na 26 jaar samen

honingbijtje schreef: ↑

08-09-2018 16:50

Ik mis de eerste paar stappen:
1 Praten
2 Proberen er iets aan te doen
3 Proberen er iets aan te doen icm professionals
4 alternatieven zoals LAT of open huwelijk samen overwegen
5 nog vier jaar wachten
6 uit elkaar gaan.

Dit.

Bij mijn weten is er gelukkig geen wettelijke verplichting om je hele leven bij iemand te moeten blijven.

26 jaar!!! Nog een wonder dat TO niet eerder weg wilde

Probeer eerst eens wat energie in je relatie te gooien. Zoek samen een hobby. Plan avondjes waarop je pubers lekker boven zijn. Tv, telefoon, iPads weg en uit. Zacht muziekje uit en even samen bezig. En praat! Met je vrouw. Ga met elkaar in gesprek. Als ik het zo hoor zijn jullie gewoon wat gezapig geworden maar gaan jullie goed met elkaar om. Passie kan echt wel terugkomen maar daar moet je iets voor doen.

Ik ben gescheiden, helaas, want dat hadden we niet bedacht toen we trouwden. Ik kon niet meer. Ik stak al mijn energie erin en mijn man niet. Hij lijdt aan winterdepressies en zijn winters zijn nogal lang. Dat kan. Maar hij wilde er niets mee doen. Nadat ie eerder in de relatie lichttherapie volgde en dat best hielp weigerde hij hier jaar op jaar gevolg aan te geven en ik was met twee mannen getrouwd en de kinderen hadden twee vaders. De wintervader: altijd chagrijnig, kortaf, boos. En een zomervader die ondernemend is (een vrolijke noot is ie nooit geweest). Ik trok het niet meer. Ik was ook diegene die de volle laag kreeg en kreeg geen ruimte om de dingen die ik graag deed te doen. Maar je bent getrouwd dus steek je er moeite in en neem je zaken voor lief. Er waren twee druppels die de emmer deden overlopen: 1. Hij ging met een andere vrouw op reis. Ze waren studiegenoten. En moesten derhalve een studiereis maken maar die reis mocht naar eigen inzicht ingevuld worden en ook gewoon een gezinsvakantie zijn (naar een niet westers land). We zouden die reis samen maken zo hadden we aan het begin van zijn studie afgesproken. Maar hij had bijna alles al in kannen en kruiken toen het mij medegedeeld werd. Want: hij zag het niet zitten om oppas te moeten zoeken. Twee: ik heb een chronische aandoening en derhalve erg snel enorm moe. We hadden de afspraak dat we om en om met de kinderen naar zwemles zouden. Het was mijn avond maar ik kon amper mijn ene been voor de ander zetten. Dus mijn vraag of hij een keer extra kon gaan was enigszins logisch maar nee hij had geen zin. Ik zei dan ga ik wel met de auto want fietsend trek ik echt niet. Maar ik mocht niet met de auto van hem waarop ik zei dat ik wel ging, met de auto. Hij pakte mij vast en begon keihard in mijn gezicht te schreeuwen waar de kinderen bij stonden terwijl hij mij bij mijn polsen vasthield en mij echt pijn deed. Nou ja. Het respect was weg. En dan kan je de kinderen geen goed voorbeeld geven. Na een aantal gesprekken met een goede vriend besloten dat het zo niet verder kon. En toen kwam de spijt bij hem. Het was toen echt te laat.

Uit elkaar gaan. Je hebt maar 1 leven.

Ik ben ook al zolang met mijn partner. Wij hebben ook goede en slechte periodes. Soms periodes met lekkere sex en soms ook weken niet. Als het een tijdje wat minder gaat dan gaan we een hapje uit eten ofzo of een hotelovernachting. Lekker drankje erbij..... Dan ben je weer even dat stel van vroeger zonder kids. Het is wel belangrijk om dat soort dingetjes samen te blijven doen.......

Ikkuz schreef: ↑

08-09-2018 16:51

Dit.

Iemand vertelde mij laatst heel wijs: een relatie starten is easy! Een relatie behouden is soms keihard werken!

een relatie beeindigen ook

quattro35 schreef: ↑

08-09-2018 19:02

Bij mijn weten is er gelukkig geen wettelijke verplichting om je hele leven bij iemand te moeten blijven.

26 jaar!!! Nog een wonder dat TO niet eerder weg wilde

Echt wel totdat de dood jullie scheidt.

Misschien beginnen met praten? Ik zeg maar eens iets geks hoor.

S-Meds schreef: ↑

08-09-2018 23:27

een relatie beeindigen ook

Ik snap jullie punt wel. Klinkt ook fijn als ik het zo lees! Een relatie volledig in balans. Die van mij is dat nu ook.

Mijn relatie was na een jaar erg pittig en slopend. Ik wil niet in teveel details treden, maar het was ervoor vechten of uit elkaar gaan. We gingen een heel diep dal door. Ik ben zelf een vechter en prater en kan moeilijk dingen onder het tapijt gooien zeg maar. Maar de situaties die zich voordeden waren niet niks. Nu zijn we er heel sterk uitgekomen en kennen elkaar hierdoor ook erg goed. Ook wat onze liefde inhoudt. Die zit heel diep en het was het vechten meer dan waard.
Soms moet je door diepe dalen in relaties die niet makkelijk zijn. En soms ook helemaal niet!

Wat lijkt me dat ontzettend klote om het gevoel te hebben dat het op is.
ik kan het me na 15 jaar nog niet voorstellen, dat ik ga balen dat ik met partner samen ben, en ik hoop dat ook nooit te gaan voelen,
Maar TO vertel eens wat meer, en ik vraag het nog maar eens,
Ben je er echt helemaal klaar mee? of zou het nog kunnen worden gekeerd als er iets verandert?

Als dochter van ouders die zo leefden, zeg ik: Ja, scheiden! Iedereen die zegt dat ouders voor de kinderen bij elkaar moeten blijven, begrijp ik echt niet. Als kind (zelfs als egoïstische puber) heb je echt wel door wanneer je ouders niet gelukkig zijn. En dat is voor een kind ook niet leuk. Ja, de scheiding was even kut, maar daarna werden mijn ouders er allebei gelukkigere mensen van en zo vieren we zelfs meer dan tien jaar na de scheiding nog altijd de feestdagen met beide ouders en families, juist omdat er verder geen haat en nijd in het spel was.

lexi123 schreef: ↑

09-09-2018 02:42

Als dochter van ouders die zo leefden, zeg ik: Ja, scheiden! Iedereen die zegt dat ouders voor de kinderen bij elkaar moeten blijven, begrijp ik echt niet. Als kind (zelfs als egoïstische puber) heb je echt wel door wanneer je ouders niet gelukkig zijn. En dat is voor een kind ook niet leuk. Ja, de scheiding was even kut, maar daarna werden mijn ouders er allebei gelukkigere mensen van en zo vieren we zelfs meer dan tien jaar na de scheiding nog altijd de feestdagen met beide ouders en families, juist omdat er verder geen haat en nijd in het spel was.

Dus dit.. Ik verbaas me echt over de reacties. Blijven proberen, therapie geneuzel blabla. Hou toch op, als het zo is zoals TO schrijft dan is dat station al lang en breed gepasseerd.

Ben persoonlijk super blij dat mijn ouders gescheiden zijn (toen ik 11 was zelfs). Ze passen niet bij elkaar. Ze zijn gelukkig nu en werden gelukkiger destijds. En ik daardoor ook. Nooit rot gevonden of er een klap van gehad. Even slikken, ja natuurlijk, wennen ook. Maar zolang het rustig, vriendelijk en normaal gebeurt. Geen vecht scheiding, is het toch alleen maar fijn! Kinderen krijgen juist een rot voorbeeld als je bij elkaar blijft omwille van hen en nog een schuldgevoel ook. Ouders die liefdeloos bij elkaar zijn, een vader die op de vlucht is. Nouuu, geweldig. Aan werken hoor TO

Stel je voor dat je je geluk na wilt streven.

Je vrouw en kinderen zullen ongetwijfeld heel geschokt zijn. Ze zullen dit niet zien aankomen.
Maar alles valt of staat met de manier waarop je dit brengt.

Tegen je vrouw zul je een no-nonsense gesprek moeten aangaan.
Zo van:
Ik wil eens serieus met je praten.
Over onze relatie.
Ik voel me niet meer happy in onze relatie.
Het speelt eigenlijk al een hele tijd maar ik ben niet bij machte geweest om er eerder over te vertellen.
Ik voel me heel onvoldaan in onze relatie en vind dat er heel weinig basis is.
Ik heb het gevoel dat het op is.
Dat er niks meer tussen ons is.

Ik weet dat we al een hele lange tijd zo gaan en eigenlijk dat afgelopen 10 jaar( vul zelf in) zo zijn gegaan.
Ik ben meer tot besef gekomen.
Ik ben meer tot besef gekomen dat ik niet zo verder wil leven. Ik zie geen toekomst meer met ons samen en loop met het idee om zelfstandig te gaan leven.

Neem de tijd voor je gesprek en ook na afloop geef je partner ruim voldoende de ruimte om te reageren, stil te zijn of wat dan ook de reaktie moge zijn.

Met betrekking tot je kinderen zul je op een later stadium met hun willen praten.
Eerst moet het gesprek met je vrouw hebben plaats gevonden en even zijn bezonken.
Kinderen(tieners) zijn flexibel en kunnen veel hebben.
Leg hun uit wat er aan de hand is. Wees eerlijk.
Ze zullen ongetwijfeld veel hebben opgepikt in de loop der jaren en voelen aan dat dingen niet kloppen.
Benadruk ook nadrukkelijk dat wat er aan de hand is niks met hun heeft te maken. Dat je veel van hun houdt.
En dat ze altijd welkom zijn bij jou thuis als je in de toekomst je eigen plek hebt.

Kies voor je geluk Mayschoss!!
Een ingedutte relatie van beide kanten is geen relatie meer.

Ga liever eerst het gesprek met je vrouw aan. Kijk hoe zij erin staat.
Eventueel relatietherapie.. ga weer op date.. doe dingen met haar die je nooit eerder hebt ondernomen en wie weet wat er gebeurd. Je bent eerder verliefd op der geworden dus een tweede x is mogelijk.

Ik ben ook na 26 jaar gescheiden. Als het op is dan is het op. Daar helpt relatietherapie je niet meer mee. En in alle eerlijkheid in de meeste gevallen ondergaat in ieder geval 1 persoon deze therapie. Ik heb nog nooit gehoord dat twee personen met vol vertrouwen aan die therapie zijn begonnen. Op is op...je leeft maar 1x. Ja ik heb ook dagen dat ik me alleen voel. Maar zelfs dan ben ik gelukkiger dan ik was in mijn huwelijk. Dus wees een vent. Maak er wat van of stop ermee. En angst is nooit goede raadgever...laat je leiden door angst dan neem je altijd de verkeerde beslissingen. Je weet wat je het liefste wilt doen. Doe dat dan.

Verbinder schreef: ↑

09-09-2018 06:58

Je vrouw en kinderen zullen ongetwijfeld heel geschokt zijn. Ze zullen dit niet zien aankomen.
Maar alles valt of staat met de manier waarop je dit brengt.

Tegen je vrouw zul je een no-nonsense gesprek moeten aangaan.
Zo van:
Ik wil eens serieus met je praten.
Over onze relatie.
Ik voel me niet meer happy in onze relatie. Het speelt eigenlijk al een hele tijd maar ik ben niet bij machte geweest om er eerder over te vertellen. Ik voel me heel onvoldaan in onze relatie en vind dat er heel weinig basis is.
Ik heb het gevoel dat het op is.
Dat er niks meer tussen ons is.

Neem de tijd voor je gesprek en ook na afloop geef je partner ruim voldoende de ruimte om te reageren, stil te zijn of wat dan ook de reaktie moge zijn.

Met betrekking tot je kinderen zul je op een later stadium met hun willen praten. Leg hun uit wat er aan de hand is. Wees eerlijk.

Een ingedutte relatie van beide kanten is geen relatie meer.

Jij hebt het alleen over 'ik, ik, ik. Maar vraagt je niet af hoe de ander zich voelt of iets gemist heeft. Je doet de aanname dat de relatie van beide kanten 'ingedut is'. Maar de ander krijgt niet de kans om wakker te worden. Of van koers te veranderen. Je kunt je boodschap wel mooi inpakken maar in feite komt jouw advies niet neer op 'serieus met je praten', maar gewoon een keiharde niet meer omdraaibare mededeling doen.

En, TO...?