Relaties
alle pijlers
Mijn man is veranderd
vrijdag 3 maart 2017 om 12:58
Hallo, ik heb het even nodig om van me af te schrijven. Ik waarschuw jullie vast... het wordt een lang verhaal, je moet er maar zin in hebben.
De rede van dit topic is dat ik gek ben geworden van mijn man. 10 weken geleden ben ik bevallen van onze dochter. En sindsdien is de relatie tussen mijn man en mijzelf erg slecht geworden. Het is al begonnen in de kraamweek. Mijn man heeft besloten om tijdens die week lekker elke ochtend op de bank te slapen tot minimaal 14.00. Ik heb mij kapot geschaamd voor zijn gedrag. Toen is het nare gedrag al begonnen, snauwen naar mij, stem verheffen als ik hem (op een rustige lieve manier) wakker maakte. Omdat hij aan de kraamhulp had beloofd om onze dochter in bad te doen, dan kon ik ook nog een uurtje slapen. Hij snauwde op zo'n harde manier dat zelfs de kraamhulp er tussen moest komen, ze vond het zelfs nodig om mij er op te wijzen dat ze vond dat mijn man erg weinig respect toonde door zijn houding, dat zijn houding op deze manier ook niet goed was voor de baby en dat hij niet meer zijn stem moet verheffen in bijzijn van de baby.
Hij heeft ook weinig begrip getoond, mijn dagen zagen er zo uit in het begin, onze dochter was te klein dus moest om 2,5 uur gevoed worden (dag en nacht) na de voeding bijvoeden, en daarna kolven ( voor de bijvoeding). Ook had ons dochtertje last van reflux, waardoor ik haar na de voeding zeker een uur tot anderhalf uur omhoog moest houden, als ze plat lag moest ze huilen en kon dan niet slapen omdat ze pijn had. Ik heb in die eerste twee weken zo weinig geslapen dat ik op een gegeven moment zo vermoeid was dat ik huilbuien kreeg. Ik ben in de eerste 5 weken 13 kilo afgevallen, (met bevalling meegeteld). In heb na de bevalling nooit een knuffel of kus gehad van hem in die periode, als ik huilde zei hij alleen dat ik me bij elkaar moest rapen want de bevalling was al twee weken geleden, want dit was niet te doen. Hij vond dat ik me vreemd gedroeg ( vind je het gek), hij had geen concreet voorbeeld voor me om me duidelijk te maken waarin ik tekort schoot Ik ben toen echt uit mijn slof geschoten, omdat ik dat echt niet trok, dat gesnauw. Ook omdat hij weer hard aan het praten was terwijl ons kindje in dezelfde ruimte was, en zij daardoor begon te huilen. Ik heb haar in bed gelegd en daarna heb ik tegen hem gezegd (teruggesnauwt is een beter woord) dat als hij zo ongelukkig met mij is dat daar het gat van de deur is, want ik heb andere dingen aan mijn hoofd. En klaar.
In een van de weken daarna is hij zelfs een keer naar het ziekenhuis gegaan om met iemand te spreken over mijn "rare" gedrag. Nadat hij zelf dingen verteld heeft tegen hen (zijn visie), want ik was er niet bij, hebben ze gezegd tegen hem dat mijn gedrag gewoon normaal was. Dan zou je denken dat hij wat meer begrip zou krijgen, maar nee hoor. Het is van kwaad tot erger geworden. Het is zelfs zo erg dat zijn eigen vrienden en familie mij erop aanspreken waarom mijn man zo tegen mij doet. Ze zeggen letterlijk dat ze dat niet begrijpen ( en in bijzijn van andere houd hij zichzelf nog enigszins in). En dat hij waarschijnlijk erg veel stress heeft. Zijn beste vriend vond het belachelijk dat hij zoveel kritiek heeft op mij.
Gelukkig is hij wel heel gek op onze dochter, hij is vrolijk bij haar, hij knuffelt haar heel veel en verzorgd haar goed, zoals luiers verschonen in badje doen e.d. Dan helpt hij goed mee. Ook kookt hij meestal, dus dat is gelukkig wel positief. Maar naar mij toe is hij echt niet te genieten, hij heeft ontzettend veel kritiek, zoals: ik heb de afwasmachine niet goed heb ingeruimd, het zeeppompje staat de verkeerde kant op, ik doe de luier niet goed genoeg om, ik moet vaker en langer kolven, ik moet anders borstvoeding geven, ik moet duidelijker praten en vragen stellen, ik moet de wc-rol andersom vastmaken, ik moet de kaas later op de pizza doen, zo kan ik nog ff doorgaan, kortom de meest stomme dingen maakt hij zich druk om. En dan de manier waarop hij dat zegt, meteen stem verheffen als iets hem niet aanstaat. Het is echt niet meer te harden.
In het begin heb ik gezegd dat als hij moet werken dat hij dan op de bank kan slapen zodat hij uitgerust kan werken. Om hem te ontzien. Maar dat is inmiddels de regel geworden. Helaas is hij vorige maand onverwacht zijn baan kwijt geraakt. Wat we beide heel erg vonden. En dat is begrijpelijk erg stressvol, zeker met een pasgeboren baby. Financieel kunnen we voorlopig vooruit gelukkig.
Ik probeer begrip te tonen naar hem toe. Omdat er nu heel veel weg valt. Maar mijn begrip is echt weg nu. Omdat hij er op de verkeerde manier mee om gaat. En ik vind dit, zeker nu er een kindje is, niet oké. Zijn dag ziet er als volgt uit.
Hij staat om 14.00 op, gaat koffie drinken en blowen (eerst blowde hij alleen in het weekend in de avond). Ik ga dan met onze dochter en hond een uur wandelen, omdat hij in dan bloed chagrijnig is en echt niet uit te houden.
Als ik terug kom gaat het iet wat beter met hem. Alleen nog steeds veel kritiek. Enfin, daarna ik ga om 21.00 naar bed en slaap dan rond 22.00, en mijn man geeft dan om half 11 een flesje afgekolfde melk, zodat ik wat kan slapen. Om 5 uur half 6 moet ik mijn dochter weer voeden namelijk. Mijn man gaat daarna tot diep in de nacht lopen gamen en blowen (tot 4 uur ongeveer) en gaat daarna slapen op de bank. Op het moment dat wij (dochter en ik) opstaan, rond half 9, gaat hij van de bank af en in bed liggen tot 14.00 in de middag. Zo leven wij nu met elkaar. Er heerst een grafstemming.
Nu heeft hij eergisteren beloofd om ook in de vroege ochtend te voeden, zodat ik paar dagen wat langer kan slapen tot de voeding van 8 uur. Nou hartstikke fijn natuurlijk, ik keek er naar uit. Maar helaas komt daar niks van, hij zet gewoon de babyfoon uit. Vannacht om kwart over 4, had ons dochtertje last van buikkrampen, geen reactie van mijn man. Dus ik ben met haar gaan lopen door huis ( dat werkt namelijk). Ik was in de veronderstelling dat mijn man nog wakker was (half uur daarvoor was hij nog aan het gamen) dat de babyfoon was uitgevallen, dus ik loop de huiskamer in schrikt hij keihard wakker. Sindsdien is hij boos op mij, elke keer als ik hem wat vraag kijkt hij weg. Hij is nu trouwens naar de fysiotherapeut daarom is hij om half 12 opgestaan. Nu weet ik al als hij terugkomt,zodra hij de kans krijgt, ik weer de volle laag krijg.
Ik vreet mij echt op. Ik ben in staat om hem weg te sturen, omdat ik het bijna niet vol houd. Maar dat wil ik niet, hij is namelijk lief voor mijn dochter, en ik hoop dat onze relatie snel weer in een beter vaarwater komt. Gelukkig is het tot nu toe gelukt ( op die eerste twee keer na) om onze dochter er buiten te houden. Hij kan zich in haar bijzijn gelukkig inhouden. Ik begrijp dat een man ook stress heeft nadat er zoveel veranderd met de komst van een kindje, maar ik vind niet dat hij dit op mij moet afreageren, hij kan ook naar de sportschool ofzo. En als hij echt niet meer van me houd dan vind ik dat hij zijn eigen weg moet gaan. Want dit heb ik niet verdient vind ik.
De rede van dit topic is dat ik gek ben geworden van mijn man. 10 weken geleden ben ik bevallen van onze dochter. En sindsdien is de relatie tussen mijn man en mijzelf erg slecht geworden. Het is al begonnen in de kraamweek. Mijn man heeft besloten om tijdens die week lekker elke ochtend op de bank te slapen tot minimaal 14.00. Ik heb mij kapot geschaamd voor zijn gedrag. Toen is het nare gedrag al begonnen, snauwen naar mij, stem verheffen als ik hem (op een rustige lieve manier) wakker maakte. Omdat hij aan de kraamhulp had beloofd om onze dochter in bad te doen, dan kon ik ook nog een uurtje slapen. Hij snauwde op zo'n harde manier dat zelfs de kraamhulp er tussen moest komen, ze vond het zelfs nodig om mij er op te wijzen dat ze vond dat mijn man erg weinig respect toonde door zijn houding, dat zijn houding op deze manier ook niet goed was voor de baby en dat hij niet meer zijn stem moet verheffen in bijzijn van de baby.
Hij heeft ook weinig begrip getoond, mijn dagen zagen er zo uit in het begin, onze dochter was te klein dus moest om 2,5 uur gevoed worden (dag en nacht) na de voeding bijvoeden, en daarna kolven ( voor de bijvoeding). Ook had ons dochtertje last van reflux, waardoor ik haar na de voeding zeker een uur tot anderhalf uur omhoog moest houden, als ze plat lag moest ze huilen en kon dan niet slapen omdat ze pijn had. Ik heb in die eerste twee weken zo weinig geslapen dat ik op een gegeven moment zo vermoeid was dat ik huilbuien kreeg. Ik ben in de eerste 5 weken 13 kilo afgevallen, (met bevalling meegeteld). In heb na de bevalling nooit een knuffel of kus gehad van hem in die periode, als ik huilde zei hij alleen dat ik me bij elkaar moest rapen want de bevalling was al twee weken geleden, want dit was niet te doen. Hij vond dat ik me vreemd gedroeg ( vind je het gek), hij had geen concreet voorbeeld voor me om me duidelijk te maken waarin ik tekort schoot Ik ben toen echt uit mijn slof geschoten, omdat ik dat echt niet trok, dat gesnauw. Ook omdat hij weer hard aan het praten was terwijl ons kindje in dezelfde ruimte was, en zij daardoor begon te huilen. Ik heb haar in bed gelegd en daarna heb ik tegen hem gezegd (teruggesnauwt is een beter woord) dat als hij zo ongelukkig met mij is dat daar het gat van de deur is, want ik heb andere dingen aan mijn hoofd. En klaar.
In een van de weken daarna is hij zelfs een keer naar het ziekenhuis gegaan om met iemand te spreken over mijn "rare" gedrag. Nadat hij zelf dingen verteld heeft tegen hen (zijn visie), want ik was er niet bij, hebben ze gezegd tegen hem dat mijn gedrag gewoon normaal was. Dan zou je denken dat hij wat meer begrip zou krijgen, maar nee hoor. Het is van kwaad tot erger geworden. Het is zelfs zo erg dat zijn eigen vrienden en familie mij erop aanspreken waarom mijn man zo tegen mij doet. Ze zeggen letterlijk dat ze dat niet begrijpen ( en in bijzijn van andere houd hij zichzelf nog enigszins in). En dat hij waarschijnlijk erg veel stress heeft. Zijn beste vriend vond het belachelijk dat hij zoveel kritiek heeft op mij.
Gelukkig is hij wel heel gek op onze dochter, hij is vrolijk bij haar, hij knuffelt haar heel veel en verzorgd haar goed, zoals luiers verschonen in badje doen e.d. Dan helpt hij goed mee. Ook kookt hij meestal, dus dat is gelukkig wel positief. Maar naar mij toe is hij echt niet te genieten, hij heeft ontzettend veel kritiek, zoals: ik heb de afwasmachine niet goed heb ingeruimd, het zeeppompje staat de verkeerde kant op, ik doe de luier niet goed genoeg om, ik moet vaker en langer kolven, ik moet anders borstvoeding geven, ik moet duidelijker praten en vragen stellen, ik moet de wc-rol andersom vastmaken, ik moet de kaas later op de pizza doen, zo kan ik nog ff doorgaan, kortom de meest stomme dingen maakt hij zich druk om. En dan de manier waarop hij dat zegt, meteen stem verheffen als iets hem niet aanstaat. Het is echt niet meer te harden.
In het begin heb ik gezegd dat als hij moet werken dat hij dan op de bank kan slapen zodat hij uitgerust kan werken. Om hem te ontzien. Maar dat is inmiddels de regel geworden. Helaas is hij vorige maand onverwacht zijn baan kwijt geraakt. Wat we beide heel erg vonden. En dat is begrijpelijk erg stressvol, zeker met een pasgeboren baby. Financieel kunnen we voorlopig vooruit gelukkig.
Ik probeer begrip te tonen naar hem toe. Omdat er nu heel veel weg valt. Maar mijn begrip is echt weg nu. Omdat hij er op de verkeerde manier mee om gaat. En ik vind dit, zeker nu er een kindje is, niet oké. Zijn dag ziet er als volgt uit.
Hij staat om 14.00 op, gaat koffie drinken en blowen (eerst blowde hij alleen in het weekend in de avond). Ik ga dan met onze dochter en hond een uur wandelen, omdat hij in dan bloed chagrijnig is en echt niet uit te houden.
Als ik terug kom gaat het iet wat beter met hem. Alleen nog steeds veel kritiek. Enfin, daarna ik ga om 21.00 naar bed en slaap dan rond 22.00, en mijn man geeft dan om half 11 een flesje afgekolfde melk, zodat ik wat kan slapen. Om 5 uur half 6 moet ik mijn dochter weer voeden namelijk. Mijn man gaat daarna tot diep in de nacht lopen gamen en blowen (tot 4 uur ongeveer) en gaat daarna slapen op de bank. Op het moment dat wij (dochter en ik) opstaan, rond half 9, gaat hij van de bank af en in bed liggen tot 14.00 in de middag. Zo leven wij nu met elkaar. Er heerst een grafstemming.
Nu heeft hij eergisteren beloofd om ook in de vroege ochtend te voeden, zodat ik paar dagen wat langer kan slapen tot de voeding van 8 uur. Nou hartstikke fijn natuurlijk, ik keek er naar uit. Maar helaas komt daar niks van, hij zet gewoon de babyfoon uit. Vannacht om kwart over 4, had ons dochtertje last van buikkrampen, geen reactie van mijn man. Dus ik ben met haar gaan lopen door huis ( dat werkt namelijk). Ik was in de veronderstelling dat mijn man nog wakker was (half uur daarvoor was hij nog aan het gamen) dat de babyfoon was uitgevallen, dus ik loop de huiskamer in schrikt hij keihard wakker. Sindsdien is hij boos op mij, elke keer als ik hem wat vraag kijkt hij weg. Hij is nu trouwens naar de fysiotherapeut daarom is hij om half 12 opgestaan. Nu weet ik al als hij terugkomt,zodra hij de kans krijgt, ik weer de volle laag krijg.
Ik vreet mij echt op. Ik ben in staat om hem weg te sturen, omdat ik het bijna niet vol houd. Maar dat wil ik niet, hij is namelijk lief voor mijn dochter, en ik hoop dat onze relatie snel weer in een beter vaarwater komt. Gelukkig is het tot nu toe gelukt ( op die eerste twee keer na) om onze dochter er buiten te houden. Hij kan zich in haar bijzijn gelukkig inhouden. Ik begrijp dat een man ook stress heeft nadat er zoveel veranderd met de komst van een kindje, maar ik vind niet dat hij dit op mij moet afreageren, hij kan ook naar de sportschool ofzo. En als hij echt niet meer van me houd dan vind ik dat hij zijn eigen weg moet gaan. Want dit heb ik niet verdient vind ik.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:53
vrijdag 3 maart 2017 om 13:53
quote:carin83 schreef op 03 maart 2017 @ 13:50:
[...]
Hij gaat sinds vorige week weer elke week naar zijn psychiater ( hij maakt uit zichzelf de afspraak) omdat hij add heeft, en zijn psychiater zegt ook tegen hem dat hij af en toe een spiegel moet voorhouden. Als hij van de psychiater af komt is hij trouwens wel veel liever die dag. Alleen hij vervalt bijna na een dag in zijn oude gedrag.Ik denk dat hij wel meer heeft dan ADD. Misschien moeten ze nog eens verder kijken. Tot die tijd maar het huis uit, want dit is voor niemand goed.
[...]
Hij gaat sinds vorige week weer elke week naar zijn psychiater ( hij maakt uit zichzelf de afspraak) omdat hij add heeft, en zijn psychiater zegt ook tegen hem dat hij af en toe een spiegel moet voorhouden. Als hij van de psychiater af komt is hij trouwens wel veel liever die dag. Alleen hij vervalt bijna na een dag in zijn oude gedrag.Ik denk dat hij wel meer heeft dan ADD. Misschien moeten ze nog eens verder kijken. Tot die tijd maar het huis uit, want dit is voor niemand goed.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:57
Eerder schrijf je dat je al jaren bent afgekeurd op psychische en lichamelijke problemen. En je vriend heeft ook psychische problemen. Dat had allemaal al invloed op jullie relatie en nu ook een kind erbij?
Ik denk dat jullie best wat begeleiding kunnen gebruiken. Nogmaals relatietherapie, misschien een andere vorm, een optie?
Jij durft dingen niet te zeggen, bang voor zijn reactie. Lijkt mij geen gezonde omgeving voor jullie kind. Je kunt eens naar de huisarts om hierover te praten.
Laat hem tijdelijk ergens anders wonen, nu heerst er spanning in huis en dat merkt jullie kind.
Ik denk dat jullie best wat begeleiding kunnen gebruiken. Nogmaals relatietherapie, misschien een andere vorm, een optie?
Jij durft dingen niet te zeggen, bang voor zijn reactie. Lijkt mij geen gezonde omgeving voor jullie kind. Je kunt eens naar de huisarts om hierover te praten.
Laat hem tijdelijk ergens anders wonen, nu heerst er spanning in huis en dat merkt jullie kind.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:59
quote:carin83 schreef op 03 maart 2017 @ 13:36:
[...]
Ja, zijn antwoord was dat ik me sinds de geboorte van ons dochtertje vreemd gedraag. Misschien is dat zo, maar ik heb het zelf niet door. Ik ben wel erg veel met de baby bezig. Maar ik probeer echt de aandacht te verdelen.
Kan hij concrete voorbeelden opnoemen van jouw vreemde gedrag?
Hij is toch degene die zich juist vreemd gedraagt. Als ik elke dag pas om 2 uur m'n bed uit kom en een beetje ga zitten gamen en blowen dan zou mijn vriend ook niet zo vrolijk tegen me doen. En terecht toch
[...]
Ja, zijn antwoord was dat ik me sinds de geboorte van ons dochtertje vreemd gedraag. Misschien is dat zo, maar ik heb het zelf niet door. Ik ben wel erg veel met de baby bezig. Maar ik probeer echt de aandacht te verdelen.
Kan hij concrete voorbeelden opnoemen van jouw vreemde gedrag?
Hij is toch degene die zich juist vreemd gedraagt. Als ik elke dag pas om 2 uur m'n bed uit kom en een beetje ga zitten gamen en blowen dan zou mijn vriend ook niet zo vrolijk tegen me doen. En terecht toch
vrijdag 3 maart 2017 om 14:08
quote:iones schreef op 03 maart 2017 @ 13:44:
Dit gaat echt niet goed komen. Besef je dat wel? Of wil je daar niet aan?
Denk je dat hij de enige man is die je ooit in je leven zult krijgen?Ik durf het bijna niet te zeggen. Ik houd echt heel veel van onze dochter. Maar als ik dit had geweten dan had ik niet deze stap met hem genomen. En volgens mij denkt mijn man er hetzelfde over. We hebben beide, omdat het de laatste twee jaar zo goed ging ( we gingen gewoon respectvol en met liefde met elkaar om), besloten om deze stap te nemen. Ze is uit liefde ontstaan. Helaas is er een enorme omslag gekomen. Ondanks dat we vanalles hebben gelezen, cursus gedaan, hebben we dit onderschat. Mijn dochter verdient twee ouders die van elkaar houden en een liefdevol nest, maar dat is nu niet. Ik wil eerst in therapie samen voordat ik besluit om onze dochter op te laten groeien in een gebroken gezin. Wat betreft therapie daar is mijn man het hoogstwaarschijnlijk mee eens. Hopelijk heeft het weer een goede uitkomst.
Dit gaat echt niet goed komen. Besef je dat wel? Of wil je daar niet aan?
Denk je dat hij de enige man is die je ooit in je leven zult krijgen?Ik durf het bijna niet te zeggen. Ik houd echt heel veel van onze dochter. Maar als ik dit had geweten dan had ik niet deze stap met hem genomen. En volgens mij denkt mijn man er hetzelfde over. We hebben beide, omdat het de laatste twee jaar zo goed ging ( we gingen gewoon respectvol en met liefde met elkaar om), besloten om deze stap te nemen. Ze is uit liefde ontstaan. Helaas is er een enorme omslag gekomen. Ondanks dat we vanalles hebben gelezen, cursus gedaan, hebben we dit onderschat. Mijn dochter verdient twee ouders die van elkaar houden en een liefdevol nest, maar dat is nu niet. Ik wil eerst in therapie samen voordat ik besluit om onze dochter op te laten groeien in een gebroken gezin. Wat betreft therapie daar is mijn man het hoogstwaarschijnlijk mee eens. Hopelijk heeft het weer een goede uitkomst.
vrijdag 3 maart 2017 om 14:11
vrijdag 3 maart 2017 om 14:12
quote:Onbevangen schreef op 03 maart 2017 @ 13:59:
[...]
Kan hij concrete voorbeelden opnoemen van jouw vreemde gedrag?
Hij is toch degene die zich juist vreemd gedraagt. Als ik elke dag pas om 2 uur m'n bed uit kom en een beetje ga zitten gamen en blowen dan zou mijn vriend ook niet zo vrolijk tegen me doen. En terecht tochNee, geen concrete voorbeelden. Heb ik hem meerdere malen gevraagd.
[...]
Kan hij concrete voorbeelden opnoemen van jouw vreemde gedrag?
Hij is toch degene die zich juist vreemd gedraagt. Als ik elke dag pas om 2 uur m'n bed uit kom en een beetje ga zitten gamen en blowen dan zou mijn vriend ook niet zo vrolijk tegen me doen. En terecht tochNee, geen concrete voorbeelden. Heb ik hem meerdere malen gevraagd.
vrijdag 3 maart 2017 om 14:14
quote:Dragisa schreef op 03 maart 2017 @ 14:10:
Geef nou eens antwoord. Er hebben al 4 mensen aan je gevraagd of dit dezelfde eikel is als 2 jaar terug.
Ze zegt dat het de "laatste 2 jaar net zo goed ging" dus verwacht van wel inderdaad...
Maar als die topic 2 jaar terug was lijkt het nooit goed te zijn geweest...
Ze ontwijkt de vraag inderdaad wel erg, waarschijnlijk omdat ze weet dat ze een ontzettende grote fout heeft gemaakt en dit (voor nu) nog niet onder ogen wil/kan zien..
Geef nou eens antwoord. Er hebben al 4 mensen aan je gevraagd of dit dezelfde eikel is als 2 jaar terug.
Ze zegt dat het de "laatste 2 jaar net zo goed ging" dus verwacht van wel inderdaad...
Maar als die topic 2 jaar terug was lijkt het nooit goed te zijn geweest...
Ze ontwijkt de vraag inderdaad wel erg, waarschijnlijk omdat ze weet dat ze een ontzettende grote fout heeft gemaakt en dit (voor nu) nog niet onder ogen wil/kan zien..
vrijdag 3 maart 2017 om 14:15
vrijdag 3 maart 2017 om 14:17
quote:carin83 schreef op 03 maart 2017 @ 13:36:
[...]
Ja, zijn antwoord was dat ik me sinds de geboorte van ons dochtertje vreemd gedraag. Misschien is dat zo, maar ik heb het zelf niet door. Ik ben wel erg veel met de baby bezig. Maar ik probeer echt de aandacht te verdelen.
Maar dat is toch niet zo gek? Je bent nu verantwoordelijk voor een klein meisje die heel veel tijd en aandacht van jou vraagt. Je komt zo te lezen amper aan slapen toe. Niet gek dat je dan anders reageert op situaties.
In plaats van hier rekening mee te houden neemt hij zelf de luxe om extra veel te slapen.
Hij heeft totaal geen begrip voor jou en denkt alleen maar aan zichzelf.
Hoe gaat het straks na jouw verlof? Ga jij weer werken? Gaat hij jullie dochter verzorgen of heb je al oppas geregeld voor jouw werkdagen?
[...]
Ja, zijn antwoord was dat ik me sinds de geboorte van ons dochtertje vreemd gedraag. Misschien is dat zo, maar ik heb het zelf niet door. Ik ben wel erg veel met de baby bezig. Maar ik probeer echt de aandacht te verdelen.
Maar dat is toch niet zo gek? Je bent nu verantwoordelijk voor een klein meisje die heel veel tijd en aandacht van jou vraagt. Je komt zo te lezen amper aan slapen toe. Niet gek dat je dan anders reageert op situaties.
In plaats van hier rekening mee te houden neemt hij zelf de luxe om extra veel te slapen.
Hij heeft totaal geen begrip voor jou en denkt alleen maar aan zichzelf.
Hoe gaat het straks na jouw verlof? Ga jij weer werken? Gaat hij jullie dochter verzorgen of heb je al oppas geregeld voor jouw werkdagen?
vrijdag 3 maart 2017 om 14:22
quote:carin83 schreef op 03 maart 2017 @ 14:08:
[...]
Ik durf het bijna niet te zeggen. Ik houd echt heel veel van onze dochter. Maar als ik dit had geweten dan had ik niet deze stap met hem genomen. En volgens mij denkt mijn man er hetzelfde over. We hebben beide, omdat het de laatste twee jaar zo goed ging ( we gingen gewoon respectvol en met liefde met elkaar om), besloten om deze stap te nemen.
Nog geen jaar geleden waren er grote problemen met het inrichten van een woning.
Die problemen waren toen zo groot dat verschillende mensen in dat topic je zelfs hebben aangeraden in je eigen huis te blijven wonen en beslist niet samen te gaan wonen in een huis
.
[...]
Ik durf het bijna niet te zeggen. Ik houd echt heel veel van onze dochter. Maar als ik dit had geweten dan had ik niet deze stap met hem genomen. En volgens mij denkt mijn man er hetzelfde over. We hebben beide, omdat het de laatste twee jaar zo goed ging ( we gingen gewoon respectvol en met liefde met elkaar om), besloten om deze stap te nemen.
Nog geen jaar geleden waren er grote problemen met het inrichten van een woning.
Die problemen waren toen zo groot dat verschillende mensen in dat topic je zelfs hebben aangeraden in je eigen huis te blijven wonen en beslist niet samen te gaan wonen in een huis
.
vrijdag 3 maart 2017 om 14:25
quote:Dahlia74 schreef op 03 maart 2017 @ 13:57:
Eerder schrijf je dat je al jaren bent afgekeurd op psychische en lichamelijke problemen. En je vriend heeft ook psychische problemen. Dat had allemaal al invloed op jullie relatie en nu ook een kind erbij?
Ik denk dat jullie best wat begeleiding kunnen gebruiken. Nogmaals relatietherapie, misschien een andere vorm, een optie?
Jij durft dingen niet te zeggen, bang voor zijn reactie. Lijkt mij geen gezonde omgeving voor jullie kind. Je kunt eens naar de huisarts om hierover te praten.
Laat hem tijdelijk ergens anders wonen, nu heerst er spanning in huis en dat merkt jullie kind.Klopt. Ik ben wel niet meer onder behandeling. Ik werk nu nog alleen voor mezelf, en ben nog gedeeltelijk afgekeurd omdat ik een spierziekte heb. Het is duidelijk dat mijn man weer therapie nodig heb. Eerlijk gezegd voel ik mij (ondanks eventuele hormonen en chagrijnige man) mentaal gewoon goed. Ik heb zelfs nog een compliment gehad van de kraamverzorgster, dat ik zo rustig bleef (ondanks hormonen) tegen mijn man terwijl hij echt onredelijk was. Dat ze dat echt knap vond. Ik zeg dit omdat ik erg onzeker ben geweest over wat de hormonen met mij kunnen doen. Juist door mijn achtergrond.
Eerder schrijf je dat je al jaren bent afgekeurd op psychische en lichamelijke problemen. En je vriend heeft ook psychische problemen. Dat had allemaal al invloed op jullie relatie en nu ook een kind erbij?
Ik denk dat jullie best wat begeleiding kunnen gebruiken. Nogmaals relatietherapie, misschien een andere vorm, een optie?
Jij durft dingen niet te zeggen, bang voor zijn reactie. Lijkt mij geen gezonde omgeving voor jullie kind. Je kunt eens naar de huisarts om hierover te praten.
Laat hem tijdelijk ergens anders wonen, nu heerst er spanning in huis en dat merkt jullie kind.Klopt. Ik ben wel niet meer onder behandeling. Ik werk nu nog alleen voor mezelf, en ben nog gedeeltelijk afgekeurd omdat ik een spierziekte heb. Het is duidelijk dat mijn man weer therapie nodig heb. Eerlijk gezegd voel ik mij (ondanks eventuele hormonen en chagrijnige man) mentaal gewoon goed. Ik heb zelfs nog een compliment gehad van de kraamverzorgster, dat ik zo rustig bleef (ondanks hormonen) tegen mijn man terwijl hij echt onredelijk was. Dat ze dat echt knap vond. Ik zeg dit omdat ik erg onzeker ben geweest over wat de hormonen met mij kunnen doen. Juist door mijn achtergrond.
vrijdag 3 maart 2017 om 14:26
Stel relatie therapie voor dan... het is steeds... waarschijnlijk wil hij dat ook. Kom op.. vraag het hem. Als hij het niet wil.. ga je bij hem weg. Weetje, het is rot voor je maar je moet ook aanpakken anders blijf je in zo'n situatie. Ook een beetje je eigen schuld dat je dan ongelukkig blijft.
Bam!!!!
vrijdag 3 maart 2017 om 14:27
quote:elf12 schreef op 03 maart 2017 @ 14:17:
[...]
Maar dat is toch niet zo gek? Je bent nu verantwoordelijk voor een klein meisje die heel veel tijd en aandacht van jou vraagt. Je komt zo te lezen amper aan slapen toe. Niet gek dat je dan anders reageert op situaties.
In plaats van hier rekening mee te houden neemt hij zelf de luxe om extra veel te slapen.
Hij heeft totaal geen begrip voor jou en denkt alleen maar aan zichzelf.
Hoe gaat het straks na jouw verlof? Ga jij weer werken? Gaat hij jullie dochter verzorgen of heb je al oppas geregeld voor jouw werkdagen?Dit heb ik allemaal tegen hem gezegd.
[...]
Maar dat is toch niet zo gek? Je bent nu verantwoordelijk voor een klein meisje die heel veel tijd en aandacht van jou vraagt. Je komt zo te lezen amper aan slapen toe. Niet gek dat je dan anders reageert op situaties.
In plaats van hier rekening mee te houden neemt hij zelf de luxe om extra veel te slapen.
Hij heeft totaal geen begrip voor jou en denkt alleen maar aan zichzelf.
Hoe gaat het straks na jouw verlof? Ga jij weer werken? Gaat hij jullie dochter verzorgen of heb je al oppas geregeld voor jouw werkdagen?Dit heb ik allemaal tegen hem gezegd.
vrijdag 3 maart 2017 om 14:28
Ik had die idioot al lang buiten gezet met de mededeling dat hij terug kan komen als hij weer normaal kan doen. Hoe lief hij ook voor je dochter is, als er constant een enorme spanning in huis is, is dat echt niet goed voor haar. Stuur hem naar zijn ouders of beste vriend en dwing hem idd tot relatietherapie en kijk of het nog wat kan worden, maar stel je dochter niet blood aan zijn achterlijke reacties naar jou toe. Ook al zet je hem buiten, je kunt hem nog steeds (op gepaste tijden) contact met je dochter laten hebben.
Ik heb net je oude topics een beetje door zitten lezen en je bent ook wel ontzettend naïef geweest zeg. In januari 2015 had je een slechte relatie, in februari 2016 konden jullie het niet eens eens worden over iets simpels als inrichting, en een paar maanden later besluiten jullie om aan een kind te beginnen. Beide hebben allerlei psychische problemen en het ging net een paar maandjes wel oké (al schreef jij dat het helemaal geweldig ging, terwijl dit duidelijk niet het geval was). Sorry maar dan ben je ook gewoon niet handig bezig geweest. Maar aangezien je hier niks meer aan kunt veranderen, is het nu zaak dat je je dochter beschermt tegen de rare buien van je man.
Ik heb net je oude topics een beetje door zitten lezen en je bent ook wel ontzettend naïef geweest zeg. In januari 2015 had je een slechte relatie, in februari 2016 konden jullie het niet eens eens worden over iets simpels als inrichting, en een paar maanden later besluiten jullie om aan een kind te beginnen. Beide hebben allerlei psychische problemen en het ging net een paar maandjes wel oké (al schreef jij dat het helemaal geweldig ging, terwijl dit duidelijk niet het geval was). Sorry maar dan ben je ook gewoon niet handig bezig geweest. Maar aangezien je hier niks meer aan kunt veranderen, is het nu zaak dat je je dochter beschermt tegen de rare buien van je man.
vrijdag 3 maart 2017 om 14:28
quote:karin12345 schreef op 03 maart 2017 @ 14:22:
[...]
Nog geen jaar geleden waren er grote problemen met het inrichten van een woning.
Die problemen waren toen zo groot dat verschillende mensen in dat topic je zelfs hebben aangeraden in je eigen huis te blijven wonen en beslist niet samen te gaan wonen in een huis
.Zeker meer als een jaar geleden volgens mij.
[...]
Nog geen jaar geleden waren er grote problemen met het inrichten van een woning.
Die problemen waren toen zo groot dat verschillende mensen in dat topic je zelfs hebben aangeraden in je eigen huis te blijven wonen en beslist niet samen te gaan wonen in een huis
.Zeker meer als een jaar geleden volgens mij.