Relaties
alle pijlers
Moe van mijn man
woensdag 30 oktober 2019 om 20:31
Man en ik 11jr samen
Man extravert, ik introvert.
Nu eerst het negatieve waar ik op dit moment tegenaan loop.
Man is erg aanwezig, eist alle aandacht, wil altijd de clown uithangen etc.
In de eerste jaren vond ik hem grappig en leuk.
Gaandeweg sluipen de dingen erin, en de laatste paar jaar lijkt zijn gedrag verergert.
Hij benauwd mij, hij zuigt alle energie uit mij met zijn gedrag, hij praat en praat en praat..zijn hoofd gaat 24/7.
Het is e.e.a onrust.
Ik slaap al bijna niet meer bij hem ivm snurken, maar ook dat hij salto's maakt in bed ofzo, want alles beweegt en maakt lawaai.
Als ik alleen ben, ben ik heel productief, als hij rond mij heen hangt komt er niets uit mij.
Sinds een jaar of 4 werkt hij ook veel thuis, ja niet gezellig, want nu zie ik hem wel heel erg vaak, wat irritaties geeft.
Hij wil alles voor mij doen, maar doet niet waar ik om vraag.
En dat is heel simpel..luister eens naar mij, naar wat ik zeg, luister eens echt naar mij.
Hij laat mij niet uitpraten, neemt gesprekken met anderen over zodra hij binnenkomt.
Hij is ook heel goed in het veranderen van onderwerp, als we een probleem hebben.
Dan gaat het ineens over heel wat anders.
Sinds een jaar of 3 gaat het gewoon niet goed.
Ik heb al 2x hulp hierin gevraagd, en dat hebben we ook gehad.
Er zijn handvaten aangereikt, waar vervolgens niets mee gedaan wordt.
In een moment opname als hij eraan denkt, doet hij even zgn zijn best, en dan vergeet hij het weer.
Vaak hoor ik..hij is wel druk he, hij is wel aanwezig, blij dat ik niet met hem samenleef..ja opbeurend, maar is wel zo.
Nu heb ik de stap genomen om een time-out te nemen.
Ik woon tijdelijk even elders.
En wat een verademing.
Wat een rust, ik kom erachter dat ik altijd in zijn flow ben meegegaan, en mijzelf aan de kant heb gezet.
Waar was ik al die jaren?
En waarom heb ik mijzelf dit toegelaten?
Ik mis hem niet, ja in sommige momenten denk ik wel eens dat het nu wel even gezellig was geweest om samen een wijntje te drinken.
Maar ja, dat is niet hoe een relatie moet zijn.
Hij probeerde mij alsnog steeds te appen en te bellen en te overladen met zijn dingen.
Gek word ik ervan.
Zijn positieve kant is, dat hij erg creatief is, hij is een lieverd, eerlijk, en wil alles voor mij doen(maar dus niet waar ik om vraag)
Hij werkt keihard voor ons, ik heb tijdelijk geen baan, om gezondheidsredenen, en ben weer aan de studie gegaan.
Maar kan mij niet concentreren met hem om mij heen.
Ik word en ben doodmoe van hem.
De kern van zijn gedrag is wel bekend, maar hij haalt externe oorzaken erbij.
En juist de kern moet hij eens wat mee gaan doen, en dat doet hij niet.
Ik ben moe om er steeds maar mee bezig te zijn, oplossingen aan te dragen, in zijn flow mee te gaan.
Ik weet nu niet wat ik moet, en wat ik wil.
Ik weet niet eens meer of ik nog van hem hou.
Vraag maar raak hier, er zullen wellicht vragen zijn, anders wordt het wel een heel lang verhaal
Man extravert, ik introvert.
Nu eerst het negatieve waar ik op dit moment tegenaan loop.
Man is erg aanwezig, eist alle aandacht, wil altijd de clown uithangen etc.
In de eerste jaren vond ik hem grappig en leuk.
Gaandeweg sluipen de dingen erin, en de laatste paar jaar lijkt zijn gedrag verergert.
Hij benauwd mij, hij zuigt alle energie uit mij met zijn gedrag, hij praat en praat en praat..zijn hoofd gaat 24/7.
Het is e.e.a onrust.
Ik slaap al bijna niet meer bij hem ivm snurken, maar ook dat hij salto's maakt in bed ofzo, want alles beweegt en maakt lawaai.
Als ik alleen ben, ben ik heel productief, als hij rond mij heen hangt komt er niets uit mij.
Sinds een jaar of 4 werkt hij ook veel thuis, ja niet gezellig, want nu zie ik hem wel heel erg vaak, wat irritaties geeft.
Hij wil alles voor mij doen, maar doet niet waar ik om vraag.
En dat is heel simpel..luister eens naar mij, naar wat ik zeg, luister eens echt naar mij.
Hij laat mij niet uitpraten, neemt gesprekken met anderen over zodra hij binnenkomt.
Hij is ook heel goed in het veranderen van onderwerp, als we een probleem hebben.
Dan gaat het ineens over heel wat anders.
Sinds een jaar of 3 gaat het gewoon niet goed.
Ik heb al 2x hulp hierin gevraagd, en dat hebben we ook gehad.
Er zijn handvaten aangereikt, waar vervolgens niets mee gedaan wordt.
In een moment opname als hij eraan denkt, doet hij even zgn zijn best, en dan vergeet hij het weer.
Vaak hoor ik..hij is wel druk he, hij is wel aanwezig, blij dat ik niet met hem samenleef..ja opbeurend, maar is wel zo.
Nu heb ik de stap genomen om een time-out te nemen.
Ik woon tijdelijk even elders.
En wat een verademing.
Wat een rust, ik kom erachter dat ik altijd in zijn flow ben meegegaan, en mijzelf aan de kant heb gezet.
Waar was ik al die jaren?
En waarom heb ik mijzelf dit toegelaten?
Ik mis hem niet, ja in sommige momenten denk ik wel eens dat het nu wel even gezellig was geweest om samen een wijntje te drinken.
Maar ja, dat is niet hoe een relatie moet zijn.
Hij probeerde mij alsnog steeds te appen en te bellen en te overladen met zijn dingen.
Gek word ik ervan.
Zijn positieve kant is, dat hij erg creatief is, hij is een lieverd, eerlijk, en wil alles voor mij doen(maar dus niet waar ik om vraag)
Hij werkt keihard voor ons, ik heb tijdelijk geen baan, om gezondheidsredenen, en ben weer aan de studie gegaan.
Maar kan mij niet concentreren met hem om mij heen.
Ik word en ben doodmoe van hem.
De kern van zijn gedrag is wel bekend, maar hij haalt externe oorzaken erbij.
En juist de kern moet hij eens wat mee gaan doen, en dat doet hij niet.
Ik ben moe om er steeds maar mee bezig te zijn, oplossingen aan te dragen, in zijn flow mee te gaan.
Ik weet nu niet wat ik moet, en wat ik wil.
Ik weet niet eens meer of ik nog van hem hou.
Vraag maar raak hier, er zullen wellicht vragen zijn, anders wordt het wel een heel lang verhaal
zondag 10 november 2019 om 11:20
To zo herkenbaar.arretjescake schreef: ↑10-11-2019 10:31Onwil of onvermogen bij mijn man..ik weet niet wat het is.
Ik denk ook kop in het zand steken, en misschien ook onmacht.
Ik vind niet dat ik respectloos ben, als ik al zo vaak heb aangegeven waar ik tegenaanloop, waarom wordt daar dan niks mee gedaan?
Dat is dan toch ook respectloos naar mij toe?
Al zou hij maar iets moeite doen om hier iets mee doen.
Impulsief is hij zeker, handelt eerst, denkt dan na.
Dat is zeker een ding, maar ook hierin zou hij handvaten aangereikt kunnen krijgen denk ik.
En nu kan iedereen zeggen hij was ook zo toen je met hem trouwde..ja dat klopt, maar na jarenlang hiermee geleefd te hebben, trek ik dat niet meer.
Dat kun je van tevoren niet inschatten lijkt mij.
Wellicht zal ik ook veranderd zijn, maar vmml mijn energielevel is aangetast.
Ik merk nu ik een tijdje zonder hem ben, dat er veel meer in mij zit dan ik de laatste jaren heb laten zien.
Ik ben productiever, onderneem veel meer.
Maak meer contacten.
Natuurlijk ben ik verantwoordelijk voor mijzelf, en heb ik mijzelf laten meeslepen in zijn energie, zover had ik dat niet moeten laten gebeuren.
Maar ook nu laat hij mij niet met rust, en wil hij bellen want hij heeft aandacht nodig, zo zegt hij dat ook.
Als ik niet snel genoeg reageer op app of de gsm niet snel genoeg opneemt, zet hij er druk op.
En verwacht hij dat in 4 weken tijd alles opgelost is, maar ik begin nu pas tot rust te komen.
Dat heeft ook tijd nodig.
En zoals ik al eerder heb aangegeven, er zijn ook mooie kanten aan hem.
Hij is niet slecht, dat was zoveel makkelijker geweest, ik zie ook zijn goede kanten, alleen het negatieve overheerst nu heel erg.
Veel sterkte, deze situatie is echt niet makkelijk.
zondag 10 november 2019 om 12:39
Hij zal niet slecht zijn, maar hij respecteert echt op geen enkele wijze jouw grenzen.arretjescake schreef: ↑10-11-2019 10:31Onwil of onvermogen bij mijn man..ik weet niet wat het is.
Ik denk ook kop in het zand steken, en misschien ook onmacht.
Ik vind niet dat ik respectloos ben, als ik al zo vaak heb aangegeven waar ik tegenaanloop, waarom wordt daar dan niks mee gedaan?
Dat is dan toch ook respectloos naar mij toe?
Al zou hij maar iets moeite doen om hier iets mee doen.
Impulsief is hij zeker, handelt eerst, denkt dan na.
Dat is zeker een ding, maar ook hierin zou hij handvaten aangereikt kunnen krijgen denk ik.
En nu kan iedereen zeggen hij was ook zo toen je met hem trouwde..ja dat klopt, maar na jarenlang hiermee geleefd te hebben, trek ik dat niet meer.
Dat kun je van tevoren niet inschatten lijkt mij.
Wellicht zal ik ook veranderd zijn, maar vmml mijn energielevel is aangetast.
Ik merk nu ik een tijdje zonder hem ben, dat er veel meer in mij zit dan ik de laatste jaren heb laten zien.
Ik ben productiever, onderneem veel meer.
Maak meer contacten.
Natuurlijk ben ik verantwoordelijk voor mijzelf, en heb ik mijzelf laten meeslepen in zijn energie, zover had ik dat niet moeten laten gebeuren.
Maar ook nu laat hij mij niet met rust, en wil hij bellen want hij heeft aandacht nodig, zo zegt hij dat ook.
Als ik niet snel genoeg reageer op app of de gsm niet snel genoeg opneemt, zet hij er druk op.
En verwacht hij dat in 4 weken tijd alles opgelost is, maar ik begin nu pas tot rust te komen.
Dat heeft ook tijd nodig.
En zoals ik al eerder heb aangegeven, er zijn ook mooie kanten aan hem.
Hij is niet slecht, dat was zoveel makkelijker geweest, ik zie ook zijn goede kanten, alleen het negatieve overheerst nu heel erg.
Het kwartje is nog steeds niet gevallen bij hem.
Reik niet naar de hemel - maar haal hem naar je toe, Karin Bloemen.
zondag 10 november 2019 om 12:47
Het kan zomaar zijn dat hij haar grenzen niet eens ziet. Een vriendje van mijn kind heeft zwaar ADHD. Echt een aardig kind, maar zo verschrikkelijk impulsief. Niets hield hem tegen. Kreeg regelmatig klappen van oudere kinderen, was daar ook echt bang voor en dan nog kon hij zich gewoon niet beheersen.Lelietje-van-Dalen schreef: ↑10-11-2019 12:39Hij zal niet slecht zijn, maar hij respecteert echt op geen enkele wijze jouw grenzen.
Het kwartje is nog steeds niet gevallen bij hem.
zondag 10 november 2019 om 15:37
YagaBaba schreef: ↑10-11-2019 12:47Het kan zomaar zijn dat hij haar grenzen niet eens ziet. Een vriendje van mijn kind heeft zwaar ADHD. Echt een aardig kind, maar zo verschrikkelijk impulsief. Niets hield hem tegen. Kreeg regelmatig klappen van oudere kinderen, was daar ook echt bang voor en dan nog kon hij zich gewoon niet beheersen.
Ongelooflijk inderdaad. Maar ook al is het onvermogen, TO kan niet meer, wat kan zij nog doen? Als ze doorgaat, raakt ze in een burnout of iets dergelijks.
Ze is niet verplicht getrouwd te blijven, al voelt ze dit misschien wel zo.
zondag 10 november 2019 om 15:51
Exact, dat is ook wat anderen tegen mij zeggen, bewust of onbewust.Lelietje-van-Dalen schreef: ↑10-11-2019 12:39Hij zal niet slecht zijn, maar hij respecteert echt op geen enkele wijze jouw grenzen.
Het kwartje is nog steeds niet gevallen bij hem.
Dat weet ik niet.
zondag 10 november 2019 om 15:54
Ook hierin ben ik zo in 2strijd, ik weet gewoon niet meer wat ik moet.Blijenvrij schreef: ↑10-11-2019 15:37Ongelooflijk inderdaad. Maar ook al is het onvermogen, TO kan niet meer, wat kan zij nog doen? Als ze doorgaat, raakt ze in een burnout of iets dergelijks.
Ze is niet verplicht getrouwd te blijven, al voelt ze dit misschien wel zo.
zondag 10 november 2019 om 17:00
arretjescake schreef: ↑10-11-2019 15:54Ook hierin ben ik zo in 2strijd, ik weet gewoon niet meer wat ik moet.
Dit is een van de moeilijkste keuzes in het leven, ik vind het niet gek dat je het niet weet. Heb je iemand in je omgeving met wie je een goed gesprek kan voeren? Die objectief is?
zondag 10 november 2019 om 17:39
Maakt dat verschil? Ze hoeft niet in een relatie te blijven waarin haar grenzen niet gerespecteerd worden. Ook niet als dat niet bewust gebeurt.YagaBaba schreef: ↑10-11-2019 12:47Het kan zomaar zijn dat hij haar grenzen niet eens ziet. Een vriendje van mijn kind heeft zwaar ADHD. Echt een aardig kind, maar zo verschrikkelijk impulsief. Niets hield hem tegen. Kreeg regelmatig klappen van oudere kinderen, was daar ook echt bang voor en dan nog kon hij zich gewoon niet beheersen.
Reik niet naar de hemel - maar haal hem naar je toe, Karin Bloemen.
zondag 10 november 2019 om 19:19
Ja dat heb ik, en ze kennen man ook goed, en weten dus hoe hij is.Blijenvrij schreef: ↑10-11-2019 17:00Dit is een van de moeilijkste keuzes in het leven, ik vind het niet gek dat je het niet weet. Heb je iemand in je omgeving met wie je een goed gesprek kan voeren? Die objectief is?
Ze zeggen allemaal hetzelfde(kennen elkaar nauwelijks, dus ook geen contact onderling), kies even voor jezelf, zoek een baan, ga tijdelijk uit elkaar, neem een adempauze.
1 vd dames is psychotherapeute, en zegt ook steeds dat hij niet bij zichzelf komt, maar allerlei zijwegen pakt.
Hij zegt zelf dat hij aan zichzelf werkt, maar ik merk daar niks van.
En hij zal dat ook wel zelf zo ervaren, maar ik niet.
Daarnaast, is het miss wel gewoon op van mijn kant maar durf ik de daadwerkelijke knoop nog niet door te hakken.
Ik krijg het Spaans benauwd als hij zegt dat we straks weer "gezellig" samen zullen zijn.
zondag 10 november 2019 om 19:19
Dat klopt, daar kies ik nog steeds zelf voor.Lelietje-van-Dalen schreef: ↑10-11-2019 17:39Maakt dat verschil? Ze hoeft niet in een relatie te blijven waarin haar grenzen niet gerespecteerd worden. Ook niet als dat niet bewust gebeurt.
zondag 10 november 2019 om 19:32
arretjescake schreef: ↑10-11-2019 19:19Ja dat heb ik, en ze kennen man ook goed, en weten dus hoe hij is.
Ze zeggen allemaal hetzelfde(kennen elkaar nauwelijks, dus ook geen contact onderling), kies even voor jezelf, zoek een baan, ga tijdelijk uit elkaar, neem een adempauze.
1 vd dames is psychotherapeute, en zegt ook steeds dat hij niet bij zichzelf komt, maar allerlei zijwegen pakt.
Hij zegt zelf dat hij aan zichzelf werkt, maar ik merk daar niks van.
En hij zal dat ook wel zelf zo ervaren, maar ik niet.
Daarnaast, is het miss wel gewoon op van mijn kant maar durf ik de daadwerkelijke knoop nog niet door te hakken.
Ik krijg het Spaans benauwd als hij zegt dat we straks weer "gezellig" samen zullen zijn.
Met die laatste zin geef je het antwoord al. Je ziet er tegenop om weer samen te zijn. Je gevoel zegt het je. Maar je bent in je hoofd nog niet zo ver. Ik denk dat je ontzettend veel gedaan hebt om het weer goed te krijgen, maar als het niet lukt dan houdt het eens op.
Je grenzen bepalen heb je moeite mee. Jarenlang heb je er overheen laten gaan en wist niet meer precies waar je grenzen lagen. Ik zie dat nu ook in je worsteling, want eigenlijk durf je niet te denken aan een leven alleen. Voor jezelf durf je geen grens te trekken of een beslissing te nemen. En dat geeft op zich niet, voor alles is een tijd, maar vraag jezelf eens waar je nu het meest bang voor bent als je wél voor jezelf kiest...
zondag 10 november 2019 om 19:44
Dit ben ik met je eens. Ik heb uiteindelijk voor mijzelf gekozen. Na jaren energie geven kon ik eindelijk mijn energie zelf behouden.Blijenvrij schreef: ↑10-11-2019 15:37Ongelooflijk inderdaad. Maar ook al is het onvermogen, TO kan niet meer, wat kan zij nog doen? Als ze doorgaat, raakt ze in een burnout of iets dergelijks.
Ze is niet verplicht getrouwd te blijven, al voelt ze dit misschien wel zo.
Het was geen slechte man net als die van TO. Keuze was lastig en je gaat je grenzen verleggen maar uiteindelijk kon het niet meer zo verder. Vanaf dag 1 dat ik uit huis was voelde ik me beter en dat is alleen maar beter geworden.
zondag 10 november 2019 om 20:12
Zo..die is raak.Blijenvrij schreef: ↑10-11-2019 19:32Met die laatste zin geef je het antwoord al. Je ziet er tegenop om weer samen te zijn. Je gevoel zegt het je. Maar je bent in je hoofd nog niet zo ver. Ik denk dat je ontzettend veel gedaan hebt om het weer goed te krijgen, maar als het niet lukt dan houdt het eens op.
Je grenzen bepalen heb je moeite mee. Jarenlang heb je er overheen laten gaan en wist niet meer precies waar je grenzen lagen. Ik zie dat nu ook in je worsteling, want eigenlijk durf je niet te denken aan een leven alleen. Voor jezelf durf je geen grens te trekken of een beslissing te nemen. En dat geeft op zich niet, voor alles is een tijd, maar vraag jezelf eens waar je nu het meest bang voor bent als je wél voor jezelf kiest...
Maar klopt zeer zeker, ik zit ook in een worsteling.
Ik weet niet waar ik bang voor ben.
Misschien het onbekende, man te kwetsen en pijn te doen,en mijzelf dus (weer) aan de kant te schuiven.
Hij is ervan overtuigd dat we samen verder kunnen.
zondag 10 november 2019 om 20:14
Ook dit klopt betreft grenzen verleggen.Tess1981 schreef: ↑10-11-2019 19:44Dit ben ik met je eens. Ik heb uiteindelijk voor mijzelf gekozen. Na jaren energie geven kon ik eindelijk mijn energie zelf behouden.
Het was geen slechte man net als die van TO. Keuze was lastig en je gaat je grenzen verleggen maar uiteindelijk kon het niet meer zo verder. Vanaf dag 1 dat ik uit huis was voelde ik me beter en dat is alleen maar beter geworden.
Tot hoever ga je/ik.
Ik ben de enige die dat kan/moet stoppen, een ander doet het niet.
Maar wat een struggles zijn dit.
zondag 10 november 2019 om 22:10
Je weet eigenlijk het antwoord al. Het gaat niet om de "schuldige". Jij wil niet meer. Hij vindt dat moeilijk te verteren, je bent immers ook ooit met hem getrouwd, en hij is nog steeds wie hij is.arretjescake schreef: ↑10-11-2019 20:14Ook dit klopt betreft grenzen verleggen.
Tot hoever ga je/ik.
Ik ben de enige die dat kan/moet stoppen, een ander doet het niet.
Maar wat een struggles zijn dit.
Die man moet en kan niet veranderen. Jij moet kiezen of je nog samen wil zoeken naar een modus die wel werkt. Kiezen voor een modus die wel werkt betekent niet dat je je grenzen moet laten overschrijden. Het betekent wel dat je hem zal moeten accepteren zoals hij is en je zal moeten bezien of en zo ja hoe je wel samen verder wil. (Latten? En eigen appartement voor erbij waarin je je terug kan trekken? Hij part time de deur uit? Weet ik veel. ) Als jij blijft eisen dat hij verandert hoef je er niet aan te beginnen. Het betekent ook dat jij goed zal moeten weten wat je wel en niet wil. En dat je niet "maar" moet schikken.
En als je het niet wil, ga dan uit elkaar. Kan altijd hè , je bent niet verplicht om te blijven.
zondag 10 november 2019 om 23:03
Ik wil hem ook niet veranderen, maar ik zou het fijn vinden als hij(en ik) enige aanpassingen zouden kunnen treffen, zodat er rekening met elkaar kan worden gehouden.YagaBaba schreef: ↑10-11-2019 22:10Je weet eigenlijk het antwoord al. Het gaat niet om de "schuldige". Jij wil niet meer. Hij vindt dat moeilijk te verteren, je bent immers ook ooit met hem getrouwd, en hij is nog steeds wie hij is.
Die man moet en kan niet veranderen. Jij moet kiezen of je nog samen wil zoeken naar een modus die wel werkt. Kiezen voor een modus die wel werkt betekent niet dat je je grenzen moet laten overschrijden. Het betekent wel dat je hem zal moeten accepteren zoals hij is en je zal moeten bezien of en zo ja hoe je wel samen verder wil. (Latten? En eigen appartement voor erbij waarin je je terug kan trekken? Hij part time de deur uit? Weet ik veel. ) Als jij blijft eisen dat hij verandert hoef je er niet aan te beginnen. Het betekent ook dat jij goed zal moeten weten wat je wel en niet wil. En dat je niet "maar" moet schikken.
En als je het niet wil, ga dan uit elkaar. Kan altijd hè , je bent niet verplicht om te blijven.
Ik begrijp best dat je iemand niet kan veranderen, hoewel ik er wel van overtuigd ben dat iemand wel kan veranderen.
We gaan binnenkort in gesprek samen, en dan kijken wat zijn wensen zijn en wat die van mij zijn, hoe verder, latten?
Wat mij betreft wel, maar ik denk niet dat hij akkoord gaat.
Ja, ik weet ook wel wat ik wil.
zaterdag 16 november 2019 om 09:01
arretjescake schreef: ↑10-11-2019 23:03Ik wil hem ook niet veranderen, maar ik zou het fijn vinden als hij(en ik) enige aanpassingen zouden kunnen treffen, zodat er rekening met elkaar kan worden gehouden.
Ik begrijp best dat je iemand niet kan veranderen, hoewel ik er wel van overtuigd ben dat iemand wel kan veranderen.
We gaan binnenkort in gesprek samen, en dan kijken wat zijn wensen zijn en wat die van mij zijn, hoe verder, latten?
Wat mij betreft wel, maar ik denk niet dat hij akkoord gaat.
Ja, ik weet ook wel wat ik wil.
Hij zal toch in moeten zien dat als jullie samen verder gaan, hij ook aanpassingen doet. Het kan niet alleen maar van jouw kant komen.
Hard gezegd, maar hij zal niet moeten huilen als je weg gaat, want jij probeert op alle manieren het zinkend schip te keren, maar als hij nergens laat zien dat hij je echt wil houden, dan houdt het toch een keertje op.
Ik vind het best wel apart, hij wil de relatie behouden, maar uit niets blijkt dat hij er iets voor doet. Als je zo bangt bent je partner te verliezen dan doe je toch juist moeite?
