Relaties
alle pijlers
Moeite met ex van vriend
dinsdag 23 december 2025 om 10:06
Ik weet niet of ik dit de goede plek hiervoor is, maar ik zit erg in de knoop met mezelf in deze situatie, dus waag een poging.
Mijn vriend en ik kennen elkaar nu ongeveer twee jaar, waarvan er meteen vanaf het begin een 'spark' was. Dat hebben we een tijdje onderdrukt, omdat we toen allebei nog een relatie hadden. Ik was toen 6 jaar samen met mijn ex. Hij was bijna 20 jaar getrouwd met de zijne en heeft twee zoons van (nu) 13 en 15. Begin dit jaar zijn onze beide relaties verbroken en vrij snel daarna kwamen wij bij elkaar.
Zijn ex en hij zijn vlak voor de zomer officieel gescheiden, en pas sinds een week is zij officieel uit huis. Zij weet al die tijd al van mijn bestaan af en de jongens heeft hij het sinds september verteld, die staan er tot nu toe zeer positief tegenover. Ik heb verder nog niemand ontmoet.
Natuurlijk wist ik van tevoren dat hij kinderen had en daarmee een ex die in beeld zou blijven, maar ik heb echt de impact daarvan onderschat. Ook omdat hij en zijn ex al die tijd nog hebben samengewoond en pas officieel vanaf het nieuwe jaar gaan beginnen met de omgangsregeling. Wat dat betreft denk ik dat ik veel te vroeg in deze dynamiek verzeild ben geraakt, maar ik ben nou eenmaal verliefd geworden.
Mijn vriend is ontzettend lief en ik merk aan alles dat hij vol voor mij wil gaan. Daarnaast merk ik ook dat mijn eigen onzekerheid mij ontzettend in de weg zit. Hij is zelf nog redelijk lovend over zijn ex, zegt haar nog steeds leuk te vinden (niet meer als romantische partner), en wil graag vriendschappelijk en gemoedelijk contact met haar onderhouden. Omwille van de jongens natuurlijk ook.
Zijn ex heeft allemaal wat meer moeite met de situatie. Is nog erg verdrietig en stuurt hem regelmatig nog lange berichtjes met al haar verdriet en vol met verwijten, of begint moeilijke gesprekken als ze elkaar zien. Maar daartussendoor appt ze hem ook nog veel over van alles en nog wat over de jongens. Stelt ze voor om samen te eten, was er zelfs nog kort sprake van dat ze met z'n 4'en op vakantie gingen komende voorjaarsvakantie (gaat gelukkig niet door).
Ik vind het echt ontzettend moeilijk om me hiertoe te verhouden, merk dat ik er soms een beetje aan onderdoor ga en dat het mijn gedachten overheerst. Ik voel me jaloers en ergens ook een beetje bedreigd hiervoor. Mijn vriend en ik zien elkaar momenteel maar één keer per week, dus ik moet alles van een afstandje meemaken.
Ik weet niet zo goed wat ik van mijn vriend kan vragen qua grenzen stellen, ook omdat hij zelf nog zoekende is in hoe ze dit het beste kunnen vormgeven. En hij kan nu nog niet voorspellen hoe het contact straks al gaan als de omgangsregeling officieel ingegaan is. En we hebben er ook al wel eens ruzie over, want hij ziet haar echt als de moeder van zijn kinderen, maar ik zie haar echt als zijn ex. En daarnaast hebben ze 20 jaar aan herinneringen en blijft ze belangrijk voor hem. Maar hoe moet ik nou opboksen tegen iemand die zoveel geschiedenis met hem heeft en ook nog een onbreekbare band door het gezamenlijk hebben van twee kinderen...
Nu weet ik dat ik het misschien meer tijd moet geven, want dit is een rare overgangsfase. En als ik me in haar schoenen verplaats, snap ik het verdriet ook. Want ze zijn nog maar kort uit elkaar en hij heeft alweer een nieuwe vriendin. Ze zit nog vol in de verwerking.
Maar ik ben zo bang dat ik me nooit helemaal gerust ga voelen in deze dynamiek, en merk dat mijn vriend het soms moeilijk vindt om mij te begrijpen. Ik zoek gewoon advies of tips, of in ieder geval een stukje herkenning bij iemand anders.
Als iemand mij wilt helpen, heel graag.
Mijn vriend en ik kennen elkaar nu ongeveer twee jaar, waarvan er meteen vanaf het begin een 'spark' was. Dat hebben we een tijdje onderdrukt, omdat we toen allebei nog een relatie hadden. Ik was toen 6 jaar samen met mijn ex. Hij was bijna 20 jaar getrouwd met de zijne en heeft twee zoons van (nu) 13 en 15. Begin dit jaar zijn onze beide relaties verbroken en vrij snel daarna kwamen wij bij elkaar.
Zijn ex en hij zijn vlak voor de zomer officieel gescheiden, en pas sinds een week is zij officieel uit huis. Zij weet al die tijd al van mijn bestaan af en de jongens heeft hij het sinds september verteld, die staan er tot nu toe zeer positief tegenover. Ik heb verder nog niemand ontmoet.
Natuurlijk wist ik van tevoren dat hij kinderen had en daarmee een ex die in beeld zou blijven, maar ik heb echt de impact daarvan onderschat. Ook omdat hij en zijn ex al die tijd nog hebben samengewoond en pas officieel vanaf het nieuwe jaar gaan beginnen met de omgangsregeling. Wat dat betreft denk ik dat ik veel te vroeg in deze dynamiek verzeild ben geraakt, maar ik ben nou eenmaal verliefd geworden.
Mijn vriend is ontzettend lief en ik merk aan alles dat hij vol voor mij wil gaan. Daarnaast merk ik ook dat mijn eigen onzekerheid mij ontzettend in de weg zit. Hij is zelf nog redelijk lovend over zijn ex, zegt haar nog steeds leuk te vinden (niet meer als romantische partner), en wil graag vriendschappelijk en gemoedelijk contact met haar onderhouden. Omwille van de jongens natuurlijk ook.
Zijn ex heeft allemaal wat meer moeite met de situatie. Is nog erg verdrietig en stuurt hem regelmatig nog lange berichtjes met al haar verdriet en vol met verwijten, of begint moeilijke gesprekken als ze elkaar zien. Maar daartussendoor appt ze hem ook nog veel over van alles en nog wat over de jongens. Stelt ze voor om samen te eten, was er zelfs nog kort sprake van dat ze met z'n 4'en op vakantie gingen komende voorjaarsvakantie (gaat gelukkig niet door).
Ik vind het echt ontzettend moeilijk om me hiertoe te verhouden, merk dat ik er soms een beetje aan onderdoor ga en dat het mijn gedachten overheerst. Ik voel me jaloers en ergens ook een beetje bedreigd hiervoor. Mijn vriend en ik zien elkaar momenteel maar één keer per week, dus ik moet alles van een afstandje meemaken.
Ik weet niet zo goed wat ik van mijn vriend kan vragen qua grenzen stellen, ook omdat hij zelf nog zoekende is in hoe ze dit het beste kunnen vormgeven. En hij kan nu nog niet voorspellen hoe het contact straks al gaan als de omgangsregeling officieel ingegaan is. En we hebben er ook al wel eens ruzie over, want hij ziet haar echt als de moeder van zijn kinderen, maar ik zie haar echt als zijn ex. En daarnaast hebben ze 20 jaar aan herinneringen en blijft ze belangrijk voor hem. Maar hoe moet ik nou opboksen tegen iemand die zoveel geschiedenis met hem heeft en ook nog een onbreekbare band door het gezamenlijk hebben van twee kinderen...
Nu weet ik dat ik het misschien meer tijd moet geven, want dit is een rare overgangsfase. En als ik me in haar schoenen verplaats, snap ik het verdriet ook. Want ze zijn nog maar kort uit elkaar en hij heeft alweer een nieuwe vriendin. Ze zit nog vol in de verwerking.
Maar ik ben zo bang dat ik me nooit helemaal gerust ga voelen in deze dynamiek, en merk dat mijn vriend het soms moeilijk vindt om mij te begrijpen. Ik zoek gewoon advies of tips, of in ieder geval een stukje herkenning bij iemand anders.
Als iemand mij wilt helpen, heel graag.
maandag 5 januari 2026 om 16:07
waarom moeten er rangordes gemaakt worden. ik vier verjaardagen van de kinderen ook met een etentje met mijn ex en alle kinderen. ook omas en ooms en tantes worden samen uitgenodigd. Daarnaast he ik al een tijd een relatie met iemand waar ik heel veel van houd en met wie ik het heel leuk heb. ik denk er echt nooit over na wie nou mijn nummer 1 is, dat vind ik eerlijk gezegd ook wat kinderlijk aandoen. dingen kunnen gewoon naast elkaar bestaan. en ik iemand die kinderen uit een eerdere relatie heeft kan enorm toegewijd zijn aan nieuwe partner, zonder de kinderen uit het oog te verliezen
maandag 5 januari 2026 om 19:17
Ik denk daar ook weinig over na, maar als ik dat doe, dan staan mijn kinderen zonder bedreiging op de eerste plaats.noorderlicht76 schreef: ↑05-01-2026 16:07waarom moeten er rangordes gemaakt worden. ik vier verjaardagen van de kinderen ook met een etentje met mijn ex en alle kinderen. ook omas en ooms en tantes worden samen uitgenodigd. Daarnaast he ik al een tijd een relatie met iemand waar ik heel veel van houd en met wie ik het heel leuk heb. ik denk er echt nooit over na wie nou mijn nummer 1 is, dat vind ik eerlijk gezegd ook wat kinderlijk aandoen. dingen kunnen gewoon naast elkaar bestaan. en ik iemand die kinderen uit een eerdere relatie heeft kan enorm toegewijd zijn aan nieuwe partner, zonder de kinderen uit het oog te verliezen
Maar goed, dat lijkt me verder niet direct het punt, het is wel relevant omdat het er aan alle kanten naar riekt dat deze TO graag de onbetwiste nummer 1 van haar vriend wil zijn en wil dat hij grenzen stelt tegenover zijn verse ex en moeder van zijn kinderen. Dat gaat echt niet gebeuren, als het echt zo'n leuke vent is. In dat kader is het benoemen van de kinderen als nummer 1 dan weer wel handig. Al komt deze TO vast niet meer terug.
maandag 5 januari 2026 om 20:12
+100noorderlicht76 schreef: ↑05-01-2026 16:07waarom moeten er rangordes gemaakt worden. ik vier verjaardagen van de kinderen ook met een etentje met mijn ex en alle kinderen. ook omas en ooms en tantes worden samen uitgenodigd. Daarnaast he ik al een tijd een relatie met iemand waar ik heel veel van houd en met wie ik het heel leuk heb. ik denk er echt nooit over na wie nou mijn nummer 1 is, dat vind ik eerlijk gezegd ook wat kinderlijk aandoen. dingen kunnen gewoon naast elkaar bestaan. en ik iemand die kinderen uit een eerdere relatie heeft kan enorm toegewijd zijn aan nieuwe partner, zonder de kinderen uit het oog te verliezen
Live Life to the fullest
dinsdag 6 januari 2026 om 09:16
Waarom vind je het moeilijk dat ze na de verjaardag met zn viertjes gaan eten? Ik begrijp dat niet helemaal... misschien is dat een traditie in hun gezin?AnnieStuip schreef: ↑03-01-2026 09:00Ach jeetje, zoveel herkenning. Mijn situatie: sinds 8 juni 2025 contact met mijn Tsja mag het niet zo noemen maar ik mijn vriend.
Tussendoor elkaar een maandje losgelaten (in november).
Vanaf het eerste moment waren we beide onder de indruk van hoe fijn het voelde samen. Niet verliefd maar zooo fijn. We spraken 1 a 2 X in de week af. Dit was dan buiten, in zijn camper, in een hotel en heel soms bij mij thuis, aangezien er twee zoons bij mij wonen.
Hij is in januari een jaar geleden “gedumpt” door zijn ex, heeft 2 kinderen van 12 en 15 en die wonen doordeweeks bij hem. Ze hebben 20+ jaar een relatie gehad.
Hij heeft mij tot voor kort volledig geheim gehouden. Zodoende uiteindelijk elkaar losgelaten (een maandje in november) aangezien ik de volgende stap verlangde (dat hij over me zou vertellen aan zijn ex) en hij er na 5 maanden nog steeds niet klaar voor was.
Uiteindelijk heeft hij onlangs aan een goede vriend over mij verteld en mijn naam genoemd tegen zijn zoon (15).
Zijn ex woont drie huizen bij hem vandaan.
Vorig weekend was ik voor t eerst bij hem thuis, aangezien zijn kinderen en ex een nachtje in Parijs waren.
Nu is het weer afwachten…
Hij was laatst jaloers op een vriend die hier kwam eten en dat vond ik positief.
Gister had ik hem aan de telefoon en vertelde hij (toen ik ernaar vroeg) hoe ze de verjaardag van zijn dochter gaan vieren…met de hele familie (van beide kanten) ergens wat drinken én met zijn vieren uit eten…..
Vanmorgen ging ik daarover nadenken…nu begrijp ik dat ze het met de hele familie vieren…maar ook nog met zijn vieren uit eten…? Merk dat ik daar een beetje verdrietig van wordt, tis teveel.
Elke keer praat ik mezelf moed in en ga ik bezig met mijn eigen leven en zelfzorg enzo en wil ik positief zijn (ook omdat ik weet dat ik hem echt heel fijn vind en leuk) en dan op zo’n moment zakt de moed mij weer in de schoenen.
Krijg dan de neiging om hem weer weg te duwen. Ik weet dat ik er altijd over mag praten met hem…maar ik weet ook dat ik geduld moet en wil hebben en geen invloed heb op hem.
Ik luister me het ongans aan podcasts….
Wij doen dat hier net zo, lukt niet bij elke kinderverjaardag, maar meestal wel. Al jaren. Er is werkelijk niks spannends aan dat etentje, het draait om de kinderen en gezellig met zijn vieren eten, een traditie vasthouden, terwijl er natuurlijk ook vele zijn gesneuveld door de scheiding.
Ex heeft al jaren een vaste, leuke LAT-vriendin. Komt hier ook soms even koffiedrinken. Ze heeft er geen problemen mee. .
dinsdag 6 januari 2026 om 11:37
Mensen als TO doen dat onbewust en willen dat zij boven aan staan. En dan is het misschien wel even goed om dat even duidelijk te benoemen.noorderlicht76 schreef: ↑05-01-2026 16:07waarom moeten er rangordes gemaakt worden. ik vier verjaardagen van de kinderen ook met een etentje met mijn ex en alle kinderen. ook omas en ooms en tantes worden samen uitgenodigd. Daarnaast he ik al een tijd een relatie met iemand waar ik heel veel van houd en met wie ik het heel leuk heb. ik denk er echt nooit over na wie nou mijn nummer 1 is, dat vind ik eerlijk gezegd ook wat kinderlijk aandoen. dingen kunnen gewoon naast elkaar bestaan. en ik iemand die kinderen uit een eerdere relatie heeft kan enorm toegewijd zijn aan nieuwe partner, zonder de kinderen uit het oog te verliezen
Dat het helder is dat bij actieve betrokken vaders/ouders deze kinderen belangrijker zijn en ws zullen blijven dan een partner. Werkt zelfs heel vaak voor de originele partners maar zeker nieuwe liefdes.
Dan kan ze haar verwachtingen bijstellen of kiezen voor een partner zonder kinderen.
maandag 12 januari 2026 om 00:39
Ik vind samen op vakantie gaan terwijl je uit elkaar bent en een nieuwe partner hebt eigenlijk wel een grens. Ik denk dat ik voor de relatie zou bedanken als ik de nieuwe vriendin was.Evadewit1974 schreef: ↑23-12-2025 15:27Eens met alles wat hierboven is gezegd. Ik hoop echt niet dat de nieuwe vriendin van mijn ex zoals jij blijkt te zijn.
Mijn ex en ik zijn ook nog steeds vrienden, We zijn nog samen op vakantie geweest vanwege ons kind en zullen dat komend jaar weer doen. Vieren ook O&N samen met mijn nieuwe verkering erbij.
En we zijn niet voor niets uit elkaar he? Het was echt zoveel gemakkelijker geweest als we samen hadden kunnen blijven maar de liefde die je hoort te hebben voor je partner was op. Vandaar dat we beide ruimte hebben voor iemand anders. Mijn ex is mijn maatje maar ik hoeft echt nooit meer een liefdesrelatie met hem.
Ik zou het verder toejuichen om een goede band met ex en het oude gezin te behouden. Maar horen gezamenlijke vakanties daarbij?
maandag 12 januari 2026 om 07:11
Niet als je elkaar niet kunt luchten of zien. Als je meer stress krijgt van de aanwezigheid van je ex dan niet.
Maar als in hun situatie nou iedereen gewoon relaxed met elkaar is? Inclusief de nieuwe partner.
Jaloers zijn is geen feit. Sommige mensen hebben daar meer last van dan anderen
maandag 12 januari 2026 om 08:23
Ik denk dat de mensen die in staat zijn om géén rangordes te maken, de mensen zijn waarbij dit soort problemen niet spelen (wat niet wil zeggen dat daar geen andere dingen spelen natuurlijknoorderlicht76 schreef: ↑05-01-2026 16:07waarom moeten er rangordes gemaakt worden. ik vier verjaardagen van de kinderen ook met een etentje met mijn ex en alle kinderen. ook omas en ooms en tantes worden samen uitgenodigd. Daarnaast he ik al een tijd een relatie met iemand waar ik heel veel van houd en met wie ik het heel leuk heb. ik denk er echt nooit over na wie nou mijn nummer 1 is, dat vind ik eerlijk gezegd ook wat kinderlijk aandoen. dingen kunnen gewoon naast elkaar bestaan. en ik iemand die kinderen uit een eerdere relatie heeft kan enorm toegewijd zijn aan nieuwe partner, zonder de kinderen uit het oog te verliezen
). Zie dus ook jouw situatie; het kunnen accepteren van het feit dat dingen naast elkaar bestaan, waardoor dingen prima verlopen. Maar wanneer je dat niet kan, graag “op 1 wil” en er moeite mee hebt dat er een gezin is wat ook veel aandacht krijgt, dan worden dit soort situaties een probleem.
Tenminste zo interpreteer ik de tip “je komt nooit op 1” aan TO; laat dat idee los en accepteer dat dingen naast elkaar kunnen bestaan.
woensdag 14 januari 2026 om 08:32
Onze situatie is wat anders dan normaal. Onze dochter is zeer ernstig gehandicapt. De zorg is alleen niet te doen en kan ik ook niet van mijn nieuwe partner vragen. Als dochter gezond was geweest (of ieg lopend) dan was het een ander verhaal. Dan denk ik niet dat we onze zomervakantie nog samen hadden gedaan.-April- schreef: ↑12-01-2026 00:39Ik vind samen op vakantie gaan terwijl je uit elkaar bent en een nieuwe partner hebt eigenlijk wel een grens. Ik denk dat ik voor de relatie zou bedanken als ik de nieuwe vriendin was.
Ik zou het verder toejuichen om een goede band met ex en het oude gezin te behouden. Maar horen gezamenlijke vakanties daarbij?
Maar we gaan bijvoorbeeld elk jaar ook een lang weekend met onze vriendengroep weg en dat doen we ook nog steeds en zou ik dan ook blijven doen. Wel zo fijn als niemand hoeft te kiezen. En ex en ik kunnen het dus nog steeds echt gezellig hebben met elkaar.
Ik denk ook dat wij zo lang samen zijn gebleven terwijl de liefde echt op was juist omdat we het meestal gezellig hadden samen. Alleen leefden we echt als broer en zus/vrienden en niet als geliefden. We hadden de laatste 6 jaar van onze relatie helemaal geen seks en intimiteit meer.
woensdag 14 januari 2026 om 12:16
Dat zou voor mij ook een duidelijke grens zijn. Zo'n vakantie kost ook een boel geld en vrije dagen. En daarnaast moet je er rekening mee houden in je agenda. Eigenlijk heeft iemand dan nog een gewoon gezinsleven alleen in 2 huizen. Heel fijn dat er goed contact is met een ex vanwege de kinderen. Maar je bent wel uit elkaar. En als nieuwe partner zou ik er geen zin in hebben dat ik continu rekening moet houden met de agenda van een ex. Dat ik die ex overal tegenkom en dat mijn partner nog volledig in het gezamenlijke gezinsleven zit inclusief alle contacten met ex schoonfamilie en gezamenlijke vrienden. De nieuwe partner heeft immers ook een sociale kring dus dat gaat een keer schuren. Tenzij jij een overvolle agenda wilt met weinig tijd samen. Onderdeel van een scheiding is ook dat er zaken veranderen in je leven. Kinderen staan op 1. Maar daarna komt wel de nieuwe partner en zijn of haar sociale kring en activiteiten.-April- schreef: ↑12-01-2026 00:39Ik vind samen op vakantie gaan terwijl je uit elkaar bent en een nieuwe partner hebt eigenlijk wel een grens. Ik denk dat ik voor de relatie zou bedanken als ik de nieuwe vriendin was.
Ik zou het verder toejuichen om een goede band met ex en het oude gezin te behouden. Maar horen gezamenlijke vakanties daarbij?
De nieuwe partner is een volwaardig persoon. Geen aanhangsel aan het gezinsleven. Waarbij hij of zij continu haar plannen mag aanpassen (of bijvoorbeeld genoegen mag nemen met een weekendje weg ipv een echte vakantie).
Ook blijf je hangen in het oude vertrouwde. Waar de nieuwe partner niet over mee kan praten. Die staat er continu een beetje sneu bij. Voor kinderen ook erg onduidelijk.
woensdag 14 januari 2026 om 13:10
Dit vind ik zo erg he. Dat je dus een kind het niet gunt om met haar beide ouders en sibling uit eigen te gaan op haar verjaardag. Want daar komt het op neer.AnnieStuip schreef: ↑03-01-2026 09:00Gister had ik hem aan de telefoon en vertelde hij (toen ik ernaar vroeg) hoe ze de verjaardag van zijn dochter gaan vieren…met de hele familie (van beide kanten) ergens wat drinken én met zijn vieren uit eten…..
Vanmorgen ging ik daarover nadenken…nu begrijp ik dat ze het met de hele familie vieren…maar ook nog met zijn vieren uit eten…? Merk dat ik daar een beetje verdrietig van wordt, tis teveel.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
