Relaties
alle pijlers
Moeders! Hoe kan ik goed doen?
vrijdag 8 januari 2010 om 11:27
Ik heb steeds een enorm goede band en verstandhouding gehad met mijn moeder. Ik heb altijd geweten dat ze niet het gemakkelijkste karakter heeft maar wist er tot nu toe goed mee om te gaan. Ze bemoeit zich enorm veel met mijn leven, en als dingen niet gaan zoals zij dat wil ontstaan er enorme ruzies. Ze begint te schreeuwen, met dingen gooien, roepen, schelden, noem maar op. Dat kan soms voor heel kleine dingen zijn.
Ik hou enorm veel van mijn moeder, ze heeft altijd voor me klaargestaan (en nog steeds!) en ze is een droomvrouw op de momenten dat alles goed gaat. Maar soms denk ik gewoon dat er iets mis is met haar. Net omdat ik zoveel van haar hou voel ik me zo enorm slecht als de stoppen doorslaan omwille van kleine dingen. Ik heb in het verleden dan ook altijd mijn best gedaan om die kleine dingen te vermijden. Maar sommige dingen die niet in mijn handen liggen worden me nu ook kwalijk genomen. En ik kan die dingen niet veranderen, zelfs al zou ik willen, het KAN niet!
Ik heb een heel moeilijk jaar achter de rug, mijn relatie van 10 jaar is fout gelopen net toen ik ging bevallen van ons eerste kindje. Dit was voor de hele familie een enorme schok, niemand had het zien aankomen, ook ik niet. Mijn moeder heeft me in die periode enorm veel gesteund en stond dag en nacht voor me klaar. Ze heeft me geholpen met mijn kindje op te vangen daar ik er alleen voor stond omdat de vader vertrokken was. Ons huis kwam te koop en door alle zorgen vermagerde ik zienderogen. Mijn moeder leed ook toen ze zag hoeveel verdriet ik had en heeft daardoor een enorm haatgevoel tegenover mijn ex ontwikkeld. Hij is en blijft echter de vader van mijn kind en heeft om de twee weken een weekend bezoekrecht.
Mijn moeder haat hem zo erg voor wat hij gedaan heeft dat ze op alle mogelijke manieren probeert te verhinderen dat hij zijn kind ziet.
Ik wil echter een zo goed mogelijke verstandhouding met de vader van mijn kind, we moeten tenslotte nog jaren met elkaar omgaan ivm de bezoekregeling. Om de twee weken reageert ze haar frustratie over het feit dat haar kleinkind een weekend bij zijn vader is op mij af! En dan bedoel ik echt afreageren, roepen en schelden en met deuren gooien… je houdt het niet voor mogelijk. Ze zou willen dat ik gewoon constant ruzie maak met mijn ex, maar ik ben zo niet, ik kan dat niet. Ik wil net zoveel mogelijk de vrede bewaren. Een vrede die zij vaak verstoort, ze stookt op alle mogelijke manieren waardoor ik al enkele keren knallende ruzie heb gehad met mijn ex. Om de twee weken voel ik mijn hartslag de pan uitswingen, ben ik de hele dag nerveus en prikkelbaar, gewoon uit angst voor volgende scheldpartijen en een enorm schuldgevoel. Het is net of ik de boosdoener ben, maar het is nu eenmaal wettelijk bepaald dat hij zijn kind kan zien en ik kan daar niets aan veranderen. Ze geeft me het gevoel dat ik een slechte moeder ben omdat ik mijn kind bij zijn vader laat gaan.
Nu weer zo een probleem, volgende week vrijdag is mijn zoon normaal gezien bij zijn vader. Mijn moeder weet dat en heeft net die dag een dag vrij van het werk en wil dus persé op haar kleinkind babysitten die dag. Maar hij is bij zijn vader op dat ogenblik! Nu wil ze kost wat kost dat ik tegen de vader zeg dat ons kind niet bij hem kan zijn omdat mijn moeder op hem gaat letten. Natuurlijk heb ik het risico dat de vader niet zal toestemmen daarmee, wat betekent dat ik volgende week sowieso weer ruzie heb. Ofwel met mijn moeder omdat mijn zoon niet bij haar kan komen, ofwel met de vader omdat ik de afspraak wil wijzigen.
Zo moeilijk om voor iedereen goed te doen… Heeft nog iemand zo een dominante moeder waar je zoveel van houdt dat je een schuldgevoel hebt als alles niet gaat zoals zij het wil?
Ik hou enorm veel van mijn moeder, ze heeft altijd voor me klaargestaan (en nog steeds!) en ze is een droomvrouw op de momenten dat alles goed gaat. Maar soms denk ik gewoon dat er iets mis is met haar. Net omdat ik zoveel van haar hou voel ik me zo enorm slecht als de stoppen doorslaan omwille van kleine dingen. Ik heb in het verleden dan ook altijd mijn best gedaan om die kleine dingen te vermijden. Maar sommige dingen die niet in mijn handen liggen worden me nu ook kwalijk genomen. En ik kan die dingen niet veranderen, zelfs al zou ik willen, het KAN niet!
Ik heb een heel moeilijk jaar achter de rug, mijn relatie van 10 jaar is fout gelopen net toen ik ging bevallen van ons eerste kindje. Dit was voor de hele familie een enorme schok, niemand had het zien aankomen, ook ik niet. Mijn moeder heeft me in die periode enorm veel gesteund en stond dag en nacht voor me klaar. Ze heeft me geholpen met mijn kindje op te vangen daar ik er alleen voor stond omdat de vader vertrokken was. Ons huis kwam te koop en door alle zorgen vermagerde ik zienderogen. Mijn moeder leed ook toen ze zag hoeveel verdriet ik had en heeft daardoor een enorm haatgevoel tegenover mijn ex ontwikkeld. Hij is en blijft echter de vader van mijn kind en heeft om de twee weken een weekend bezoekrecht.
Mijn moeder haat hem zo erg voor wat hij gedaan heeft dat ze op alle mogelijke manieren probeert te verhinderen dat hij zijn kind ziet.
Ik wil echter een zo goed mogelijke verstandhouding met de vader van mijn kind, we moeten tenslotte nog jaren met elkaar omgaan ivm de bezoekregeling. Om de twee weken reageert ze haar frustratie over het feit dat haar kleinkind een weekend bij zijn vader is op mij af! En dan bedoel ik echt afreageren, roepen en schelden en met deuren gooien… je houdt het niet voor mogelijk. Ze zou willen dat ik gewoon constant ruzie maak met mijn ex, maar ik ben zo niet, ik kan dat niet. Ik wil net zoveel mogelijk de vrede bewaren. Een vrede die zij vaak verstoort, ze stookt op alle mogelijke manieren waardoor ik al enkele keren knallende ruzie heb gehad met mijn ex. Om de twee weken voel ik mijn hartslag de pan uitswingen, ben ik de hele dag nerveus en prikkelbaar, gewoon uit angst voor volgende scheldpartijen en een enorm schuldgevoel. Het is net of ik de boosdoener ben, maar het is nu eenmaal wettelijk bepaald dat hij zijn kind kan zien en ik kan daar niets aan veranderen. Ze geeft me het gevoel dat ik een slechte moeder ben omdat ik mijn kind bij zijn vader laat gaan.
Nu weer zo een probleem, volgende week vrijdag is mijn zoon normaal gezien bij zijn vader. Mijn moeder weet dat en heeft net die dag een dag vrij van het werk en wil dus persé op haar kleinkind babysitten die dag. Maar hij is bij zijn vader op dat ogenblik! Nu wil ze kost wat kost dat ik tegen de vader zeg dat ons kind niet bij hem kan zijn omdat mijn moeder op hem gaat letten. Natuurlijk heb ik het risico dat de vader niet zal toestemmen daarmee, wat betekent dat ik volgende week sowieso weer ruzie heb. Ofwel met mijn moeder omdat mijn zoon niet bij haar kan komen, ofwel met de vader omdat ik de afspraak wil wijzigen.
Zo moeilijk om voor iedereen goed te doen… Heeft nog iemand zo een dominante moeder waar je zoveel van houdt dat je een schuldgevoel hebt als alles niet gaat zoals zij het wil?
vrijdag 8 januari 2010 om 11:31
quote:rousette schreef op 08 januari 2010 @ 11:29:
Deze lap tekst is veel te lang geworden.
Mijn excuses!
Volgens mij zijn er geen regels op het gebied van lengte van posts.
Ik vind het prima te lezen.
Ik heb geen oplossing voor je, behalve dat je echt eens met je moeder moet praten, misschien zelfs met een derde erbij...broer of zus?
Deze lap tekst is veel te lang geworden.
Mijn excuses!
Volgens mij zijn er geen regels op het gebied van lengte van posts.
Ik vind het prima te lezen.
Ik heb geen oplossing voor je, behalve dat je echt eens met je moeder moet praten, misschien zelfs met een derde erbij...broer of zus?
vrijdag 8 januari 2010 om 11:31
Je bent groot, je bent zelf moeder.
Dus nu doe je wat het beste is voor je kind, namelijk vrede bewaren met de vader.
En kweek een beetje sterkte tegenover je moeder. Het is heel leuk en mooi dat ze voor je klaarstaat in moeilijke tijden, maar dat heeft niet het recht om het leven van haar kleinkind dan maar overhoop te halen. Jij moet schermen voor je kind, niet voor je moeder.
Dus nu doe je wat het beste is voor je kind, namelijk vrede bewaren met de vader.
En kweek een beetje sterkte tegenover je moeder. Het is heel leuk en mooi dat ze voor je klaarstaat in moeilijke tijden, maar dat heeft niet het recht om het leven van haar kleinkind dan maar overhoop te halen. Jij moet schermen voor je kind, niet voor je moeder.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:32
Ik neem aan dat je moeder niet alleen van jou maar ook van haar kleinzoon houdt? Neem haar dan eens mee naar de huisarts zodat zij van een deskundige kan horen hoe belangrijk het is dat een kind een band opbouwt met beide ouders en hoe schadelijk het is als een kind niet aan beide ouders loyaal kan zijn. Daarnaast lijkt het me verstandig om te zorgen dat de normale grenzen tussen ouder en (volwassen) kind weer in ere worden hersteld. Jouw eerste prioriteit is je zoon en niet je moeder. Ik zou hem zeker naar zijn vader laten gaan.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:34
Wat een lastige situatie zeg. Ik denk dat het heel belangrijk is om je moeder grenzen aan te geven. Het is jouw leven, jouw kind, jouw ex en daarover neem jij beslissingen. Als je geen grenzen stelt worden jij en je kind de dupe en dat mag niet gebeuren. Het is aan je moeder om te accepteren wat in deze plek voor haar is.
Ik begrijp dat het onzettend moeilijk voor je is omdat je zo veel van haar houd. Maar bedenk dat als dit zo door blijft gaan jullie relatie er ook onder gaat lijden er erger nog waarschijnlijk ook de relatie met je kind. De manier waarop je moeder nu met dingen omgaat is niet gezond. Probeer hier wat aan te doen, dat is voor iedereen, ook je moeder, het beste.
Ik begrijp dat het onzettend moeilijk voor je is omdat je zo veel van haar houd. Maar bedenk dat als dit zo door blijft gaan jullie relatie er ook onder gaat lijden er erger nog waarschijnlijk ook de relatie met je kind. De manier waarop je moeder nu met dingen omgaat is niet gezond. Probeer hier wat aan te doen, dat is voor iedereen, ook je moeder, het beste.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:35
Je moeder gaat op behoorlijk wat situaties buiten haar boekje. En schreeuwen en met dingen gooien? Nee, dat kan gewoon echt niet.
Zij moet een behoorlijke stap terug doen, het is niet aan haar om zich met dit soort dingen te bemoeien.
Hoe eerder je dit aan haar duidelijk kan maken, hoe beter!
Zij moet een behoorlijke stap terug doen, het is niet aan haar om zich met dit soort dingen te bemoeien.
Hoe eerder je dit aan haar duidelijk kan maken, hoe beter!
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:36
Het lijkt me ook beter om een goede verstandhouding met de vader te hebben en dat doe je heel goed. Ik kan me het vanuit je moeder wel een beetje voorstellen natuurlijk maar haar reactie is absoluut buiten proportie. Wat een moeilijke situatie voor je... Maar zoals ik geloof DNM al zei, probeer je eigen grenzen te stellen. Het is logisch dat het je wat doet als je moeder zo reageert maar probeer het langs je heen te laten gaan voor zover mogelijk. Het zal heel moeilijk zijn een karakter van een vrouw van die leeftijd te veranderen. Hoe jij er mee omgaat misschien wel? Erg veel succes!
vrijdag 8 januari 2010 om 11:39
jullie hebben volledig gelijk. Ik deel jullie mening, maar ik moet gewoonweg veel meer 'lef' kweken om tegen haar in te gaan. Het is alsof ik bang ben voor haar.
Ik wil dat mijn zoon niet in ruzie opgroeit en dat wij, zijn ouders zijnde, op een redelijke manier met elkaar kunnen omgaan wanneer we elkaar zien.
Het is gewoon zo moeilijk om het aan haar verstand te brengen. Het is alsof ze gek wordt als het daarover gaat.
Ik wil dat mijn zoon niet in ruzie opgroeit en dat wij, zijn ouders zijnde, op een redelijke manier met elkaar kunnen omgaan wanneer we elkaar zien.
Het is gewoon zo moeilijk om het aan haar verstand te brengen. Het is alsof ze gek wordt als het daarover gaat.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:40
Dat ze onvoorwaardelijk voor je klaar staat en je bij staat in moeilijke tijden siert haar, maar dat geen geeft recht om zich op dergelijke wijze met haar kleinkind te bemoeien.
Je zult heel duidelijk je grenzen moeten aangeven en deze ook bewaken. Jullie kind mag er niet onder lijden dat oma de vader niet kan uitstaan. Ik vind eigenlijk ook dat oma tegenover niet eens mag blijken dat zij de vader haat.
Dus alle moed bij elkaar rapen en je moeder zeggen dat je haar gedrag op dit gebied niet meer accepteert, dat kind naar vader gaat en dat zij daar op geen enkele wijze inspraak in heeft. Ga niet in discussie, het is een feit en niet onderhandelbaar.
Sterkte en succes! Wat een rotsituatie.
Je zult heel duidelijk je grenzen moeten aangeven en deze ook bewaken. Jullie kind mag er niet onder lijden dat oma de vader niet kan uitstaan. Ik vind eigenlijk ook dat oma tegenover niet eens mag blijken dat zij de vader haat.
Dus alle moed bij elkaar rapen en je moeder zeggen dat je haar gedrag op dit gebied niet meer accepteert, dat kind naar vader gaat en dat zij daar op geen enkele wijze inspraak in heeft. Ga niet in discussie, het is een feit en niet onderhandelbaar.
Sterkte en succes! Wat een rotsituatie.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:41
Oh wat moeilijk is dat. Ik heb ook zo'n moeder die anderen echt kan haten. Ze haat mijn beste vriendin bijvoorbeeld; toen we beide jong waren hadden we wel eens ruzie en mijn moeder kan niet bevatten dat kinderen nu eenmaal ruzie maken en dat die ruzies ook weer over gaan. Ze blijft nare opmerkingen over haar maken, en als ik voorzichtig probeer te zeggen dat ze erg ongenuanceerd is in haar gevoelens wordt ze boos op mij.
Wat kun je eraan doen? Duidelijk grenzen stellen. Je moeder is in haar gedrag zelf nog een kind, en kinderen varen nu eenmaal het beste bij duidelijkheid. Jouw moeder mag zich niet meer bemoeien met jouw relatie met je ex, noch met de relatie die jouw kind met je ex heeft. Dat 'niet bemoeien' zul je duidelijk moeten specifieren: geen opmerkingen maken, geen mening ventileren en al helemaal geen eisen stellen betreffende de omgang. Punt.
Het zal even duren voor het je moeder duidelijk wordt, ze heeft tenslotte vrij lang ongestraft alles kunnen doen en zeggen, maar als je consequent je moeder terecht wijst, zal het kwartje na een paar weken wel vallen. Het is even een investering, maar het werkt echt! (Ik doe het nu ook met mijn moeder. Het is zwaar, maar het is zo'n opluchting als ze zich normaal gedraagt!)
Wat kun je eraan doen? Duidelijk grenzen stellen. Je moeder is in haar gedrag zelf nog een kind, en kinderen varen nu eenmaal het beste bij duidelijkheid. Jouw moeder mag zich niet meer bemoeien met jouw relatie met je ex, noch met de relatie die jouw kind met je ex heeft. Dat 'niet bemoeien' zul je duidelijk moeten specifieren: geen opmerkingen maken, geen mening ventileren en al helemaal geen eisen stellen betreffende de omgang. Punt.
Het zal even duren voor het je moeder duidelijk wordt, ze heeft tenslotte vrij lang ongestraft alles kunnen doen en zeggen, maar als je consequent je moeder terecht wijst, zal het kwartje na een paar weken wel vallen. Het is even een investering, maar het werkt echt! (Ik doe het nu ook met mijn moeder. Het is zwaar, maar het is zo'n opluchting als ze zich normaal gedraagt!)
vrijdag 8 januari 2010 om 11:42
In haar ogen heeft hij zijn rechten als vader opgegeven toen hij ons liet zitten.
ik sta onder enorme druk, en met alle stress van het voorbije jaar had ik gehoopt eindelijk een beetje rust te krijgen nu alles geregeld is.
Ze is zo boos op hem omdat hij me zoveel verdriet gedaan heeft, maar ze beseft niet dat zij nu diegene is die me verdriet doet.
En net omdat ze zo 'erg' haar boekje te buiten gaat en echt hysterisch doet, begin ik te denken dat haar iets scheelt...
ik sta onder enorme druk, en met alle stress van het voorbije jaar had ik gehoopt eindelijk een beetje rust te krijgen nu alles geregeld is.
Ze is zo boos op hem omdat hij me zoveel verdriet gedaan heeft, maar ze beseft niet dat zij nu diegene is die me verdriet doet.
En net omdat ze zo 'erg' haar boekje te buiten gaat en echt hysterisch doet, begin ik te denken dat haar iets scheelt...
vrijdag 8 januari 2010 om 11:44
quote:rousette schreef op 08 januari 2010 @ 11:39:
jullie hebben volledig gelijk. Ik deel jullie mening, maar ik moet gewoonweg veel meer 'lef' kweken om tegen haar in te gaan. Het is alsof ik bang ben voor haar.
Ik wil dat mijn zoon niet in ruzie opgroeit en dat wij, zijn ouders zijnde, op een redelijke manier met elkaar kunnen omgaan wanneer we elkaar zien.
Het is gewoon zo moeilijk om het aan haar verstand te brengen. Het is alsof ze gek wordt als het daarover gaat.Denk je dat je zoon de ruzie's en de opmerkingen die zijn oma maakt niet zal horen? Juist omdat je het beste wilt voor je kindje zou ik dit niet pikken van mams.
jullie hebben volledig gelijk. Ik deel jullie mening, maar ik moet gewoonweg veel meer 'lef' kweken om tegen haar in te gaan. Het is alsof ik bang ben voor haar.
Ik wil dat mijn zoon niet in ruzie opgroeit en dat wij, zijn ouders zijnde, op een redelijke manier met elkaar kunnen omgaan wanneer we elkaar zien.
Het is gewoon zo moeilijk om het aan haar verstand te brengen. Het is alsof ze gek wordt als het daarover gaat.Denk je dat je zoon de ruzie's en de opmerkingen die zijn oma maakt niet zal horen? Juist omdat je het beste wilt voor je kindje zou ik dit niet pikken van mams.
Ja, dat vind ik echt.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:44
Ik heb 15 jaar een schuldgevoel gehad als dingen niet gingen zoals mijn moeder het voor ogen had. Dan werd het ook schreeuwen en gillen en de meest onredelijke dingen kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd. Anderhalf jaar geleden, na een vakantie bij haar, is ze zo ontzettend over mijn grens gegaan door haar frustratie ook op mijn kinderen te botvieren dat ik met haar gestopt ben. Het was klaar, op, over. Ik heb voor mezelf en mijn gezin gekozen, hoewel het vreselijk moeilijk was. Maar bovenal een enorme opluchting. Nu naar anderhalf jaar normaliseert het contact zich weer enigzins (de kinderen hebben wel altijd contact met haar gehad, dat heb ik hun en oma niet onthouden).
Het is heel fijn dat je moeder er zo voor je is en zo met je meeleeft maar het is jouw leven, jouw kind, jouw beslissing.
Het is heel fijn dat je moeder er zo voor je is en zo met je meeleeft maar het is jouw leven, jouw kind, jouw beslissing.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:44
Overigens vind ik het gedrag van je moeten best schoquerend hoor.
Een volwassen vrouw (grootmoeder zelfs al) die naar haar kind(eren) scheld, met de deuren slaat en met dingen gooit omdat zij een andere kijk heeft en het niet eens is met bepaalde dingen? Wow.
Ik zou zelfs gaan twijfelen als ik wel wil dat mijn kind met zo iemand in zijn dichte omgeving opgroeit.
Een volwassen vrouw (grootmoeder zelfs al) die naar haar kind(eren) scheld, met de deuren slaat en met dingen gooit omdat zij een andere kijk heeft en het niet eens is met bepaalde dingen? Wow.
Ik zou zelfs gaan twijfelen als ik wel wil dat mijn kind met zo iemand in zijn dichte omgeving opgroeit.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:44
Ik denk dat je moeder wel door heeft dat jij een beetje "bang" voor haar bent. Door zo te gaan schelden en tieren probeert ze gewoon haar zin door te drijven. Je wordt gemanipuleerd door haar om te doen wat zij wil. Dan kan ze nog zoveel voor je over hebben maar dat noem ik geen moeder liefde hoor. En moeder is er onvoorwaardelijk voor haar kind. Natuurlijk mag een moeder best wat zeggen als je het verkeerde pad op dreigt te gaan. Maar het contact tussen jouw kind en zijn vader proberen goed te houden vind ik juist heel positief!
Je moeder komt op mij over als iemand die zich heel sterk voordoet maar eigenlijk heel onzeker is en daardoor maar gaat schelden en tieren. Je moet echt met je moeder praten hierover. Natuurlijk is het fijn dat ze veel voor je doet maar ze moet je wel vrijlaten in de keuze om je kind. Ze kan het er niet mee eens zijn maar het is JOUW kind! Ik vind dat je. je wat meer op je kind moet richten en wat goed is voor hem dan op je moeder.
Je moeder komt op mij over als iemand die zich heel sterk voordoet maar eigenlijk heel onzeker is en daardoor maar gaat schelden en tieren. Je moet echt met je moeder praten hierover. Natuurlijk is het fijn dat ze veel voor je doet maar ze moet je wel vrijlaten in de keuze om je kind. Ze kan het er niet mee eens zijn maar het is JOUW kind! Ik vind dat je. je wat meer op je kind moet richten en wat goed is voor hem dan op je moeder.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:45
wat jammer dat jou moeder niet wil inzien dat de relatie vader/zoon belangrijk is.
zij stelt dus niet het belang van haar kleinkind voorop.
jij doet dat gelukkig wel.
lijkt me belangrijk dat je moeder door krijgt dat ze fout bezig is, en schreeuwen en schelden kan natuurlijk absoluut niet door de beugel.
doet ze dat ook waar jou kind bij is?
hij is nu nog klein maar dat zal voor het ventje een hele verwarrende situatie gaan worden.
vind het heel erg fout dat je als oma zo over 1 van de ouders praat...
dus als zij het belang van het kind voorop stelt zal ze zich moeten aanpassen.
zij stelt dus niet het belang van haar kleinkind voorop.
jij doet dat gelukkig wel.
lijkt me belangrijk dat je moeder door krijgt dat ze fout bezig is, en schreeuwen en schelden kan natuurlijk absoluut niet door de beugel.
doet ze dat ook waar jou kind bij is?
hij is nu nog klein maar dat zal voor het ventje een hele verwarrende situatie gaan worden.
vind het heel erg fout dat je als oma zo over 1 van de ouders praat...
dus als zij het belang van het kind voorop stelt zal ze zich moeten aanpassen.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:45
quote:rousette schreef op 08 januari 2010 @ 11:42:
In haar ogen heeft hij zijn rechten als vader opgegeven toen hij ons liet zitten.
ik sta onder enorme druk, en met alle stress van het voorbije jaar had ik gehoopt eindelijk een beetje rust te krijgen nu alles geregeld is.
Ze is zo boos op hem omdat hij me zoveel verdriet gedaan heeft, maar ze beseft niet dat zij nu diegene is die me verdriet doet.
En net omdat ze zo 'erg' haar boekje te buiten gaat en echt hysterisch doet, begin ik te denken dat haar iets scheelt...Ik denk dat je dat eens met haar moet bespreken. Want als ik het zo lees, is ze voor dat soort argumenten misschien wel rede vatbaar.
In haar ogen heeft hij zijn rechten als vader opgegeven toen hij ons liet zitten.
ik sta onder enorme druk, en met alle stress van het voorbije jaar had ik gehoopt eindelijk een beetje rust te krijgen nu alles geregeld is.
Ze is zo boos op hem omdat hij me zoveel verdriet gedaan heeft, maar ze beseft niet dat zij nu diegene is die me verdriet doet.
En net omdat ze zo 'erg' haar boekje te buiten gaat en echt hysterisch doet, begin ik te denken dat haar iets scheelt...Ik denk dat je dat eens met haar moet bespreken. Want als ik het zo lees, is ze voor dat soort argumenten misschien wel rede vatbaar.
vrijdag 8 januari 2010 om 11:47
Wat maakt jouw moeder het jou moeilijk zeg!
Buiten dat je de wettelijke verplichting hebt je kind naar de vader te laten gaan, heb je ook de morele verplichting dit te doen. Je kind heeft recht op contact met zijn vader en de afspraken daarover horen rotsvast te zijn.
Dat zul je ook je moeder moeten vertellen. Fijn dat zij graag met haar kleinzoon is, maar het is zijn zoon. En niet jouw zoon, jullie zoon. En dat gaat voor. Afspraken over de omgang worden niet verzet, tenzij jij en vader daar dringende redenen toe hebben. Jij en vader dus. Niet oma. Punt uit. Geen discussie, een mededeling.
Je bent een volwassen vrouw en zelf moeder. Jij neemt samen met vader de beslissingen over jullie kind. En je moeder zal zich daar bij neer moeten oleggen.
Je schrijft dat het moeilijk is om iedereen tevreden te stellen. Ik denk dat dat het verkeerde uitgangspunt is. Je moet er vanuit gaan dat jij niet hoeft te voldoen aan onredelijke eisen die iemand aan jou stelt.
Buiten dat je de wettelijke verplichting hebt je kind naar de vader te laten gaan, heb je ook de morele verplichting dit te doen. Je kind heeft recht op contact met zijn vader en de afspraken daarover horen rotsvast te zijn.
Dat zul je ook je moeder moeten vertellen. Fijn dat zij graag met haar kleinzoon is, maar het is zijn zoon. En niet jouw zoon, jullie zoon. En dat gaat voor. Afspraken over de omgang worden niet verzet, tenzij jij en vader daar dringende redenen toe hebben. Jij en vader dus. Niet oma. Punt uit. Geen discussie, een mededeling.
Je bent een volwassen vrouw en zelf moeder. Jij neemt samen met vader de beslissingen over jullie kind. En je moeder zal zich daar bij neer moeten oleggen.
Je schrijft dat het moeilijk is om iedereen tevreden te stellen. Ik denk dat dat het verkeerde uitgangspunt is. Je moet er vanuit gaan dat jij niet hoeft te voldoen aan onredelijke eisen die iemand aan jou stelt.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
vrijdag 8 januari 2010 om 11:51
ik heb inderdaad al duizend keer overlopen in mijn hoofd hoe ik haar kan duidelijk maken dat dit niet kan. Ik probeer aan argumenten te komen die haar misschien tot nadenken zullen stemmen maar ze is zo onvoorspelbaar.
Twee weken gaat alles goed en is ze poeslief, tot mijn kind bij de vader gaat, dan is het hek van de dam. Ze scheldt dus niet waar mijn zoon bij is, want die is op dat moment bij zijn vader. Maar ze zegt wel nu al dat ze ooit aan mijn kind zal vertellen hoe zijn vader hem in de steek gelaten heeft en zo, en als ik daar tegenin ga en zeg dat ik dat echt niet op prijs zou stellen dan mag ik weer rekenen op een fikse ruzie en dan ga ik met mijn hart in mijn schoenen naar huis.
Ik wou dat ik gewoon afstand kon nemen van haar, dat het me niet zo raakte, maar ik voel me gewoon zo ontzettend slecht als ik ruzie met haar heb... ik kan niet tegen dat gevoel. Maar blijkbaar is het onmogelijk voor iedereen goed te doen.
Ik stel mijn kind voorop, net daarom wil ik een goede verstandhouding met de vader. Ook ik vind dat hij dat niet verdiend maar voor mijn kind doe ik het toch!
Waarom kan zij dat dan niet?
Twee weken gaat alles goed en is ze poeslief, tot mijn kind bij de vader gaat, dan is het hek van de dam. Ze scheldt dus niet waar mijn zoon bij is, want die is op dat moment bij zijn vader. Maar ze zegt wel nu al dat ze ooit aan mijn kind zal vertellen hoe zijn vader hem in de steek gelaten heeft en zo, en als ik daar tegenin ga en zeg dat ik dat echt niet op prijs zou stellen dan mag ik weer rekenen op een fikse ruzie en dan ga ik met mijn hart in mijn schoenen naar huis.
Ik wou dat ik gewoon afstand kon nemen van haar, dat het me niet zo raakte, maar ik voel me gewoon zo ontzettend slecht als ik ruzie met haar heb... ik kan niet tegen dat gevoel. Maar blijkbaar is het onmogelijk voor iedereen goed te doen.
Ik stel mijn kind voorop, net daarom wil ik een goede verstandhouding met de vader. Ook ik vind dat hij dat niet verdiend maar voor mijn kind doe ik het toch!
Waarom kan zij dat dan niet?
vrijdag 8 januari 2010 om 11:51
vrijdag 8 januari 2010 om 11:52
Ik heb ook zo'n moeder, was ook bang voor haar uitbarstingen..
En die gaan ook niet over..
Je kan je moeder niet veranderen, alleen jij kan veranderen, en dan bedoel ik dat je zeker van jezelf gaat worden, jij vindt dat je zoon zijn vader moet kunnen bezoeken, dus doe je dat gewoon, laat haar maar tieren en tekeer gaan, misschien helpt het als je rond die dagen niet langs gaat, maar opbelt, op een gegeven moment als je echt in jezelf gaat geloven, kan je wat terugzeggen.
Ik heb zelfs op een gegeven moment kunnen/durven zeggen dat ze NU moest ophouden, dat deed ze niet en heb ik opgehangen, ja, je gaat je schuldig voelen en je wordt nog banger, maar echt, het wordt wel steeds makkelijker om een grens te stellen...
En die gaan ook niet over..
Je kan je moeder niet veranderen, alleen jij kan veranderen, en dan bedoel ik dat je zeker van jezelf gaat worden, jij vindt dat je zoon zijn vader moet kunnen bezoeken, dus doe je dat gewoon, laat haar maar tieren en tekeer gaan, misschien helpt het als je rond die dagen niet langs gaat, maar opbelt, op een gegeven moment als je echt in jezelf gaat geloven, kan je wat terugzeggen.
Ik heb zelfs op een gegeven moment kunnen/durven zeggen dat ze NU moest ophouden, dat deed ze niet en heb ik opgehangen, ja, je gaat je schuldig voelen en je wordt nog banger, maar echt, het wordt wel steeds makkelijker om een grens te stellen...
