Relaties
alle pijlers
Moeite met ex van vriend
dinsdag 23 december 2025 om 10:06
Ik weet niet of ik dit de goede plek hiervoor is, maar ik zit erg in de knoop met mezelf in deze situatie, dus waag een poging.
Mijn vriend en ik kennen elkaar nu ongeveer twee jaar, waarvan er meteen vanaf het begin een 'spark' was. Dat hebben we een tijdje onderdrukt, omdat we toen allebei nog een relatie hadden. Ik was toen 6 jaar samen met mijn ex. Hij was bijna 20 jaar getrouwd met de zijne en heeft twee zoons van (nu) 13 en 15. Begin dit jaar zijn onze beide relaties verbroken en vrij snel daarna kwamen wij bij elkaar.
Zijn ex en hij zijn vlak voor de zomer officieel gescheiden, en pas sinds een week is zij officieel uit huis. Zij weet al die tijd al van mijn bestaan af en de jongens heeft hij het sinds september verteld, die staan er tot nu toe zeer positief tegenover. Ik heb verder nog niemand ontmoet.
Natuurlijk wist ik van tevoren dat hij kinderen had en daarmee een ex die in beeld zou blijven, maar ik heb echt de impact daarvan onderschat. Ook omdat hij en zijn ex al die tijd nog hebben samengewoond en pas officieel vanaf het nieuwe jaar gaan beginnen met de omgangsregeling. Wat dat betreft denk ik dat ik veel te vroeg in deze dynamiek verzeild ben geraakt, maar ik ben nou eenmaal verliefd geworden.
Mijn vriend is ontzettend lief en ik merk aan alles dat hij vol voor mij wil gaan. Daarnaast merk ik ook dat mijn eigen onzekerheid mij ontzettend in de weg zit. Hij is zelf nog redelijk lovend over zijn ex, zegt haar nog steeds leuk te vinden (niet meer als romantische partner), en wil graag vriendschappelijk en gemoedelijk contact met haar onderhouden. Omwille van de jongens natuurlijk ook.
Zijn ex heeft allemaal wat meer moeite met de situatie. Is nog erg verdrietig en stuurt hem regelmatig nog lange berichtjes met al haar verdriet en vol met verwijten, of begint moeilijke gesprekken als ze elkaar zien. Maar daartussendoor appt ze hem ook nog veel over van alles en nog wat over de jongens. Stelt ze voor om samen te eten, was er zelfs nog kort sprake van dat ze met z'n 4'en op vakantie gingen komende voorjaarsvakantie (gaat gelukkig niet door).
Ik vind het echt ontzettend moeilijk om me hiertoe te verhouden, merk dat ik er soms een beetje aan onderdoor ga en dat het mijn gedachten overheerst. Ik voel me jaloers en ergens ook een beetje bedreigd hiervoor. Mijn vriend en ik zien elkaar momenteel maar één keer per week, dus ik moet alles van een afstandje meemaken.
Ik weet niet zo goed wat ik van mijn vriend kan vragen qua grenzen stellen, ook omdat hij zelf nog zoekende is in hoe ze dit het beste kunnen vormgeven. En hij kan nu nog niet voorspellen hoe het contact straks al gaan als de omgangsregeling officieel ingegaan is. En we hebben er ook al wel eens ruzie over, want hij ziet haar echt als de moeder van zijn kinderen, maar ik zie haar echt als zijn ex. En daarnaast hebben ze 20 jaar aan herinneringen en blijft ze belangrijk voor hem. Maar hoe moet ik nou opboksen tegen iemand die zoveel geschiedenis met hem heeft en ook nog een onbreekbare band door het gezamenlijk hebben van twee kinderen...
Nu weet ik dat ik het misschien meer tijd moet geven, want dit is een rare overgangsfase. En als ik me in haar schoenen verplaats, snap ik het verdriet ook. Want ze zijn nog maar kort uit elkaar en hij heeft alweer een nieuwe vriendin. Ze zit nog vol in de verwerking.
Maar ik ben zo bang dat ik me nooit helemaal gerust ga voelen in deze dynamiek, en merk dat mijn vriend het soms moeilijk vindt om mij te begrijpen. Ik zoek gewoon advies of tips, of in ieder geval een stukje herkenning bij iemand anders.
Als iemand mij wilt helpen, heel graag.
Mijn vriend en ik kennen elkaar nu ongeveer twee jaar, waarvan er meteen vanaf het begin een 'spark' was. Dat hebben we een tijdje onderdrukt, omdat we toen allebei nog een relatie hadden. Ik was toen 6 jaar samen met mijn ex. Hij was bijna 20 jaar getrouwd met de zijne en heeft twee zoons van (nu) 13 en 15. Begin dit jaar zijn onze beide relaties verbroken en vrij snel daarna kwamen wij bij elkaar.
Zijn ex en hij zijn vlak voor de zomer officieel gescheiden, en pas sinds een week is zij officieel uit huis. Zij weet al die tijd al van mijn bestaan af en de jongens heeft hij het sinds september verteld, die staan er tot nu toe zeer positief tegenover. Ik heb verder nog niemand ontmoet.
Natuurlijk wist ik van tevoren dat hij kinderen had en daarmee een ex die in beeld zou blijven, maar ik heb echt de impact daarvan onderschat. Ook omdat hij en zijn ex al die tijd nog hebben samengewoond en pas officieel vanaf het nieuwe jaar gaan beginnen met de omgangsregeling. Wat dat betreft denk ik dat ik veel te vroeg in deze dynamiek verzeild ben geraakt, maar ik ben nou eenmaal verliefd geworden.
Mijn vriend is ontzettend lief en ik merk aan alles dat hij vol voor mij wil gaan. Daarnaast merk ik ook dat mijn eigen onzekerheid mij ontzettend in de weg zit. Hij is zelf nog redelijk lovend over zijn ex, zegt haar nog steeds leuk te vinden (niet meer als romantische partner), en wil graag vriendschappelijk en gemoedelijk contact met haar onderhouden. Omwille van de jongens natuurlijk ook.
Zijn ex heeft allemaal wat meer moeite met de situatie. Is nog erg verdrietig en stuurt hem regelmatig nog lange berichtjes met al haar verdriet en vol met verwijten, of begint moeilijke gesprekken als ze elkaar zien. Maar daartussendoor appt ze hem ook nog veel over van alles en nog wat over de jongens. Stelt ze voor om samen te eten, was er zelfs nog kort sprake van dat ze met z'n 4'en op vakantie gingen komende voorjaarsvakantie (gaat gelukkig niet door).
Ik vind het echt ontzettend moeilijk om me hiertoe te verhouden, merk dat ik er soms een beetje aan onderdoor ga en dat het mijn gedachten overheerst. Ik voel me jaloers en ergens ook een beetje bedreigd hiervoor. Mijn vriend en ik zien elkaar momenteel maar één keer per week, dus ik moet alles van een afstandje meemaken.
Ik weet niet zo goed wat ik van mijn vriend kan vragen qua grenzen stellen, ook omdat hij zelf nog zoekende is in hoe ze dit het beste kunnen vormgeven. En hij kan nu nog niet voorspellen hoe het contact straks al gaan als de omgangsregeling officieel ingegaan is. En we hebben er ook al wel eens ruzie over, want hij ziet haar echt als de moeder van zijn kinderen, maar ik zie haar echt als zijn ex. En daarnaast hebben ze 20 jaar aan herinneringen en blijft ze belangrijk voor hem. Maar hoe moet ik nou opboksen tegen iemand die zoveel geschiedenis met hem heeft en ook nog een onbreekbare band door het gezamenlijk hebben van twee kinderen...
Nu weet ik dat ik het misschien meer tijd moet geven, want dit is een rare overgangsfase. En als ik me in haar schoenen verplaats, snap ik het verdriet ook. Want ze zijn nog maar kort uit elkaar en hij heeft alweer een nieuwe vriendin. Ze zit nog vol in de verwerking.
Maar ik ben zo bang dat ik me nooit helemaal gerust ga voelen in deze dynamiek, en merk dat mijn vriend het soms moeilijk vindt om mij te begrijpen. Ik zoek gewoon advies of tips, of in ieder geval een stukje herkenning bij iemand anders.
Als iemand mij wilt helpen, heel graag.
dinsdag 23 december 2025 om 23:16
Je weet het antwoord zelf wel, TO.
Jij komt nóóit op plek 1, 2 of 3 te staan. Das een hard gelach, maar die plekken zijn vergeven.
Als je daar genoegen mee kunt nemen, prima.
Maar ik denk dat het voor jou écht veeeeeel leuker is om een leven op te bouwen met een 'blanco' man en daar samen een gezin/leven mee te stichten en die 20 jaar mee te beleven!
Jij komt nóóit op plek 1, 2 of 3 te staan. Das een hard gelach, maar die plekken zijn vergeven.
Als je daar genoegen mee kunt nemen, prima.
Maar ik denk dat het voor jou écht veeeeeel leuker is om een leven op te bouwen met een 'blanco' man en daar samen een gezin/leven mee te stichten en die 20 jaar mee te beleven!
woensdag 24 december 2025 om 00:18
Hangt wel een beetje van je leeftijd af. Als je 28 bent misschien wel, maar ik denk dat het ook gezond is om je te realiseren dat je op een bepaalde leeftijd al een veel langere geschiedenis hebt met anderen (ex, kinderen, vrienden, familie eigenlijk in het algemeen) en dat het niet per se hoeft te betekenen dat er geen stabiele relatie opgebouwd kan worden. Alleen ben je als nieuweling niet meteen in die positie van stabiel, vertrouwd, vol met herinneringen. Ik vind het heel goed dat TO zich al realiseert dat dit bij haar voor jaloerse gevoelens zorgt. Ik kan zelf alleen met terugwerkende kracht zeggen wat mij "jaloers" maakte en waarom. Het heeft niet te maken met op nummer 1 willen staan. Althans dat had het voor mij niet en zo klinkt het niet uit TO's verhaal.Joepie40 schreef: ↑23-12-2025 23:16Je weet het antwoord zelf wel, TO.
Jij komt nóóit op plek 1, 2 of 3 te staan. Das een hard gelach, maar die plekken zijn vergeven.
Als je daar genoegen mee kunt nemen, prima.
Maar ik denk dat het voor jou écht veeeeeel leuker is om een leven op te bouwen met een 'blanco' man en daar samen een gezin/leven mee te stichten en die 20 jaar mee te beleven!
woensdag 24 december 2025 om 00:34
Ik begrijp best dat het lastig is, maar dit is wel de situatie waarmee je de rest van jullie relatie zult moeten dealen. Zij delen iets dat jullie niet hebben en dat is (terecht) heel belangrijk voor hem. Daar valt niet tegen op te boksen en dat moet je ook helemaal niet willen. Met ruzie maken trek jij uiteindelijk aan het kortste eind, dus de vraag is of jij de situatie zoals ie is kunt accepteren. Als het antwoord "nee" is, en dat mag gewoon, dan gaat jullie relatie helaas niet werken.
woensdag 24 december 2025 om 00:55
woensdag 24 december 2025 om 06:17
Kan best zijn dat ze naast de ouders van de kinderen ook gewoon vriendschappelijk met elkaar blijven omgaan. Zoals ik het lees hadden ze een hecht en goed huwelijk.
Bij mij is er een relatie van 2,5 jaar stukgelopen op die vriendschap en er waren geen kinderen. Toch bleven ze samen op reis gaan, bij elkaar logeren, verjaardagen/kerst... samen vieren en ik had de keuze: mee gaan of thuis blijven.
Bij jullie zijn er kinderen en komt er dus nooit een eind aan omgang met elkaar. Ze gaan nog samen dingen doen voor/met de kinderen en die kinderen zullen wel eens gaan trouwen en kinderen krijgen waar verjaardagsfeestjes, schoolfeestjes... bij horen.
En aangezien je daar heel moeilijk mee om kan ga je toch wel eens goed moeten nadenken of je daar ooit wel gaat mee om kunnen of er altijd ruzie gaat blijven over maken.
Bij mij is er een relatie van 2,5 jaar stukgelopen op die vriendschap en er waren geen kinderen. Toch bleven ze samen op reis gaan, bij elkaar logeren, verjaardagen/kerst... samen vieren en ik had de keuze: mee gaan of thuis blijven.
Bij jullie zijn er kinderen en komt er dus nooit een eind aan omgang met elkaar. Ze gaan nog samen dingen doen voor/met de kinderen en die kinderen zullen wel eens gaan trouwen en kinderen krijgen waar verjaardagsfeestjes, schoolfeestjes... bij horen.
En aangezien je daar heel moeilijk mee om kan ga je toch wel eens goed moeten nadenken of je daar ooit wel gaat mee om kunnen of er altijd ruzie gaat blijven over maken.
woensdag 24 december 2025 om 09:26
Wat Bastuba zegt eigenlijk. Ik heb een partner met een kind uit een vorige relatie, dus ik snap dat het lastig is en herken het ook, maar het is wel wat het is. Ik vond het ook lastig dat zij de moeder van zijn kind is en zij zo veel geschiedenis samen hebben. Zijn ex gaat soms ook nog een soort trip down memory lane doen op de app. Dat irriteert me, maar dat slik ik in. Uiteindelijk vind ik het namelijk vooral belangrijk dat de situatie goed is voor zijn kind. En dus dat de relatie met zijn ex goed is. En daarom slik ik af toe wat. Liever dat dan een vader die zijn kind geen prioriteit geeft.
Nu was in mijn geval de relatie al lang uit en had korter geduurd dan bij jouw vriend. Ik vind het heel knap dat je vriend en zijn ex het goed proberen te regelen en nog goed contact hebben. Maar het zal even duren voor de situatie stabiel is en een deel is hoe het voorlopig zal blijven. De vraag is vooral of jij daar mee om kunt gaan. En als je het een kans wilt geven is het verstandig om ook bij jezelf te gaan kijken wat je onzekerheid zo triggert en hoe je daar beter mee om kunt gaan. Stiefouder zijn is niet niks.
Nu was in mijn geval de relatie al lang uit en had korter geduurd dan bij jouw vriend. Ik vind het heel knap dat je vriend en zijn ex het goed proberen te regelen en nog goed contact hebben. Maar het zal even duren voor de situatie stabiel is en een deel is hoe het voorlopig zal blijven. De vraag is vooral of jij daar mee om kunt gaan. En als je het een kans wilt geven is het verstandig om ook bij jezelf te gaan kijken wat je onzekerheid zo triggert en hoe je daar beter mee om kunt gaan. Stiefouder zijn is niet niks.
zaterdag 3 januari 2026 om 09:00
Ach jeetje, zoveel herkenning. Mijn situatie: sinds 8 juni 2025 contact met mijn Tsja mag het niet zo noemen maar ik mijn vriend.
Tussendoor elkaar een maandje losgelaten (in november).
Vanaf het eerste moment waren we beide onder de indruk van hoe fijn het voelde samen. Niet verliefd maar zooo fijn. We spraken 1 a 2 X in de week af. Dit was dan buiten, in zijn camper, in een hotel en heel soms bij mij thuis, aangezien er twee zoons bij mij wonen.
Hij is in januari een jaar geleden “gedumpt” door zijn ex, heeft 2 kinderen van 12 en 15 en die wonen doordeweeks bij hem. Ze hebben 20+ jaar een relatie gehad.
Hij heeft mij tot voor kort volledig geheim gehouden. Zodoende uiteindelijk elkaar losgelaten (een maandje in november) aangezien ik de volgende stap verlangde (dat hij over me zou vertellen aan zijn ex) en hij er na 5 maanden nog steeds niet klaar voor was.
Uiteindelijk heeft hij onlangs aan een goede vriend over mij verteld en mijn naam genoemd tegen zijn zoon (15).
Zijn ex woont drie huizen bij hem vandaan.
Vorig weekend was ik voor t eerst bij hem thuis, aangezien zijn kinderen en ex een nachtje in Parijs waren.
Nu is het weer afwachten…
Hij was laatst jaloers op een vriend die hier kwam eten en dat vond ik positief.
Gister had ik hem aan de telefoon en vertelde hij (toen ik ernaar vroeg) hoe ze de verjaardag van zijn dochter gaan vieren…met de hele familie (van beide kanten) ergens wat drinken én met zijn vieren uit eten…..
Vanmorgen ging ik daarover nadenken…nu begrijp ik dat ze het met de hele familie vieren…maar ook nog met zijn vieren uit eten…? Merk dat ik daar een beetje verdrietig van wordt, tis teveel.
Elke keer praat ik mezelf moed in en ga ik bezig met mijn eigen leven en zelfzorg enzo en wil ik positief zijn (ook omdat ik weet dat ik hem echt heel fijn vind en leuk) en dan op zo’n moment zakt de moed mij weer in de schoenen.
Krijg dan de neiging om hem weer weg te duwen. Ik weet dat ik er altijd over mag praten met hem…maar ik weet ook dat ik geduld moet en wil hebben en geen invloed heb op hem.
Ik luister me het ongans aan podcasts….
Tussendoor elkaar een maandje losgelaten (in november).
Vanaf het eerste moment waren we beide onder de indruk van hoe fijn het voelde samen. Niet verliefd maar zooo fijn. We spraken 1 a 2 X in de week af. Dit was dan buiten, in zijn camper, in een hotel en heel soms bij mij thuis, aangezien er twee zoons bij mij wonen.
Hij is in januari een jaar geleden “gedumpt” door zijn ex, heeft 2 kinderen van 12 en 15 en die wonen doordeweeks bij hem. Ze hebben 20+ jaar een relatie gehad.
Hij heeft mij tot voor kort volledig geheim gehouden. Zodoende uiteindelijk elkaar losgelaten (een maandje in november) aangezien ik de volgende stap verlangde (dat hij over me zou vertellen aan zijn ex) en hij er na 5 maanden nog steeds niet klaar voor was.
Uiteindelijk heeft hij onlangs aan een goede vriend over mij verteld en mijn naam genoemd tegen zijn zoon (15).
Zijn ex woont drie huizen bij hem vandaan.
Vorig weekend was ik voor t eerst bij hem thuis, aangezien zijn kinderen en ex een nachtje in Parijs waren.
Nu is het weer afwachten…
Hij was laatst jaloers op een vriend die hier kwam eten en dat vond ik positief.
Gister had ik hem aan de telefoon en vertelde hij (toen ik ernaar vroeg) hoe ze de verjaardag van zijn dochter gaan vieren…met de hele familie (van beide kanten) ergens wat drinken én met zijn vieren uit eten…..
Vanmorgen ging ik daarover nadenken…nu begrijp ik dat ze het met de hele familie vieren…maar ook nog met zijn vieren uit eten…? Merk dat ik daar een beetje verdrietig van wordt, tis teveel.
Elke keer praat ik mezelf moed in en ga ik bezig met mijn eigen leven en zelfzorg enzo en wil ik positief zijn (ook omdat ik weet dat ik hem echt heel fijn vind en leuk) en dan op zo’n moment zakt de moed mij weer in de schoenen.
Krijg dan de neiging om hem weer weg te duwen. Ik weet dat ik er altijd over mag praten met hem…maar ik weet ook dat ik geduld moet en wil hebben en geen invloed heb op hem.
Ik luister me het ongans aan podcasts….
zaterdag 3 januari 2026 om 18:58
Het is heel lullig maar je wordt nooit nummer 1.AnnieStuip schreef: ↑03-01-2026 09:00Ach jeetje, zoveel herkenning. Mijn situatie: sinds 8 juni 2025 contact met mijn Tsja mag het niet zo noemen maar ik mijn vriend.
Tussendoor elkaar een maandje losgelaten (in november).
Vanaf het eerste moment waren we beide onder de indruk van hoe fijn het voelde samen. Niet verliefd maar zooo fijn. We spraken 1 a 2 X in de week af. Dit was dan buiten, in zijn camper, in een hotel en heel soms bij mij thuis, aangezien er twee zoons bij mij wonen.
Hij is in januari een jaar geleden “gedumpt” door zijn ex, heeft 2 kinderen van 12 en 15 en die wonen doordeweeks bij hem. Ze hebben 20+ jaar een relatie gehad.
Hij heeft mij tot voor kort volledig geheim gehouden. Zodoende uiteindelijk elkaar losgelaten (een maandje in november) aangezien ik de volgende stap verlangde (dat hij over me zou vertellen aan zijn ex) en hij er na 5 maanden nog steeds niet klaar voor was.
Uiteindelijk heeft hij onlangs aan een goede vriend over mij verteld en mijn naam genoemd tegen zijn zoon (15).
Zijn ex woont drie huizen bij hem vandaan.
Vorig weekend was ik voor t eerst bij hem thuis, aangezien zijn kinderen en ex een nachtje in Parijs waren.
Nu is het weer afwachten…
Hij was laatst jaloers op een vriend die hier kwam eten en dat vond ik positief.
Gister had ik hem aan de telefoon en vertelde hij (toen ik ernaar vroeg) hoe ze de verjaardag van zijn dochter gaan vieren…met de hele familie (van beide kanten) ergens wat drinken én met zijn vieren uit eten…..
Vanmorgen ging ik daarover nadenken…nu begrijp ik dat ze het met de hele familie vieren…maar ook nog met zijn vieren uit eten…? Merk dat ik daar een beetje verdrietig van wordt, tis teveel.
Elke keer praat ik mezelf moed in en ga ik bezig met mijn eigen leven en zelfzorg enzo en wil ik positief zijn (ook omdat ik weet dat ik hem echt heel fijn vind en leuk) en dan op zo’n moment zakt de moed mij weer in de schoenen.
Krijg dan de neiging om hem weer weg te duwen. Ik weet dat ik er altijd over mag praten met hem…maar ik weet ook dat ik geduld moet en wil hebben en geen invloed heb op hem.
Ik luister me het ongans aan podcasts….
Jij mag alles worden wat je wilt.
Ok, ik word een probleem.
Ok, ik word een probleem.
zaterdag 3 januari 2026 om 19:10
Waarom dacht je dat het "hopla" vanzelf zou gaan?
Een relatie - en zeker een relatie van 20 jaar met 2 kinderen - heeft geen aan-en-uitknop die je zomaar kan uitschakelen.
Jullie zijn gewoon te hard van stapel gelopen en jij hebt toch echt dromen die totaal onrealistisch zijn.
Hij stapt net uit een lange relatie met kinderen en jij verwacht dat het "knip" van de ene dag op de andere over en uit is tussen hen, alles geregeld, ... terwijl hij ook nog eens degene is die haar laat zitten.
Hij had eerst netjes moeten scheiden, 2 jaar alleen wonen, in het ritme komen, ... en dan had hij jou moeten tegenkomen.
Hoezo zijn zijn kinderen ook al "sinds september" op de hoogte van zijn "nieuwe schoenen" die elders klaarstaan?
Besef je de impact dat dit gaat hebben en dat het dit nog 3 keer zo lastig gaat maken qua opbouw van de omgang voor hem? En hoe erg je gehaat gaat worden door die kinderen? Want in hun ogen heb jij wel de relatie van hun ouders kapot gemaakt.
Het gaat dus niet alleen ex zijn die jullie relatie moeilijk maakt. Hou maar rekening dat er straks ook 2 kinderen zijn die jullie het moeilijk - zo niet onmogelijk - maken.
Een relatie - en zeker een relatie van 20 jaar met 2 kinderen - heeft geen aan-en-uitknop die je zomaar kan uitschakelen.
Jullie zijn gewoon te hard van stapel gelopen en jij hebt toch echt dromen die totaal onrealistisch zijn.
Hij stapt net uit een lange relatie met kinderen en jij verwacht dat het "knip" van de ene dag op de andere over en uit is tussen hen, alles geregeld, ... terwijl hij ook nog eens degene is die haar laat zitten.
Hij had eerst netjes moeten scheiden, 2 jaar alleen wonen, in het ritme komen, ... en dan had hij jou moeten tegenkomen.
Hoezo zijn zijn kinderen ook al "sinds september" op de hoogte van zijn "nieuwe schoenen" die elders klaarstaan?
Besef je de impact dat dit gaat hebben en dat het dit nog 3 keer zo lastig gaat maken qua opbouw van de omgang voor hem? En hoe erg je gehaat gaat worden door die kinderen? Want in hun ogen heb jij wel de relatie van hun ouders kapot gemaakt.
Het gaat dus niet alleen ex zijn die jullie relatie moeilijk maakt. Hou maar rekening dat er straks ook 2 kinderen zijn die jullie het moeilijk - zo niet onmogelijk - maken.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
zaterdag 3 januari 2026 om 19:30
Je hoeft het ook helemaal niet leuk te vinden. Een partner met kinderen uit een vorige relatie is voor veel mensen iets waar ze bewust liever niet aan beginnen. Dat is geen oordeel, maar een realistische afweging. Het hoeft niet altijd gedoe op te leveren, maar in de praktijk is dat vaak wél zo.
Als zijn ex hem nog steeds berichten stuurt met verwijten en ze zelfs samen op vakantie gaan, dan zou ik daar ook geen trek in hebben.
Je hoeft hier ook niet in te blijven hangen hé. Als dit voor jou niet werkt, mag je het gewoon afkappen. Je bent hem niets verschuldigd.
Als zijn ex hem nog steeds berichten stuurt met verwijten en ze zelfs samen op vakantie gaan, dan zou ik daar ook geen trek in hebben.
Je hoeft hier ook niet in te blijven hangen hé. Als dit voor jou niet werkt, mag je het gewoon afkappen. Je bent hem niets verschuldigd.
zaterdag 3 januari 2026 om 19:56
To die man gaat door een rouwproces! Scheiden is een van de meest heftige gebeurtenissen in een mensenleven. Zijn hele leven staat op zijn kop! Verdriet bij hem, omgaan met schuldgevoel en verdriet bij de kinderen, een sociale omgeving die gaat veranderen, meningen van de omgeving. En een weg vinden samen met zijn ex. Waarmee hij altijd verbonden gaat blijven vanwege die kinderen. En die ook nog eens boos op hem is. Hoe gek hij ook met jou is. Jij maakt al die ellende niet goed. Dit staat los vajou en kost echt veel tijd (een jaar is nog niets). Geef hem alle tijd. En als jij dat niet kunt dan is deze relatie op dit moment niet voor jou. Jij bent nu prioriteit. Zijn kinderen wel.
zaterdag 3 januari 2026 om 19:57
Zenah schreef: ↑03-01-2026 19:30Je hoeft het ook helemaal niet leuk te vinden. Een partner met kinderen uit een vorige relatie is voor veel mensen iets waar ze bewust liever niet aan beginnen. Dat is geen oordeel, maar een realistische afweging. Het hoeft niet altijd gedoe op te leveren, maar in de praktijk is dat vaak wél zo.
Als zijn ex hem nog steeds berichten stuurt met verwijten en ze zelfs samen op vakantie gaan, dan zou ik daar ook geen trek in hebben.
Je hoeft hier ook niet in te blijven hangen hé. Als dit voor jou niet werkt, mag je het gewoon afkappen. Je bent hem niets verschuldigd.
Hier ben ik het mee eens en ik heb zelf zo'n ervaring. Waarmee ik níét wil zeggen dat het niet goed kan gaan en dat de vriend van TO niet goed bezig is, dat is weer een ander verhaal.
Lang geleden ontmoette ik, inmiddels al jaren alleenstaande moeder, een ontzettend leuke man. Een serieus heel fijne en eerlijke vent, die positief in het leven stond. Hij was ook al meerdere jaren single en hij had twee geweldige meiden, de jongste in de leeftijd van mijn kinderen, de oudste een geweldige prille tiener. De kinderen konden heel goed met elkaar overweg en mijn vriend overlaadde mij met aandacht en leuke cadeautjes.
Hij had een grote, actieve familie, iedereen was blij voor hem, voor mij en voor de kinderen.
Behalve één persoon: zijn ex.
Ze was aanwezig bij elke bijeenkomst, bij elk feest, bij elk etentje, ze hoorde er nog 100% bij. Op zich begreep ik dat wel, het ellendige was alleen dat ze een bloedhekel aan mij had. Waarom? Geen idee, ik was altijd aardig tegen haar en ik probeerde haar ook te leren kennen. Maar ze wilde niets met me te maken hebben en uiteindelijk gaf ik de moed maar op.
Meerdere keren per week belde ze mijn vriend met vragen om hulp met een klus, het maken van een afspraak en weet ik veel waarover allemaal nog meer.
En zodra ze wat vroeg vloog hij voor haar. Gewoon omdat hij zo was: hij wilde het iedereen graag naar de zin maken.
Ik geloof echt dat hij en zij een puur platonische band hadden, ze waren immers beiden ouders van de meiden en ze wilden dat samen goed doen. Het vervelende was dat ik vaak te horen kreeg dat zij mij "nou eenmaal" niet mocht. Ook uitte zij allerlei kritiek op mij, ik deed niets goed in haar ogen.
En ja....ze was altijd overal bij.
Ik trok het uiteindelijk niet meer, ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik er niet bij kón horen, zij was er immers al.
Mijn relatie werd steeds slechter, want ik trok me meer en meer terug. Ik wilde niet meer mee naar die feestjes, naar die etentjes, ik voelde me zo ellendig met haar kritische ogen op mij gericht. Uiteindelijk maakte hij het uit.
Het ging ook echt niet meer. Het was een lieve man, ik weet nu nog precies hoe het daar rook.
zaterdag 3 januari 2026 om 20:36
Ja, als een ex zo’n grote en blijvende rol blijft spelen, zeker met afwijzing of kritiek erbij, dan voel je je als nieuwe partner nooit echt onderdeel van het geheel. Dat vreet, ook al is alles “goed bedoeld”. Goed dat je (uiteindelijk) eruit bent gestapt.Lieneke schreef: ↑03-01-2026 19:57Hier ben ik het mee eens en ik heb zelf zo'n ervaring. Waarmee ik níét wil zeggen dat het niet goed kan gaan en dat de vriend van TO niet goed bezig is, dat is weer een ander verhaal.
Lang geleden ontmoette ik, inmiddels al jaren alleenstaande moeder, een ontzettend leuke man. Een serieus heel fijne en eerlijke vent, die positief in het leven stond. Hij was ook al meerdere jaren single en hij had twee geweldige meiden, de jongste in de leeftijd van mijn kinderen, de oudste een geweldige prille tiener. De kinderen konden heel goed met elkaar overweg en mijn vriend overlaadde mij met aandacht en leuke cadeautjes.
Hij had een grote, actieve familie, iedereen was blij voor hem, voor mij en voor de kinderen.
Behalve één persoon: zijn ex.
Ze was aanwezig bij elke bijeenkomst, bij elk feest, bij elk etentje, ze hoorde er nog 100% bij. Op zich begreep ik dat wel, het ellendige was alleen dat ze een bloedhekel aan mij had. Waarom? Geen idee, ik was altijd aardig tegen haar en ik probeerde haar ook te leren kennen. Maar ze wilde niets met me te maken hebben en uiteindelijk gaf ik de moed maar op.
Meerdere keren per week belde ze mijn vriend met vragen om hulp met een klus, het maken van een afspraak en weet ik veel waarover allemaal nog meer.
En zodra ze wat vroeg vloog hij voor haar. Gewoon omdat hij zo was: hij wilde het iedereen graag naar de zin maken.
Ik geloof echt dat hij en zij een puur platonische band hadden, ze waren immers beiden ouders van de meiden en ze wilden dat samen goed doen. Het vervelende was dat ik vaak te horen kreeg dat zij mij "nou eenmaal" niet mocht. Ook uitte zij allerlei kritiek op mij, ik deed niets goed in haar ogen.
En ja....ze was altijd overal bij.
Ik trok het uiteindelijk niet meer, ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik er niet bij kón horen, zij was er immers al.
Mijn relatie werd steeds slechter, want ik trok me meer en meer terug. Ik wilde niet meer mee naar die feestjes, naar die etentjes, ik voelde me zo ellendig met haar kritische ogen op mij gericht. Uiteindelijk maakte hij het uit.
Het ging ook echt niet meer. Het was een lieve man, ik weet nu nog precies hoe het daar rook.
zaterdag 3 januari 2026 om 21:20
Nou, inderdaad, dit dus.margreetder schreef: ↑23-12-2025 14:22Serieus: hij ziet zijn ex echt als moeder van zijn kinderen en jij hebt daar moeite mee ? Gekker moet het toch niet worden als je een man met kinderen aan de haak slaat.
If you can't be good, be colourful (Pete Conrad)
zaterdag 3 januari 2026 om 22:03
Zo'n relatie als Lieneke zou ik ook niet willen. Prima dat je een normale omgang hebt. Maar je bent wel uit elkaar en hebt je eigen leven. Ik hoef iemands ex niet continu overal tegen te komen. En mensen die nog een heel gezamenlijk gezinsleven hebben (inclusief vakanties, feestdagen, familiemomenten). Heel gezellig. Maar waarom was je dan uit elkaar. En hoe is dat te combineren met nieuwe partners die hun eigen agenda hebben? In veel gevallen moet de nieuwe partner maar inschikken en zich voegen in zo'n leven. Lijkt mij echt niets.
zondag 4 januari 2026 om 09:46
Ik kom de ex van mijn lief regelmatig tegen. Aardige vrouw, ik mag haar graag. Ze is de moeder van zijn kinderen en ook voor hen is het fijn dat ze normaal met elkaar om kunnen gaan.evelien2010 schreef: ↑03-01-2026 22:03Zo'n relatie als Lieneke zou ik ook niet willen. Prima dat je een normale omgang hebt. Maar je bent wel uit elkaar en hebt je eigen leven. Ik hoef iemands ex niet continu overal tegen te komen. En mensen die nog een heel gezamenlijk gezinsleven hebben (inclusief vakanties, feestdagen, familiemomenten). Heel gezellig. Maar waarom was je dan uit elkaar. En hoe is dat te combineren met nieuwe partners die hun eigen agenda hebben? In veel gevallen moet de nieuwe partner maar inschikken en zich voegen in zo'n leven. Lijkt mij echt niets.
Mijn ex maakt alles ongemakkelijk, en mijn inmiddels volwassen kinderen vinden dat heel naar. Ik gun ze beter, maar ik heb uiteraard geen enkele invloed op zijn houding.
Koester een man die normaal en respectvol omgaat met zijn ex. Waarmee ik niet wil zeggen dat je moet accepteren dat zij jou wegkijkt, zoals bij Lieneke gebeurde.
If you can't be good, be colourful (Pete Conrad)
zondag 4 januari 2026 om 13:46
Dus ze zijn nog geen week écht gescheiden en jij vindt dat het allemaal maar klaar en over moet zijn?
De echte verwerking begint nu pas!
Ze gaan nu pas merken hoe het is je kinderen de helft van de tijd te moeten missen.
Ze gaan nu pas te maken krijgen met de emoties van de kinderen rondom de scheiding en omgangsregeling.
Echt: bemoei je er niet mee.
Hou je kinderachtige emoties voor je en laat dit gezin even landen in hun nieuwe leven.
De echte verwerking begint nu pas!
Ze gaan nu pas merken hoe het is je kinderen de helft van de tijd te moeten missen.
Ze gaan nu pas te maken krijgen met de emoties van de kinderen rondom de scheiding en omgangsregeling.
Echt: bemoei je er niet mee.
Hou je kinderachtige emoties voor je en laat dit gezin even landen in hun nieuwe leven.
zondag 4 januari 2026 om 14:00
Tsja. Wat had je dan verwacht?
Als je jaloers blijft op zijn ex, dan wordt een leuke relatie met deze man erg ingewikkeld of beter gezegd onmogelijk. Er zijn twee opties: ermee dealen of de relatie verbreken.
En laat je niks wijsmaken over kinderen die zeer positief tegenover de nieuwe vriendin van papa staan terwijl ze nog moeten gaan beginnen met in twee huizen wonen.
Als je jaloers blijft op zijn ex, dan wordt een leuke relatie met deze man erg ingewikkeld of beter gezegd onmogelijk. Er zijn twee opties: ermee dealen of de relatie verbreken.
En laat je niks wijsmaken over kinderen die zeer positief tegenover de nieuwe vriendin van papa staan terwijl ze nog moeten gaan beginnen met in twee huizen wonen.
zondag 4 januari 2026 om 15:08
wat jij je denk ik moet realiseren dat je niet een relatie bent begonnen met 1 persoon, maar feitelijk met 3,5 (kinderen en ex zijn er en zullen onderdeel uit blijven maken van zijn leven). Het is niet een kwestie van kiezen of je positie veroveren. Hij heeft mensen die voor hem heel belangrijk zijn (dat hij dit ook ziet siert hem enorm) en jij zal je daartoe moeten verhouden. probeer vooral te zien dat jij niemand hoeft te vervangen en dat je een nieuwe rol in zijn leven toevoegt. neem op tijd een stapje terug en geniet van momenten met zn tweeen als kids bij hun moeder zijn
zondag 4 januari 2026 om 16:13
Een lieve man, die jou niet verdedigde t.o.v. de ex. En die, ondanks dat ze uit elkaar waren, heel veel samen met ex bleef doen. Het riekt hier naar een man zonder ruggengraat en communicatieve vaardigheden.
zondag 4 januari 2026 om 16:21
wolkewitje schreef: ↑04-01-2026 16:13Een lieve man, die jou niet verdedigde t.o.v. de ex. En die, ondanks dat ze uit elkaar waren, heel veel samen met ex bleef doen. Het riekt hier naar een man zonder ruggengraat en communicatieve vaardigheden.
Het was geen kwaadwil van hem, hij moest denk ik nog ervaren dat een nieuwe relatie zo geen kans krijgt, ik was zijn eerste relatie na zijn scheiding.
Na mij kreeg hij weer een vriendin en die is zelf opgestapt "omdat de ex veel te veel invloed had".
Volgens mij is hij toen flink lang alleen gebleven en nu heeft hij al jaren een leuke vriendin. Maar goed....de kinderen zijn al lang en breed volwassen, er is flink wat tijd overheen gegaan. Zij zal hem ook wel losgelaten hebben.
zondag 4 januari 2026 om 16:33
Ik zou hier ook moeite mee hebben, maar ik zou daarom nooit een man met kinderen gaan daten. Ook al ben je verliefd, je hoeft daar niks mee te doen hè?
Ik zou afstand nemen, want dit kan nog wel even gaan duren. En wie weet blijven ze goed met elkaar. Dan moet jij daar wel mee kunnen dealen, anders gaat het je kop kosten…
Maar zijn manier van doen vind ik heel netjes en eigenlijk hoe ik ook zou hopen dat mijn partner het zou aanpakken als we uit elkaar zouden gaan.
Ik zou afstand nemen, want dit kan nog wel even gaan duren. En wie weet blijven ze goed met elkaar. Dan moet jij daar wel mee kunnen dealen, anders gaat het je kop kosten…
Maar zijn manier van doen vind ik heel netjes en eigenlijk hoe ik ook zou hopen dat mijn partner het zou aanpakken als we uit elkaar zouden gaan.
maandag 5 januari 2026 om 11:47
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in