Mijn man heeft twijfels...

Al bijna 10 jaar samen, we hebben elkaar ontmoet begin 20. Ik al wat relatief serieuze relaties, hij tot op dat moment nog niet maar zo straalverliefd dat hij mij na een half jaar ten huwelijk vraag. Uiteindelijk 1,5 jaar geleden getrouwd, op de meest perfecte dag ooit, beide dolgelukkig.

De afgelopen jaren ben ik alleen maar verliefder geraakt en was onze relatie heel fijn. Natuurlijk zo nu en dan een ruzie maar verder een stabiele en liefdevolle relatie.

Kort geleden is hij gestopt met roken. De verslaving was snel over, maar het leek erop dat hij enorm last kreeg van psychische bijwerkingen.

Toch had ik het idee dat er meer speelde. Uiteindelijk is gisteravond het hoge woord eruit gekomen. Hij heeft gevoelens voor iemand anders. Hij heeft haar maar 2x gezien maar stond net als onze eerste ontmoeting in vuur en vlam. Dit hebben ze ook uitgesproken tegen elkaar, maar afgesproken er niets mee te doen en sindsdien heeft hij haar niet meer gezien/gesproken.

Dit was al enkele maanden geleden, maar toen hij nog rookte kon hij dingen wegstoppen en dat kan hij nu niet meer. Voor mij natuurlijk enorm kwetsend dat hij dit al die maanden niet heeft verteld, maar hij wilde mij niet kwetsen.

Na enorm veel tranen gisteren de hele avond en nacht goed gepraat en hij wilt er net als ik 100% voor gaan. Ook duidelijk geworden dat dat meisje niet de hoofdreden is: hij vraagt zich af of hij dit leven wel wil en hoe het zou zijn om zelfstandig/alleen te wonen gezien hij dit nooit heeft ervaren.

Hij wil er alles aan doen om ons huwelijk te redden. Voor mij komt dit alles als donderslag bij de heldere hemel, vandaar dat ik het van mij af wil schrijven en wil kijken of er adviezen zijn.

Voor nu heeft hij tijd nodig en hebben we samen besloten dat hij een paar nachten naar zijn ouders gaat. Hij zit erg met zichzelf in de knoop.

Ik lig hier nu alleen in bed en dan ga je natuurlijk piekeren... Doe ik er wel goed aan hem die ruimte te geven? Vervreemden we zo niet van elkaar?

Het lijkt net alsof ik een vreselijke nachtmerrie zit waar ik maar niet uit wakker wordt...

Ik hoop hier wat steun te kunnen halen... Uit verhalen online begrijp ik vaak ook dat het niet de relatie hoeft te zijn, maar dat er vaak iets kan ontbreken in het leven, zoals dus het gevoel niet op zichzelf te hebben gewoond, maar ook met zn werk gaat het nu even niet lekker.

Er spelen dus zo veel dingen mee, het stoppen met roken, qua werk zowat een Burnout. Maar ik wil niet dat dit onze relatie kost en ik snap het ook wel want hij is de meest lieve man, die tegen iedereen ja zegt en zichzelf altijd wegcijferen en nu eindelijk voor zichzelf kiest. Dat vind ik goed en wil er ook voor hem zijn, maar wat is allemaal verstandig?

Ik weet het nier meer...

Een heel verdrietig meisje (we hebben geen kids, waren we well van plan maar genoten nu nog van de tijd met z'n tweeën).