Relaties
alle pijlers
Mijn dochter zit stuk......
maandag 8 november 2010 om 01:31
Ik weet niet meer wat ik voor haar kan doen, wat te zeggen, hoe iets aan te dragen, hoe tot haar door te dringen, het juiste te zeggen , het verkeerde te laten .
Mijn dochter zit stuk
Liefdesverdriet, burn out en een hoop oud zeer, en nieuw zeer door oude en nieuwe scheidingen.
Geen vertrouwen in zichzelf, in relatie's in ooit gelukkig kunnen zijn.
Zich niet open kunnen stellen.
Ik loop tegen haar muur op, en als ik dat al doe, dan is er niemand die het wel lukt.
Hopelijk een prof, ze krijgt hulp.
Maar avonden zit ik tot midden in de nacht op msn met een verdrietig meisje, zo zwaar op de hand.
Ze werkt zich kapot aan haar studie, stage, bijbaantje en slaapt amper .
Het breekt mijn hart, mijn kind is diep ongelukkig en kusje over is niet meer genoeg.
Ik weet het niet meer..
Wat kan ik doen, zeggen hoe kan ik haar helpen.
Ik maak mij zoveel zorgen om haar.
Ik denk dat ik mijn best doe, maar het is niet genoeg
Mijn dochter zit stuk
Liefdesverdriet, burn out en een hoop oud zeer, en nieuw zeer door oude en nieuwe scheidingen.
Geen vertrouwen in zichzelf, in relatie's in ooit gelukkig kunnen zijn.
Zich niet open kunnen stellen.
Ik loop tegen haar muur op, en als ik dat al doe, dan is er niemand die het wel lukt.
Hopelijk een prof, ze krijgt hulp.
Maar avonden zit ik tot midden in de nacht op msn met een verdrietig meisje, zo zwaar op de hand.
Ze werkt zich kapot aan haar studie, stage, bijbaantje en slaapt amper .
Het breekt mijn hart, mijn kind is diep ongelukkig en kusje over is niet meer genoeg.
Ik weet het niet meer..
Wat kan ik doen, zeggen hoe kan ik haar helpen.
Ik maak mij zoveel zorgen om haar.
Ik denk dat ik mijn best doe, maar het is niet genoeg
maandag 8 november 2010 om 02:35
Ik heb zelf ook weinig vertrouwen in de hulpverlenerswereld.
Ik ben eind juni geloof ik naar de huisarts gegaan, nou, het is nu november en ik ben eigenlijk nog geen klap verder.
Een keer in de twee weken heb ik een afspraak, wat schiet dat nou op!
Maar sowieso, je moet het nog altijd zelf doen, en als je daar niet gemotiveerd voor bent, of je wíl het gewoon niet, tja, dan werkt het ook niet, ook al heb je 10 psychologen.
Ik ben eind juni geloof ik naar de huisarts gegaan, nou, het is nu november en ik ben eigenlijk nog geen klap verder.
Een keer in de twee weken heb ik een afspraak, wat schiet dat nou op!
Maar sowieso, je moet het nog altijd zelf doen, en als je daar niet gemotiveerd voor bent, of je wíl het gewoon niet, tja, dan werkt het ook niet, ook al heb je 10 psychologen.
maandag 8 november 2010 om 02:38
Ik wil haar dan ook beschermen tegen te veel energie verspillen in niet de juiste persoon voor je neus krijgen.
Het heeft mij jaren gekost en die laat ik haar niet van haar afpakken, ze is nog jong... de wereld moet verdorie aan haar voeten liggen.En niet pas over een zodanige tijd dat je het niet meer zo nodig hoeft.
thanks so far... ga mijn bed opzoeken. Zie dat ik enorm veel typfouten maak en alleen maar aan het verbeteren ben tijdens het schrijven, tijd om te gaan slapen even.
Morgen weer vroeg op om frummel naar school te brengen.
Het andere zorgen kind .
Daar loop ik weer mee bij de stichting KIES
Djeez wat krijgen mijn kids het voor hun kiezen.
Het heeft mij jaren gekost en die laat ik haar niet van haar afpakken, ze is nog jong... de wereld moet verdorie aan haar voeten liggen.En niet pas over een zodanige tijd dat je het niet meer zo nodig hoeft.
thanks so far... ga mijn bed opzoeken. Zie dat ik enorm veel typfouten maak en alleen maar aan het verbeteren ben tijdens het schrijven, tijd om te gaan slapen even.
Morgen weer vroeg op om frummel naar school te brengen.
Het andere zorgen kind .
Daar loop ik weer mee bij de stichting KIES
Djeez wat krijgen mijn kids het voor hun kiezen.
maandag 8 november 2010 om 02:43
Je moet idd gemotiveerd zijn, maar als je de stap zet naar therapie dan doe je dat natuurlijk niet zomaar. En een goede psycholoog kan je zeker helpen, maar een goede lijkt soms wel zeldzaam.
Wat rot voor je Ste dat het zo slecht gaat. Is het geen idee om naar een verblijfsgroep te gaan? Dan heb je veel meer hulp.
Sterkte!
Wat rot voor je Ste dat het zo slecht gaat. Is het geen idee om naar een verblijfsgroep te gaan? Dan heb je veel meer hulp.
Sterkte!
maandag 8 november 2010 om 02:46
quote:punkje schreef op 08 november 2010 @ 02:43:
Je moet idd gemotiveerd zijn, maar als je de stap zet naar therapie dan doe je dat natuurlijk niet zomaar. En een goede psycholoog kan je zeker helpen, maar een goede lijkt soms wel zeldzaam.
Wat rot voor je Ste dat het zo slecht gaat. Is het geen idee om naar een verblijfsgroep te gaan? Dan heb je veel meer hulp.
Sterkte!Wat is een verblijfsgroep precies?
Je moet idd gemotiveerd zijn, maar als je de stap zet naar therapie dan doe je dat natuurlijk niet zomaar. En een goede psycholoog kan je zeker helpen, maar een goede lijkt soms wel zeldzaam.
Wat rot voor je Ste dat het zo slecht gaat. Is het geen idee om naar een verblijfsgroep te gaan? Dan heb je veel meer hulp.
Sterkte!Wat is een verblijfsgroep precies?
maandag 8 november 2010 om 03:22
Je hebt het over een burn out.
Hoe goed doet ze het, qua opleiding? Als haar studie haalbaar zou moeten zijn, alleen nu even niet vanwege al die onrust, zou ze dan misschien niet tijdelijk (meer) kunnen lenen? Dan zou ze haar bijbaantje op kunnen zeggen en pas straks, als ze zich weer wat beter voelt opnieuw op zoek kunnen gaan. Misschien is dat iets wat voorlopig rust geeft.
(Overigens: heel fijn dat ze bij jou terecht kan. Over dat soort dingen praat(te) ik met mijn ouders nooit. Het gaat gewoon altijd goed, meer opties zijn er niet. Let je wel op dat je niet haar hulpverlener wordt? Je bent in de eerste plaats moeder en het is fijn als die luisteren en met je meedenken, maar op haar leeftijd kun je niet alles meer voor haar oplossen. En dat moet je ook niet willen, denk ik.)
Hoe goed doet ze het, qua opleiding? Als haar studie haalbaar zou moeten zijn, alleen nu even niet vanwege al die onrust, zou ze dan misschien niet tijdelijk (meer) kunnen lenen? Dan zou ze haar bijbaantje op kunnen zeggen en pas straks, als ze zich weer wat beter voelt opnieuw op zoek kunnen gaan. Misschien is dat iets wat voorlopig rust geeft.
(Overigens: heel fijn dat ze bij jou terecht kan. Over dat soort dingen praat(te) ik met mijn ouders nooit. Het gaat gewoon altijd goed, meer opties zijn er niet. Let je wel op dat je niet haar hulpverlener wordt? Je bent in de eerste plaats moeder en het is fijn als die luisteren en met je meedenken, maar op haar leeftijd kun je niet alles meer voor haar oplossen. En dat moet je ook niet willen, denk ik.)
If at first you don’t succeed, call it version 1.0
maandag 8 november 2010 om 06:04
Iry, wat ben je een betrokken moeder.... Ik kan me voorstellen dat het je hart breekt als je eigen kind zo ontzettend in de put zit.
Mijn eigen ervaring is helaas ook dat ik niet meteen bij de juiste hulpverlener terecht ben gekomen, heb er door de jaren heen een aantal gezien voor ik iemand trof waarbij ik me écht gezien voel(de). Dat ligt niet zozeer aan de hulpverlening, maar ook aan het feit dat voor bepaalde zaken de tijd niet rijp was.
Ik hoop dat je dochter snel een goede hulpverlener treft, al is het om te beginnen maar iemand waarbij ze kan 'oefenen' om zich te openen. Ikzelf ben vorig jaar bij een psychologe terecht gekomen die vrijwel meteen aangaf dat mijn hulpvraag te complex was voor haar, ik werd op een wachtlijst gezet ( helaas) maar kon wel bij haar terecht voor het pappen en nathouden in de tussentijd.
Je bent haar moeder, niet de hulpverlener. Bedoel ik niet vervelend, maar het is soms prettiger om met mensen te praten die op grotere afstand van je staan dan je eigen familie/vrienden, een therapeut oid is emotioneel minder betrokken en kan een andere kijk bieden. Misschien kun je je dochter gewoon meenemen, een dagje uit, even uit het verdriet en de wanhoop, even andere sfeer. Even niet praten maar het hoofd leegmaken. Is vor jou ook goed, even niet alleen het zware.Ik heb het idee dat je als moeder al heel veel doet, je doet het ook absoluut goed. Heb geen pasklare adviezen voor je, de meeste dingen zijn hier ook al gezegd.
Het 'er zijn' is al zo belangrijk, niet de boel relativeren, niet oplossingsgericht praten maar luisteren.
Ik wou dat mijn moeder een kwart deed van wat jij hier aangeeft te doen... Ik kwam hier omdat ik zelf tot aan mijn schouders met mijn handen in het haar zit, maar las je topic en werd door je overduidelijke liefde geraakt.
Sterkte!
Mijn eigen ervaring is helaas ook dat ik niet meteen bij de juiste hulpverlener terecht ben gekomen, heb er door de jaren heen een aantal gezien voor ik iemand trof waarbij ik me écht gezien voel(de). Dat ligt niet zozeer aan de hulpverlening, maar ook aan het feit dat voor bepaalde zaken de tijd niet rijp was.
Ik hoop dat je dochter snel een goede hulpverlener treft, al is het om te beginnen maar iemand waarbij ze kan 'oefenen' om zich te openen. Ikzelf ben vorig jaar bij een psychologe terecht gekomen die vrijwel meteen aangaf dat mijn hulpvraag te complex was voor haar, ik werd op een wachtlijst gezet ( helaas) maar kon wel bij haar terecht voor het pappen en nathouden in de tussentijd.
Je bent haar moeder, niet de hulpverlener. Bedoel ik niet vervelend, maar het is soms prettiger om met mensen te praten die op grotere afstand van je staan dan je eigen familie/vrienden, een therapeut oid is emotioneel minder betrokken en kan een andere kijk bieden. Misschien kun je je dochter gewoon meenemen, een dagje uit, even uit het verdriet en de wanhoop, even andere sfeer. Even niet praten maar het hoofd leegmaken. Is vor jou ook goed, even niet alleen het zware.Ik heb het idee dat je als moeder al heel veel doet, je doet het ook absoluut goed. Heb geen pasklare adviezen voor je, de meeste dingen zijn hier ook al gezegd.
Het 'er zijn' is al zo belangrijk, niet de boel relativeren, niet oplossingsgericht praten maar luisteren.
Ik wou dat mijn moeder een kwart deed van wat jij hier aangeeft te doen... Ik kwam hier omdat ik zelf tot aan mijn schouders met mijn handen in het haar zit, maar las je topic en werd door je overduidelijke liefde geraakt.
Sterkte!
maandag 8 november 2010 om 06:23
Ik begrijp hoe moeilijk dit is....want mijn dochter woont in het buitenland en heeft ook zo'n periode gehad. En daar zit je dan als moeder...
Het enige wat ik toen kón doen: Steeds maar zeggen dat ze áltijd mocht bellen (ook 's nachts) en dat ik er was om te luisteren. Soms zat ze alleen maar te snikken aan de telefoon...
Gelukkig is die nare periode afgesloten nu. En heeft ze eens gezegd: bedankt dát je er altijd was en hebt geluisterd.
Ik ging ook niet meepraten, probeerde oplossingen aan te dragen, luisterde.
Het enige wat ik toen kón doen: Steeds maar zeggen dat ze áltijd mocht bellen (ook 's nachts) en dat ik er was om te luisteren. Soms zat ze alleen maar te snikken aan de telefoon...
Gelukkig is die nare periode afgesloten nu. En heeft ze eens gezegd: bedankt dát je er altijd was en hebt geluisterd.
Ik ging ook niet meepraten, probeerde oplossingen aan te dragen, luisterde.
maandag 8 november 2010 om 06:39
Iry: Ik raad je dochter ten zeerste aan om met een studieadviseur of studentenpsycholoog op haar studie-instelling te gaan praten. Die kunnen niet alleen helpen bij de studie en met docenten omgaan of speciale begeleidingsgroepen regelen, maar ook zorgen voor een langere studiefinancieringsduur mocht ze langer uitvallen. Maar dan moet je dit als student wel op tijd aangeven.
maandag 8 november 2010 om 07:36
Iry,ik heb niet alles gelezen,maar ik denk dat je als moeder te dichtbij bent.
Ze ziet jouw verdriet en pijn,en misschien wil ze (onbewust) jou niet al te veel opzadelen met haar verdriet..
Is er iemand in de familie of kennissenkring waar ze goed mee overweg kan, vertrouwd mee is?
Misschien kun je die benaderen en vertellen over je dochter,zodat die een ingang kan vinden om je dochter te helpen.
vaak is het al fijn om je verhaal kwijt te kunnen bij iemand die er verder van af staat.
Als ze weet dat ze daar haar gevoelens kwijt kan die ze niet met jou kan delen omdat ze jou geen verdriet wilt doen..
Iry,twijfel niet aan je moedergevoelens,als ik je topics lees ben je een goede moeder. En soms zijn er dingen die als moeder niet op kunt lossen..
Ik spreek uit ervaring,heb afgelopen jaar nogal veel voor mijn kiezen gehad. Zit ook in scheiding en met mijn dochter hebben we een zwaar jaar gehad..
Iry,ik hoop oprecht dat je dochter weer gauw de zonnige kant kan bekijken. En goed dat je ook professionele hulp zoekt voor haar.
Ze ziet jouw verdriet en pijn,en misschien wil ze (onbewust) jou niet al te veel opzadelen met haar verdriet..
Is er iemand in de familie of kennissenkring waar ze goed mee overweg kan, vertrouwd mee is?
Misschien kun je die benaderen en vertellen over je dochter,zodat die een ingang kan vinden om je dochter te helpen.
vaak is het al fijn om je verhaal kwijt te kunnen bij iemand die er verder van af staat.
Als ze weet dat ze daar haar gevoelens kwijt kan die ze niet met jou kan delen omdat ze jou geen verdriet wilt doen..
Iry,twijfel niet aan je moedergevoelens,als ik je topics lees ben je een goede moeder. En soms zijn er dingen die als moeder niet op kunt lossen..
Ik spreek uit ervaring,heb afgelopen jaar nogal veel voor mijn kiezen gehad. Zit ook in scheiding en met mijn dochter hebben we een zwaar jaar gehad..
Iry,ik hoop oprecht dat je dochter weer gauw de zonnige kant kan bekijken. En goed dat je ook professionele hulp zoekt voor haar.
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
maandag 8 november 2010 om 07:46
Iry, ik ben ook een dochter die stuk heeft gezeten. Burnout, gebroken hart, de hele mikmak. Zelfs een tijdje bij mijn ouders in huis gewoond omdat ik niet goed meer voor mezelf kon zorgen. Ik was 31, dus heel heftig om na al die jaren weer bij m'n ouders te 'wonen'. Ik heb héél veel gehad aan mijn moeder, voornamelijk omdat ze me gewoon liet zijn en er voor me was. Ik mocht haar alles vragen, kon haar alles vertellen, en als de tranen niet te stoppen waren liet ze me gewoon huilen zonder daardoor zelf van slag te raken. Ze was (en is ) een rots in de branding voor me. En ze heeft me continu het gevoel gegeven dat het allemaal goed zou komen, dat ze volledig vertrouwde op een goede afloop. En daar hield ik me weer aan vast, want voor mij was het angstaanjagend om zo de grip kwijt te zijn. Alle tools en vaardigheden die ik normaal gebruikte in het leven, werkten niet meer waardoor ik letterlijk met mijn handen in het haar zat.
Gelukkig is het allemaal goed gekomen, beter geworden dat ooit zelfs, al heeft de hele burnout een fikse tijd geduurd.
Nu begeleid ik studenten met o.a. stressklachten en kom ik dus meiden als jouw dochter tegen. Laat haar ajb zo snel mogelijk naar een begeleider op de uni gaan, dan heeft ze daar ook wat van houvast en die kan haar goed helpen om 'terug te schakelen'. Heel veel sterkte!
Gelukkig is het allemaal goed gekomen, beter geworden dat ooit zelfs, al heeft de hele burnout een fikse tijd geduurd.
Nu begeleid ik studenten met o.a. stressklachten en kom ik dus meiden als jouw dochter tegen. Laat haar ajb zo snel mogelijk naar een begeleider op de uni gaan, dan heeft ze daar ook wat van houvast en die kan haar goed helpen om 'terug te schakelen'. Heel veel sterkte!
maandag 8 november 2010 om 07:53
ivy.ik moeder van 2 dochters en de jongste zit momenteel ook erg moeilijk.
Ze was hier een gedeelte van het weekend..je moederhart breekt als je je kind zo ziet...en dan ineens zijn ze weer zo klein.
Ik wil ook alles voor haar doen......raad geven....Maar vaak zegt ze ok, bemoei je er niet mee..........Alle verdriet zou je zo willen overnemen.......Als je kind maar gelukkig is.
Ze was hier een gedeelte van het weekend..je moederhart breekt als je je kind zo ziet...en dan ineens zijn ze weer zo klein.
Ik wil ook alles voor haar doen......raad geven....Maar vaak zegt ze ok, bemoei je er niet mee..........Alle verdriet zou je zo willen overnemen.......Als je kind maar gelukkig is.
maandag 8 november 2010 om 10:01
Wat een lieve reactie's ( zit er weer van te janken)
Ik zal haar adviseren naar een studiebegeleider te gaan.
Ze heeft ook al met een arbo- arts gepraat en die heeft haar sterk geadviseerd gas terug te nemen/ Alleen, zo zegt ze, dat is een onmogelijk advies, mijn studie moet gewoon gedaan worden( wat gelukkig nog steeds goed gaat), mijn stage moet ook gewoon en werken ook er moet brood op de plank.
Veel sociaal leven heeft ze niet meer, te moe. triest toch? op die leeftijd.
Ik weet eerlijk gezegd niet of ik genoeg doe, daar kan alleen mijn dochter antwoord op geven, misschien wel totaal niet.
Namma, het is idd vreselijk moeilijk als je kind niet thuis is en zo stuk zit.
Ze belt, je msnt en zodra de knoppen je weer wegklikken kan je niets.Zij zit daar, ik zit hier.
Ik blijf sterk voor haar, ja mijn tranen vloeien af en toe maar niet voor haar neus en ik verman mij weer en breek mijn hoofd, wat kan ik doen??
Misschien is tijdelijk wat meer lenen een idee, maar ze wil geloof ik haar baantje niet kwijtraken.
Dat is het ook, ze zijn volwassen en maken hun eigen keuzes wat natuurlijk fantastisch goed is, maar soms zie je dat het wellicht niet atijd goed is ( en dat is iets wat iedere volwassenen heeft, ik idem.Eigen keuzes zijn van een afstand niet altijd de juiste voor jezelf)
Ik zou er meer voor haar willen zijn.
Maar de afstand beperkt mij wat( al is die zeker praktisch niet onoverbrugbaar). Het kost mij net dat beetje meer energie wat ook bij mij spaarzaam is gezien de situatie.
Hoeveel schoteltjes kan een mens omhoog houden?? voor je kids heel veel en toch voelt het als falen. Alsof het schoteltje niet hoog genoeg draait.
Nou ja, dat is mijn probleem, moet ik zelf oplossen.
Ik ga eens nadenken hoe ik wat voor haar kan doen. Wellicht idd haar even er uit trekken.Lost het niet op maar geeft misschien even het gevoel er echt toe te doen.
Bedankt voor jullie openhartigheid van diegene die zelf ook stuk hebben gezeten of zitten.
Bedankt voor even de aandacht geven hier.
Ik zal haar adviseren naar een studiebegeleider te gaan.
Ze heeft ook al met een arbo- arts gepraat en die heeft haar sterk geadviseerd gas terug te nemen/ Alleen, zo zegt ze, dat is een onmogelijk advies, mijn studie moet gewoon gedaan worden( wat gelukkig nog steeds goed gaat), mijn stage moet ook gewoon en werken ook er moet brood op de plank.
Veel sociaal leven heeft ze niet meer, te moe. triest toch? op die leeftijd.
Ik weet eerlijk gezegd niet of ik genoeg doe, daar kan alleen mijn dochter antwoord op geven, misschien wel totaal niet.
Namma, het is idd vreselijk moeilijk als je kind niet thuis is en zo stuk zit.
Ze belt, je msnt en zodra de knoppen je weer wegklikken kan je niets.Zij zit daar, ik zit hier.
Ik blijf sterk voor haar, ja mijn tranen vloeien af en toe maar niet voor haar neus en ik verman mij weer en breek mijn hoofd, wat kan ik doen??
Misschien is tijdelijk wat meer lenen een idee, maar ze wil geloof ik haar baantje niet kwijtraken.
Dat is het ook, ze zijn volwassen en maken hun eigen keuzes wat natuurlijk fantastisch goed is, maar soms zie je dat het wellicht niet atijd goed is ( en dat is iets wat iedere volwassenen heeft, ik idem.Eigen keuzes zijn van een afstand niet altijd de juiste voor jezelf)
Ik zou er meer voor haar willen zijn.
Maar de afstand beperkt mij wat( al is die zeker praktisch niet onoverbrugbaar). Het kost mij net dat beetje meer energie wat ook bij mij spaarzaam is gezien de situatie.
Hoeveel schoteltjes kan een mens omhoog houden?? voor je kids heel veel en toch voelt het als falen. Alsof het schoteltje niet hoog genoeg draait.
Nou ja, dat is mijn probleem, moet ik zelf oplossen.
Ik ga eens nadenken hoe ik wat voor haar kan doen. Wellicht idd haar even er uit trekken.Lost het niet op maar geeft misschien even het gevoel er echt toe te doen.
Bedankt voor jullie openhartigheid van diegene die zelf ook stuk hebben gezeten of zitten.
Bedankt voor even de aandacht geven hier.
maandag 8 november 2010 om 10:13
quote:Alleen, zo zegt ze, dat is een onmogelijk advies, mijn studie moet gewoon gedaan worden( wat gelukkig nog steeds goed gaat), mijn stage moet ook gewoon en werken ook er moet brood op de plank.Waarom betalen jij en haar vader dan niet voor haar? Vind het best sneu als mensen hun kinderen financieel gezien aan hun lot overlaten terwijl ze notabene nog studeren.
maandag 8 november 2010 om 10:14
Allereerst een dikke , wat pak jij het goed op!
Ik heb hier een man die er helemaal door zit/zat, ook hij heeft een moeder, deze moeder, vraagt wel hoe het gaat maar wil eigenlijk het antwoord niet horen. Daarin tegen krijgt mij man te horen, kijk eens naar je broer, hij heeft het allemaal zo goed voor elkaar (in onze ogen is dat dus niet zo geen baan geen (normaal) huis, maar hij doet het in haar ogen altijd beter. Dit sloopt mijn man meer dan me lief is. Wij hebben onze zaken wel op orde, al is het bij ons niet zo groot en ruim als moederlief zou willen....
Als hij haar gesproken heeft zit hij alleen maar dieper in de ***.
Een mooi voorbeeld, zijn moeder roept al jaren dat hij een extra diploma moet halen, dit is 2x niet gelukt, nu heeft hij zonder dat hun het wisten wel gehaald, dus hij verteld heel trots dat hij hem op zak heeft en de reactie is "Ow mooi..." (Zo'n dooddoener)
Het feit dat jij luisterd, geintreseerd bent en probeerd wat je kan, doet al zoveel!
Ik wens je heel veel sterkte, aan de zijlijn staan is zo moeilijk en je kunt zo weinig, maar er zijn, is zo belangrijk, maar wordt vaak zo onderschat! Ze zal het nu misschien niet zien, maar als ze er weer bovenop is zal ze het zeker inzien en waarderen!
Ik heb hier een man die er helemaal door zit/zat, ook hij heeft een moeder, deze moeder, vraagt wel hoe het gaat maar wil eigenlijk het antwoord niet horen. Daarin tegen krijgt mij man te horen, kijk eens naar je broer, hij heeft het allemaal zo goed voor elkaar (in onze ogen is dat dus niet zo geen baan geen (normaal) huis, maar hij doet het in haar ogen altijd beter. Dit sloopt mijn man meer dan me lief is. Wij hebben onze zaken wel op orde, al is het bij ons niet zo groot en ruim als moederlief zou willen....
Als hij haar gesproken heeft zit hij alleen maar dieper in de ***.
Een mooi voorbeeld, zijn moeder roept al jaren dat hij een extra diploma moet halen, dit is 2x niet gelukt, nu heeft hij zonder dat hun het wisten wel gehaald, dus hij verteld heel trots dat hij hem op zak heeft en de reactie is "Ow mooi..." (Zo'n dooddoener)
Het feit dat jij luisterd, geintreseerd bent en probeerd wat je kan, doet al zoveel!
Ik wens je heel veel sterkte, aan de zijlijn staan is zo moeilijk en je kunt zo weinig, maar er zijn, is zo belangrijk, maar wordt vaak zo onderschat! Ze zal het nu misschien niet zien, maar als ze er weer bovenop is zal ze het zeker inzien en waarderen!
maandag 8 november 2010 om 10:20
Iry voor jou en dochter.
Ik proef het verdriet en machteloosheid en ik vond het altijd een heel eenzaam gevoel.
Er worden hier wijze woorden geschreven en ik heb er niets aan toe te voegen.
Het enige wat ik altijd als kind dacht was het volgende: waarom vraag je niet hoe je mij kan helpen ipv alles te negeren of zeggen dat een ander het veel slechter heeft...
Ik proef het verdriet en machteloosheid en ik vond het altijd een heel eenzaam gevoel.
Er worden hier wijze woorden geschreven en ik heb er niets aan toe te voegen.
Het enige wat ik altijd als kind dacht was het volgende: waarom vraag je niet hoe je mij kan helpen ipv alles te negeren of zeggen dat een ander het veel slechter heeft...
maandag 8 november 2010 om 10:47
quote:elninjoo schreef op 08 november 2010 @ 10:13:
[...]
Waarom betalen jij en haar vader dan niet voor haar? Vind het best sneu als mensen hun kinderen financieel gezien aan hun lot overlaten terwijl ze notabene nog studeren.
El, ik schreef het al eerder in dit topic, een half jaar geleden toen ik nog een partner had zou ik daar geen seconde over twijfelen.
Haar vader betaald al haar studie, en momenteel hou ik net maar mijn eigen hoofd boven water financieel.
En dat is zeer machteloos dat ik praktisch niet eens de middelen heb haar te ontlasten.
[...]
Waarom betalen jij en haar vader dan niet voor haar? Vind het best sneu als mensen hun kinderen financieel gezien aan hun lot overlaten terwijl ze notabene nog studeren.
El, ik schreef het al eerder in dit topic, een half jaar geleden toen ik nog een partner had zou ik daar geen seconde over twijfelen.
Haar vader betaald al haar studie, en momenteel hou ik net maar mijn eigen hoofd boven water financieel.
En dat is zeer machteloos dat ik praktisch niet eens de middelen heb haar te ontlasten.
maandag 8 november 2010 om 10:56
quote:iry schreef op 08 november 2010 @ 10:50:
Bosaapje ik heb haar al gezegd, wat kan ik doen? zeg het en ik zal mijn best doen of het lukt, tsja... ze zegt , je kan niets doen.
Je kan ook feitelijk niks doen! Hoe graag je ook zou willen. Al kon je haar studie afronden, haar stage lopen en haar werk doen, dan nog is ze er doorheen, het klinkt bot maar het helpt niks!
Het zit nu in haar hoofd/vel niet lekker en daar kan je eigenlijk niks aan doen, behalve luisteren en er voor haar zijn, haar proberen te steunen daar waar ze het nodig lijkt te hebben.
Het is zo moeilijk, probeer ook aan jezelf te blijven denken!!!
Bosaapje ik heb haar al gezegd, wat kan ik doen? zeg het en ik zal mijn best doen of het lukt, tsja... ze zegt , je kan niets doen.
Je kan ook feitelijk niks doen! Hoe graag je ook zou willen. Al kon je haar studie afronden, haar stage lopen en haar werk doen, dan nog is ze er doorheen, het klinkt bot maar het helpt niks!
Het zit nu in haar hoofd/vel niet lekker en daar kan je eigenlijk niks aan doen, behalve luisteren en er voor haar zijn, haar proberen te steunen daar waar ze het nodig lijkt te hebben.
Het is zo moeilijk, probeer ook aan jezelf te blijven denken!!!
maandag 8 november 2010 om 10:59
quote:iry schreef op 08 november 2010 @ 10:47:
[...]
El, ik schreef het al eerder in dit topic, een half jaar geleden toen ik nog een partner had zou ik daar geen seconde over twijfelen.
Haar vader betaald al haar studie, en momenteel hou ik net maar mijn eigen hoofd boven water financieel.
En dat is zeer machteloos dat ik praktisch niet eens de middelen heb haar te ontlasten.En haar vader kan niet tijdelijk meer betalen voor haar?
[...]
El, ik schreef het al eerder in dit topic, een half jaar geleden toen ik nog een partner had zou ik daar geen seconde over twijfelen.
Haar vader betaald al haar studie, en momenteel hou ik net maar mijn eigen hoofd boven water financieel.
En dat is zeer machteloos dat ik praktisch niet eens de middelen heb haar te ontlasten.En haar vader kan niet tijdelijk meer betalen voor haar?