Relaties
alle pijlers
Mijn perfecte zus!
dinsdag 21 februari 2012 om 10:16
Altijd sta ik in haar schaduw. Ze is 4 jaar ouder dan mij. Zij is mooi, zij heeft de vriendjes, zij kan goed leren en heeft het ver geschopt, zij is goed in sport. Zij is getrouwd en heeft kinderen En ik ben gewoon normaal, kan geen serieuze partner vinden, geen kinderen, baan in de zorg als helpende ect.
Mijn ouders wrijven het er constant in. Kijk naar je zus, waarom kan zij het wel, neem een voorbeeld aan zus. Ik word er schijt ziek van. Ook als we er beiden zijn, dan zien ze me bijna niet staan. Alsof ik niet mee tel.
Ook flirt ze constant met mijn vriendjes, ze weet dat ze aantrekkelijk is en ik niet en maakt daar maar al te graag gebruik van.
Constant van die gemene opmerkingen zou je die jurk wel aandoen met die laarzen bijv. zogenaamd goed bedoeld. Gisteren kwam ze dichterbij ze ze wat heb jij nou op je gezicht. Zo geschokt alsof het iets walgelijks was. Ik zeg niks, zegt ze o nee dat is je make up. Breng je het wel goed aan? Nooit vraagt ze naar hoe het met mij gaat, maar ik moet al het gezeik over haar kinderen wel aanhoren. En natuurlijk haar favo onderwerp zichzelf! Wil ik eens een keer iets vertellen praat ze erover heen.
Ook mijn moeder wil ik een keer wat zeggen praat ze er doorheen gaat het over mijn perfecte zus en haar perfecte man en natuurlijk de perfecte kinderen.
Ik ben haar/hun echt zat. En ja we hebben ons eigen leven toch kom ik haar vaker tegen dan me lief is. We wonen in hetzelfde dorp en eten zondag altijd bij mijn ouders. Laatste tijd heb ik niet eens zin meer om te gaan. Ook vinden mijn ouders haar geweldig omdat ze getrouwd is en kinderen heeft. Ik krijg de vraag altijd. En nog geen man gevonden? Je moet je haasten hoor. En dan kijken ze me aan alsof ik heel zielig ben.
Mijn ouders wrijven het er constant in. Kijk naar je zus, waarom kan zij het wel, neem een voorbeeld aan zus. Ik word er schijt ziek van. Ook als we er beiden zijn, dan zien ze me bijna niet staan. Alsof ik niet mee tel.
Ook flirt ze constant met mijn vriendjes, ze weet dat ze aantrekkelijk is en ik niet en maakt daar maar al te graag gebruik van.
Constant van die gemene opmerkingen zou je die jurk wel aandoen met die laarzen bijv. zogenaamd goed bedoeld. Gisteren kwam ze dichterbij ze ze wat heb jij nou op je gezicht. Zo geschokt alsof het iets walgelijks was. Ik zeg niks, zegt ze o nee dat is je make up. Breng je het wel goed aan? Nooit vraagt ze naar hoe het met mij gaat, maar ik moet al het gezeik over haar kinderen wel aanhoren. En natuurlijk haar favo onderwerp zichzelf! Wil ik eens een keer iets vertellen praat ze erover heen.
Ook mijn moeder wil ik een keer wat zeggen praat ze er doorheen gaat het over mijn perfecte zus en haar perfecte man en natuurlijk de perfecte kinderen.
Ik ben haar/hun echt zat. En ja we hebben ons eigen leven toch kom ik haar vaker tegen dan me lief is. We wonen in hetzelfde dorp en eten zondag altijd bij mijn ouders. Laatste tijd heb ik niet eens zin meer om te gaan. Ook vinden mijn ouders haar geweldig omdat ze getrouwd is en kinderen heeft. Ik krijg de vraag altijd. En nog geen man gevonden? Je moet je haasten hoor. En dan kijken ze me aan alsof ik heel zielig ben.
dinsdag 21 februari 2012 om 11:08
Goh, dat klinkt gezellig. Jammer dat jullie niet inzien hoeveel jullie gemeen hebben. Meten, anderen bekritiseren en veel over jezelf praten, zijn namelijk allemaal tekenen van onzekerheid.
Jij klaagt erover dat je alleen maar kritiek van je zus krijgt en dat ze nooit vraagt hoe het met jou gaat, maar je doet andersom hetzelfde. Misschien niet in haar gezicht, maar een zus die denkt: 'Ik moet al het gezeik over haar kinderen wel aanhoren. En natuurlijk haar favo onderwerp zichzelf!', daar krijg je natuurlijk nooit een leuke warme band mee.
Probeer het er eens over te hebben. Waarom gaan jullie met elkaar om zoals jullie doen en hoe voelen jullie je daar onder? Is er echt zo weinig respect over en weer, of vinden jullie het door jullie onderlinge wedstrijd gewoon heel moeilijk om iets positiefs over elkaar uit je strot te krijgen?
Jij klaagt erover dat je alleen maar kritiek van je zus krijgt en dat ze nooit vraagt hoe het met jou gaat, maar je doet andersom hetzelfde. Misschien niet in haar gezicht, maar een zus die denkt: 'Ik moet al het gezeik over haar kinderen wel aanhoren. En natuurlijk haar favo onderwerp zichzelf!', daar krijg je natuurlijk nooit een leuke warme band mee.
Probeer het er eens over te hebben. Waarom gaan jullie met elkaar om zoals jullie doen en hoe voelen jullie je daar onder? Is er echt zo weinig respect over en weer, of vinden jullie het door jullie onderlinge wedstrijd gewoon heel moeilijk om iets positiefs over elkaar uit je strot te krijgen?
dinsdag 21 februari 2012 om 11:15
dinsdag 21 februari 2012 om 11:16
Ik geloof ok dat het van 2 kanten komt. Jouw OP sprekt boekdelen over hoe jij over jouw zus en je ouders denkt.
Maar het belangrijkste is jouw zelfbeeld? Ben jij tevreden met jouw leven? Zo ja, dan zou ik dat zeggen en het daarbij laten. Ouders, zussen, buren, achterneven etc mogen niet hun verwachtingen op jou projecteren.
Maar als het je zo raakt dat je vol wrok jegens je zus rondloopt, dan vraag ik me af of er soms bepaalde elementen in je leven zijn, die je inderdaad anders zou willen. Zo ja, wat zijn die elementen en hoe kun je ze veranderen?
verder zou ik het contact op een wat lager pitje zetten tot je voor jezelf weet hoe je er het beste mee om kunt gaan. iedere zondag samen eten en elkaar afkatten lijkt me geen leuk wekelijsk evenement. Zeg het af, doe iets anders. Komen er vragen, leg je gewoon uit dat jij ervaart dat je naar benden gehaald wordt en dat dat je kwetst.
Maar het belangrijkste is jouw zelfbeeld? Ben jij tevreden met jouw leven? Zo ja, dan zou ik dat zeggen en het daarbij laten. Ouders, zussen, buren, achterneven etc mogen niet hun verwachtingen op jou projecteren.
Maar als het je zo raakt dat je vol wrok jegens je zus rondloopt, dan vraag ik me af of er soms bepaalde elementen in je leven zijn, die je inderdaad anders zou willen. Zo ja, wat zijn die elementen en hoe kun je ze veranderen?
verder zou ik het contact op een wat lager pitje zetten tot je voor jezelf weet hoe je er het beste mee om kunt gaan. iedere zondag samen eten en elkaar afkatten lijkt me geen leuk wekelijsk evenement. Zeg het af, doe iets anders. Komen er vragen, leg je gewoon uit dat jij ervaart dat je naar benden gehaald wordt en dat dat je kwetst.
dinsdag 21 februari 2012 om 11:20
Het lijkt wel alsof je zus ook een beetje jaloers op jou is! Met dat die laarzen en jurk niet staan en dat je make-up zogenaamd niet goed zit. Misschien zit je make-up juist ontzettend mooi en is ze daar jaloers op en boord ze je daarom de grond in.
Probeer het maar eens van die kant te bekijken.
Ik zou me door zo'n kinderachtig gedrag niet meer op de kast laten jagen. Waarom zou je per sé een man en kinderen moeten hebben. Geniet lekker van je vrijheid! Ook dat flirten met jou vriendjes, wat een gestoord gedrag zeg, het is je zus, zoiets hoort ze niet te doen.
Probeer het maar eens van die kant te bekijken.
Ik zou me door zo'n kinderachtig gedrag niet meer op de kast laten jagen. Waarom zou je per sé een man en kinderen moeten hebben. Geniet lekker van je vrijheid! Ook dat flirten met jou vriendjes, wat een gestoord gedrag zeg, het is je zus, zoiets hoort ze niet te doen.
dinsdag 21 februari 2012 om 11:22
dinsdag 21 februari 2012 om 11:44
Moeilijk! Zeker ook omdat iedereen nu al zo vastgeroest zit in zijn rol / in dit patroon, is het erg moeilijk om dat patroon te veranderen.
Ik herken het overigens wel in mijn familie, en wat bij mij heel erg heeft geholpen, is mijn toenmalige vriendje. Hij liet me inzien hoe het 'werkte', wat er elke keer gebeurde in mijn familie en hoe ik uit dat patroon kon stappen. Dat heeft me echt heel erg geholpen, dat iemand 'neutraals' me in heeft laten zien hoe het gaat. Dat zag ik zelf niet, ik zat er 'te diep' en te emotioneel in.
Overigens, flirten met jouw vriendjes? Dat zal toch wel meevallen? Kan me niet voorstellen dat jouw dates oog hebben voor een getrouwde moeke met kids die zoveel ouder is dan het betreffende vriendje zelf.
Ik herken het overigens wel in mijn familie, en wat bij mij heel erg heeft geholpen, is mijn toenmalige vriendje. Hij liet me inzien hoe het 'werkte', wat er elke keer gebeurde in mijn familie en hoe ik uit dat patroon kon stappen. Dat heeft me echt heel erg geholpen, dat iemand 'neutraals' me in heeft laten zien hoe het gaat. Dat zag ik zelf niet, ik zat er 'te diep' en te emotioneel in.
Overigens, flirten met jouw vriendjes? Dat zal toch wel meevallen? Kan me niet voorstellen dat jouw dates oog hebben voor een getrouwde moeke met kids die zoveel ouder is dan het betreffende vriendje zelf.
dinsdag 21 februari 2012 om 12:17
Ik zou ze de volgende keer heel direct zeggen dat je er nu ondertussen strontziek van word.
Dat je graag gelijk behandeld word en anders gaan ze maar gezellig zonder jou afspreken.
Een baan in de zorg is niks minder dan een andere baan.
Niet iedereen loopt meteen maar tegen een man aan die relatiemateriaal is. Mss stel jij wel hogere eisen dan je zus.
En een relatie is echt niet zaligmakend.
En Uiterlijk vergaat. Het is nou niet echt iets om trots op te zijn ofzo.
Ik vind het erop lijken dat jouw zus jaloers is op jou.
Jij bent nog vrijgezel, kan doen en laten wat je wil.
Dat ze over je uiterlijk begint zegt ook genoeg.
Volgende keer meteen zeggen:" voel je jezelf nou beter als je mij afkraakt?".
Dat je graag gelijk behandeld word en anders gaan ze maar gezellig zonder jou afspreken.
Een baan in de zorg is niks minder dan een andere baan.
Niet iedereen loopt meteen maar tegen een man aan die relatiemateriaal is. Mss stel jij wel hogere eisen dan je zus.
En een relatie is echt niet zaligmakend.
En Uiterlijk vergaat. Het is nou niet echt iets om trots op te zijn ofzo.
Ik vind het erop lijken dat jouw zus jaloers is op jou.
Jij bent nog vrijgezel, kan doen en laten wat je wil.
Dat ze over je uiterlijk begint zegt ook genoeg.
Volgende keer meteen zeggen:" voel je jezelf nou beter als je mij afkraakt?".
dinsdag 21 februari 2012 om 12:25
quote:evelynsalt schreef op 21 februari 2012 @ 11:13:
Het is niet alleen de zus Yette. De ouders bekritiseren TO ook. Ik snap wel dat ze daar heel onzeker van wordt. Aan de andere kant ben ik het ook weer met jou eens: de enige die er wat aan kan veranderen is TO zelf.
Ik heb zelf ook ouders die de lat hoog leggen en weet dat je daar onzeker van kan worden. In mijn geval waren er een aantal gesprekken voor nodig om over en weer uit te spreken hoe de opmerkingen overkwamen en hoe ze bedoeld waren. Ouders spreken vaak vanuit hun eigen reverentiekader en doorlopen ook een leerproces. Van hun ouders leerden ze dat je gelukkig werd van kerk, werk, baan en gezin. Van de jongere generatie leren ze dat je ook gelukkig kan worden zonder God, na een scheiding en zelfs zonder opleiding met je kinderen op wereldreis. Allemaal dingen die ze altijd als onverstandig zagen en waarop wij aanvankelijk altijd commentaar kregen.
Kortom: stop met zeuren en mopperen. Ga praten en leer van elkaar!
Het is niet alleen de zus Yette. De ouders bekritiseren TO ook. Ik snap wel dat ze daar heel onzeker van wordt. Aan de andere kant ben ik het ook weer met jou eens: de enige die er wat aan kan veranderen is TO zelf.
Ik heb zelf ook ouders die de lat hoog leggen en weet dat je daar onzeker van kan worden. In mijn geval waren er een aantal gesprekken voor nodig om over en weer uit te spreken hoe de opmerkingen overkwamen en hoe ze bedoeld waren. Ouders spreken vaak vanuit hun eigen reverentiekader en doorlopen ook een leerproces. Van hun ouders leerden ze dat je gelukkig werd van kerk, werk, baan en gezin. Van de jongere generatie leren ze dat je ook gelukkig kan worden zonder God, na een scheiding en zelfs zonder opleiding met je kinderen op wereldreis. Allemaal dingen die ze altijd als onverstandig zagen en waarop wij aanvankelijk altijd commentaar kregen.
Kortom: stop met zeuren en mopperen. Ga praten en leer van elkaar!
dinsdag 21 februari 2012 om 12:42
Het kan zijn dat je ouders je zus echt voortrekken. Dat is dan heel naar voor jou en daar kan je niets aan doen. Het kan ook zo zijn dat je zus echt onaardig is tegen je. In dat geval zou ik wat meer afstand nemen van je familie en niet elke zondag bij je ouders gaan eten. Dan kan je ook niet steeds zo gekwetst worden.
Maar het kan ook zijn dat je zus en je ouders het gewoon heel aardig bedoelen en je willen helpen.
Je schrijft je zus is mooier, sportiever, heeft een betere baan etc.
Het kan ook zo zijn dat je je zelf automatisch altijd als de mindere van je zus ziet en daardoor ook niet meer probeert om het beste in je zelf naar boven te halen. Dat je ouders dat zien en proberen jou te stimuleren. Dat ze daarbij steeds naar je zus verwijzen is niet handig maar dat hebben ze misschien helemaal niet door.
Een baan als helpende is natuurlijk prima. Je mag in deze tijd blij zijn als je een goede vaste baan hebt die je ook nog leuk vindt. Maar helpende is mbo niveau 2 en dat is niet echt hoog.
Als dat jouw maximale niveau is dan is dat prima maar juist in de zorg krijg je vaak alle mogelijkheid om door te groeien door middel van deeltijd opleidingen. Ik zie het aan een vriendin van mij die na omscholing is begonnen als helpende en steeds verder is blijven leren naast haar werk.
Misschien willen jouw ouders gewoon graag dat jij het maximale uit je zelf haalt en je ook verder ontwikkeld. Vooral als je alleenstaand bent is het prettig als je iets meer salaris hebt dat bij dat hogere niveau hoort.
Het kan zijn dat jouw make up perfect gedaan was en dat jouw zus jaloers was omdat ze zelf niet weet hoe dat moet.
Het kan ook zo zijn dat juist omdat jij je lelijker voelt dan je zus je te veel make up draagt. Dat je zus het goed bedoelt als ze je daar op wijst. Dat had ze dan inderdaad wel beter kunnen brengen.
Ga eens het gesprek aan als je alleen bent met je moeder, je vader en je zus over hoe hun commentaar op jou overkomt.
Doe dit niet als iedereen bij elkaar is.
Maar het kan ook zijn dat je zus en je ouders het gewoon heel aardig bedoelen en je willen helpen.
Je schrijft je zus is mooier, sportiever, heeft een betere baan etc.
Het kan ook zo zijn dat je je zelf automatisch altijd als de mindere van je zus ziet en daardoor ook niet meer probeert om het beste in je zelf naar boven te halen. Dat je ouders dat zien en proberen jou te stimuleren. Dat ze daarbij steeds naar je zus verwijzen is niet handig maar dat hebben ze misschien helemaal niet door.
Een baan als helpende is natuurlijk prima. Je mag in deze tijd blij zijn als je een goede vaste baan hebt die je ook nog leuk vindt. Maar helpende is mbo niveau 2 en dat is niet echt hoog.
Als dat jouw maximale niveau is dan is dat prima maar juist in de zorg krijg je vaak alle mogelijkheid om door te groeien door middel van deeltijd opleidingen. Ik zie het aan een vriendin van mij die na omscholing is begonnen als helpende en steeds verder is blijven leren naast haar werk.
Misschien willen jouw ouders gewoon graag dat jij het maximale uit je zelf haalt en je ook verder ontwikkeld. Vooral als je alleenstaand bent is het prettig als je iets meer salaris hebt dat bij dat hogere niveau hoort.
Het kan zijn dat jouw make up perfect gedaan was en dat jouw zus jaloers was omdat ze zelf niet weet hoe dat moet.
Het kan ook zo zijn dat juist omdat jij je lelijker voelt dan je zus je te veel make up draagt. Dat je zus het goed bedoelt als ze je daar op wijst. Dat had ze dan inderdaad wel beter kunnen brengen.
Ga eens het gesprek aan als je alleen bent met je moeder, je vader en je zus over hoe hun commentaar op jou overkomt.
Doe dit niet als iedereen bij elkaar is.
dinsdag 21 februari 2012 om 12:50
4 jaar verschil in leeftijd zeg je?
Zij is later een oude muts met grijze haren en rimpels en dan ben jij nog lekker jong.
Nee das wel een beetje kort gezegd. Maar ik snap dat het niet leuk is voor je. Jij hebt jou leven en zij de haarre ,ieder zo zijn ding, en als jou ouders zich zelf beter kunnen vinden bij het leven zoals je zus m leidt tja dat is dan aan je ouders. Daarom hoeft dat van jou nog niet meteen maar niks voor te stellen. Jij hoort nu alleen maar hoe vreselijk goed je zus het voor elkaar heeft omdat ze getrouwd is en kinderen heeft. Maar begin eens tegen hun te vertellen over hoe veel geluk jij er wel niet mee hebt gehad dat jij met niemand rekening hoeft te houden, dat jij in staat bent je eigen keuzes te maken en dat je zus altijd maar moet overleggen...... Met mijn broer en mij is t precies zo. Ik ben getrouwd en heb een gezin ,mijn broer is een ras echte vrij buiter. Ik ben altijd netjes om 5 uur klaar met koken ,mijn broer eet op de zaak of onderweg en echt niet om 5 uur omdat dan zijn gezin verwacht aan tafel te kunnen, nee hij eet wanneer t hem uitkomt.,
Ik zit 3x in de week de vieze was te wassen. Bijna alles is van mijn zoon en haast niets is van mezelf dan. Hij heeft aan 1x in de2 weken wassen genoeg. Koop ik nieuwe kleren , is dat eigenlijk altijd voor mijn zoon of ongeboren kind. maar eigenlijk nooit voor mezelf , mijn broer kan iedere cent die die verdient aan zich zelf spenderen. En zo kan ik nog wel even door gaan. Waar wil ik nu naar toe met dit verhaal?
Dat jij net zoveel voordelen hebt in een single bestaan als dat je zus heeft met ene gezin. Alleen omdat je ouders zelf ook een gezin hebben valt dat van je zus meer op,dat is voor hun herkenbaarder. Jou voordelen zien ze niet. Wijs ze daar maar eens op. Want het zou me namelijk niks verbazen dat je zus best eens stiekum jaloers is op jou vrijgezellen leven........
Zij is later een oude muts met grijze haren en rimpels en dan ben jij nog lekker jong.
Nee das wel een beetje kort gezegd. Maar ik snap dat het niet leuk is voor je. Jij hebt jou leven en zij de haarre ,ieder zo zijn ding, en als jou ouders zich zelf beter kunnen vinden bij het leven zoals je zus m leidt tja dat is dan aan je ouders. Daarom hoeft dat van jou nog niet meteen maar niks voor te stellen. Jij hoort nu alleen maar hoe vreselijk goed je zus het voor elkaar heeft omdat ze getrouwd is en kinderen heeft. Maar begin eens tegen hun te vertellen over hoe veel geluk jij er wel niet mee hebt gehad dat jij met niemand rekening hoeft te houden, dat jij in staat bent je eigen keuzes te maken en dat je zus altijd maar moet overleggen...... Met mijn broer en mij is t precies zo. Ik ben getrouwd en heb een gezin ,mijn broer is een ras echte vrij buiter. Ik ben altijd netjes om 5 uur klaar met koken ,mijn broer eet op de zaak of onderweg en echt niet om 5 uur omdat dan zijn gezin verwacht aan tafel te kunnen, nee hij eet wanneer t hem uitkomt.,
Ik zit 3x in de week de vieze was te wassen. Bijna alles is van mijn zoon en haast niets is van mezelf dan. Hij heeft aan 1x in de2 weken wassen genoeg. Koop ik nieuwe kleren , is dat eigenlijk altijd voor mijn zoon of ongeboren kind. maar eigenlijk nooit voor mezelf , mijn broer kan iedere cent die die verdient aan zich zelf spenderen. En zo kan ik nog wel even door gaan. Waar wil ik nu naar toe met dit verhaal?
Dat jij net zoveel voordelen hebt in een single bestaan als dat je zus heeft met ene gezin. Alleen omdat je ouders zelf ook een gezin hebben valt dat van je zus meer op,dat is voor hun herkenbaarder. Jou voordelen zien ze niet. Wijs ze daar maar eens op. Want het zou me namelijk niks verbazen dat je zus best eens stiekum jaloers is op jou vrijgezellen leven........
dinsdag 21 februari 2012 om 13:03
Niet meer iedere zondag gaan eten en je ouders (idd zonder je zus) vertellen hoe je het ervaart.
Bovendien lekker je eigen leven leiden waar jij gelukkig van wordt.
Familie krijg je erbij. Of je het er mee kunt vinden is geen bespreekbaar iets vaak. Vrienden kun jezelf kiezen en daar heb je vaak meer aan. Die nemen je zoals je bent. Niet zoals je zou moeten zijn volgens hun.
Ik was ook de zus die een stapje voor had op de rest van de kids....tot de relatie uitging, de studie niet lukte en ik een compleet andere kant opging dan mijn ouders wilden. Misschien wil je zus ook liever anders? Ik was het in ieder geval beu.
Nu is mijn zus (ongewild) de 'beste' van ons. Met kind en man en dergelijken.
Bovendien lekker je eigen leven leiden waar jij gelukkig van wordt.
Familie krijg je erbij. Of je het er mee kunt vinden is geen bespreekbaar iets vaak. Vrienden kun jezelf kiezen en daar heb je vaak meer aan. Die nemen je zoals je bent. Niet zoals je zou moeten zijn volgens hun.
Ik was ook de zus die een stapje voor had op de rest van de kids....tot de relatie uitging, de studie niet lukte en ik een compleet andere kant opging dan mijn ouders wilden. Misschien wil je zus ook liever anders? Ik was het in ieder geval beu.
Nu is mijn zus (ongewild) de 'beste' van ons. Met kind en man en dergelijken.
dinsdag 21 februari 2012 om 13:42
Je woont in hetzelfde dorp, ziet zus en ouders heel vaak. Is het niet mogelijk om je te ontworstelen aan het nogal verstikkende gevoel wat je hebt bij hen?
Door bijv een baan in een heel ander deel vh land of iig minimaal een uurtje rijden van waar je nu bent, te zoeken, in een leuke stad. Een heel ander leven, werk, collega's, en heel af en toe op bezoek, wanneer JIJ zin hebt.
Ik zou zeggen...ga ervoor.
Door bijv een baan in een heel ander deel vh land of iig minimaal een uurtje rijden van waar je nu bent, te zoeken, in een leuke stad. Een heel ander leven, werk, collega's, en heel af en toe op bezoek, wanneer JIJ zin hebt.
Ik zou zeggen...ga ervoor.
dinsdag 21 februari 2012 om 13:44
Eerlijk gezegd vind ik je erg onzeker overkomen in je openingspost. Het is natuurlijk heel vervelend dat je je zo voelt, maar de enige die iets aan deze situatie kan doen, ben jij zelf.
In de eerste plaats raad ik je aan eens met je ouders en zus te praten: laat weten hoe jij je voelt en hoe dat volgens jou komt (houd het hierbij bij je zelf: ik voel me, ik merk dat... maak geen verwijten!). Maak jouw probleem bespreekbaar en uit je wensen.
Komen jullie er samen niet uit, dan kun je ervoor kiezen je niet langer zo te laten behandelen. Neem dan afstand. Je wordt uiteindelijk behandeld, zoals je je laat behandelen.
Sterkte en succes!
In de eerste plaats raad ik je aan eens met je ouders en zus te praten: laat weten hoe jij je voelt en hoe dat volgens jou komt (houd het hierbij bij je zelf: ik voel me, ik merk dat... maak geen verwijten!). Maak jouw probleem bespreekbaar en uit je wensen.
Komen jullie er samen niet uit, dan kun je ervoor kiezen je niet langer zo te laten behandelen. Neem dan afstand. Je wordt uiteindelijk behandeld, zoals je je laat behandelen.
Sterkte en succes!
