Relaties
alle pijlers
Mijn moeder en ik.
zondag 3 februari 2019 om 12:49
Allereerst gaat dit een lang verhaal worden dus voor wie zich verveeld, pak vast thee en een koekje..of een doos vol..
Ik zit hier al jaren mee en wil dit van me afschrijven, en daarnaast graag advies hoe ik hier mee moet omgaan.
Ik ben op een punt dat ik het niet echt meer trek.
Sorry voor het enorme verhaal.
Ik ben de jongste (nu 31) uit een gezin met drie kinderen.
Mijn moeder heeft twee kinderen uit een eerder huwelijk en uit het huwelijk met mijn vader ben ik gekomen.
Met mijn oudere halfzus (we schelen 5 jaar) kon ik als kind enorm goed opschieten. Ze was echt mijn grote zus.
Mijn halfbroer (7 jaar ouder) zorgde echter voor problemen. Hij was een lastig kind, zat op 'het speciaal onderwijs' met gedragsproblemen en was thuis niet meer te handhaven.
Mijn eerste herinnering aan hem is negatief en het moment dat hij bij ons wegging om bij zijn eigen vader te gaan wonen (ik was toen 6) weet ik nog precies.
Dat was ook het moment dat ik als kind zag dat mijn moeder veel verdriet had van de situatie, want mijn halfbroer ontspoorde.
Hij begon al snel met het gebruiken van (toen nog soft) drugs en mijn moeder trof hem vaak met blikjes bier bij de supermarkt, onder schooltijd.
We hadden het thuis wel fijn, een warm thuis.
Alleen voelde ik als kind al dat ik vooral lief moest zijn, want anders werd mama verdrietig en dat was ze al, door mijn broer. Ik paste mijn gedrag dus aan, was vooral een lief zacht kind en hield mijn verdrietjes of andere zorgen bij me, als kind al.
Toen ik wat ouder werd (zat nog wel op de basisschool) begon zijn gedrag extremer te worden.
Hij begon met zwerven door Europa en was soms maanden weg zonder dat iemand wist waar hij was.
In combinatie met zijn drugsgebruik (inmiddels geen softdrugs meer) geen top combinatie.
Mijn moeder was daardoor heftig van slag (logisch) en ik deed vooral mijn best om een modelkind te zijn.
Naar mate ik ouder werd begon ik natuurlijk ook op zoek te gaan naar puberdingen. Dat lijkt me best normaal.
Maar ik deed zo mijn best om alles te verbergen want ik moest vooral dat lieve kind blijven 'want mama heeft al verdriet genoeg'.
Als er ook maar iets kleins voorviel schoot mijn moeder in een slachtofferrol 'ze had het al zo moeilijk'...
Zo hoor ik nu nog steeds dat ik in de brugklas 'zo lastig' was, terwijl ik enorm werd gepest door meiden in de klas, dat niet durfde te vertellen thuis en daarom thuis stil en soms nukkig was.
Dat IK het moeilijk had, ja lastig hoor maar mijn moeder was het echte slachtoffer. Want 'ze had het al zo moeilijk en ik deed zo vervelend, was echt een rottijd'. Voor haar dus.
Mijn moeder heeft zelf geen goede relatie met haar eigen moeder gehad, nu zie ik vooral dat ze enorm op haar eigen moeder lijkt.. ze hebben al jaren geen contact meer.
Toen mijn halfzus een relatie kreeg veranderde dat ook een boel.
Ze had al jaren geen contact met haar biologische vader en onder invloed van haar vriend zocht ze hem op.
Mijn vader kreeg van haar te horen dat hij haar echte vader niet was, wat theoretisch gezien ook klopt, maar hij had intussen al 16 jaar non stop voor haar gezorgd.
Dat gaf natuurlijk wrijving en zorgde er weer voor dat ik me vooral op mijn 'laat ik maar lief zijn' rol stortte.
De onzekerheid spatte van mij af, ik trok verkeerde vriendjes aan als een gek.
Drugsdealers, loverboys, ik heb vanalles voorbij zien komen terwijl ook ik nog super jong was en ik weet nog steeds niet hoe het me is gelukt om daaruit weg te komen.
Niet met hulp van mijn ouders in elk geval want die wisten nergens van.
Ze hebben af en toe een glimp van een vaag figuur op kunnen vangen, niet wetende dat dat gewoon criminelen waren. Ze maken er nu nog grapjes om, 'jaja die vriendjes van jou'.
Maar omdat ik zo goed kon doen alsof hebben ze nooit geweten hoe serieus fout het echt was. En hoe bang ik was.
(Ik verdien een Oscar voor mijn acteerwerk.)
De tijd verstreek, mijn halfzus ging samenwonen en het contact tussen haar en mijn ouders verslechterde.
Ik zag mijn moeder wegkwijnen in enerzijds het gemis van een band met haar eigen moeder, anderzijds de zorgen om haar zoon en het verdriet/boosheid om de slechte band met haar dochter.
En mijn moeder heeft nu eenmaal een karakter waarin ze snel wegzakt in zelfmedelijden.
Rond die tijd kreeg ik ook een relatie, met mijn huidige man.
Dat is nu 12 jaar geleden.
Toen ik net iets met hem had is door omstandigheden het contact tussen mijn ouders en mijn halfzus verbroken.
Met mijn halfbroer was inmiddels ook geen contact meer.
Ze hadden alleen mij nog en dat voelde ook zo. Alles kwam op mij neer.
De relatie tussen mijn schoonfamilie en mijn ouders is nooit optimaal geweest, mede ook door taal/cultuurverschil.
(Mijn man is Turks.)
Na een paar jaar is het contact onderling helemaal verbroken.
Omdat mijn schoonfamilie zacht gezegd nogal vreemd is legde ik de schuld van de breuk vooral bij hen. Als ik terugkijk ligt het genuanceerder.
Als kind heb ik nooit geleerd om kritisch naar mijn ouders te kijken.
Ik had vooral medelijden en paste me daar enorm op aan. Maar hoe ouder ik werd en hoe serieuzer mijn eigen leven werd, hoe kritischer ik begon te kijken naar hen.
Ik besefte dat we als gezin eigenlijk niemand om ons heen hebben.
Geen contact met de familie van mijn vader, geen contact met de familie van mijn moeder, ze hebben geen vrienden.
Waar mijn moeder de emotionele kaart trekt en vooral het slachtoffer uithangt is mijn vader bot, gaat geen conflict uit de weg en hakt met de botte bijl.
Ze zijn gewend dat dingen op hun manier gaan, zeker ook in de omgang met mij.
Ik heb mijn hele leven ontzettend veel rekening gehouden met vooral mijn moeder, haar gespaard door heel veel dingen niet te vertellen enzo.
Maar alsnog was er altijd wel iets waar zij zich als het slachtoffer presenteerde.
De relatie tussen mijn man en mij is de laatste jaren onrustig.
Ik heb de fout gemaakt door daar met hen over te praten, waardoor zij een hekel begonnen te krijgen aan mijn man.
We hebben vanaf het begin wel veel steun van ze gehad, mijn man werd goed opgevangen en we werden bijv financieel ook enorm geholpen als dat nodig was.
Begin dit jaar is er iets heftigs gebeurd waardoor zij geen contact meer willen met mijn man (hij ook niet meer met hen).
En ondanks de heftigheid van de situatie knapte er iets in mij.
Ook tijdens de heftige gebeurtenis lag de nadruk vooral op hoe erg het was voor mijn ouders.
Alles draait om hun en hun wil/wensen/gevoel.
Iedereen die daar niet in mee gaat is de slechterik, lastig, vervelend.
Contacten worden snel verbroken.
En ineens was ik er zo klaar mee.
Ik loop mijn hele leven al op mijn tenen. Deed en liet (van)alles vooral om mijn ouders te pleasen. En als er dan een heel klein dingetje anders liep waren de poppen aan het dansen.
Dan kwamen er tranen, slachtoffergedrag en een boel zelfmedelijden bij mijn moeder en bot, sarcastisch en hard gedrag van mijn vader.
Al ging het om een miscommunicatie (bijv dat mijn zoon van inmiddels 6 een middag naar mijn schoonmoeder ging ipv bij ons thuis was), als het niet ging zoals mijn ouders wilden/verwacht hadden, ging het mis.
En ook al kookte ik dan van irritatie, woede, frustratie, ik hield me in voor de lieve vrede en was weer het lieve kind zoals ik al die jaren ben.
En ik slikte weer en slikte weer.
Inmiddels ben ik er klaar mee, om alles op hun manier te doen.
Om bij alles te denken 'laat ik maar lief zijn want mama...'..
Ik doe geen rare dingen, ben geen naar persoon.
Ik doe nu dingen waarvan ik altijd dacht dat ik ze stom vond, omdat mijn moeder zei dat het niks voor me is... Maar ik vind ze wel leuk, ik doe nu dingen omdat IK het wil..
Ik merk nu dat een enorm deel van mijn leven en mijn persoon gebaseerd is geweest op dingen doen om mijn ouders te pleasen, niet omdat het mijn eigen keuzes waren.
Dat ik zo lang heb geacteerd dat ik soms helemaal niet weet hoe ik over dingen denk, omdat ik als een soort robot maar vooral lief wilde zijn.
Geen verdriet wilde veroorzaken.
Ik ben nu 31 en ik wil dit niet meer.
Ik heb mijn moeder altijd als een slachtoffer gezien. Veel medelijden met haar gehad en me daarop aangepast.
Maar nu zie ik dat we helemaal geen normale band hebben.
Alles draait om haar, haar gevoel.
Ze heeft 3 kleinkinderen waarvan ze alleen mijn zoon ziet, iets wat ik erg voor haar vind. Daarom is het er ook ingeslopen dat hij best vaak bij mijn ouders is, dat ook dan dingen gaan zoals zij wil, want tja het is zo zielig voor mama dat ze haar andere kleinkinderen niet ziet.
Als de situatie anders was geweest had ik veel minder toegelaten hierin.
Ik had altijd het gevoel dat ik een enorm hechte band met mijn vader heb. We lijken op elkaar.
Maar nu denk ik dat het vooral is omdat ik nooit tegengas gaf.
En terwijl ik dat denk schaam ik me ook, omdat hij ook enorm veel voor me heeft gedaan en ik weet dat hij veel van me houdt.
Hij is vorig jaar aan zijn hart geopereerd en ik ben in die periode enorm ingestort, de kans dat hij zou overlijden was ruim aanwezig en ik werd helemaal gek bij het idee dat ik dan voor mijn moeder zou moeten zorgen. Want ze is niet zelfstandig.
Heeft geen weet van bijv internetbankieren en ander geregel,terwijl ze nog jong is (63).
Dat weet mijn vader ook en ik heb hem ook wel vaker verteld hoe ik als kind al op mijn tenen liep.
Hij vind dat heel erg maar veranderd het iets..nee..
Ik heb na zijn operatie ook ruzie met mijn moeder gehad en haar in mijn emoties verweten dat alles altijd om haar draait. Dat viel behoorlijk verkeerd.
Ik ben nu een stuk oppervlakkiger tegen mijn ouders, vooral tegen mijn moeder. Wat als gevolg heeft dat ze zich enorm verongelijkt gedraagt.
En dat vind de pleaser in mij zo moeilijk.
Klein voorbeeld.
Ben de afgelopen week eens gaan opletten.
We appen vaak.
Vooral over mijn zoon die daar vaak is.
Als ik haar niet app hoor ik niks. App ik niet, hoor ik via mijn vader dat 'mama je appjes zo mist'.
Als ik dan aangeef dat ik het ook wel fijn vind om iets van mijn moeder te horen zegt mijn vader dat hij dat subtiel zal aankaarten want 'je weet hoe je moeder is...'.
Hij heeft me laatst verteld dat hij voor zijn werk soms totaal onnodig in een hotel verblijft omdat hij haar gezeur en slachtoffergedrag even zat is.
Voor degene die na dit enorme levensverhaal niet is afgehaakt (waarvoor dank)...
Ik weet niet wat ik er mee aan moet.
Ik hou van mijn ouders, alleen ben ik het zat om alles op hun manier te doen. Lijkt me opzich niet heel raar als je 31 bent.
Dit bespreekbaar maken is bijna onmogelijk.
Mijn moeder heeft geen zelfreflectie en als zij eenmaal in een slachtofferrol zit krijgt geen mens haar eruit. En het zal niets veranderen want zij vind niet dat ze iets verkeerd doet.
Wat zouden jullie doen in mijn geval, om niet op je tenen te blijven lopen maar ook geen helse ruzie te veroorzaken?
Liefs, Kuzu
Ik zit hier al jaren mee en wil dit van me afschrijven, en daarnaast graag advies hoe ik hier mee moet omgaan.
Ik ben op een punt dat ik het niet echt meer trek.
Sorry voor het enorme verhaal.
Ik ben de jongste (nu 31) uit een gezin met drie kinderen.
Mijn moeder heeft twee kinderen uit een eerder huwelijk en uit het huwelijk met mijn vader ben ik gekomen.
Met mijn oudere halfzus (we schelen 5 jaar) kon ik als kind enorm goed opschieten. Ze was echt mijn grote zus.
Mijn halfbroer (7 jaar ouder) zorgde echter voor problemen. Hij was een lastig kind, zat op 'het speciaal onderwijs' met gedragsproblemen en was thuis niet meer te handhaven.
Mijn eerste herinnering aan hem is negatief en het moment dat hij bij ons wegging om bij zijn eigen vader te gaan wonen (ik was toen 6) weet ik nog precies.
Dat was ook het moment dat ik als kind zag dat mijn moeder veel verdriet had van de situatie, want mijn halfbroer ontspoorde.
Hij begon al snel met het gebruiken van (toen nog soft) drugs en mijn moeder trof hem vaak met blikjes bier bij de supermarkt, onder schooltijd.
We hadden het thuis wel fijn, een warm thuis.
Alleen voelde ik als kind al dat ik vooral lief moest zijn, want anders werd mama verdrietig en dat was ze al, door mijn broer. Ik paste mijn gedrag dus aan, was vooral een lief zacht kind en hield mijn verdrietjes of andere zorgen bij me, als kind al.
Toen ik wat ouder werd (zat nog wel op de basisschool) begon zijn gedrag extremer te worden.
Hij begon met zwerven door Europa en was soms maanden weg zonder dat iemand wist waar hij was.
In combinatie met zijn drugsgebruik (inmiddels geen softdrugs meer) geen top combinatie.
Mijn moeder was daardoor heftig van slag (logisch) en ik deed vooral mijn best om een modelkind te zijn.
Naar mate ik ouder werd begon ik natuurlijk ook op zoek te gaan naar puberdingen. Dat lijkt me best normaal.
Maar ik deed zo mijn best om alles te verbergen want ik moest vooral dat lieve kind blijven 'want mama heeft al verdriet genoeg'.
Als er ook maar iets kleins voorviel schoot mijn moeder in een slachtofferrol 'ze had het al zo moeilijk'...
Zo hoor ik nu nog steeds dat ik in de brugklas 'zo lastig' was, terwijl ik enorm werd gepest door meiden in de klas, dat niet durfde te vertellen thuis en daarom thuis stil en soms nukkig was.
Dat IK het moeilijk had, ja lastig hoor maar mijn moeder was het echte slachtoffer. Want 'ze had het al zo moeilijk en ik deed zo vervelend, was echt een rottijd'. Voor haar dus.
Mijn moeder heeft zelf geen goede relatie met haar eigen moeder gehad, nu zie ik vooral dat ze enorm op haar eigen moeder lijkt.. ze hebben al jaren geen contact meer.
Toen mijn halfzus een relatie kreeg veranderde dat ook een boel.
Ze had al jaren geen contact met haar biologische vader en onder invloed van haar vriend zocht ze hem op.
Mijn vader kreeg van haar te horen dat hij haar echte vader niet was, wat theoretisch gezien ook klopt, maar hij had intussen al 16 jaar non stop voor haar gezorgd.
Dat gaf natuurlijk wrijving en zorgde er weer voor dat ik me vooral op mijn 'laat ik maar lief zijn' rol stortte.
De onzekerheid spatte van mij af, ik trok verkeerde vriendjes aan als een gek.
Drugsdealers, loverboys, ik heb vanalles voorbij zien komen terwijl ook ik nog super jong was en ik weet nog steeds niet hoe het me is gelukt om daaruit weg te komen.
Niet met hulp van mijn ouders in elk geval want die wisten nergens van.
Ze hebben af en toe een glimp van een vaag figuur op kunnen vangen, niet wetende dat dat gewoon criminelen waren. Ze maken er nu nog grapjes om, 'jaja die vriendjes van jou'.
Maar omdat ik zo goed kon doen alsof hebben ze nooit geweten hoe serieus fout het echt was. En hoe bang ik was.
(Ik verdien een Oscar voor mijn acteerwerk.)
De tijd verstreek, mijn halfzus ging samenwonen en het contact tussen haar en mijn ouders verslechterde.
Ik zag mijn moeder wegkwijnen in enerzijds het gemis van een band met haar eigen moeder, anderzijds de zorgen om haar zoon en het verdriet/boosheid om de slechte band met haar dochter.
En mijn moeder heeft nu eenmaal een karakter waarin ze snel wegzakt in zelfmedelijden.
Rond die tijd kreeg ik ook een relatie, met mijn huidige man.
Dat is nu 12 jaar geleden.
Toen ik net iets met hem had is door omstandigheden het contact tussen mijn ouders en mijn halfzus verbroken.
Met mijn halfbroer was inmiddels ook geen contact meer.
Ze hadden alleen mij nog en dat voelde ook zo. Alles kwam op mij neer.
De relatie tussen mijn schoonfamilie en mijn ouders is nooit optimaal geweest, mede ook door taal/cultuurverschil.
(Mijn man is Turks.)
Na een paar jaar is het contact onderling helemaal verbroken.
Omdat mijn schoonfamilie zacht gezegd nogal vreemd is legde ik de schuld van de breuk vooral bij hen. Als ik terugkijk ligt het genuanceerder.
Als kind heb ik nooit geleerd om kritisch naar mijn ouders te kijken.
Ik had vooral medelijden en paste me daar enorm op aan. Maar hoe ouder ik werd en hoe serieuzer mijn eigen leven werd, hoe kritischer ik begon te kijken naar hen.
Ik besefte dat we als gezin eigenlijk niemand om ons heen hebben.
Geen contact met de familie van mijn vader, geen contact met de familie van mijn moeder, ze hebben geen vrienden.
Waar mijn moeder de emotionele kaart trekt en vooral het slachtoffer uithangt is mijn vader bot, gaat geen conflict uit de weg en hakt met de botte bijl.
Ze zijn gewend dat dingen op hun manier gaan, zeker ook in de omgang met mij.
Ik heb mijn hele leven ontzettend veel rekening gehouden met vooral mijn moeder, haar gespaard door heel veel dingen niet te vertellen enzo.
Maar alsnog was er altijd wel iets waar zij zich als het slachtoffer presenteerde.
De relatie tussen mijn man en mij is de laatste jaren onrustig.
Ik heb de fout gemaakt door daar met hen over te praten, waardoor zij een hekel begonnen te krijgen aan mijn man.
We hebben vanaf het begin wel veel steun van ze gehad, mijn man werd goed opgevangen en we werden bijv financieel ook enorm geholpen als dat nodig was.
Begin dit jaar is er iets heftigs gebeurd waardoor zij geen contact meer willen met mijn man (hij ook niet meer met hen).
En ondanks de heftigheid van de situatie knapte er iets in mij.
Ook tijdens de heftige gebeurtenis lag de nadruk vooral op hoe erg het was voor mijn ouders.
Alles draait om hun en hun wil/wensen/gevoel.
Iedereen die daar niet in mee gaat is de slechterik, lastig, vervelend.
Contacten worden snel verbroken.
En ineens was ik er zo klaar mee.
Ik loop mijn hele leven al op mijn tenen. Deed en liet (van)alles vooral om mijn ouders te pleasen. En als er dan een heel klein dingetje anders liep waren de poppen aan het dansen.
Dan kwamen er tranen, slachtoffergedrag en een boel zelfmedelijden bij mijn moeder en bot, sarcastisch en hard gedrag van mijn vader.
Al ging het om een miscommunicatie (bijv dat mijn zoon van inmiddels 6 een middag naar mijn schoonmoeder ging ipv bij ons thuis was), als het niet ging zoals mijn ouders wilden/verwacht hadden, ging het mis.
En ook al kookte ik dan van irritatie, woede, frustratie, ik hield me in voor de lieve vrede en was weer het lieve kind zoals ik al die jaren ben.
En ik slikte weer en slikte weer.
Inmiddels ben ik er klaar mee, om alles op hun manier te doen.
Om bij alles te denken 'laat ik maar lief zijn want mama...'..
Ik doe geen rare dingen, ben geen naar persoon.
Ik doe nu dingen waarvan ik altijd dacht dat ik ze stom vond, omdat mijn moeder zei dat het niks voor me is... Maar ik vind ze wel leuk, ik doe nu dingen omdat IK het wil..
Ik merk nu dat een enorm deel van mijn leven en mijn persoon gebaseerd is geweest op dingen doen om mijn ouders te pleasen, niet omdat het mijn eigen keuzes waren.
Dat ik zo lang heb geacteerd dat ik soms helemaal niet weet hoe ik over dingen denk, omdat ik als een soort robot maar vooral lief wilde zijn.
Geen verdriet wilde veroorzaken.
Ik ben nu 31 en ik wil dit niet meer.
Ik heb mijn moeder altijd als een slachtoffer gezien. Veel medelijden met haar gehad en me daarop aangepast.
Maar nu zie ik dat we helemaal geen normale band hebben.
Alles draait om haar, haar gevoel.
Ze heeft 3 kleinkinderen waarvan ze alleen mijn zoon ziet, iets wat ik erg voor haar vind. Daarom is het er ook ingeslopen dat hij best vaak bij mijn ouders is, dat ook dan dingen gaan zoals zij wil, want tja het is zo zielig voor mama dat ze haar andere kleinkinderen niet ziet.
Als de situatie anders was geweest had ik veel minder toegelaten hierin.
Ik had altijd het gevoel dat ik een enorm hechte band met mijn vader heb. We lijken op elkaar.
Maar nu denk ik dat het vooral is omdat ik nooit tegengas gaf.
En terwijl ik dat denk schaam ik me ook, omdat hij ook enorm veel voor me heeft gedaan en ik weet dat hij veel van me houdt.
Hij is vorig jaar aan zijn hart geopereerd en ik ben in die periode enorm ingestort, de kans dat hij zou overlijden was ruim aanwezig en ik werd helemaal gek bij het idee dat ik dan voor mijn moeder zou moeten zorgen. Want ze is niet zelfstandig.
Heeft geen weet van bijv internetbankieren en ander geregel,terwijl ze nog jong is (63).
Dat weet mijn vader ook en ik heb hem ook wel vaker verteld hoe ik als kind al op mijn tenen liep.
Hij vind dat heel erg maar veranderd het iets..nee..
Ik heb na zijn operatie ook ruzie met mijn moeder gehad en haar in mijn emoties verweten dat alles altijd om haar draait. Dat viel behoorlijk verkeerd.
Ik ben nu een stuk oppervlakkiger tegen mijn ouders, vooral tegen mijn moeder. Wat als gevolg heeft dat ze zich enorm verongelijkt gedraagt.
En dat vind de pleaser in mij zo moeilijk.
Klein voorbeeld.
Ben de afgelopen week eens gaan opletten.
We appen vaak.
Vooral over mijn zoon die daar vaak is.
Als ik haar niet app hoor ik niks. App ik niet, hoor ik via mijn vader dat 'mama je appjes zo mist'.
Als ik dan aangeef dat ik het ook wel fijn vind om iets van mijn moeder te horen zegt mijn vader dat hij dat subtiel zal aankaarten want 'je weet hoe je moeder is...'.
Hij heeft me laatst verteld dat hij voor zijn werk soms totaal onnodig in een hotel verblijft omdat hij haar gezeur en slachtoffergedrag even zat is.
Voor degene die na dit enorme levensverhaal niet is afgehaakt (waarvoor dank)...
Ik weet niet wat ik er mee aan moet.
Ik hou van mijn ouders, alleen ben ik het zat om alles op hun manier te doen. Lijkt me opzich niet heel raar als je 31 bent.
Dit bespreekbaar maken is bijna onmogelijk.
Mijn moeder heeft geen zelfreflectie en als zij eenmaal in een slachtofferrol zit krijgt geen mens haar eruit. En het zal niets veranderen want zij vind niet dat ze iets verkeerd doet.
Wat zouden jullie doen in mijn geval, om niet op je tenen te blijven lopen maar ook geen helse ruzie te veroorzaken?
Liefs, Kuzu
zondag 3 februari 2019 om 12:58
Je kunt je ouders niet veranderen. Jij mag leven zoals jij dat wilt, zoals jij bent. Kies daarvoor. Dat dat betekent dat je relatie met je ouders verandert, dat zal zo zijn. En dat accepteren is misschien lastig, maar het levert jezelf het meeste op. Doe dus vooral waar je zelf gelukkig van wordt. Daar word jij blij van en dus je naasten ook.
zondag 3 februari 2019 om 13:01
Toen ik voor de zoveelste keer mijn neus stootte tegen het passieve, negatieve slachtoffergedrag van mijn moeder is er iets geknapt. Ondanks dat ze ook heel veel voor me heeft gedaan, heeft ze me ook beschadigd door er niet emotioneel voor me te zijn, niet open voor me te staan.
We hebben nu oppervlakkig contact, ik ga zo nu en dan naar haar toe, maar ik bespreek geen persoonlijke dingen, weiger mee te gaan in slachtoffergedrag door constant haar te vragen wat ze kan doen om x of y te veranderen. 'Als je het niet kunt veranderen, moet je het accepteren' is mijn standaard zin naar haar toe. En daarmee sla ik bijna elk slachtoffergedrag af.
Lastig he?
We hebben nu oppervlakkig contact, ik ga zo nu en dan naar haar toe, maar ik bespreek geen persoonlijke dingen, weiger mee te gaan in slachtoffergedrag door constant haar te vragen wat ze kan doen om x of y te veranderen. 'Als je het niet kunt veranderen, moet je het accepteren' is mijn standaard zin naar haar toe. En daarmee sla ik bijna elk slachtoffergedrag af.
Lastig he?
zondag 3 februari 2019 om 13:04
Tja, ik had geen moeder maar een loeder en ik was er op een gegeven moment wel klaar mee.
Houden van doe je toch wel, je bent uit haar geboren en zij heeft jou gevormd, met alle kwalijke gevolgen van dien. Toch zou ik me wat harder gaan opstellen en dat slachtoffergedrag niet meer accepteren, gewoon in alle nuchterheid met haar omgaan en ik denk dat als je daarin volhardt, dat het kwartje dan op een gegeven moment wel valt, zeker als je aangeeft dat je geen zin meer hebt in al dat gedoe en dat het leven niet alleen maar om haar draait. Dan is ze maar een keertje boos of 10 keer, maakt niet uit, ze moet leren dat ze ook eens rekening moet houden met jou.
Maar goed, ik neem aan dat je dat niet ziet zitten en mocht dat het geval zijn, dan is er natuurlijk nog altijd de psycholoog, waar je handreikingen kunt halen over hoe het wel het beste kan.
Ik voel hoe je je voelen moet, maar vraag me af of er wel een grens is waar zij niet over mag gaan.
Houden van doe je toch wel, je bent uit haar geboren en zij heeft jou gevormd, met alle kwalijke gevolgen van dien. Toch zou ik me wat harder gaan opstellen en dat slachtoffergedrag niet meer accepteren, gewoon in alle nuchterheid met haar omgaan en ik denk dat als je daarin volhardt, dat het kwartje dan op een gegeven moment wel valt, zeker als je aangeeft dat je geen zin meer hebt in al dat gedoe en dat het leven niet alleen maar om haar draait. Dan is ze maar een keertje boos of 10 keer, maakt niet uit, ze moet leren dat ze ook eens rekening moet houden met jou.
Maar goed, ik neem aan dat je dat niet ziet zitten en mocht dat het geval zijn, dan is er natuurlijk nog altijd de psycholoog, waar je handreikingen kunt halen over hoe het wel het beste kan.
Ik voel hoe je je voelen moet, maar vraag me af of er wel een grens is waar zij niet over mag gaan.
zondag 3 februari 2019 om 13:04
Ik herken dingen bij jullie allebei (als er in de tussentijd nog een reactie komt, bedoel ik deze en de TO).Pavlovski schreef: ↑03-02-2019 13:01Toen ik voor de zoveelste keer mijn neus stootte tegen het passieve, negatieve slachtoffergedrag van mijn moeder is er iets geknapt. Ondanks dat ze ook heel veel voor me heeft gedaan, heeft ze me ook beschadigd door er niet emotioneel voor me te zijn, niet open voor me te staan.
Hier is het ook geknapt. Ik kan het nu niet eens opbrengen om haar nu te bezoeken nu ze ernstig ziek is, of om iets te doen.
Het is zo lastig, want iedere relatie tussen 2 personen is net weer even anders. Herkenbaar betekent ook weer niet dat je hetzelfde kunt doen als een ander...
zondag 3 februari 2019 om 13:21
Niet fijn om te lezen dat je vader blijkbaar bekend was met het gedrag van je moeder maar er nooit iets van heeft gezegd of zijn kinderen geprobeerd te behoeden voor dit gedrag. Hij was volwassen en kon zijn eigen keuzes maken (en af en toe vluchten naar een hotelkamer), als kind moet je je maar schikken naar de ouders (verzorgers) waarbij je opgroeit. Soms laat dat sporen na.
###########
Sorry dat je het zo rot vond TO. Je kunt niks meer aan het verleden aanpassen, alleen aan de toekomt. Dat zelfinzicht bij je moeder zal hoogstwaarschijnlijk niet komen, dus het enige wat overblijft is om aan jezelf te werken. Leer te doen wat jij wil, om je verwachtingen bij te stellen en je niet al te verantwoordelijk te voelen voor het geluk van een ander (behalve je kind dan). En als dit niet zelf lukt, zoek gerust professionele hulp.
###########
Sorry dat je het zo rot vond TO. Je kunt niks meer aan het verleden aanpassen, alleen aan de toekomt. Dat zelfinzicht bij je moeder zal hoogstwaarschijnlijk niet komen, dus het enige wat overblijft is om aan jezelf te werken. Leer te doen wat jij wil, om je verwachtingen bij te stellen en je niet al te verantwoordelijk te voelen voor het geluk van een ander (behalve je kind dan). En als dit niet zelf lukt, zoek gerust professionele hulp.
chocolol wijzigde dit bericht op 04-02-2019 20:21
Reden: prive
Reden: prive
16.75% gewijzigd
zondag 3 februari 2019 om 13:35
Ik heb jaren geleden een advies gehad hier op het forum (was niet mijn topic) voor een boek over het losmaken van je ouders. Weet even niet meer welk boek, maar ik heb er een hoop aan gehad.
Ik heb inmiddels een prima relatie met mijn ouders. Mede omdat ik zeer weinig van hun mening aantrek.
Wat mij vooral helpt is de vraag: is hun geluk belangrijker dan de mijne?
Ik heb inmiddels een prima relatie met mijn ouders. Mede omdat ik zeer weinig van hun mening aantrek.
Wat mij vooral helpt is de vraag: is hun geluk belangrijker dan de mijne?
zondag 3 februari 2019 om 14:06
Ik zou eens kijken of je het contact (in ieder geval) tijdelijk eens op een heel laag pitje kunt zetten met allebei je ouders. Ik vind het klinken alsof je energie uit je zuigen en jij kan het toch nooit goed doen. Als je dan (door minder contact) ervaart dat het voelt alsof er langzaam een last van je schouder valt, wordt het makkelijker om op je strepen te gaan staan en je eigen plan te trekken.
zondag 3 februari 2019 om 14:12
Wat rot Kuzu. In zo’n situatie zou ik proberen te zoeken naar een manier om mijn eigen filter wat hoger af te kunnen stemmen. Dat ik die onuitgesproken verwijten niet meer zou registreren of dat op mijn gemoed laten werken. Dat lijkt mij heel moeilijk als dit altijd een (opgelegde) tweede natuur is geweest. Desnoods hulp hierbij zoeken.
Uitspreken/bespreken, daar zou ik geen tijd in gaan stoppen. Ze heeft laten zien in het verleden dat ze gewoon niet de capaciteiten heeft om zich meer te verplaatsen in een ander, eigen emoties in de hand houden (zelfbeheersing). Ik zou in die hoek ook niets meer verwachten (behalve nog meer drama).
Uitspreken/bespreken, daar zou ik geen tijd in gaan stoppen. Ze heeft laten zien in het verleden dat ze gewoon niet de capaciteiten heeft om zich meer te verplaatsen in een ander, eigen emoties in de hand houden (zelfbeheersing). Ik zou in die hoek ook niets meer verwachten (behalve nog meer drama).
zondag 3 februari 2019 om 14:16
Je gedrag heeft tot nu toe niet de gewenste reactie, dus dat werkt niet. Tijd voor een trendbreuk. Simpel en effectief: leer leven zonder ouders. Verbreek het contact en geef ze glashelder aan onder welke voorwaarden het weer hersteld kan worden
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zondag 3 februari 2019 om 14:16
Ik denk dat je het boek Het Innerlijke Kind, schuldgevoel en loslaten bedoelt?vergrootglas schreef: ↑03-02-2019 13:35Ik heb jaren geleden een advies gehad hier op het forum (was niet mijn topic) voor een boek over het losmaken van je ouders. Weet even niet meer welk boek, maar ik heb er een hoop aan gehad.
Ik heb inmiddels een prima relatie met mijn ouders. Mede omdat ik zeer weinig van hun mening aantrek.
Wat mij vooral helpt is de vraag: is hun geluk belangrijker dan de mijne?
zondag 3 februari 2019 om 17:07
Phoe, dit lijkt mij heel moeilijkJollyRider schreef: ↑03-02-2019 14:16Je gedrag heeft tot nu toe niet de gewenste reactie, dus dat werkt niet. Tijd voor een trendbreuk. Simpel en effectief: leer leven zonder ouders. Verbreek het contact en geef ze glashelder aan onder welke voorwaarden het weer hersteld kan worden
Frankly my dear, I don"t give a damn
zondag 3 februari 2019 om 17:44
Unknown, oprechte vraag: waarom heb je nog contact met je moeder? Wat haal jij er uit?Unknown1985 schreef: ↑03-02-2019 14:24Ik herken het gedrag. Zo'n 5 jaar geleden heb ik een keer geprobeerd erover te praten, dit krijg ik zo af en toe nog steeds te horen. Wat ik haar heb aangedaan en uiteraard is het nu een heel ander verhaal geworden. Ik negeer het, ze is toch niet voor rede vatbaar. Maar zal nooit meer een poging doen.
Wat voor mij werkt is niks meer te laten merken. Ik kan nog steeds heel goed tussen de regels door lezen, maar zal er niet meer naar handelen. En zo af en toe voel ik de spanning in mijn lijf als er weer iets staat te gebeuren, maar m'n moeder zal het niet merken. En moet zeggen, het went, het wordt iedere keer wat makkelijker.
En je grenzen blijven beschermen en vooral niks meer vertellen dat tegen je gebruikt kan worden. Over de relatie met mijn man weet ze niks, want gaat ze hooguit gebruiken om te stoken.
Ik merkte dat ik ook altijd op m'n tenen liep bij mijn vader. Had zoveel spanning in mijn lijf. Na de zoveelste opmerking van hem die echt niet door de beugel kon, heb ik het contact afgebroken.
zondag 3 februari 2019 om 17:47
Mres, ik weet niet of het bij jou ook zo is, maar ik heb in mijn omgeving een aantal mensen die ook heel erg het slachtoffer kunnen spelen. En die ook heel veel doen voor andere mensen, ver voorbij hun eigen grenzen. Ik vermoed dat ze dit vooral doen om eigenwaarde te kweken. "Kijk mij eens"MRES schreef: ↑03-02-2019 15:26Alleen nog maar jouw verhaal gelezen, nog geen reacties. Maar ik ga dit topic wel volgen, als je het goed vindt. Ik had dit verhaal namelijk zelf kunnen schrijven. Nagenoeg exact dezelfde situatie. Ik ben nu 27, ben getrouwd en heb kleine kinderen en nóg lukt het me niet, niet in de eerste plaats om 'arme mam haar gevoelens' te denken en daarna te handelen. Mijn man wordt er langzaam horendol van.
Paar keer geprobeerd het gesprek aan te gaan, dat het voor mij ook verre van makkelijk was vroeger, en nu soms nog, maar dan komen inderdaad meteen die tranen, want zíj... Zij heeft het pas moeilijk..
En tóch, als er praktisch of financieel iets is zijn ze er altijd voor mij, ze past 1 dag in de week op 1 van de kinderen, kortom, als ze kunnen helpen zijn ze er altijd. En dus voel ik me ondankbaar als ik ergens wat van zeg. Herken je ook vast wel.
Ik wens je sowieso heel veel sterkte en ik blijf even meelezen
