Relaties
alle pijlers
Mijn dochter zit stuk......
maandag 8 november 2010 om 01:31
Ik weet niet meer wat ik voor haar kan doen, wat te zeggen, hoe iets aan te dragen, hoe tot haar door te dringen, het juiste te zeggen , het verkeerde te laten .
Mijn dochter zit stuk
Liefdesverdriet, burn out en een hoop oud zeer, en nieuw zeer door oude en nieuwe scheidingen.
Geen vertrouwen in zichzelf, in relatie's in ooit gelukkig kunnen zijn.
Zich niet open kunnen stellen.
Ik loop tegen haar muur op, en als ik dat al doe, dan is er niemand die het wel lukt.
Hopelijk een prof, ze krijgt hulp.
Maar avonden zit ik tot midden in de nacht op msn met een verdrietig meisje, zo zwaar op de hand.
Ze werkt zich kapot aan haar studie, stage, bijbaantje en slaapt amper .
Het breekt mijn hart, mijn kind is diep ongelukkig en kusje over is niet meer genoeg.
Ik weet het niet meer..
Wat kan ik doen, zeggen hoe kan ik haar helpen.
Ik maak mij zoveel zorgen om haar.
Ik denk dat ik mijn best doe, maar het is niet genoeg
Mijn dochter zit stuk
Liefdesverdriet, burn out en een hoop oud zeer, en nieuw zeer door oude en nieuwe scheidingen.
Geen vertrouwen in zichzelf, in relatie's in ooit gelukkig kunnen zijn.
Zich niet open kunnen stellen.
Ik loop tegen haar muur op, en als ik dat al doe, dan is er niemand die het wel lukt.
Hopelijk een prof, ze krijgt hulp.
Maar avonden zit ik tot midden in de nacht op msn met een verdrietig meisje, zo zwaar op de hand.
Ze werkt zich kapot aan haar studie, stage, bijbaantje en slaapt amper .
Het breekt mijn hart, mijn kind is diep ongelukkig en kusje over is niet meer genoeg.
Ik weet het niet meer..
Wat kan ik doen, zeggen hoe kan ik haar helpen.
Ik maak mij zoveel zorgen om haar.
Ik denk dat ik mijn best doe, maar het is niet genoeg
maandag 8 november 2010 om 11:05
maandag 8 november 2010 om 11:11
maandag 8 november 2010 om 11:22
Lieve Iry, wat een geweldige moeder ben jij voor haar! En wat heerlijk dat ze je opzoekt om haar ellende met je te delen.
Ik vind het super dat je hier op het forum zoekt naar manieren om haar nog beter te steunen.
Een paar no-no's (althans die gelden voor mij):
- ik ben allergisch voor als mijn moeder gaat vertellen hoeveel we op elkaar lijken, zeker in ons verdriet
- ik vind het erg naar als ik duidelijk kan merken hoe verdrietig zij van mijn verdriet wordt.
Maarja, ik ben ook een beetje weird...
Ik vind het super dat je hier op het forum zoekt naar manieren om haar nog beter te steunen.
Een paar no-no's (althans die gelden voor mij):
- ik ben allergisch voor als mijn moeder gaat vertellen hoeveel we op elkaar lijken, zeker in ons verdriet
- ik vind het erg naar als ik duidelijk kan merken hoe verdrietig zij van mijn verdriet wordt.
Maarja, ik ben ook een beetje weird...
maandag 8 november 2010 om 11:31
quote:elninjoo schreef op 08 november 2010 @ 10:59:
[...]
En haar vader kan niet tijdelijk meer betalen voor haar?Zou ik ook willen weten. Tenzij ze naar een prive instituut gaat vind ik het collegegeld betalen echt geen wereldbijdrage. Ik heb alles zelf moeten betalen en dat was echt, echt, echt heel zwaar. Een student verdient zo'n 7 euro per uur weet je.. dus voor een paar honderd euro per maand moet een student in verhouding heel veel werken.
[...]
En haar vader kan niet tijdelijk meer betalen voor haar?Zou ik ook willen weten. Tenzij ze naar een prive instituut gaat vind ik het collegegeld betalen echt geen wereldbijdrage. Ik heb alles zelf moeten betalen en dat was echt, echt, echt heel zwaar. Een student verdient zo'n 7 euro per uur weet je.. dus voor een paar honderd euro per maand moet een student in verhouding heel veel werken.
maandag 8 november 2010 om 12:09
maandag 8 november 2010 om 12:22
Iry,ik weet niet wat je dochter voor studie doet.. maar als ze op school en bij haar stage-begeleidster aangeeft hoe haar lichamelijke en geestelijke "toestand" is,zou er dan geen oplossing gevonden kunnen worden? is dit echt iets wat ze dit jaar moet doen,kan ze volgend jaar september niet weer met frisse moed opnieuw instromen? Ja,dan is het misschien een verloren jaar.. maar beter dat,dan dat ze straks door maar stug door te gaan en niet haar lichaam/hoofd te luisteren nog meer in moet leveren aan studie/werk/stage..
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
maandag 8 november 2010 om 13:13
Ik wilde hetzelfde zeggen als Lichtbron: misschien kan ze tijdelijk met haar studie/stage stoppen? Beter een tijdje langer over je studie doen dan er uiteindelijk aan onder door gaan. En als ze zo perfectionistisch is: misschien haalt ze uiteindelijk wel betere resultaten als ze zich beter voelt en minder druk is in haar hoofd.. Je zou het haar voor kunnen leggen.
En ik kan begrijpen dat het een vreselijk is dat je het gevoel hebt dat je niet doordringt tot je dochter, maar misschien lijkt dat alleen maar zo..
In de periode dat het mij even niet zo goed ging vond ik het fijn te merken dat mijn moeder er voor me was, maar ik werd er ook een beetje gek van dat ze me opeens 4x per dag ging bellen (normaal belden we veel minder). Ik voelde me daardoor nog meer het 'zielige' kind. Maar ja, dat is dus een beetje een moeilijke balans.. En ik vond het ook fijn als we het ook eens over andere dingen konden hebben dan mijn situatie en hoe slecht het ging, gewoon over dingen van mijn moeder en dagelijkse dingen waar je het eerder ook altijd over had.
Nou ja, veel sterkte iig en ik denk dat je al heel veel voor haar doet, waarschijnlijk meer dan je denkt.
En ik kan begrijpen dat het een vreselijk is dat je het gevoel hebt dat je niet doordringt tot je dochter, maar misschien lijkt dat alleen maar zo..
In de periode dat het mij even niet zo goed ging vond ik het fijn te merken dat mijn moeder er voor me was, maar ik werd er ook een beetje gek van dat ze me opeens 4x per dag ging bellen (normaal belden we veel minder). Ik voelde me daardoor nog meer het 'zielige' kind. Maar ja, dat is dus een beetje een moeilijke balans.. En ik vond het ook fijn als we het ook eens over andere dingen konden hebben dan mijn situatie en hoe slecht het ging, gewoon over dingen van mijn moeder en dagelijkse dingen waar je het eerder ook altijd over had.
Nou ja, veel sterkte iig en ik denk dat je al heel veel voor haar doet, waarschijnlijk meer dan je denkt.
maandag 8 november 2010 om 13:16
dinsdag 9 november 2010 om 02:27
quote:iry schreef op 08 november 2010 @ 10:01:
Misschien is tijdelijk wat meer lenen een idee, maar ze wil geloof ik haar baantje niet kwijtraken.
Ik wil ook heel veel, maar als ik moest kiezen zou ik toch liever mijn mentale gezondheid niet kwijtraken dan mijn baantje.
(Overigens vind ik dat studenten over het algemeen er best een baantje bij kunnen hebben. Maar als je zo in de knoop zit en het een keuze wordt, dan zou mijn eerste optie meer lenen zijn.)
Misschien is tijdelijk wat meer lenen een idee, maar ze wil geloof ik haar baantje niet kwijtraken.
Ik wil ook heel veel, maar als ik moest kiezen zou ik toch liever mijn mentale gezondheid niet kwijtraken dan mijn baantje.
(Overigens vind ik dat studenten over het algemeen er best een baantje bij kunnen hebben. Maar als je zo in de knoop zit en het een keuze wordt, dan zou mijn eerste optie meer lenen zijn.)
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
dinsdag 9 november 2010 om 07:05
Iry, wat naar voor jou en je dochter! (Mag ik ook even off topic zeggen dat ik je topic vreselijk mis, het viva forum is niks meer....)
Ik ben zelf docent aan het hbo onderwijs en zie dit heel vaak voorbij komen. Studenten van tegenwoordig krijgen zo veel voor de kiezen en moeten van zichzelf en omgeving heel veel en alles tegelijk. Elke situatie is anders, elk persoon ook. Wat bij de ene goed werkt, is bij de ander juist weer geen goed idee. Instinctmatig zou ik zeggen: kan ze haar studie niet even on hold zetten, even tot rust komen. Maar jij zegt zelf al: haar studie is haar houvast. Toch lijkt het me dat ze haar hoofd even leeg moet maken, ruimte maken om de afgelopen periode te verwerken. Extra zorgen over studie, baantje etc. kunnen nu net te veel zijn. En vaak is de weg er naar toe heel zwaar, maar als dan de beslissing eenmaal is genomen tot het stoppen met iets, volgt er opluchting, maar soms ook juist een nog groter zwart gat.
Als moeder kan je denk ik niet veel, behalve er voor haar zijn. Niet oordelen, alleen luisteren. Ze is formeel volwassen (al blijft ze altijd je kind) en moet zelf haar pad zien te vinden hierin. Je kan suggesties doen en mogelijke 'wegen' bespreken met haar, maar ze moet zelf kiezen. En volgens mij doe je dat al hartstikke goed Iry! Het is gewoon frustrerend, ik ken dat gevoel helemaal.
Ik ben zelf docent aan het hbo onderwijs en zie dit heel vaak voorbij komen. Studenten van tegenwoordig krijgen zo veel voor de kiezen en moeten van zichzelf en omgeving heel veel en alles tegelijk. Elke situatie is anders, elk persoon ook. Wat bij de ene goed werkt, is bij de ander juist weer geen goed idee. Instinctmatig zou ik zeggen: kan ze haar studie niet even on hold zetten, even tot rust komen. Maar jij zegt zelf al: haar studie is haar houvast. Toch lijkt het me dat ze haar hoofd even leeg moet maken, ruimte maken om de afgelopen periode te verwerken. Extra zorgen over studie, baantje etc. kunnen nu net te veel zijn. En vaak is de weg er naar toe heel zwaar, maar als dan de beslissing eenmaal is genomen tot het stoppen met iets, volgt er opluchting, maar soms ook juist een nog groter zwart gat.
Als moeder kan je denk ik niet veel, behalve er voor haar zijn. Niet oordelen, alleen luisteren. Ze is formeel volwassen (al blijft ze altijd je kind) en moet zelf haar pad zien te vinden hierin. Je kan suggesties doen en mogelijke 'wegen' bespreken met haar, maar ze moet zelf kiezen. En volgens mij doe je dat al hartstikke goed Iry! Het is gewoon frustrerend, ik ken dat gevoel helemaal.
dinsdag 9 november 2010 om 08:37
quote:iry schreef op 08 november 2010 @ 01:31:
Maar avonden zit ik tot midden in de nacht op msn met een verdrietig meisje, zo zwaar op de hand.
Ze werkt zich kapot aan haar studie, stage, bijbaantje en slaapt amper .
Ik lees je altijd graag iry en ik heb bewondering voor je doorzettingsvermogen dat je hebt voor het te lijf gaan van de problemen van jezelf en voor de mensen om je heen, maar.... Ik ben nogal een simpele boer, dus als ik dit lees denk ik, als 't kind nauwelijks slaapt, waarom ga je dan avonden lang met haar tot midden in de nacht msnnen?
Ik snap dat je er voor haar wilt zijn, maar ik vraag me af of dit voor haar en voor jou zo gezond is en iets bijdraagt of oplost.
Maar avonden zit ik tot midden in de nacht op msn met een verdrietig meisje, zo zwaar op de hand.
Ze werkt zich kapot aan haar studie, stage, bijbaantje en slaapt amper .
Ik lees je altijd graag iry en ik heb bewondering voor je doorzettingsvermogen dat je hebt voor het te lijf gaan van de problemen van jezelf en voor de mensen om je heen, maar.... Ik ben nogal een simpele boer, dus als ik dit lees denk ik, als 't kind nauwelijks slaapt, waarom ga je dan avonden lang met haar tot midden in de nacht msnnen?
Ik snap dat je er voor haar wilt zijn, maar ik vraag me af of dit voor haar en voor jou zo gezond is en iets bijdraagt of oplost.
dinsdag 9 november 2010 om 08:57
Dat leek mij ook een optie el, maar of ze dat zelf wil?
( pett, niet 4 ker per dag bellen dus, zal het niet doen )
Daff, ik vind het ook dat je soms geen keuze hebt, maarja ze maakt wel haar eigen keuze, kan enkel wat suggestie's in de groep gooien.
Woot,al msn ik niet met haar, ze is toch wakker( studie, kan niet slapen)
Maar je hebt wel gelijk, ik moet misschien een tijdsbestek met haar afspreken wanneer we via msn samen kunnen praten en ze daarna verder haar eigen verantwoordelijkheid draagt op tijd naar bed te gaan, maar dat we niet samen die tijd invullen met praten ( ofo? )
Iching,
Ze moeten idd ook veel, en dat an net te veel zijn als prive niet oke is.Maar ik geloof wel dat het echt haar houvast is en wellicht ook behoud van nuttig zijn als ze met haar studie bezig blijft.
ik baal ook dat mijn topic uit de lucht moest.
Volgende week heeft ze een gesprek, ik hoop dat ze daar verder de goede hulp krijgt.
( pett, niet 4 ker per dag bellen dus, zal het niet doen )
Daff, ik vind het ook dat je soms geen keuze hebt, maarja ze maakt wel haar eigen keuze, kan enkel wat suggestie's in de groep gooien.
Woot,al msn ik niet met haar, ze is toch wakker( studie, kan niet slapen)
Maar je hebt wel gelijk, ik moet misschien een tijdsbestek met haar afspreken wanneer we via msn samen kunnen praten en ze daarna verder haar eigen verantwoordelijkheid draagt op tijd naar bed te gaan, maar dat we niet samen die tijd invullen met praten ( ofo? )
Iching,
Ze moeten idd ook veel, en dat an net te veel zijn als prive niet oke is.Maar ik geloof wel dat het echt haar houvast is en wellicht ook behoud van nuttig zijn als ze met haar studie bezig blijft.
ik baal ook dat mijn topic uit de lucht moest.
Volgende week heeft ze een gesprek, ik hoop dat ze daar verder de goede hulp krijgt.
dinsdag 9 november 2010 om 08:59
dinsdag 9 november 2010 om 09:09
iry, het lijkt me gewoon niet zo goed om nog uren lang in de nacht door te malen over je problemen. Natuurlijk wil je er voor haar zijn, maar speaking for myself zou ik dat toch meer tot de dag en vroege avond beperken en zeker geen uren lang per dag over haar problemen. Dat vind ik toch echt meer iets voor de professionals. Jij kunt dingen bereiken bij je dochter die zij niet kunnen, maar andersom geldt dat ook.
Dat ze toch wakker is ook al msnnen jullie niet is haar verantwoordelijkheid, ik zou er alleen niet aan meewerken als ik jou was. 't Kind heeft gewoon haar rust nodig. En dat is dan je boodschap
Dat ze toch wakker is ook al msnnen jullie niet is haar verantwoordelijkheid, ik zou er alleen niet aan meewerken als ik jou was. 't Kind heeft gewoon haar rust nodig. En dat is dan je boodschap
dinsdag 9 november 2010 om 11:50
dinsdag 9 november 2010 om 14:13
Heb met tranen in m'n ogen dit topic gelezen en vind dat je al heel goed bezig bent Iry. Ben zelf geen moeder, maar de dochter in jouw verhaal en voor mij helpt het, zoals zovelen al aangaven, dat m'n moeder er gewoon voor me is. Ik snap dat dat makkelijker klinkt dan het is, maar haar aanhoren op de momenten dat zij daar behoefte aan heeft (ook al is het midden in de nacht) zou ik zeker blijven doen. Als ze je smst of je op msn wil komen en je doet dat niet betekent dat juist dat ze niet bij je terecht kan als ze zich rot voelt, dus zeker online gaan. En na een kwartiertje of half uurtje (nadat ze het ergste weer kwijt is) kun je dan aangeven dat ze beter lekker kan gaan slapen.
Verder herken ik het perfectionistische enorm en ik denk ook dat dat haar grote valkuil is. Ze wil alles doen en alles moet met 200% inzet gedaan worden en dat breekt haar op. Ze moet dus gaan leren (bij een psycholoog denk ik) dat niet alles zo perfect moet en dat ze bepaalde dingen of moet schrappen of op een lager pitje moet zetten. De studie kan bijv. best op een wat lager tempo lijkt me (daarmee is ze echt geen loser die het niet kan) maar dat moet ze wel zelf inzien. Want ze legt zichzelf die druk op, dus ze moet dat ook zelf leren loslaten. Dat kan jij niet voor haar doen.
Verder herken ik het perfectionistische enorm en ik denk ook dat dat haar grote valkuil is. Ze wil alles doen en alles moet met 200% inzet gedaan worden en dat breekt haar op. Ze moet dus gaan leren (bij een psycholoog denk ik) dat niet alles zo perfect moet en dat ze bepaalde dingen of moet schrappen of op een lager pitje moet zetten. De studie kan bijv. best op een wat lager tempo lijkt me (daarmee is ze echt geen loser die het niet kan) maar dat moet ze wel zelf inzien. Want ze legt zichzelf die druk op, dus ze moet dat ook zelf leren loslaten. Dat kan jij niet voor haar doen.
dinsdag 9 november 2010 om 14:31
Ik krijg een brok in mijn keel van je openingspost Iry, dus eerst een dikke .
Heb nog niet alles gelezen maar ik ben een dochter die in de knoop zit. En als ik lees wat je schrijft probeer ik me voor te stellen hoe mijn moeder zich dan soms voelt.
Af en toe zit ze gewoon naar me te kijken en ik heb geen idee wat ze denkt.
Ze geeft tips, adviezen, duwtjes in de rug.. En dat is allemaal heel erg fijn maar het liefst heb ik een moeder die tegen me zegt "huil maar, en krijs maar als je dat nodig hebt".
Maar dat is natuurlijk mijn beleving en ik weet niet hoe je dochter in elkaar steekt. Ik ben heel blij dat mijn moeder haar deur altijd open heeft staan, hoe erg ik er soms ook aan toe ben. (eetstoornis, depressie, en nog wat andere zaken)
Begrip en open blijven staan is denk ik 'The keyword'
Heb nog niet alles gelezen maar ik ben een dochter die in de knoop zit. En als ik lees wat je schrijft probeer ik me voor te stellen hoe mijn moeder zich dan soms voelt.
Af en toe zit ze gewoon naar me te kijken en ik heb geen idee wat ze denkt.
Ze geeft tips, adviezen, duwtjes in de rug.. En dat is allemaal heel erg fijn maar het liefst heb ik een moeder die tegen me zegt "huil maar, en krijs maar als je dat nodig hebt".
Maar dat is natuurlijk mijn beleving en ik weet niet hoe je dochter in elkaar steekt. Ik ben heel blij dat mijn moeder haar deur altijd open heeft staan, hoe erg ik er soms ook aan toe ben. (eetstoornis, depressie, en nog wat andere zaken)
Begrip en open blijven staan is denk ik 'The keyword'
dinsdag 9 november 2010 om 15:07
Oh, en soms komt ze ook met oplossingen die dan heel dwingend op me overkomen. Ik zeg dan ook steeds dat ze niks voor me kan doen. Gewoon een knuffel en me laten zoals ik nu ben denk ik dan. Mijn moeder is een heel krachtige vrouw en ik heb zelf ook zeker wat van haar overgenomen. Mijn vader is een type met veel depressie's en daar heb ik ook veel van. Nu zit ik in een periode waarin ik het best moelijk heb. Mijn relatie is net over, ik woon weer thuis en ben depressief en heb een eetstoornis. (Gelukkig ook therapie)
Extreem veel liefdesverdriet en soms wil ik gewoon niet praten. Terwijl ik wel zeker weet dat mijn ouders er zijn. Ik vind het fijn dat ik gewoon huilend op de bank mag zitten en dat er niet teveel gepraat wordt.
Extreem veel liefdesverdriet en soms wil ik gewoon niet praten. Terwijl ik wel zeker weet dat mijn ouders er zijn. Ik vind het fijn dat ik gewoon huilend op de bank mag zitten en dat er niet teveel gepraat wordt.
dinsdag 9 november 2010 om 16:08
Ten eerste een voor de dochters die hier schrijven .
Het is gewoon lastig als moeder( tegelijk begrijp ik ook mijn moeder, want ik ben een moeder EN met tijd en wijlen de dochter ),
Als ik uit mijzelf spreek, je wil maar 1 ding, je kind gelukkig zien en trots op zichzelf.Vele malen belangrijker dan dat ik dat ben( wat mij alsnog gelukkkig zou maken, hoe shit alles ook is)
Maar je kan geen controle over het geluk van je kinderen uitoefenen na een bepaalde leeftijd.Je kan van invloed zijn, maar grip? nee dat heb je niet.
Ik weet ook dat het beter werkt als ze op eigen kracht uit het dal komt, ik kan slechts haar toejuichen.
De balans vinden is gewoon lastig tussen er zijn en niet op haar huid zitten.
Toch blijf ik een onbestemd gevoel hebben dat ze zich te vaak alleen zal voelen.
Zij zit daar, ik zit hier.
En ja, ik kan 4 keer per dag bellen , ik kan nachten msnen maar de enige steun die ik via die kanalen kan geven is praten.
En ik weet soms wil je dat gewoon niet, soms heb je ook niets te zeggen.
Liever had ik haar dicht bij mij, want dan kon de steun ook uit een kopje thee bestaan, een dekentje, een dvd, of beetje keten samen, een knuffel geven.
Fijn om deze feedback te krijgen.
Inmiddels is duidelijk dat ze ook kampt met bloedarmoede en B12 tekort.
Ze is gewoon moe.. lichamelijk en geestelijk.
Wat heb ik het met haar te doen
Het is gewoon lastig als moeder( tegelijk begrijp ik ook mijn moeder, want ik ben een moeder EN met tijd en wijlen de dochter ),
Als ik uit mijzelf spreek, je wil maar 1 ding, je kind gelukkig zien en trots op zichzelf.Vele malen belangrijker dan dat ik dat ben( wat mij alsnog gelukkkig zou maken, hoe shit alles ook is)
Maar je kan geen controle over het geluk van je kinderen uitoefenen na een bepaalde leeftijd.Je kan van invloed zijn, maar grip? nee dat heb je niet.
Ik weet ook dat het beter werkt als ze op eigen kracht uit het dal komt, ik kan slechts haar toejuichen.
De balans vinden is gewoon lastig tussen er zijn en niet op haar huid zitten.
Toch blijf ik een onbestemd gevoel hebben dat ze zich te vaak alleen zal voelen.
Zij zit daar, ik zit hier.
En ja, ik kan 4 keer per dag bellen , ik kan nachten msnen maar de enige steun die ik via die kanalen kan geven is praten.
En ik weet soms wil je dat gewoon niet, soms heb je ook niets te zeggen.
Liever had ik haar dicht bij mij, want dan kon de steun ook uit een kopje thee bestaan, een dekentje, een dvd, of beetje keten samen, een knuffel geven.
Fijn om deze feedback te krijgen.
Inmiddels is duidelijk dat ze ook kampt met bloedarmoede en B12 tekort.
Ze is gewoon moe.. lichamelijk en geestelijk.
Wat heb ik het met haar te doen