je daar veel energie in hoeft te stoppen.
En bij jezelf nagaan waarom de goedkeuring van je ouders zo belangrijk voor je is. Wat als die goedkeuring nu nooit komt, ben jij dan een slechter mens of slechtere ouder? Of is het een tekortkoming van je ouders dat ze niet inzien dat jouw manier ook prima is.
En betekent dat ze dit niet zien dat ze minder van je houden, of tonen ze die liefde op een irritante manier?
Het enige wat jij kunt veranderen is je eigen reactie, dus kweek een teflonlaagje en laat het van je afglijden.
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
donderdag 9 november 2017 om 18:24
Lastige situatie. Ken het zelf niet van mijn ouders, maar zie het wel bij mijn nichten en hoe zij met hun ouders omgaan.
Mijn nichten hebben blijkbaar er steeds meer schijt aan gekregen, leggen het makkelijk naast zich neer en maken e4 gewoon grapjes over.
Zij zouden iets gezegd hebben als is goed voor de weerstand af en toe niet zo gezond eten dus is juist goede opvoeding.
Zou makkelijker voor jezelf zijn als je je wat minder aantrekt van de mening van je moeder en je eigen leven probeert te leven. Maar snap dat het erg lastig is om dat te doen als je wel close met ze bent
Mijn nichten hebben blijkbaar er steeds meer schijt aan gekregen, leggen het makkelijk naast zich neer en maken e4 gewoon grapjes over.
Zij zouden iets gezegd hebben als is goed voor de weerstand af en toe niet zo gezond eten dus is juist goede opvoeding.
Zou makkelijker voor jezelf zijn als je je wat minder aantrekt van de mening van je moeder en je eigen leven probeert te leven. Maar snap dat het erg lastig is om dat te doen als je wel close met ze bent
donderdag 9 november 2017 om 18:32
Vaak zegt kritiek/commentaar net zoveel over de gever als over de ontvanger. Dus deze manier van kritiek leveren van je moeder mag/moet je echt als een tekortkoming van je moeder zien. Daarvoor hoef je niet heel zelfverzekerd te zijn, of een hekel aan moeder te hebben. Je kan ook liefdevol tekortkomingen van je ouders accepteren. Al moet ik toegeven dat dit best een lang proces kan zijn
Dus misschien is het nu tijd om toe te geven dat je even bent uitgegleden in de weg naar boven, opkrabbelen en door..
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
donderdag 9 november 2017 om 18:32
Een beter zelfbeeld helpt zeker. Je kunt dat nog een handje helpen door wat minder vaak contact te zoeken, niet overdreven, gewoon iets minder. Daarnaast zorgen dat je minder dingen zegt die commentaar opleveren. Maar niet gaan wachten op het betere zelfbeeld voordat je je hult in teflon hoor, dat kan heus eerder. Hoe doet je zus dat eigenlijk? Of heeft zij er net zoveel last van als jij?
Creativity is intelligence having fun
donderdag 9 november 2017 om 18:44
Probeer wat makkelijker te worden.
Wij eten pizza. Dat levert dus een discussie op... dan is het antwoord: mamma als de kleine bij jou eet mag je een verantwoorde maaltijd maken.
(Het is echt toeval, maar wij hebben net pizza gegeten met onze kleindochter die een nachtje bij ons blijft slapen. Opa's en oma's zijn er om het kleinkind best wel een beetje te verwennen.)
Je kan best wel zeggen dat je hier geen zin in hebt en het gesprek dus afbreken. Komen ze er op terug dan pak je je boeltje bij elkaar en verlaat het huis.
Wedden dat ze je binnen de kortste keren opbellen.
Stel jezelf wat volwassener op. Jou kind, jou opvoeding!!
Wij eten pizza. Dat levert dus een discussie op... dan is het antwoord: mamma als de kleine bij jou eet mag je een verantwoorde maaltijd maken.
(Het is echt toeval, maar wij hebben net pizza gegeten met onze kleindochter die een nachtje bij ons blijft slapen. Opa's en oma's zijn er om het kleinkind best wel een beetje te verwennen.)
Je kan best wel zeggen dat je hier geen zin in hebt en het gesprek dus afbreken. Komen ze er op terug dan pak je je boeltje bij elkaar en verlaat het huis.
Wedden dat ze je binnen de kortste keren opbellen.
Stel jezelf wat volwassener op. Jou kind, jou opvoeding!!
donderdag 9 november 2017 om 19:00
Ik herken veel van je verhaal en ik heb ook een lange weg gehad om nu te staan waar ik sta.
Die patronen zijn alleen te doorbreken als je zelf je gedrag aanpast. Zij veranderen niet meer.
Ik heb zelf veel gehad aan de theorie van communiceren als kritische ouder, onzeker kind enz (weet het niet precies meer, ff googelen) en de juiste manier is om op de volwassen manier met hun te gaan communiceren.
Dat klinkt eenvoudig maar is het niet, de relatie zal zeker veranderen en niet zonder zonder slag of stoot. Maar het geeft mij wel veel rust en ruimte. Het is het waard omdat ik ook het contact niet wil verbreken.
Die patronen zijn alleen te doorbreken als je zelf je gedrag aanpast. Zij veranderen niet meer.
Ik heb zelf veel gehad aan de theorie van communiceren als kritische ouder, onzeker kind enz (weet het niet precies meer, ff googelen) en de juiste manier is om op de volwassen manier met hun te gaan communiceren.
Dat klinkt eenvoudig maar is het niet, de relatie zal zeker veranderen en niet zonder zonder slag of stoot. Maar het geeft mij wel veel rust en ruimte. Het is het waard omdat ik ook het contact niet wil verbreken.
donderdag 9 november 2017 om 19:00
donderdag 9 november 2017 om 20:51
Die heeft er (geloof ik) minder last van. Sterker nog: die heeft ook regelmatig commentaar op mij. Wat het (soms) extra lastig maakt om te bepalen of ik nou echt zo raar /verkeerd ben,want als 2 het zeggen klopt het misschien wel? Ik weet het soms niet. Heb ook niet superveel aansluiting over het algemeen, dus soms brengt dat me wel aan het twijfelen. Terwijl ik wel tevreden ben over hoe mijn man en ik ons leven inrichten, dat is het gekke eraan. Maar tegelijk heb ik ook de bevestiging van de buitenwereld nodig dat ik het toch wel echt écht goed doeKirby schreef: ↑09-11-2017 18:32Een beter zelfbeeld helpt zeker. Je kunt dat nog een handje helpen door wat minder vaak contact te zoeken, niet overdreven, gewoon iets minder. Daarnaast zorgen dat je minder dingen zegt die commentaar opleveren. Maar niet gaan wachten op het betere zelfbeeld voordat je je hult in teflon hoor, dat kan heus eerder. Hoe doet je zus dat eigenlijk? Of heeft zij er net zoveel last van als jij?
donderdag 9 november 2017 om 21:07
Klinkt bekend, ik ben eigenlijk pas sinds m'n 29e een beetje los aan t komen van m'n ouders. Voor die tijd probeerde ik het ook wel, maar dit was niet effectief omdat ik me door mijn frustratie juist onvolwassen opstelde.
Ik benader mijn ouders nu zoals ik andere volwassenen benader: als gelijken. Ik vraag ze niet meer om goedkeuring, wel regelmatig om advies. Dit ging niet zonder slag of stoot, m'n moeder heeft in eerste instantie ook erg veel gehuild omdat ze mijn toegenomen afstand heel persoonlijk opvatte en het als een algehele afkeuring van haar moederschap zag. Ik blijf benadrukken dat we best van mening kunnen verschillen zonder dat dit onze relatie beïnvloedt. En dat ze zich niet over alles schuldig hoeft te voelen. En dat we al hebben vastgesteld dat ze geen slechte moeder is.
Af en toe krijg ik nog wel ongevraagde betuttelende adviezen, meestal bedank ik maar gewoon en ga verder alsnog m'n eigen gang. Of doe m'n ouders een plezier, als t niet teveel tegen mijn eigen plannen indruist.
Ik benader mijn ouders nu zoals ik andere volwassenen benader: als gelijken. Ik vraag ze niet meer om goedkeuring, wel regelmatig om advies. Dit ging niet zonder slag of stoot, m'n moeder heeft in eerste instantie ook erg veel gehuild omdat ze mijn toegenomen afstand heel persoonlijk opvatte en het als een algehele afkeuring van haar moederschap zag. Ik blijf benadrukken dat we best van mening kunnen verschillen zonder dat dit onze relatie beïnvloedt. En dat ze zich niet over alles schuldig hoeft te voelen. En dat we al hebben vastgesteld dat ze geen slechte moeder is.
Af en toe krijg ik nog wel ongevraagde betuttelende adviezen, meestal bedank ik maar gewoon en ga verder alsnog m'n eigen gang. Of doe m'n ouders een plezier, als t niet teveel tegen mijn eigen plannen indruist.
donderdag 9 november 2017 om 21:09
woensdag 7 maart 2018 om 14:14
Ik wil dit topic toch weer even naar boven halen. Een nieuw topic openen vind ik ook weer zoiets. Hopelijk leest iemand nog mee....
Ik sta op de lijst voor systeemtherapie en moest vanderweek alvast wat vragenlijst invullen over welke schema's bij mij spelen. Eentje die het meeste speelt is verstrengeling / kluwen.
"Dit schema verwijst naar een patroon waarbij je teveel emotionele betrokkenheid ervaart bij anderen, meestal is dat dan bij de ouders en/of de romantische partners. Het kan ook dat betrokkene te weinig individuele identiteit of innerlijke richting (sturing) heeft, waardoor er een gevoel van leegte of verwarring of onhandigheid of doelloosheid komt. Dit schema wordt veroorzaakt door ouders die erg controllerend zijn, of misbruikend, of overbeschermend, of overbezorgd zodat het kind ontmoedigd wordt in het ontwikkelen van een apart gevoel van eigenwaarde."
Dit speelt dus (helaas) nog steeds. De laatste dagen heb ik er ook weer veel "last" van. En probeer dan een beetje afstand te nemen, maar tegelijk vind ik dat heel lastig. Er zijn ook zoveel kanalen waarmee je contact hebt met elkaar. We zien elkaar regelmatig en zo niet dan spreken we elkaar vaak op whats app, facebook, instagram, telefonisch enz.
Ik probeer wat meer los te komen, maar het is zo verrekte lastig.
Ik sta op de lijst voor systeemtherapie en moest vanderweek alvast wat vragenlijst invullen over welke schema's bij mij spelen. Eentje die het meeste speelt is verstrengeling / kluwen.
"Dit schema verwijst naar een patroon waarbij je teveel emotionele betrokkenheid ervaart bij anderen, meestal is dat dan bij de ouders en/of de romantische partners. Het kan ook dat betrokkene te weinig individuele identiteit of innerlijke richting (sturing) heeft, waardoor er een gevoel van leegte of verwarring of onhandigheid of doelloosheid komt. Dit schema wordt veroorzaakt door ouders die erg controllerend zijn, of misbruikend, of overbeschermend, of overbezorgd zodat het kind ontmoedigd wordt in het ontwikkelen van een apart gevoel van eigenwaarde."
Dit speelt dus (helaas) nog steeds. De laatste dagen heb ik er ook weer veel "last" van. En probeer dan een beetje afstand te nemen, maar tegelijk vind ik dat heel lastig. Er zijn ook zoveel kanalen waarmee je contact hebt met elkaar. We zien elkaar regelmatig en zo niet dan spreken we elkaar vaak op whats app, facebook, instagram, telefonisch enz.
Ik probeer wat meer los te komen, maar het is zo verrekte lastig.
woensdag 7 maart 2018 om 16:20
Wie neemt initiatief tot contact?.
Ik zou zelf minder actief zijn op social media, of je moeder/vader bevorderen tot 'kennissen', zodat ze wat minder kunnen zien op fb en zo.
Je voelt je nu kwetsbaar en veel contact over onbenulligheden waarbij je het gevoel hebt regelmatig onderuitgeschoffeld te worden lijkt me niet bevorderlijk voor jouw welzijn.
Desnoods kondig je het van te voren aan dat je media luwte in acht neemt.
Ik zou zelf minder actief zijn op social media, of je moeder/vader bevorderen tot 'kennissen', zodat ze wat minder kunnen zien op fb en zo.
Je voelt je nu kwetsbaar en veel contact over onbenulligheden waarbij je het gevoel hebt regelmatig onderuitgeschoffeld te worden lijkt me niet bevorderlijk voor jouw welzijn.
Desnoods kondig je het van te voren aan dat je media luwte in acht neemt.