Mars en Venus

Waar beginnen...

Ben 38, en moeder van 3 kinderen (17-14-8), en woon na twee lange mislukte relaties voor het eerst in m'n leven alleen (met de kids wel te verstaan), nu bijna 2 jaar. 2 oudste wonen permanent bij mij, de jongste een week bij mij, en week bij haar papa.

Ik ben sinds m'n scheiding helemaal openbloeid, genoeg tijd voor de kids, ook tijd voor mezelf. Veel gedaan, veel meegemaakt, echt ons en mijn eigen ding gedaan.

Twee seksvriendjes gehad, en veel moeite gehad om de laatste los te laten, omdat ik meer wou, hij niet. Beide seksvriendjes waren het type man dat ik echt aantrekkelijk vind, uitstraling, man van de wereld, alles mooi op een rijtje. Mannen waar ik naar opkeek. Allebei ook stukje ouder dan ikzelf ben. Maar evengoed niet in staat tot een echte relatie, ook al waren ze allebei single. Het draaide echt puur om seks, en ik vond het goed, omdat ik toen vond dat ik nog liever die intimiteit had, dan helemaal niks... Maar goed...

Afgelopen vrijdag had ik vrijaf, en zou die avond naar een festival gaan. Ik had met een groepje vrienden afgesproken. Die morgen zat ik thuis nog te janken omdat ik echt graag weer een man wou die me graag ziet, die ook gewoon lief is. En kijk, diezelfde avond kom ik via m'n vrienden hém tegen, 3 jaar jonger (heb ik voordien nooit gewild, ik viel altijd op oudere mannen), uitstraling om u tegen te zeggen en hij week die hele avond geen meter van m'n zijde. Ik was heel erg gevleid, maar had ook meteen een gevoel van dit gaat echt wel snel. Ok, we hebben heel erg veel plezier gemaakt met de groep vrienden, we hadden allemaal wel wat gedronken enz. Na dat festival, en nog een kop thee bij één van de vrienden, wou hij mee naar mij thuis komen (m'n kids waren nog met vakantie), maar dat wou ik niet. Ik wou geen seks, omdat we gedronken hadden, en ik niet de volgende ochtend met spijt wou wakker worden. Die hele volgende dag kreeg ik nog smsjes van hem. Die avond is hij naar mij gekomen en is gebleven tot de dag daarna. Heerlijke tijd mee gehad, relatief weinig gepraat eigenlijk, des te meer geknuffeld en genoten van elkaars aanwezigheid. Ook wel een beetje blij dat hij weer de deur uit was. Zijn aanhankelijkheid had me wat overvallen. Elke dag daarna lieve smsjes gekregen.

En toch, het voelt zo vreemd aan.

Misschien omdat ik na twee lange mislukte relaties, en ook nog eens twee seksvriendjes, niet meer weet hoe het is om gewoon een lieve man bij me te hebben. Uiteindelijk weet ik er nog niet zoveel van. Hij is redelijk stil, en heeft naar mijn gevoel veel aandacht en liefde nodig. Klinkt misschien vreemd, maar staat echt zo'n beetje in contrast met hoe hij eruit ziet, groot, sterk, erg knap maar dus echt een klein hartje. Naar wat ik heb gehoord van vrienden, is hij nog niet erg lang uit een relatie met een vrouw die een stukje ouder is, en had hij daar al een tijdje een knipperlichtrelatie mee. Zij, 41, bleek erg agressief te zijn, viel hem letterlijk aan. Naar het schijnt laat ze hem nog altijd niet met rust.

We zouden gisteravond afspreken, maar hij had al langer een weekendje UK gepland, en moest uiteindelijk nog vanalles regelen en er vanmorgen heel vroeg uit. Hij vroeg om onze afspraak te verplaatsen naar komende maandag. Al wou ik hem wel zien, ik zei dat ik het begreep... Hij "bedankte me voor mijn begrip, lovely". Liet me daarna nog weten dat hij iemand wil die hem graag ziet.

Ik denk wellicht teveel na, maar ik breek me echt het hoofd over wat ik met hem moet aanvangen. Vooral omdat wij nog niet zo heel veel echt gepraat hebben.

Wat wil een man als hij, van een vrouw met 3 kinderen.. Na zijn relatie woont hij terug thuis bij z'n ouders. Zoekt hij daar een uitweg? Zijn aanhankelijkheid maakt me ook wel wat bang. Ben ik gewoon zelf te onzeker? Is hij zelf te onzeker na zijn relatie? Er flitst zoveel door m'n hoofd. Met mijn kids is het bovendien ook niet altijd makkelijk om zomaar snel even af te spreken. Hem direct introduceren bij mijn kids is niet hoe het hoort, en bij hem thuis gaat dat ook niet echt, aangezien hij nu terug thuis woont. Bah bah... Waarom moeten vrouwen altijd alles zo zitten analyseren? Waarom kunnen wij nu niet gewoon genieten van wat ons overkomt? Mijn gebeden van die vrijdagochtend werden als het ware verhoord, en dan ga ik weer over alles liggen piekeren. Komen wij echt van Venus, en zij van Mars?

Ik weet wel, ik kan niet anders dan afwachten en hem beter leren kennen, maar ik had nood aan klankbord.

quote:lolapop2 schreef op 13 augustus 2010 @ 09:32:

Ik zou zeggen: geniet eerst maar eens van de fijne tijd die jullie samen hebben. Wel zou ik, in de loop van de tijd, wat meer met hem willen praten over de belangrijke zaken in het leven en de dingen die jou bezig houden.

Je schrijft dat deze man veel aandacht en liefde nodig heeft, dat hij bij zijn ouders woont etc. Dit zijn zaken waar je je wel degelijk meer in moet verdiepen, want mijn ervaring (en ik realiseer me dat ik hiermee generaliseer) met mannen die veel aandacht nodig hebben, is dat ze in een relatie snel jaloers en bezitterig kunnen zijn en daar kan ik persoonlijk niet zo goed mee omgaan. Precies wat je zegt, of even erg: dat ik er een vierde kind bijneem

Ik vind wel dat je het heel verstandig aanpakt, o.a. door hem nog niet te snel kennis te laten maken met je kids.

Dus: geniet van hem en van jullie relatie maar probeer wel zo langzamerhand wat meer over hem, zijn (relatie)verleden en zijn beweegredenen te weten te komen.

Dat is het enige advies dat ik je kan geven.....Dankje voor je reactie. Hoop inderdaad volgende week meer duidelijkheid te krijgen.

quote:iones schreef op 13 augustus 2010 @ 13:09:

Ik denk dat de reden dat je alles probeert te analyseren is, dat je bang bent om voor onaangename verrassingen komt te staan. Je wilt gewoon niet op het verkeerde spoor worden gezet en bent bang om gebruikt te worden.



Ik denk dat je nu nog even gewoon alles op je af moet laten komen en zien wat er van komt. Want je kunt geen antwoorden afdwingen in een vroeg stadium. Wees allert zonder spoken te zien, dat is het enige dat ik je kan aanraden .Ben ik inderdaad bang voor, ik ben een gewone relatie al heel lang niet meer gewoon, ben daardoor ook erg op m'n eentje geworden, en zit denk ik ook met een vertekend beeld van hoe een man voor mij zou moeten zijn. Ben door de SV's ook zelf ingesteld geraakt op erg afhankelijke mannen, en laat dit er nu eentje zijn die helemaal anders is. Tijd zal inderdaad raad moeten brengen.

quote:elastiekje schreef op 13 augustus 2010 @ 13:21:

Denk ook dat je moet wennen aan het feit dat je nu een man bent tegengekomen die jou wel ziet zitten, voor méér dan seks (althans zo komt het over in je OP). Misschien ben je bang dat als je je gevoel toelaat je weer gekwetst wordt net als bij je twee SV's? Zou inderdaad een goed gesprek voeren bij terugkomst, en lekker van elkaar genieten. Zou niet al teveel afgaan op wat anderen zeggen, maar het bij die persoon zelf houdenZo is het. Al is een "gewone" man waar ik om zat te janken, nu hij er lijkt te zijn, lijkt het te mooi om waar te zijn. Gewoon blij zijn, lukt mij nog niet