Mijn man is veranderd

Hallo, ik heb het even nodig om van me af te schrijven. Ik waarschuw jullie vast... het wordt een lang verhaal, je moet er maar zin in hebben.



De rede van dit topic is dat ik gek ben geworden van mijn man. 10 weken geleden ben ik bevallen van onze dochter. En sindsdien is de relatie tussen mijn man en mijzelf erg slecht geworden. Het is al begonnen in de kraamweek. Mijn man heeft besloten om tijdens die week lekker elke ochtend op de bank te slapen tot minimaal 14.00. Ik heb mij kapot geschaamd voor zijn gedrag. Toen is het nare gedrag al begonnen, snauwen naar mij, stem verheffen als ik hem (op een rustige lieve manier) wakker maakte. Omdat hij aan de kraamhulp had beloofd om onze dochter in bad te doen, dan kon ik ook nog een uurtje slapen. Hij snauwde op zo'n harde manier dat zelfs de kraamhulp er tussen moest komen, ze vond het zelfs nodig om mij er op te wijzen dat ze vond dat mijn man erg weinig respect toonde door zijn houding, dat zijn houding op deze manier ook niet goed was voor de baby en dat hij niet meer zijn stem moet verheffen in bijzijn van de baby.



Hij heeft ook weinig begrip getoond, mijn dagen zagen er zo uit in het begin, onze dochter was te klein dus moest om 2,5 uur gevoed worden (dag en nacht) na de voeding bijvoeden, en daarna kolven ( voor de bijvoeding). Ook had ons dochtertje last van reflux, waardoor ik haar na de voeding zeker een uur tot anderhalf uur omhoog moest houden, als ze plat lag moest ze huilen en kon dan niet slapen omdat ze pijn had. Ik heb in die eerste twee weken zo weinig geslapen dat ik op een gegeven moment zo vermoeid was dat ik huilbuien kreeg. Ik ben in de eerste 5 weken 13 kilo afgevallen, (met bevalling meegeteld). In heb na de bevalling nooit een knuffel of kus gehad van hem in die periode, als ik huilde zei hij alleen dat ik me bij elkaar moest rapen want de bevalling was al twee weken geleden, want dit was niet te doen. Hij vond dat ik me vreemd gedroeg ( vind je het gek), hij had geen concreet voorbeeld voor me om me duidelijk te maken waarin ik tekort schoot Ik ben toen echt uit mijn slof geschoten, omdat ik dat echt niet trok, dat gesnauw. Ook omdat hij weer hard aan het praten was terwijl ons kindje in dezelfde ruimte was, en zij daardoor begon te huilen. Ik heb haar in bed gelegd en daarna heb ik tegen hem gezegd (teruggesnauwt is een beter woord) dat als hij zo ongelukkig met mij is dat daar het gat van de deur is, want ik heb andere dingen aan mijn hoofd. En klaar.



In een van de weken daarna is hij zelfs een keer naar het ziekenhuis gegaan om met iemand te spreken over mijn "rare" gedrag. Nadat hij zelf dingen verteld heeft tegen hen (zijn visie), want ik was er niet bij, hebben ze gezegd tegen hem dat mijn gedrag gewoon normaal was. Dan zou je denken dat hij wat meer begrip zou krijgen, maar nee hoor. Het is van kwaad tot erger geworden. Het is zelfs zo erg dat zijn eigen vrienden en familie mij erop aanspreken waarom mijn man zo tegen mij doet. Ze zeggen letterlijk dat ze dat niet begrijpen ( en in bijzijn van andere houd hij zichzelf nog enigszins in). En dat hij waarschijnlijk erg veel stress heeft. Zijn beste vriend vond het belachelijk dat hij zoveel kritiek heeft op mij.



Gelukkig is hij wel heel gek op onze dochter, hij is vrolijk bij haar, hij knuffelt haar heel veel en verzorgd haar goed, zoals luiers verschonen in badje doen e.d. Dan helpt hij goed mee. Ook kookt hij meestal, dus dat is gelukkig wel positief. Maar naar mij toe is hij echt niet te genieten, hij heeft ontzettend veel kritiek, zoals: ik heb de afwasmachine niet goed heb ingeruimd, het zeeppompje staat de verkeerde kant op, ik doe de luier niet goed genoeg om, ik moet vaker en langer kolven, ik moet anders borstvoeding geven, ik moet duidelijker praten en vragen stellen, ik moet de wc-rol andersom vastmaken, ik moet de kaas later op de pizza doen, zo kan ik nog ff doorgaan, kortom de meest stomme dingen maakt hij zich druk om. En dan de manier waarop hij dat zegt, meteen stem verheffen als iets hem niet aanstaat. Het is echt niet meer te harden.



In het begin heb ik gezegd dat als hij moet werken dat hij dan op de bank kan slapen zodat hij uitgerust kan werken. Om hem te ontzien. Maar dat is inmiddels de regel geworden. Helaas is hij vorige maand onverwacht zijn baan kwijt geraakt. Wat we beide heel erg vonden. En dat is begrijpelijk erg stressvol, zeker met een pasgeboren baby. Financieel kunnen we voorlopig vooruit gelukkig.



Ik probeer begrip te tonen naar hem toe. Omdat er nu heel veel weg valt. Maar mijn begrip is echt weg nu. Omdat hij er op de verkeerde manier mee om gaat. En ik vind dit, zeker nu er een kindje is, niet oké. Zijn dag ziet er als volgt uit.

Hij staat om 14.00 op, gaat koffie drinken en blowen (eerst blowde hij alleen in het weekend in de avond). Ik ga dan met onze dochter en hond een uur wandelen, omdat hij in dan bloed chagrijnig is en echt niet uit te houden.



Als ik terug kom gaat het iet wat beter met hem. Alleen nog steeds veel kritiek. Enfin, daarna ik ga om 21.00 naar bed en slaap dan rond 22.00, en mijn man geeft dan om half 11 een flesje afgekolfde melk, zodat ik wat kan slapen. Om 5 uur half 6 moet ik mijn dochter weer voeden namelijk. Mijn man gaat daarna tot diep in de nacht lopen gamen en blowen (tot 4 uur ongeveer) en gaat daarna slapen op de bank. Op het moment dat wij (dochter en ik) opstaan, rond half 9, gaat hij van de bank af en in bed liggen tot 14.00 in de middag. Zo leven wij nu met elkaar. Er heerst een grafstemming.



Nu heeft hij eergisteren beloofd om ook in de vroege ochtend te voeden, zodat ik paar dagen wat langer kan slapen tot de voeding van 8 uur. Nou hartstikke fijn natuurlijk, ik keek er naar uit. Maar helaas komt daar niks van, hij zet gewoon de babyfoon uit. Vannacht om kwart over 4, had ons dochtertje last van buikkrampen, geen reactie van mijn man. Dus ik ben met haar gaan lopen door huis ( dat werkt namelijk). Ik was in de veronderstelling dat mijn man nog wakker was (half uur daarvoor was hij nog aan het gamen) dat de babyfoon was uitgevallen, dus ik loop de huiskamer in schrikt hij keihard wakker. Sindsdien is hij boos op mij, elke keer als ik hem wat vraag kijkt hij weg. Hij is nu trouwens naar de fysiotherapeut daarom is hij om half 12 opgestaan. Nu weet ik al als hij terugkomt,zodra hij de kans krijgt, ik weer de volle laag krijg.



Ik vreet mij echt op. Ik ben in staat om hem weg te sturen, omdat ik het bijna niet vol houd. Maar dat wil ik niet, hij is namelijk lief voor mijn dochter, en ik hoop dat onze relatie snel weer in een beter vaarwater komt. Gelukkig is het tot nu toe gelukt ( op die eerste twee keer na) om onze dochter er buiten te houden. Hij kan zich in haar bijzijn gelukkig inhouden. Ik begrijp dat een man ook stress heeft nadat er zoveel veranderd met de komst van een kindje, maar ik vind niet dat hij dit op mij moet afreageren, hij kan ook naar de sportschool ofzo. En als hij echt niet meer van me houd dan vind ik dat hij zijn eigen weg moet gaan. Want dit heb ik niet verdient vind ik.

quote:karin12345 schreef op 03 maart 2017 @ 14:22:

[...]



Nog geen jaar geleden waren er grote problemen met het inrichten van een woning.

Die problemen waren toen zo groot dat verschillende mensen in dat topic je zelfs hebben aangeraden in je eigen huis te blijven wonen en beslist niet samen te gaan wonen in een huis

.Dit ging over zijn verzameldrang. We zijn daarom eerst samen gaan latten, en hij heeft toen in alle rust afscheid kunnen nemen van zijn spullen. Inmiddels heeft hij ook wel ingezien dat dat echt niet kon. Dat had niets met zijn gedrag naar mij toe te maken, maar vooral zijn drang van verzamelen.

quote:Mevrouw75 schreef op 03 maart 2017 @ 15:08:

[...]





In alle rust?

Nog geen jaar later is er een baby bij die zeker 11 maanden geleden is verwekt.Ja, hij heeft pas in november zijn appartement opgezegd. Als het niet gelukt was met zijn spullen dan hadden we nu nog een latrelatie. Wat gezien de situatie nu, zeker beter was geweest als hij zijn appartement nog had.

quote:yoshe schreef op 03 maart 2017 @ 15:27:

Zijn beste vriend vind dat je man zich nu ook raar gedraagt? Dan zou ik nu die beste vriend inschakelen om man er van te overtuigen om ff een tijdje ergens anders op de bank te gaan liggen blowen. Ik denk dat die vriend nu meer tot hem doordringt dan jij, want alles wat je zegt gooit toch meer olie op het vuur. Schakel dus je omgeving in om hem ff een tijdje ergens ander te krijgen. En werk daarna voor jezelf aan het vinden van werk, een eigen huis en een supportsysteem.



Ohw en blowen in huis, in die lucht ligt de baby dus ook. Lekker gezond!Ik heb nooit gezegd dat hij blowt in huis.

quote:-Kia-Ora- schreef op 03 maart 2017 @ 15:19:

Heeft hij trouwens medicatie voor de add? Of gebruikt hij het blowen als excuus daarvoor?

Ervanuit gaande dat je Nick je leeftijd verraad is het echt absurd dat je als dertiger een kind de wereld in schopt met een gozer die zoveel problemen heeft en geeft.

Onaardig tegen jou, schreeuwen en prikkelbaar, drugsgebruik, obsessief, gameverslaafd (?), verzameldrang. Ja, absoluut een gezellige leuke gozer om mee samen te wonen en om rondom een baby te hebben.Schreeuwen doet hij niet meer. Wel chagrijnig en zijn stem verheffen. Maar echt schreeuwen heeft hij afgeleerd, gelukkig. En ik vind het niet erg als iemand boos is als deze zijn stem verheft, als de boosheid terrecht is. Hij is ontzettend prikkelbaar, dat uit zich in stem verheffen. Om uiteindelijk de stomste dingen.