Relaties
alle pijlers
Loslaten, maar hoe?
woensdag 6 april 2011 om 20:16
Het lukt me maar niet om iemand los te laten. Ik voel zoveel haat en het vreet me eigenlijk langzaam op. Voel me totaal niet happy, heb het idee dat het allemaal geen zin meer heeft, huil snel. Ik weet dat hij het niet waard is, hij liegt en manipuleert, maar ondanks dat lukt het me niet om het los te laten. Constant denk ik eraan... ik word er echt helemaal gek van. Ik probeer echt vanalles om me gelukkiger te voelen, verberg mijn verdriet, ik sport, dans, doe leuke dingen. Maar het zeurende verdrietige gevoel blijft. Ik ben nu 26 en heb nooit een vriend gehad. Wel een beetje gescharreld, maar dat liep ook allemaal mis waardoor mijn zelfvertrouwen compleet weg was. Zo hard gewerkt om dat weer op te krikken, en het ging zo goed, kom ik weer de verkeerde tegen 
en ondanks dat ik ook veel geleerd heb van al die tegenslagen, wil ik zoooooooooo ontzettend graag een keer een leuk lief vriendje. Hoe word ik weer happy met het single zijn? En hoe leer ik alle woede los te laten? Iemand tips?
en ondanks dat ik ook veel geleerd heb van al die tegenslagen, wil ik zoooooooooo ontzettend graag een keer een leuk lief vriendje. Hoe word ik weer happy met het single zijn? En hoe leer ik alle woede los te laten? Iemand tips?
woensdag 6 april 2011 om 20:20
woensdag 6 april 2011 om 20:30
woensdag 6 april 2011 om 20:36
Denk je echt dat je op de 40ste zit weg te vegeteren als je geen man hebt?
Mijn god, dat betekent dus dat je jezelf niet kunt vermaken.
Dat je andere mensen nodig hebt om jouw leven compleet te maken?
Geloof me, ik ben jaren alleen geweest
En ja, in den beginne vond ik dat dus ook 3x niets
Maar later vond ik het heerlijk
Sinds een half jaar heb ik (37) weer een relatie
Heerlijk, maar ik kan niet zeggen dat ik die jaren alleen thuis heb weg zitten teren.
Mijn god, dat betekent dus dat je jezelf niet kunt vermaken.
Dat je andere mensen nodig hebt om jouw leven compleet te maken?
Geloof me, ik ben jaren alleen geweest
En ja, in den beginne vond ik dat dus ook 3x niets
Maar later vond ik het heerlijk
Sinds een half jaar heb ik (37) weer een relatie
Heerlijk, maar ik kan niet zeggen dat ik die jaren alleen thuis heb weg zitten teren.
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 6 april 2011 om 20:38
Waar komt die haat vandaan, misschien kan je daar wat meer over vertellen? Mbt het hebben van haat gevoelens en iemand opperde dat het wraak topic interessant is, weet niet of je daar wat aan gaat hebben. Allereerst je bent 26 dus ga niet wanhopen je bent harstikke jong en je hebt je hele leven nog voor je, ten tweede haatgevoelens hoe menselijk ook brengen je niet verder, klinkt beetje zweverig wellicht maar het het hebben van haatgevoelens staat gelijk aan negatieve energie en is dat dit allemaal wel waard. Je geeft aan dat je iemand tegengekomen bent die liegt en manipuleert, ga bij jezelf te rade of je echt met zo iemand een relatie zou willen hebben en denk je niet dat je je teveel richt op het hebben van een relatie ook al liegt en manipuleert deze persoon? Probeer het los te laten, je klinkt een beetje alsof je wanhopig een vriendje wilt en als je er zo in staat gaat het meestal niet lukken. Nogmaals je bent 26, dat je nog nooit een vriendje hebt gehad is niet iets om je voor te schamen, blijf trouw aan jezelf en wat jij zoekt in iemand, heb vertrouwen en leef ondertussen je leven en probeer gelukkig te zijn met alle andere dingen. Makkelijk gezegd maar is wel de kern van alles.
woensdag 6 april 2011 om 20:40
woensdag 6 april 2011 om 20:48
Oh, lees nu net dat je 26 (!) bent. Joh, zat tijd om leuke dingen te gaan doen... daar hoef je echt geen man en/of kinderen voor te hebben. De leukste dingen (sorry manlief en kinderen) kun je juist doen in de tijd dat je nog ongebonden bent, want je hoeft niet eerst te overleggen/agenda's naast elkaar te leggen.
Werk eerst aan je zelfvertrouwen en geef speciale aandacht aan jezelf (door bijvoorbeeld allemaal leuke dingen te ondernemen, te gaan reizen, etc.). Pas als je lekker in je vel zit, dan pas aan relaties denken en dan kom je meestal wel een beter exemplaar tegen...
Snap wel dat het loslaten van die negatieve gevoelens moeilijk is. Schrijf het anders van je af en verscheur daarna ritueel de tekst. Verder ook eens met cappi
Werk eerst aan je zelfvertrouwen en geef speciale aandacht aan jezelf (door bijvoorbeeld allemaal leuke dingen te ondernemen, te gaan reizen, etc.). Pas als je lekker in je vel zit, dan pas aan relaties denken en dan kom je meestal wel een beter exemplaar tegen...
Snap wel dat het loslaten van die negatieve gevoelens moeilijk is. Schrijf het anders van je af en verscheur daarna ritueel de tekst. Verder ook eens met cappi
woensdag 6 april 2011 om 22:26
quote:cestmoi schreef op 06 april 2011 @ 20:16:
Ik probeer echt vanalles om me gelukkiger te voelen, verberg mijn verdriet, ik sport, dans, doe leuke dingen. Maar het zeurende verdrietige gevoel blijft.Het zeurende verdrietige gevoel blijft wanneer je het verbergt, dat begrijp je toch wel? Je zal echt door het verdriet heen moeten, het voelen, huilen, snikken en snotteren, het je zielig voelen, het hoort er bij. Hierna gaat het vast een stuk beter met je verdriet maar ws. heb je een paar fikse huilbuien nodig.
Ik probeer echt vanalles om me gelukkiger te voelen, verberg mijn verdriet, ik sport, dans, doe leuke dingen. Maar het zeurende verdrietige gevoel blijft.Het zeurende verdrietige gevoel blijft wanneer je het verbergt, dat begrijp je toch wel? Je zal echt door het verdriet heen moeten, het voelen, huilen, snikken en snotteren, het je zielig voelen, het hoort er bij. Hierna gaat het vast een stuk beter met je verdriet maar ws. heb je een paar fikse huilbuien nodig.
woensdag 6 april 2011 om 22:34
Ik begrijp het niet helemaal. Je hebt nooit een vriend gehad en toch is er iemand die je manipuleert etc. Maar je hebt nooit een relatie gehad met hem?
Misschien kun je proberen nieuwe mensen om je heen te verzamelen (vrienden maken klinkt een beetje suf) waardoor alles er weer wat zonniger uit ziet. Die vrienden blijven namelijk, terwijl mannen soms komen en gaan en je best eens kunnen teleurstellen (wat niet hoeft maar wel kan).
Als je een fijne vriendenkring hebt sta je wat steviger en komen evt tegenvallers in de liefde minder hard aan.
Misschien kun je proberen nieuwe mensen om je heen te verzamelen (vrienden maken klinkt een beetje suf) waardoor alles er weer wat zonniger uit ziet. Die vrienden blijven namelijk, terwijl mannen soms komen en gaan en je best eens kunnen teleurstellen (wat niet hoeft maar wel kan).
Als je een fijne vriendenkring hebt sta je wat steviger en komen evt tegenvallers in de liefde minder hard aan.
woensdag 6 april 2011 om 22:51
Het gebeurd dat sommige vrouwen iedere keer op een zelfde type man (dominant, manipulerend, geweldadig in een of andere vorm, etc.) vallen. Dat heeft heel vaak te maken met een hang naar zekerheid, geborgenheid die ze denken te vinden in een sterke man. Aan jezelf werken is het enige wat deze vrouwen kunnen doen (er voor zorgen zelfverzekerder te worden, meer eigenwaarde te ontwikkelen, etc).
Het gaat mij te ver om te zeggen dat dit voor jou geldt maar het kan geen kwaad om je er bewust van te zijn dat jij mss om bepaalde redenen op bepaalde types valt.
Het gaat mij te ver om te zeggen dat dit voor jou geldt maar het kan geen kwaad om je er bewust van te zijn dat jij mss om bepaalde redenen op bepaalde types valt.
woensdag 6 april 2011 om 23:22
quote:Summerdance schreef op 06 april 2011 @ 20:36:
Sinds een half jaar heb ik (37) weer een relatie
.
off topic: ben jij 37?! Ik word nu een beetje moe van mijn inschattingsvermogen hier op het forum.. Ik dacht dat je 25 ofzo was...En blond, maat 38 (zowel schoen als kleding). Ik blijf dit ook gewoon denken.
On topic:
Ik herken je angst wel, maar door daar de hele tijd mee bezig te zijn, ga je sowieso niet een man ''vinden'. Je doet het hardstikke goed met afleiding zoeken, en proberen je leventje te leiden. Blijf dat doen, werk aan je zelfvertrouwen, en dan komt er vast ook bij jou iemand leuks op je pad.
Sinds een half jaar heb ik (37) weer een relatie
.
off topic: ben jij 37?! Ik word nu een beetje moe van mijn inschattingsvermogen hier op het forum.. Ik dacht dat je 25 ofzo was...En blond, maat 38 (zowel schoen als kleding). Ik blijf dit ook gewoon denken.
On topic:
Ik herken je angst wel, maar door daar de hele tijd mee bezig te zijn, ga je sowieso niet een man ''vinden'. Je doet het hardstikke goed met afleiding zoeken, en proberen je leventje te leiden. Blijf dat doen, werk aan je zelfvertrouwen, en dan komt er vast ook bij jou iemand leuks op je pad.
donderdag 7 april 2011 om 17:57
quote:_yellowlove_ schreef op 06 april 2011 @ 23:22:
off topic: ben jij 37?! Ik word nu een beetje moe van mijn inschattingsvermogen hier op het forum.. Ik dacht dat je 25 ofzo was...En blond, maat 38 (zowel schoen als kleding). Ik blijf dit ook gewoon denken.
25??? maat 38, check! (maar dan alleen mijn kledingmaat)
schoenmaat 40, lengte 1.78, en inderdaad...blond!
off topic: ben jij 37?! Ik word nu een beetje moe van mijn inschattingsvermogen hier op het forum.. Ik dacht dat je 25 ofzo was...En blond, maat 38 (zowel schoen als kleding). Ik blijf dit ook gewoon denken.
25??? maat 38, check! (maar dan alleen mijn kledingmaat)
schoenmaat 40, lengte 1.78, en inderdaad...blond!
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 8 april 2011 om 17:54
Beetje late reactie (geen internet).
Het probleem is op zich niet zo zeer dat ik geen vriendinnen/vrienden heb (heb er eigenlijk best veel) en ik doe ook veel leuke dingen, maar ik heb moeite om er van te genieten.
Mijn zelfvertrouwen gaat over het algemeen genomen ook wel in een stijgende lijn (bepaalde negatieve gedachtes heb ik niet meer). Ik heb geen contact meer met hem. Het probleem is alleen dat we gemeenschappelijke vrienden hebben, die gaan allemaal leuke dingen doen, waar ik nu niet meer bij kan/wil zijn. Maar dat geeft me een heel dubbel gevoel, ik mis het.
Ik hoop echt dat ik nu gewoon even door het verdriet heen moet. Overigens laat ik geen 1 man meer toe. Niet dat ik ongezellig ben tegen alle mannen die ik tegenkom, maar ben wel heel wantrouwend.
Pfff ik kan me op zich best wel goed alleen vermaken (ben ook alleen op vakantie geweest en onderneem dingen alleen), maar ik hou ook wel heel erg veel van gezelligheid en mensen om me heen.
Het probleem is op zich niet zo zeer dat ik geen vriendinnen/vrienden heb (heb er eigenlijk best veel) en ik doe ook veel leuke dingen, maar ik heb moeite om er van te genieten.
Mijn zelfvertrouwen gaat over het algemeen genomen ook wel in een stijgende lijn (bepaalde negatieve gedachtes heb ik niet meer). Ik heb geen contact meer met hem. Het probleem is alleen dat we gemeenschappelijke vrienden hebben, die gaan allemaal leuke dingen doen, waar ik nu niet meer bij kan/wil zijn. Maar dat geeft me een heel dubbel gevoel, ik mis het.
Ik hoop echt dat ik nu gewoon even door het verdriet heen moet. Overigens laat ik geen 1 man meer toe. Niet dat ik ongezellig ben tegen alle mannen die ik tegenkom, maar ben wel heel wantrouwend.
Pfff ik kan me op zich best wel goed alleen vermaken (ben ook alleen op vakantie geweest en onderneem dingen alleen), maar ik hou ook wel heel erg veel van gezelligheid en mensen om me heen.
vrijdag 8 april 2011 om 22:26
cestmoi, ik herken het je gevoelens verbergen. Je WILT je niet rot voelen. Je verstand praat op je in (excuus als dit erg ziek klinkt maar zo ervaar ik het), dat het leven dooooooooor gaat en moet gaan. Dat klinkt als volgt: "laat je niet zo kennen Misia, je kunt wel beter krijgen. Kop op, meid, laat je hoofd niet hangen om een vent! Rug rechten. Andere, LEUKE dingen doen. Anderen niet weeeeer hetzelfde rotverhaal op de mouw spelden, ze kunnen je wel uitk*tsen ondertussen"...etc.
Nou dit hoeft niet jouw innerlijke monoloog te zijn. Hoop het niet voor je, maar uit je openingspost proef ik wel een enorme strengheid voor jezelf. Je wilt jezelf back on track hebben, en dat is prima, maar geef je gevoelens, die armzalig kreupel zij af en toe, de kans je bij te benen. Zoals Amy zegt (vindt je posts vaak heel wijs & invoelend, by the way!!): huil als je moet huilen en laat jezelf troosten. Het is niet verkeerd om je kut te voelen als je bent gemanipuleerd door iemand waar je om gaf (begrijp niet helemaal of het je vriend was?). Naast hem raak je zo te horen ook een vriendengroep kwijt. Dat is hard. Kun je niet 1 of 2 vrienden in die groep apart van de groep benaderen en bij een kop thee praten over de situatie? Misschien willen ze wel dat je er juist bij bent, of kun je apart iets met een paar mensen uit de groep ondernemen (waar hij dus niet bij is). Nodig ze gewoon zelf uit om iets leuks te gaan doen? Dan weet je gelijk wie er voor je klaarstaat.
Veel sterkte en wees niet zo streng voor jezelf, sta jezelf toe te rouwen, dan zal die stijgende lijn waar je over schreef een rondje ver boven de wolken worden!!
Misia
Nou dit hoeft niet jouw innerlijke monoloog te zijn. Hoop het niet voor je, maar uit je openingspost proef ik wel een enorme strengheid voor jezelf. Je wilt jezelf back on track hebben, en dat is prima, maar geef je gevoelens, die armzalig kreupel zij af en toe, de kans je bij te benen. Zoals Amy zegt (vindt je posts vaak heel wijs & invoelend, by the way!!): huil als je moet huilen en laat jezelf troosten. Het is niet verkeerd om je kut te voelen als je bent gemanipuleerd door iemand waar je om gaf (begrijp niet helemaal of het je vriend was?). Naast hem raak je zo te horen ook een vriendengroep kwijt. Dat is hard. Kun je niet 1 of 2 vrienden in die groep apart van de groep benaderen en bij een kop thee praten over de situatie? Misschien willen ze wel dat je er juist bij bent, of kun je apart iets met een paar mensen uit de groep ondernemen (waar hij dus niet bij is). Nodig ze gewoon zelf uit om iets leuks te gaan doen? Dan weet je gelijk wie er voor je klaarstaat.
Veel sterkte en wees niet zo streng voor jezelf, sta jezelf toe te rouwen, dan zal die stijgende lijn waar je over schreef een rondje ver boven de wolken worden!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 8 april 2011 om 22:39
Ik ben ook het type alleen-eropuit. Altijd geweest. Tot vorig jaar bij een bepaalde situatie (alleen in PARIJS, de meest romantische stad....) de knop omging. Ik heb genoeg alleen gedaan. Ik weet dat ik t kan, en toen in Parijs dacht ik, nee: nu wil ik hier met mijn vent of een groepje vriendinnen zijn. Het was geen hartbrekend besef, maar een rustig besluit: ik ga meer mensen toelaten in mijn leven.
TO, de deur gaat van binnen open. Je hoeft het niet alleen te doen, je blijft ook niet "alleen achter". Ik denk dat als dat je angst is zoals je schrijft je voor jezelf eens een worstcasescenario kunt maken. STEL dat je inderdaad alleen blijft. Wat is alleen allereerst? Zonder man? Geen kinderen? Of vrienden?
Daarnaast, als je dat wat je graag wilt niet krijgt, wat zou er dan gebeuren? Wat zou je missen?
Zo heb ik me een beetje uit het isolement gepraat. Ik dacht, mijn leven is hoe dan ook fijn zoals het is, maar mocht ik niet met die baby op mijn buik en die krullebol van een vent naast me door Parijs struinen ooit, wat dan nog? Zou de hemel me op de kop vallen? Ben ik dan "verloren"? Zijn er dan geen mensen meer die van me houden, die mijn humor, openheid, of mijn ongeduld (ja ook de iets mindere kanten) waarderen?
Probeer je niet te laten meeslepen door angst, maar kijk wat er overblijft als je m volgt/erbij blijft!!
Ik weet niet of je hier iets aan hebt, met gevoelens is het HEEL persoonlijk. 80% van wat ik schrijf gaat over mij, en heeft weinig wellicht te maken met hoe jij het beleeft. Zoek uit hoe t voor jou is. Da s eigenlijk wat ik wil zeggen :0)
TO, de deur gaat van binnen open. Je hoeft het niet alleen te doen, je blijft ook niet "alleen achter". Ik denk dat als dat je angst is zoals je schrijft je voor jezelf eens een worstcasescenario kunt maken. STEL dat je inderdaad alleen blijft. Wat is alleen allereerst? Zonder man? Geen kinderen? Of vrienden?
Daarnaast, als je dat wat je graag wilt niet krijgt, wat zou er dan gebeuren? Wat zou je missen?
Zo heb ik me een beetje uit het isolement gepraat. Ik dacht, mijn leven is hoe dan ook fijn zoals het is, maar mocht ik niet met die baby op mijn buik en die krullebol van een vent naast me door Parijs struinen ooit, wat dan nog? Zou de hemel me op de kop vallen? Ben ik dan "verloren"? Zijn er dan geen mensen meer die van me houden, die mijn humor, openheid, of mijn ongeduld (ja ook de iets mindere kanten) waarderen?
Probeer je niet te laten meeslepen door angst, maar kijk wat er overblijft als je m volgt/erbij blijft!!
Ik weet niet of je hier iets aan hebt, met gevoelens is het HEEL persoonlijk. 80% van wat ik schrijf gaat over mij, en heeft weinig wellicht te maken met hoe jij het beleeft. Zoek uit hoe t voor jou is. Da s eigenlijk wat ik wil zeggen :0)
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 9 april 2011 om 11:36
quote:Summerdance schreef op 06 april 2011 @ 20:36:
Denk je echt dat je op de 40ste zit weg te vegeteren als je geen man hebt?
Mijn god, dat betekent dus dat je jezelf niet kunt vermaken.
Dat je andere mensen nodig hebt om jouw leven compleet te maken?
Geloof me, ik ben jaren alleen geweest
En ja, in den beginne vond ik dat dus ook 3x niets
Maar later vond ik het heerlijk
Sinds een half jaar heb ik (37) weer een relatie
Heerlijk, maar ik kan niet zeggen dat ik die jaren alleen thuis heb weg zitten teren.
Helemaal mee eens.
Ben 4 jaar alleen geweest tot anderhalf jaar geleden en alhoewel ik die tijd zeker gedacht heb dat het 'met zijn 2tjes leuker is', heb ik absoluut een fijne tijd met mezelf gehad!
Vind het vervelend dat TO kennelijk iemand anders nodig heeft om zich fijn te kunnen voelen en dat is niet goed hoor...
Denk je echt dat je op de 40ste zit weg te vegeteren als je geen man hebt?
Mijn god, dat betekent dus dat je jezelf niet kunt vermaken.
Dat je andere mensen nodig hebt om jouw leven compleet te maken?
Geloof me, ik ben jaren alleen geweest
En ja, in den beginne vond ik dat dus ook 3x niets
Maar later vond ik het heerlijk
Sinds een half jaar heb ik (37) weer een relatie
Heerlijk, maar ik kan niet zeggen dat ik die jaren alleen thuis heb weg zitten teren.
Helemaal mee eens.
Ben 4 jaar alleen geweest tot anderhalf jaar geleden en alhoewel ik die tijd zeker gedacht heb dat het 'met zijn 2tjes leuker is', heb ik absoluut een fijne tijd met mezelf gehad!
Vind het vervelend dat TO kennelijk iemand anders nodig heeft om zich fijn te kunnen voelen en dat is niet goed hoor...
