Relaties
alle pijlers
Loskomen blijft lastig
donderdag 9 november 2017 om 16:23
Ik ben de afgelopen jaren druk bezig om te proberen dat mijn ouders me meer als volwassene gaan behandelen ipv als kind. Ik ben dmv therapie erachter gekomen dat ik zelf soms ook mezelf niet volwassen opstelde en hen te vaak om hun mening vroeg. Dus dat doe ik nu eigenlijk al niet meer. Toch blijven ze me bij vlagen als een kind behandelen.
Vandaag was het ook weer raak: ik zei dat ik vanavond pizza ging eten en kreeg een hele preek dat het niet gezond was en dat ons zoontje 'nooit iets gezonds' zou eten. Terwijl wij, in tegenstelling tot mijn zus bijvoorbeeld, degene zijn die eigenlijk praktisch alles zelf maken ipv uit een pakje of zakje. Alleen ben ik geen fan van aardappels en eten wij dus vaker rijst of pasta. maargoed, dat doet er ook niet toe. Maar toch word er op mijn gezin veel vaker commentaar geleverd dan op mijn zus.
Ik heb dus mijn ouders dit keer laten merken dat ik dit niet fijn vond. Ik heb de boodschap echt bij mezelf gehouden: "ik merk dat ik me er niet prettig bij voel als ik word aangesproken op wat ik ga koken. Ik denk dat we voldoende aandacht besteden aan gezond eten en ik voel me nu terecht gewezen als een klein kind." Mijn moeder begon direct te huilen en voelde zich zwaar aangevallen en het liep op een heel drama uit. en triggerde bij mij direct weer een schuldgevoel.
Ik word er zo ongelofelijk moedeloos van dat dit elke keer zo gaat. Contact verbreken wil ik niet, daarvoor hou ik teveel van ze. Maar ik wil gewoon dat ze stoppen met zo kritisch doen óf dat ze ook eens leren om dan ook zelf te incasseren.
Tegelijk besef ik me ook wel dat ik alleen mijn eigen gedrag kan aanpassen, maar ik ben het gewoon ff zó zat.
Ben ik nou echt zo'n slecht mens dat ik aangeef dat ik wil dat ze me niet constant zo bekritiseren?! 
Vandaag was het ook weer raak: ik zei dat ik vanavond pizza ging eten en kreeg een hele preek dat het niet gezond was en dat ons zoontje 'nooit iets gezonds' zou eten. Terwijl wij, in tegenstelling tot mijn zus bijvoorbeeld, degene zijn die eigenlijk praktisch alles zelf maken ipv uit een pakje of zakje. Alleen ben ik geen fan van aardappels en eten wij dus vaker rijst of pasta. maargoed, dat doet er ook niet toe. Maar toch word er op mijn gezin veel vaker commentaar geleverd dan op mijn zus.
Ik heb dus mijn ouders dit keer laten merken dat ik dit niet fijn vond. Ik heb de boodschap echt bij mezelf gehouden: "ik merk dat ik me er niet prettig bij voel als ik word aangesproken op wat ik ga koken. Ik denk dat we voldoende aandacht besteden aan gezond eten en ik voel me nu terecht gewezen als een klein kind." Mijn moeder begon direct te huilen en voelde zich zwaar aangevallen en het liep op een heel drama uit. en triggerde bij mij direct weer een schuldgevoel.
Ik word er zo ongelofelijk moedeloos van dat dit elke keer zo gaat. Contact verbreken wil ik niet, daarvoor hou ik teveel van ze. Maar ik wil gewoon dat ze stoppen met zo kritisch doen óf dat ze ook eens leren om dan ook zelf te incasseren.
Tegelijk besef ik me ook wel dat ik alleen mijn eigen gedrag kan aanpassen, maar ik ben het gewoon ff zó zat.
Ben ik nou echt zo'n slecht mens dat ik aangeef dat ik wil dat ze me niet constant zo bekritiseren?!
woensdag 7 maart 2018 om 17:04
Het is verschillend wie contact neemt. We hebben een gezins-app waar ook mijn zusje in zit, daar komt het contact meestal vanuit mij (foto's / grappige uitspraken van mijn zoontje doorsturen).
Verder is het denk ik redelijk 50/50.
Ik probeer nu mijn aandeel te verminderen maar merk wel dat ik vaak denk "even mijn moeder appen". Probeer dat dan nu juist bewust niet te doen. Maar dat maakt me dan JUIST heel bewust dat het echt een (slechte) gewoonte is om zo vaak contact op te nemen
Verder is het denk ik redelijk 50/50.
Ik probeer nu mijn aandeel te verminderen maar merk wel dat ik vaak denk "even mijn moeder appen". Probeer dat dan nu juist bewust niet te doen. Maar dat maakt me dan JUIST heel bewust dat het echt een (slechte) gewoonte is om zo vaak contact op te nemen