Mijn moeder en ik.

Allereerst gaat dit een lang verhaal worden dus voor wie zich verveeld, pak vast thee en een koekje..of een doos vol..
Ik zit hier al jaren mee en wil dit van me afschrijven, en daarnaast graag advies hoe ik hier mee moet omgaan.
Ik ben op een punt dat ik het niet echt meer trek.
Sorry voor het enorme verhaal.


Ik ben de jongste (nu 31) uit een gezin met drie kinderen.
Mijn moeder heeft twee kinderen uit een eerder huwelijk en uit het huwelijk met mijn vader ben ik gekomen.
Met mijn oudere halfzus (we schelen 5 jaar) kon ik als kind enorm goed opschieten. Ze was echt mijn grote zus.
Mijn halfbroer (7 jaar ouder) zorgde echter voor problemen. Hij was een lastig kind, zat op 'het speciaal onderwijs' met gedragsproblemen en was thuis niet meer te handhaven.
Mijn eerste herinnering aan hem is negatief en het moment dat hij bij ons wegging om bij zijn eigen vader te gaan wonen (ik was toen 6) weet ik nog precies.
Dat was ook het moment dat ik als kind zag dat mijn moeder veel verdriet had van de situatie, want mijn halfbroer ontspoorde.
Hij begon al snel met het gebruiken van (toen nog soft) drugs en mijn moeder trof hem vaak met blikjes bier bij de supermarkt, onder schooltijd.

We hadden het thuis wel fijn, een warm thuis.
Alleen voelde ik als kind al dat ik vooral lief moest zijn, want anders werd mama verdrietig en dat was ze al, door mijn broer. Ik paste mijn gedrag dus aan, was vooral een lief zacht kind en hield mijn verdrietjes of andere zorgen bij me, als kind al.

Toen ik wat ouder werd (zat nog wel op de basisschool) begon zijn gedrag extremer te worden.
Hij begon met zwerven door Europa en was soms maanden weg zonder dat iemand wist waar hij was.
In combinatie met zijn drugsgebruik (inmiddels geen softdrugs meer) geen top combinatie.
Mijn moeder was daardoor heftig van slag (logisch) en ik deed vooral mijn best om een modelkind te zijn.

Naar mate ik ouder werd begon ik natuurlijk ook op zoek te gaan naar puberdingen. Dat lijkt me best normaal.
Maar ik deed zo mijn best om alles te verbergen want ik moest vooral dat lieve kind blijven 'want mama heeft al verdriet genoeg'.
Als er ook maar iets kleins voorviel schoot mijn moeder in een slachtofferrol 'ze had het al zo moeilijk'...
Zo hoor ik nu nog steeds dat ik in de brugklas 'zo lastig' was, terwijl ik enorm werd gepest door meiden in de klas, dat niet durfde te vertellen thuis en daarom thuis stil en soms nukkig was.
Dat IK het moeilijk had, ja lastig hoor maar mijn moeder was het echte slachtoffer. Want 'ze had het al zo moeilijk en ik deed zo vervelend, was echt een rottijd'. Voor haar dus.

Mijn moeder heeft zelf geen goede relatie met haar eigen moeder gehad, nu zie ik vooral dat ze enorm op haar eigen moeder lijkt.. ze hebben al jaren geen contact meer.

Toen mijn halfzus een relatie kreeg veranderde dat ook een boel.
Ze had al jaren geen contact met haar biologische vader en onder invloed van haar vriend zocht ze hem op.
Mijn vader kreeg van haar te horen dat hij haar echte vader niet was, wat theoretisch gezien ook klopt, maar hij had intussen al 16 jaar non stop voor haar gezorgd.
Dat gaf natuurlijk wrijving en zorgde er weer voor dat ik me vooral op mijn 'laat ik maar lief zijn' rol stortte.

De onzekerheid spatte van mij af, ik trok verkeerde vriendjes aan als een gek.
Drugsdealers, loverboys, ik heb vanalles voorbij zien komen terwijl ook ik nog super jong was en ik weet nog steeds niet hoe het me is gelukt om daaruit weg te komen.
Niet met hulp van mijn ouders in elk geval want die wisten nergens van.
Ze hebben af en toe een glimp van een vaag figuur op kunnen vangen, niet wetende dat dat gewoon criminelen waren. Ze maken er nu nog grapjes om, 'jaja die vriendjes van jou'.
Maar omdat ik zo goed kon doen alsof hebben ze nooit geweten hoe serieus fout het echt was. En hoe bang ik was.
(Ik verdien een Oscar voor mijn acteerwerk.)

De tijd verstreek, mijn halfzus ging samenwonen en het contact tussen haar en mijn ouders verslechterde.
Ik zag mijn moeder wegkwijnen in enerzijds het gemis van een band met haar eigen moeder, anderzijds de zorgen om haar zoon en het verdriet/boosheid om de slechte band met haar dochter.
En mijn moeder heeft nu eenmaal een karakter waarin ze snel wegzakt in zelfmedelijden.

Rond die tijd kreeg ik ook een relatie, met mijn huidige man.
Dat is nu 12 jaar geleden.
Toen ik net iets met hem had is door omstandigheden het contact tussen mijn ouders en mijn halfzus verbroken.
Met mijn halfbroer was inmiddels ook geen contact meer.
Ze hadden alleen mij nog en dat voelde ook zo. Alles kwam op mij neer.

De relatie tussen mijn schoonfamilie en mijn ouders is nooit optimaal geweest, mede ook door taal/cultuurverschil.
(Mijn man is Turks.)
Na een paar jaar is het contact onderling helemaal verbroken.
Omdat mijn schoonfamilie zacht gezegd nogal vreemd is legde ik de schuld van de breuk vooral bij hen. Als ik terugkijk ligt het genuanceerder.

Als kind heb ik nooit geleerd om kritisch naar mijn ouders te kijken.
Ik had vooral medelijden en paste me daar enorm op aan. Maar hoe ouder ik werd en hoe serieuzer mijn eigen leven werd, hoe kritischer ik begon te kijken naar hen.
Ik besefte dat we als gezin eigenlijk niemand om ons heen hebben.
Geen contact met de familie van mijn vader, geen contact met de familie van mijn moeder, ze hebben geen vrienden.
Waar mijn moeder de emotionele kaart trekt en vooral het slachtoffer uithangt is mijn vader bot, gaat geen conflict uit de weg en hakt met de botte bijl.
Ze zijn gewend dat dingen op hun manier gaan, zeker ook in de omgang met mij.
Ik heb mijn hele leven ontzettend veel rekening gehouden met vooral mijn moeder, haar gespaard door heel veel dingen niet te vertellen enzo.
Maar alsnog was er altijd wel iets waar zij zich als het slachtoffer presenteerde.

De relatie tussen mijn man en mij is de laatste jaren onrustig.
Ik heb de fout gemaakt door daar met hen over te praten, waardoor zij een hekel begonnen te krijgen aan mijn man.
We hebben vanaf het begin wel veel steun van ze gehad, mijn man werd goed opgevangen en we werden bijv financieel ook enorm geholpen als dat nodig was.

Begin dit jaar is er iets heftigs gebeurd waardoor zij geen contact meer willen met mijn man (hij ook niet meer met hen).
En ondanks de heftigheid van de situatie knapte er iets in mij.

Ook tijdens de heftige gebeurtenis lag de nadruk vooral op hoe erg het was voor mijn ouders.
Alles draait om hun en hun wil/wensen/gevoel.
Iedereen die daar niet in mee gaat is de slechterik, lastig, vervelend.
Contacten worden snel verbroken.

En ineens was ik er zo klaar mee.
Ik loop mijn hele leven al op mijn tenen. Deed en liet (van)alles vooral om mijn ouders te pleasen. En als er dan een heel klein dingetje anders liep waren de poppen aan het dansen.
Dan kwamen er tranen, slachtoffergedrag en een boel zelfmedelijden bij mijn moeder en bot, sarcastisch en hard gedrag van mijn vader.
Al ging het om een miscommunicatie (bijv dat mijn zoon van inmiddels 6 een middag naar mijn schoonmoeder ging ipv bij ons thuis was), als het niet ging zoals mijn ouders wilden/verwacht hadden, ging het mis.
En ook al kookte ik dan van irritatie, woede, frustratie, ik hield me in voor de lieve vrede en was weer het lieve kind zoals ik al die jaren ben.
En ik slikte weer en slikte weer.

Inmiddels ben ik er klaar mee, om alles op hun manier te doen.
Om bij alles te denken 'laat ik maar lief zijn want mama...'..
Ik doe geen rare dingen, ben geen naar persoon.
Ik doe nu dingen waarvan ik altijd dacht dat ik ze stom vond, omdat mijn moeder zei dat het niks voor me is... Maar ik vind ze wel leuk, ik doe nu dingen omdat IK het wil..

Ik merk nu dat een enorm deel van mijn leven en mijn persoon gebaseerd is geweest op dingen doen om mijn ouders te pleasen, niet omdat het mijn eigen keuzes waren.
Dat ik zo lang heb geacteerd dat ik soms helemaal niet weet hoe ik over dingen denk, omdat ik als een soort robot maar vooral lief wilde zijn.
Geen verdriet wilde veroorzaken.
Ik ben nu 31 en ik wil dit niet meer.

Ik heb mijn moeder altijd als een slachtoffer gezien. Veel medelijden met haar gehad en me daarop aangepast.
Maar nu zie ik dat we helemaal geen normale band hebben.
Alles draait om haar, haar gevoel.
Ze heeft 3 kleinkinderen waarvan ze alleen mijn zoon ziet, iets wat ik erg voor haar vind. Daarom is het er ook ingeslopen dat hij best vaak bij mijn ouders is, dat ook dan dingen gaan zoals zij wil, want tja het is zo zielig voor mama dat ze haar andere kleinkinderen niet ziet.
Als de situatie anders was geweest had ik veel minder toegelaten hierin.

Ik had altijd het gevoel dat ik een enorm hechte band met mijn vader heb. We lijken op elkaar.
Maar nu denk ik dat het vooral is omdat ik nooit tegengas gaf.
En terwijl ik dat denk schaam ik me ook, omdat hij ook enorm veel voor me heeft gedaan en ik weet dat hij veel van me houdt.
Hij is vorig jaar aan zijn hart geopereerd en ik ben in die periode enorm ingestort, de kans dat hij zou overlijden was ruim aanwezig en ik werd helemaal gek bij het idee dat ik dan voor mijn moeder zou moeten zorgen. Want ze is niet zelfstandig.
Heeft geen weet van bijv internetbankieren en ander geregel,terwijl ze nog jong is (63).
Dat weet mijn vader ook en ik heb hem ook wel vaker verteld hoe ik als kind al op mijn tenen liep.
Hij vind dat heel erg maar veranderd het iets..nee..
Ik heb na zijn operatie ook ruzie met mijn moeder gehad en haar in mijn emoties verweten dat alles altijd om haar draait. Dat viel behoorlijk verkeerd.

Ik ben nu een stuk oppervlakkiger tegen mijn ouders, vooral tegen mijn moeder. Wat als gevolg heeft dat ze zich enorm verongelijkt gedraagt.
En dat vind de pleaser in mij zo moeilijk.
Klein voorbeeld.
Ben de afgelopen week eens gaan opletten.
We appen vaak.
Vooral over mijn zoon die daar vaak is.
Als ik haar niet app hoor ik niks. App ik niet, hoor ik via mijn vader dat 'mama je appjes zo mist'.
Als ik dan aangeef dat ik het ook wel fijn vind om iets van mijn moeder te horen zegt mijn vader dat hij dat subtiel zal aankaarten want 'je weet hoe je moeder is...'.
Hij heeft me laatst verteld dat hij voor zijn werk soms totaal onnodig in een hotel verblijft omdat hij haar gezeur en slachtoffergedrag even zat is.

Voor degene die na dit enorme levensverhaal niet is afgehaakt (waarvoor dank)...
Ik weet niet wat ik er mee aan moet.
Ik hou van mijn ouders, alleen ben ik het zat om alles op hun manier te doen. Lijkt me opzich niet heel raar als je 31 bent.

Dit bespreekbaar maken is bijna onmogelijk.
Mijn moeder heeft geen zelfreflectie en als zij eenmaal in een slachtofferrol zit krijgt geen mens haar eruit. En het zal niets veranderen want zij vind niet dat ze iets verkeerd doet.


Wat zouden jullie doen in mijn geval, om niet op je tenen te blijven lopen maar ook geen helse ruzie te veroorzaken?


Liefs, Kuzu

Ik ben echt geraakt door al jullie lieve reacties. En wat naar dat dit voor veel vrouwen heel herkenbaar is.
Het is moeilijk om een weg in te vinden omdat dat pleasen zo ontzettend diep zit.
Ik denk ook niet dat dat me zonder professionele hulp lukt.
Afgelopen nacht heb ik lang wakker gelegen en er kwamen enorm veel oude herinneringen boven, niet zozeer aan mijn ouders maar vooral dingen uit m'n puberteit die ik echt verdrongen had. Die ik toen alleen probeerde op te lossen maar ook alleen met het gevoel bleef zitten.

Ik heb zelf ook al zeker 12 jaar geen contact met mijn halfzus. Iets wat me jaren lang erg geraakt heeft maar nu begint te zakken. Ik heb ook meerdere keren contact met haar opgenomen met eigenlijk als vraag waarom wij geen contact meer konden houden, ondanks dat ze dat met mijn ouders niet meer had. Dat ik ook graag haar kant wilde horen enz. Maar ik heb nooit een reactie gehad en nu hoeft het ook niet meer. Hoewel ik wel nieuwsgierig blijf naar haar verhaal.

Contact met mijn schoonfamilie is bewust laag. Mijn schoonouders wonen inmiddels weer in Turkije. Iets wat enorm goed is geweest voor de relatie van mijn man en mij. Hij is van huis uit het zwarte schaap en heeft nooit steun van zijn ouders gehad. Met oog op de cultuur en de verplichtingen die hij daar gevoelsmatig bij had heeft hij heel veel geaccepteerd (en ik ook) maar sinds ze terug naar Turkije zijn ervaren we vooral veel rust, geen bemoeienis meer, er is vrijwel geen contact.

En dat laatste is ook weer een reden dat ik accepteer/toelaat dat mijn zoon veel bij mijn ouders is.
Enerzijds voor hen want ze zijn enorm gek op mijn zoon en doen alles voor hem.
Anderzijds ook omdat hij van vaderskant dus vrijwel niemand heeft (mijn man heeft 1 familielid hier wonen, de rest in Turkije). Hij is heel gek op mijn ouders, ze zijn ook erg lief tegen hem.
Toen mijn ouders vroeger ruzie hadden met mijn opa en oma hebben ze me nooit bij hen weggehouden ofzo en dat waardeer ik wel. Dat wil ik dus ook niet doen.

Maar er moet iets veranderen.
Ik ga de huisarts benaderen of zij mij verder kan helpen aan begeleiding.

(En sorry voor mijn late reactie, lang leve de horecabanen met rare tijden)