Relaties
alle pijlers
Mijn moeder is kwetsend
vrijdag 10 mei 2019 om 13:18
De titel zegt het al, mijn moeder kan mensen behoorlijk kwetsen en ik heb het daar moeilijk mee.
Toen ze een stuk jonger en gezonder was ging het beter dan nu, al heb ik al jong geleerd niet tegen haar in te gaan en vooral haar zo veel mogelijk te laten praten.
Mijn moeder is het type vrouw dat graag in het middelpunt van de belangstelling staat en een grote groep volgers heeft die alles voor haar doen.
Niet dat ze dit zelf zo zal zien, integendeel, ze zegt geen aandacht te willen.
Ondertussen zoekt zie die altijd op, was het vroeger met ongevraagd haar mening advies en ervaring aan anderen opdringen en woest worden als er niet gedaan werd wat ze wilde, nu door constant te klagen over haar leven, haar ziekte en wat anderen haar aan doen.
Op zich is dat nog niet kwetsend maar de manier waarop de haar woede uit is dat wel.
Klein voorbeeld: omdat ik niet 24/7 voor haar klaar sta om haar te helpen ( full time baan gezin met twee kinderen) krijg ik regelmatig te horen dat ze er liever een eind aan maakt en dat daar niemand rauwig om zou zijn.
Verder laat ze ook regelmatig doorschemeren dat ze liever geen man en kinderen had gehad en dat haar leven dan een stuk beter zou zijn geweest.
Dit soort buien worden dan weer afgewisseld met gesprekken waarin ze juist weer blij is dat we er zijn. Ook onze kinderen merken dat oma niet altijd even aardig is.
Het toppunt was wel toen ik mijn dochter met haar nichtje over hun oma hoorde praten. Ze vroeg haar of oma ook altijd zo boos was op haar ouders
Wat ik hiermee wil? Geen idee mijn hart even luchten denk ik.
En als iemand dit gedrag kent van haar/zijn moeder misschien dat die kunnen vertellen hoe ze er zelf mee om gaan?
Ik probeer haar altijd gelijk te geven en zoveel mogelijk te sussen door het gesprek naar positievere onderwerpen te sturen maar ik merk dat dit energie vreet en dat ik het er steeds moeilijker mee krijg.
Toen ze een stuk jonger en gezonder was ging het beter dan nu, al heb ik al jong geleerd niet tegen haar in te gaan en vooral haar zo veel mogelijk te laten praten.
Mijn moeder is het type vrouw dat graag in het middelpunt van de belangstelling staat en een grote groep volgers heeft die alles voor haar doen.
Niet dat ze dit zelf zo zal zien, integendeel, ze zegt geen aandacht te willen.
Ondertussen zoekt zie die altijd op, was het vroeger met ongevraagd haar mening advies en ervaring aan anderen opdringen en woest worden als er niet gedaan werd wat ze wilde, nu door constant te klagen over haar leven, haar ziekte en wat anderen haar aan doen.
Op zich is dat nog niet kwetsend maar de manier waarop de haar woede uit is dat wel.
Klein voorbeeld: omdat ik niet 24/7 voor haar klaar sta om haar te helpen ( full time baan gezin met twee kinderen) krijg ik regelmatig te horen dat ze er liever een eind aan maakt en dat daar niemand rauwig om zou zijn.
Verder laat ze ook regelmatig doorschemeren dat ze liever geen man en kinderen had gehad en dat haar leven dan een stuk beter zou zijn geweest.
Dit soort buien worden dan weer afgewisseld met gesprekken waarin ze juist weer blij is dat we er zijn. Ook onze kinderen merken dat oma niet altijd even aardig is.
Het toppunt was wel toen ik mijn dochter met haar nichtje over hun oma hoorde praten. Ze vroeg haar of oma ook altijd zo boos was op haar ouders
Wat ik hiermee wil? Geen idee mijn hart even luchten denk ik.
En als iemand dit gedrag kent van haar/zijn moeder misschien dat die kunnen vertellen hoe ze er zelf mee om gaan?
Ik probeer haar altijd gelijk te geven en zoveel mogelijk te sussen door het gesprek naar positievere onderwerpen te sturen maar ik merk dat dit energie vreet en dat ik het er steeds moeilijker mee krijg.
Je kunt beter niets doen, dan druk te zijn met niets. Lao-Tse
donderdag 30 januari 2020 om 12:20
Dank je Doreia* je hebt gelijk in mijn omgeving krijg ik vaak te horen dat men het hard vind dat ik zo met haar om ga, het is toch je moeder. Ik weet dat het niet anders kan omdat ik er zelf anders aan onder door ga en mijn gezin met mij. Maar toch geven die opmerkingen me regelmatig een schuldgevoel. Ik weet dat dat niet terecht is in mijn hoofd, nu nog zorgen dat dat ook zo voelt.
Je kunt beter niets doen, dan druk te zijn met niets. Lao-Tse
donderdag 30 januari 2020 om 12:23
Ook dat is een proces. Je omgeving kun je aangeven: "wanneer je een dag in mijn schoenen zou lopen, zou je deze opmerking niet maken. Ik verzoek je dan ook je mening over de omgang tussen mijn moeder en mij voor je te houden."Breizh schreef: ↑30-01-2020 12:20Dank je Doreia* je hebt gelijk in mijn omgeving krijg ik vaak te horen dat men het hard vind dat ik zo met haar om ga, het is toch je moeder. Ik weet dat het niet anders kan omdat ik er zelf anders aan onder door ga en mijn gezin met mij. Maar toch geven die opmerkingen me regelmatig een schuldgevoel. Ik weet dat dat niet terecht is in mijn hoofd, nu nog zorgen dat dat ook zo voelt.
En niet verleiden tot uitleg, excuses of anderzijds. Het zijn Niet de Zaken van Die Persoon!
donderdag 30 januari 2020 om 13:11
Wat fijn dat je nog even terugkomt hier. Je hebt wel goede stappen gezet zo te lezen. Lees het advies van Doreia maar een paar keer door, daar heb je echt veel aan.
Blijf voor jezelf en je gezin kiezen. Gelukkig zie je nu goed in dat je keus hebt. Voel je vooral niet schuldig, de enige die zich schuldig zou moeten voelen is je moeder.
Blijf voor jezelf en je gezin kiezen. Gelukkig zie je nu goed in dat je keus hebt. Voel je vooral niet schuldig, de enige die zich schuldig zou moeten voelen is je moeder.
donderdag 30 januari 2020 om 13:27
Wat leuk dat je een update geeft TO. Ik had eerst niet door hoe oud het topic was. Dit viel mij als eerste op:
Veel succes in het verdere traject!
Dit stukje hield haar gedrag in stand. Onwijs knap dat je dat doorbroken hebt. Daar is enorm veel voor nodig. De reden dat mensen nu tegen je zeggen dat je te hard bent naar je moeder, is omdat zij hen weet te bespelen. Laat het inderdaad maar van je afglijden en kies voor jezelf en je gezin. Uiteindelijk wordt dat steeds makkelijker. En soms, heeeel soms, landt het uiteindelijk ook bij degene die de ellende veroorzaakte.
Veel succes in het verdere traject!
vrijdag 31 januari 2020 om 17:44
Ook ik ervaar mijn moeder als kwetsend hetzij op een meer passief-agressieve manier. Ze wil niet zozeer in het middelpunt van de belangstelling staan. Maar zorgt ervoor / gedraagt zich alsof zij het slachtoffer is. Geeft haar grenzen niet aan waardoor die vaak overschreden worden waarover ze dan vervolgens subtiel klaagt, etc.
Ook is ze naar mij (en zussen) eerder kritisch en nooit steunend. Kan me niet herinneren dat ze me ooit getroost heeft. Het eerste wat ze zei toen ik een leuke nieuwe baan gezien had was ‘kun jij dat wel?’. Haar manier om ons tegen teleurstelling te beschermen is om er alvast vanuit te gaan dat het niet zal lukken. Niet persé heel prettig voor je eigenwaarde.
Jaren geleden ben ik behandeld voor een gediagnostiseerde hechtingsstoornis. Daarin is wel aan de orde gekomen dat ik meer zou moeten delen met mijn ouders om hen de gelegenheid te geven nader tot mij te komen.
Maar in de praktijk neem neem ik al jaren afstand want vind het nog steeds moeilijk om met haar kwetsende opmerkingen om te gaan.
Het lastige is: zij doet dit alles geenzins expres of met opzet. Ze is ook gevormd door het verleden en leven en was niet in staat zich daarin geheel te ontwikkelen. Ik geloof echt dat zij haar best heeft gedaan /doet om het beter te doen dan haar ouders.
Waar ik al een tijdje mee worstel: zal ik dit met haar bespreken? Ik vind het eigenlijk niet fair om afstand te nemen zonder haar dat te laten weten en de kans te geven zich anders op te stellen. Aan de andere kant ben ik bang dat ze zich enorm aangevallen zal voelen, mij niet echt zal ‘horen’ en op haar manier naar me uithaalt om zichzelf te verdedigen.
Ben benieuwd naar jullie ervaringen en gedachten hierover.
Ook is ze naar mij (en zussen) eerder kritisch en nooit steunend. Kan me niet herinneren dat ze me ooit getroost heeft. Het eerste wat ze zei toen ik een leuke nieuwe baan gezien had was ‘kun jij dat wel?’. Haar manier om ons tegen teleurstelling te beschermen is om er alvast vanuit te gaan dat het niet zal lukken. Niet persé heel prettig voor je eigenwaarde.
Jaren geleden ben ik behandeld voor een gediagnostiseerde hechtingsstoornis. Daarin is wel aan de orde gekomen dat ik meer zou moeten delen met mijn ouders om hen de gelegenheid te geven nader tot mij te komen.
Maar in de praktijk neem neem ik al jaren afstand want vind het nog steeds moeilijk om met haar kwetsende opmerkingen om te gaan.
Het lastige is: zij doet dit alles geenzins expres of met opzet. Ze is ook gevormd door het verleden en leven en was niet in staat zich daarin geheel te ontwikkelen. Ik geloof echt dat zij haar best heeft gedaan /doet om het beter te doen dan haar ouders.
Waar ik al een tijdje mee worstel: zal ik dit met haar bespreken? Ik vind het eigenlijk niet fair om afstand te nemen zonder haar dat te laten weten en de kans te geven zich anders op te stellen. Aan de andere kant ben ik bang dat ze zich enorm aangevallen zal voelen, mij niet echt zal ‘horen’ en op haar manier naar me uithaalt om zichzelf te verdedigen.
Ben benieuwd naar jullie ervaringen en gedachten hierover.
dinsdag 4 februari 2020 om 12:44
Dank jullie voor jullie lieve reacties, en je hebt gelijk Doreia* het is niet aan een ander om over mijn band met mijn moeder, of eigenlijk het gebrek hier aan, te oordelen. Ik hoop dat ik dat over een poosje echt zo kan voelen zodat het makkelijker wordt om die opmerkingen van me af te laten glijden.
Je kunt beter niets doen, dan druk te zijn met niets. Lao-Tse
dinsdag 4 februari 2020 om 12:51
Ik kan goed begrijpen dat dit voor jou lastig is.fijn schreef: ↑31-01-2020 17:44
Ook is ze naar mij (en zussen) eerder kritisch en nooit steunend. Kan me niet herinneren dat ze me ooit getroost heeft. Het eerste wat ze zei toen ik een leuke nieuwe baan gezien had was ‘kun jij dat wel?’. Haar manier om ons tegen teleurstelling te beschermen is om er alvast vanuit te gaan dat het niet zal lukken. Niet persé heel prettig voor je eigenwaarde.
Het lastige is: zij doet dit alles geenzins expres of met opzet. Ze is ook gevormd door het verleden en leven en was niet in staat zich daarin geheel te ontwikkelen. Ik geloof echt dat zij haar best heeft gedaan /doet om het beter te doen dan haar ouders.
Je zou hier, in een ideale wereld, met je moeder over kunnen praten.
Maar ik weet dat dit lang niet altijd kan, laat staan dat het zou helpen.
Heb je het tijdens je behandeling wel eens gehad over hoe je dit zou kunnen bespreken met je moeder?
Je kunt beter niets doen, dan druk te zijn met niets. Lao-Tse
