Mis ik hèm?

Ik zit nu al een tijd met iets, en ik wil even ''onafhankelijk advies'' aangezien vrienden/ familie hier allemaal nogal fel hun eigen idee over hebben...



2 jaar geleden is mijn relatie uitgegaan met (ik noem hem even) X. Toen ik 17 was leerde ik X. kennen, en we hebben een relatie van 2,5 jaar gehad. Ik was in die periode op z'n zachts gezegd niet de meest leuke persoon om mee om te gaan, laat staan een relatie mee te hebben. Ik was depressief en ontzettend egoïstisch. X. kon daar moeilijk mee omgaan en betrok alles op zichzelf. Als ik hem weer eens de grond in boorde wilde hij veranderen om het mij naar mn zin te maken. Daar kon ik dan weer niet tegen en dan ging ik weer ruzie zoeken. Hierdoor heb ik ook een keer of 3 een punt achter de relatie gezet voor ik er definitief een punt achter zette in april 2010. Ik was er heilig van overtuigd dat we absoluut niet bij elkaar pasten en dan nog vooral omdat ik hoogopgeleid was en hij laagopgeleid, en er sprake was van een cultuurverschil. Volgens mij (en laten we eerlijk zijn; ook vooral volgens mijn familie..) zou dat nooit kunnen werken. Maar aan de andere kant pasten we naar mijn idee gevoelsmatig juist ontzettend goed bij elkaar. We hadden vaak aan een half woord genoeg, konden ontzettend veel lachen samen, hadden veel gemeen en als het goed ging tussen ons ging het ook zo goed dat het leek of het voor eeuwig was. Ik kon hem ook niet lang missen; als ik het had uitgemaakt krabbelde ik de volgende dag nog terug omdat ik inzag dat ik weer eens stom bezig was geweest en niet zonder hem wilde. We hebben dus ontzettend erge ruzies gehad, maar daarentegen ook even mooie tijden..

In de 2 jaar dat het nu uit is ben ik ontzettend veranderd. Ik woon inmiddels alweer bijna een jaar op mezelf en heb mezelf helemaal 'teruggevonden', ik weet wat ik wil, en sta weer positief in het leven. In die 2 jaar sinds het uit is heb ik ook op z'n zachtst gezegd erg van mn vrijgezelle leventje genoten, maar geen serieuze langdurende relatie meer gehad. Er zijn een paar jongens geweest met wie ik in eerste instantie wel verder had gewild, maar dat liep op niks uit en achteraf ben ik daar ook blij om want ze waren toch niet écht iets voor mij.

Maar nu: al die tijd heb ik X. nooit kunnen vergeten. Ik heb hem vaak ontzettend gemist, en die periodes werden dan weer gevolgd door boosheid en het idee dat ik hem nooit meer hoefde te zien, om hem vervolgens weer ontzettend te missen. Ik miste hem ook vaak als ik in een k*tsituatie zat, dan had ik het gevoel dat ik miste waar ik me veilig en goed voelde en waar het toch wel goed was/ kwam; bij hem dus.

Ik spreek hem tegenwoordig sporadisch via whatsapp en kom hem af en toe nog tegen, maar verder niks. Binnenkort gaan we wel een keer met gemeenschappelijke vrienden bowlen. Saillant detail is wel dat hij me nog altijd graag terug zou willen, maar ik ben er duidelijk in geweest dat ik geen relatie meer wil (al twijfel ik daar nu dus aan).



De laatste tijd is het idee dat ik hem nooit meer hoef te zien en de boosheid er bijna nooit meer, en mis ik hem steeds vaker en erger. Ik krijg hem niet echt meer uit mijn hoofd. Daardoor vraag ik me af of je na verloop van tijd de nare dingen inderdaad vergeet wat ze wel eens zeggen, en alleen de leuke onthoudt, of dat ik gewoon weer een relatie zou willen en dàt is wat ik mis, of dat ik hèm echt mis. Andere jongens met wie ik iets gehad heb mis ik trouwens absoluut niet, ookal heb ik daar ook leuke tijden mee gehad, het is echt puur alleen hem die ik mis. Het voelt een beetje alsof ik mijn ''wederhelft'' mis ofzo, alsof iets er niet is dat er wel hoort te zijn. Ik zou ook heel graag op z'n minst vrienden willen zijn zodat we weer kunnen lachen en gewoon zoals vroeger; dat hij in m'n leven is. Maar dat lijkt me weer niet slim omdat we elkaar waarschijnlijk allebei niet echt alleen als vrienden kunnen zien.. Ik vind dit echt zo ontzettend lastig...



Heeft iemand ditzelfde wel eens meegemaakt, en hoe ging jij daarmee om?



Ervaringen, advies; alles is welkom