Relaties
alle pijlers
Negatieve moeder
donderdag 2 juli 2009 om 11:03
Mijn ouders staan verschrikkelijk negatief in het leven. Vooral bij mijn moeder is het bar en boos. Ze heeft 1 hobby, en daarbuiten is niets of niemand leuk. Ze heeft commentaar op iedereen, zelf op bn'ers, vind haar woonomgeving te druk (maar wil er niet weg), werk niet leuk (maar gaat niets anders doen), alles is stom, achterlijk, belachelijk. Er komt ook geen positief iets meer uit haar. Een normaal gesprek is niet meer te voeren, want het is alleen maar negatief, kwaad spreken (tenzij het over haar hobby gaat). Ik kan verder niet met woorden beschrijven hoe erg het is, want het is gewoon absurd, en ik heb nog nooit iemand meegemaakt die zo is. We hebben hier als dochters al zo vaak over gesproken met elkaar en met haar. Ook mijn zwager en vriend hebben het er vaak over gehad, maar het is alleen maar erger geworden. Mijn vriend en zwager kunnen er helemaal niet meer tegen, en proberen haar te ontlopen. We hebben gemerkt dat meerdere mensen haar ontwijken, maar dat heeft ze zelf niet door. Af en toe denk ik wat leuks met haar te gaan doen, ik heb altijd nog stille hoop dat dat dan leuk gaat worden, maar loopt 9 van de 10 keer op een fiasco uit. Gisteren dus ook weer, waardoor mijn uitje ook verpest was en ik liever alleen was gegaan. Serieus met haar praten heb ik geen zin meer in en helpt toch niet. Wil ook niet dat het op ruzie uit loopt, wat namelijk al vaker is gebeurd en er een tijd geen contact is geweest. Wie herkent dit en hoe moet ik hiermee om gaan?
maandag 6 juli 2009 om 20:05
Mijn zusje heeft alleen een mobiele telefoon en dan is het hartstikke duur om "effe" naar Nederland te bellen. Ook van haar wordt verwacht dat zij belt maar gelukkig geen 2 keer in de week.
Mijn moeder en zus zijn altijd water en vuur geweest dus nee, het contact is niet zo heel goed. Mijn moeder gaat er eens per jaar een weekje heen en ze zijn beide blij als die week afgelopen is.
De laatste jaren is mijn moeder absoluut milder geworden maar in mijn ogen blijft ze een egotripper en als zij een dag alleen is weet ze mij ook goed een schuldgevoel aan te praten.
Herkennen jullie ook het manipuleren? Dat kan ze als de beste en als je haar erop attendeert heeft ze het niet eens in de gaten. Ik ken haar niet anders en het is gewoon een automatisme geworden bij haar.
Mijn moeder en zus zijn altijd water en vuur geweest dus nee, het contact is niet zo heel goed. Mijn moeder gaat er eens per jaar een weekje heen en ze zijn beide blij als die week afgelopen is.
De laatste jaren is mijn moeder absoluut milder geworden maar in mijn ogen blijft ze een egotripper en als zij een dag alleen is weet ze mij ook goed een schuldgevoel aan te praten.
Herkennen jullie ook het manipuleren? Dat kan ze als de beste en als je haar erop attendeert heeft ze het niet eens in de gaten. Ik ken haar niet anders en het is gewoon een automatisme geworden bij haar.
dinsdag 7 juli 2009 om 00:38
De mijne was ook zo en zij is manisch-depressief. Door medicijnen is ze een stuk minder negatief. En ik heb ooit eens aangegeven dat ik niet alleen maar geklaag wil horen en dat werkte wel. Soms hebben mensen ook niet door wat ze doen en wat voor effect dat op anderen heeft.
Misschien zijn je ouders allebei depressief. Zij leven nog steeds samen met een negatieveling.....
Misschien zijn je ouders allebei depressief. Zij leven nog steeds samen met een negatieveling.....
dinsdag 7 juli 2009 om 10:29
Jane, mijn vader is idd depressief en krijgt ook medicijnen, maar hij is een stuk milder dan mijn moeder. Mijn moeder is denk ik ook een soort van depressief. Ze halen elkaar lekker naar beneden dus. Mijn moeder is ook heel eigengereid, doet dingen op haar manier, en wil niets anders horen, maar wel constant zeuren over haar manier.
Bosaapje, dat manipuleren herken ik wel bij mijn vader en niet zo bij mijn moeder. Mijn ouders weten zelfs onze vakanties te verpesten .
Weet niet hoe lang je zus al in het buitenland woont, maar is het niet zo dat daardoor alles op jouw dak komt? Dat merk ik wel een beetje bij ons.
Bosaapje, dat manipuleren herken ik wel bij mijn vader en niet zo bij mijn moeder. Mijn ouders weten zelfs onze vakanties te verpesten .
Weet niet hoe lang je zus al in het buitenland woont, maar is het niet zo dat daardoor alles op jouw dak komt? Dat merk ik wel een beetje bij ons.
dinsdag 7 juli 2009 om 12:12
Veel komt inderdaad op mijn bordje... Ze snapt gelukkig wel dat als zij hulp nodig heeft dat ik de thuiszorg dan inschakel. Ze heeft het echter al vaker gepresteerd om die na een paar keer af te bellen omdat ze het zonde van het geld vindt.
Gelukkig kan ik dan goed mijn grenzen aangeven door te zeggen dat ik echt niet elke dag kom om haar te verzorgen omdat het A, mij veel tijd kost... 3 Uur rijden per dag vind ik , in die situatie overdreven. B: het mij wel erg veel benzinegeld kost op deze manier. Zij verrekt het om hulp te betalen en dan zou ik het moeten doen...no way dus.
Zij heeft een werkster om het huis schoon te houden dus dat is het punt niet... Alleen de verzorging.
Zelf heb ik een keer in het ziekenhuis gelegen net na mijn scheiding. Ik heb de was in de badkuip van de afdeling moeten doen.... Zij kwam niet op bezoek en bood dus ook niet aan om de was te doen. (zij was toen nog heel goed)
Dat zijn dingen die ik bij haar nooit zou laten gebeuren want ik voelde me zo verschrikkelijk rot en eenzaam toen.. Hulp die echter er is om gebruik van te maken zoals de thuiszorg schakel ik dus wel in.
Gelukkig kan ik dan goed mijn grenzen aangeven door te zeggen dat ik echt niet elke dag kom om haar te verzorgen omdat het A, mij veel tijd kost... 3 Uur rijden per dag vind ik , in die situatie overdreven. B: het mij wel erg veel benzinegeld kost op deze manier. Zij verrekt het om hulp te betalen en dan zou ik het moeten doen...no way dus.
Zij heeft een werkster om het huis schoon te houden dus dat is het punt niet... Alleen de verzorging.
Zelf heb ik een keer in het ziekenhuis gelegen net na mijn scheiding. Ik heb de was in de badkuip van de afdeling moeten doen.... Zij kwam niet op bezoek en bood dus ook niet aan om de was te doen. (zij was toen nog heel goed)
Dat zijn dingen die ik bij haar nooit zou laten gebeuren want ik voelde me zo verschrikkelijk rot en eenzaam toen.. Hulp die echter er is om gebruik van te maken zoals de thuiszorg schakel ik dus wel in.
zaterdag 11 juli 2009 om 12:56
Mijn vriendin heeft hetzelfde probleem met haar moeder. Altijd negatief en kan haar zelfs het licht in de ogen niet gunnen. Zo was ze jaloers op haar eigen dochter omdat ze samen met haar vriend een huis had gekocht. Ze heeft niet eens proficiat kunnen zeggen! Mijn vriendin houdt alle contacten met haar moeder zo oppervlakkig mogelijk (een beetje zelfbescherming denk ik) en probeert zeker niet ook in die negatieve spiraal terecht te komen.
Misschien is er een onderliggende oorzaak waarom je moeder zo negatief is? Al gedacht aan professionele hulp misschien? Ik weet dat het je moeder is, maar zorg ook dat jij er niet slachtoffer van wordt...succes!
Misschien is er een onderliggende oorzaak waarom je moeder zo negatief is? Al gedacht aan professionele hulp misschien? Ik weet dat het je moeder is, maar zorg ook dat jij er niet slachtoffer van wordt...succes!
zaterdag 11 juli 2009 om 12:56
Mijn vriendin heeft hetzelfde probleem met haar moeder. Altijd negatief en kan haar zelfs het licht in de ogen niet gunnen. Zo was ze jaloers op haar eigen dochter omdat ze samen met haar vriend een huis had gekocht. Ze heeft niet eens proficiat kunnen zeggen! Mijn vriendin houdt alle contacten met haar moeder zo oppervlakkig mogelijk (een beetje zelfbescherming denk ik) en probeert zeker niet ook in die negatieve spiraal terecht te komen.
Misschien is er een onderliggende oorzaak waarom je moeder zo negatief is? Al gedacht aan professionele hulp misschien? Ik weet dat het je moeder is, maar zorg ook dat jij er niet slachtoffer van wordt...succes!
Misschien is er een onderliggende oorzaak waarom je moeder zo negatief is? Al gedacht aan professionele hulp misschien? Ik weet dat het je moeder is, maar zorg ook dat jij er niet slachtoffer van wordt...succes!
zaterdag 11 juli 2009 om 21:19
Wat is dit geweldig om te lezen...nou ja, voor jullie eigenlijk niet! Ik dacht al dat ik de enige was en het aan mij lag.
Mijn moeder en zusje zijn precies zo....heel erg negatief. Betrekken alles op zichzelf, eigenlijk heel onzeker dus, maar vervelend voor hun omgeving. Ze hebben het ook niet in de gaten dat ze daarom worden "ontlopen" door anderen.... en zo zetten ze zichzelf samen op een eilandje en halen ze elkaar nog verder naar beneden.
Op een verjaardag gaat mijn moeder ergens zitten en vind ze dat haar kinderen bij haar moeten komen zitten om met haar te kletsen, ze zal niet zomaar met iemand gaan praten en stelt zich niet voor. De eerstvolgende gelegenheid blijkt dan wel dat ze iedereen heeft geobserveerd en heeft over iedereen wel wat negatiefs te zeggen. Ooooh wat een vreselijk mens is dat...en die is ook raar ...oh en die ziet er niet uit! oh en die is volgens mij homo...
Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel vervelend. En tegelijkertijd ook verdrietig dat ik niet gewoon een lief en zorgzaam moedertje heb want dat mis ik wel, zeker nu ik zelf kleintjes heb.
Mijn moeder en zusje zijn precies zo....heel erg negatief. Betrekken alles op zichzelf, eigenlijk heel onzeker dus, maar vervelend voor hun omgeving. Ze hebben het ook niet in de gaten dat ze daarom worden "ontlopen" door anderen.... en zo zetten ze zichzelf samen op een eilandje en halen ze elkaar nog verder naar beneden.
Op een verjaardag gaat mijn moeder ergens zitten en vind ze dat haar kinderen bij haar moeten komen zitten om met haar te kletsen, ze zal niet zomaar met iemand gaan praten en stelt zich niet voor. De eerstvolgende gelegenheid blijkt dan wel dat ze iedereen heeft geobserveerd en heeft over iedereen wel wat negatiefs te zeggen. Ooooh wat een vreselijk mens is dat...en die is ook raar ...oh en die ziet er niet uit! oh en die is volgens mij homo...
Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel vervelend. En tegelijkertijd ook verdrietig dat ik niet gewoon een lief en zorgzaam moedertje heb want dat mis ik wel, zeker nu ik zelf kleintjes heb.
woensdag 22 juli 2009 om 08:09
quote:VIVALAVIDA6 schreef op 11 juli 2009 @ 12:56:
Zo was ze jaloers op haar eigen dochter omdat ze samen met haar vriend een huis had gekocht. Ze heeft niet eens proficiat kunnen zeggen!
Misschien is er een onderliggende oorzaak waarom je moeder zo negatief is? Al gedacht aan professionele hulp misschien? Ik weet dat het je moeder is, maar zorg ook dat jij er niet slachtoffer van wordt...succes!
Dat jaloers zijn, mijn ouders vonden het belachelijk dat mijn zwager en zusje een splinternieuwe lease auto reden, omdat ze nog zo jong waren (geloof jaar of 24). Patserig vonden ze het. In plaats dat je nou blij bent voor je kind en schoonzoon dat zij dat wel kunnen.
Professionele hulp hebben allebei mijn ouders gehad. Heeft niet geholpen. Ik probeer ze een beetje te mijden om niet in hun ellende te worden meegezogen.
Zo was ze jaloers op haar eigen dochter omdat ze samen met haar vriend een huis had gekocht. Ze heeft niet eens proficiat kunnen zeggen!
Misschien is er een onderliggende oorzaak waarom je moeder zo negatief is? Al gedacht aan professionele hulp misschien? Ik weet dat het je moeder is, maar zorg ook dat jij er niet slachtoffer van wordt...succes!
Dat jaloers zijn, mijn ouders vonden het belachelijk dat mijn zwager en zusje een splinternieuwe lease auto reden, omdat ze nog zo jong waren (geloof jaar of 24). Patserig vonden ze het. In plaats dat je nou blij bent voor je kind en schoonzoon dat zij dat wel kunnen.
Professionele hulp hebben allebei mijn ouders gehad. Heeft niet geholpen. Ik probeer ze een beetje te mijden om niet in hun ellende te worden meegezogen.
woensdag 22 juli 2009 om 08:15
TumTummy, dat ontlopen worden dat is dus bij mijn moeder ook. Mijn moeder heeft dat zelf helemaal niet door, maar ik vond het ook wel heel triest om te zien (al begrijp ik het donders goed dat mensen haar ontlopen). En dat negatief zij over iedereen, heel irritant.
Hoe is verder het contact, zie je haar wel vaak, of ontloop jij haar ook een beetje? En is ze tegen je kinderen wel leuk?
Boemen, we hebben als kinderen al vaak het een en ander besproken, maar dat gaat gewoon niet meer. Mijn moeder is net een kind af en toe, en je kunt gewoon niet op gelijk niveau met haar praten (zo lijkt het soms echt). Dus dat doe ik niet meer.
Ik probeer het contact low key te houden. Ze zijn nu op vakantie, maar zelf van daar bellen/sms-en ze met uiteraard gezeik. Maar het is in ieder geval al rustiger dan eerst. Hoop dat ze nog even wegblijven
.
Hoe is verder het contact, zie je haar wel vaak, of ontloop jij haar ook een beetje? En is ze tegen je kinderen wel leuk?
Boemen, we hebben als kinderen al vaak het een en ander besproken, maar dat gaat gewoon niet meer. Mijn moeder is net een kind af en toe, en je kunt gewoon niet op gelijk niveau met haar praten (zo lijkt het soms echt). Dus dat doe ik niet meer.
Ik probeer het contact low key te houden. Ze zijn nu op vakantie, maar zelf van daar bellen/sms-en ze met uiteraard gezeik. Maar het is in ieder geval al rustiger dan eerst. Hoop dat ze nog even wegblijven
.
woensdag 22 juli 2009 om 08:37
Same here... Zowel mijn vader als mijn moeder.
Zou het niet te maken hebben met het ouder worden dat het erger wordt? Ik heb namelijk wel het idee. Hoe ouder ze worden, hoe negatiever ze worden over alles en iedereen (om nog maar niet te spreken van alle kwaaltjes die ze onder de leden hebben!).
Ik heb hierdoor een hele tijd contact zo veel mogelijk vermeden. Lang gewikt en gewogen of ik ze ermee zou confronteren, maar uiteindelijk besloten dat niet te doen. Ze zijn ook al ouder, veranderen waarschijnlijk niet meer en ik doe ze hier alleen maar verdriet mee.
Met wat hulp van buitenaf ben ik aardig uit die negatieve spiraal gekomen. Het glas is bij mij nu vaak halfvol, heb meer zelfvertrouwen, leuke groep vrienden, leuke baan waar ik mijn ei in kwijt kan en sta gelukkiger in het leven.
Mijn ouders bezoeken blijft veel energie kosten. Ik vind het heel moeilijk om te accepteren dat zij alles van die donkere kant zien, terwijl er zoveel mooie dingen/mensen zijn. Ik zou zo graag willen dat mijn vader net zo van het leven kan genieten als ik nu. Het is voor mij zo'n verschil met pakweg 15 jaar geleden! Het leven is zoveel leuker.
Contact met mijn ouders is nu wel iets beter dan bijv. 2 jaar geleden. Ik durf wat meer voor mezelf op te komen en te zeggen wat me niet aanstaat. Daarbij komt ook omdat ik nu een relatie heb. Met zijn tweeen kun je toch makkelijker relativeren en het van je af laten glijden. Nu probeer ik het ook te vragen waarom ze dat doen, als ze iets over mij of mijn zus en haar gezin zeggen dat me niet aanstaat. Maar het blijft lastig.... ouders!
Zou het niet te maken hebben met het ouder worden dat het erger wordt? Ik heb namelijk wel het idee. Hoe ouder ze worden, hoe negatiever ze worden over alles en iedereen (om nog maar niet te spreken van alle kwaaltjes die ze onder de leden hebben!).
Ik heb hierdoor een hele tijd contact zo veel mogelijk vermeden. Lang gewikt en gewogen of ik ze ermee zou confronteren, maar uiteindelijk besloten dat niet te doen. Ze zijn ook al ouder, veranderen waarschijnlijk niet meer en ik doe ze hier alleen maar verdriet mee.
Met wat hulp van buitenaf ben ik aardig uit die negatieve spiraal gekomen. Het glas is bij mij nu vaak halfvol, heb meer zelfvertrouwen, leuke groep vrienden, leuke baan waar ik mijn ei in kwijt kan en sta gelukkiger in het leven.
Mijn ouders bezoeken blijft veel energie kosten. Ik vind het heel moeilijk om te accepteren dat zij alles van die donkere kant zien, terwijl er zoveel mooie dingen/mensen zijn. Ik zou zo graag willen dat mijn vader net zo van het leven kan genieten als ik nu. Het is voor mij zo'n verschil met pakweg 15 jaar geleden! Het leven is zoveel leuker.
Contact met mijn ouders is nu wel iets beter dan bijv. 2 jaar geleden. Ik durf wat meer voor mezelf op te komen en te zeggen wat me niet aanstaat. Daarbij komt ook omdat ik nu een relatie heb. Met zijn tweeen kun je toch makkelijker relativeren en het van je af laten glijden. Nu probeer ik het ook te vragen waarom ze dat doen, als ze iets over mij of mijn zus en haar gezin zeggen dat me niet aanstaat. Maar het blijft lastig.... ouders!
woensdag 22 juli 2009 om 08:42
Marie Sophie: eigenlijk erg, dat je hoopt dat ze nog even wegblijven...
Over dat ontlopen: mijn vader heeft dus helemaal geen vrienden. Of het nou komt doordat hij zo negatief is of omdat hij het moeilijk vindt om contacten te onderhouden weet ik niet. Hij ziet zijn zus en de oude buurman af en toe, maar aan die twee deugt ook werkelijk helemaal niets in zijn ogen.
Over dat ontlopen: mijn vader heeft dus helemaal geen vrienden. Of het nou komt doordat hij zo negatief is of omdat hij het moeilijk vindt om contacten te onderhouden weet ik niet. Hij ziet zijn zus en de oude buurman af en toe, maar aan die twee deugt ook werkelijk helemaal niets in zijn ogen.
maandag 28 november 2011 om 12:01
Hoi!,
Wat een feest van herkenning...
en wat jammer dat het het topic niet meer actief is!
Mocht er nog iemand actief zijn van dit topic hier op het forum of is er iemand via via hier ook terecht gekomen het het zelfde " probleem " dan hoor ik dat graag.
Ik kan op internet er verder weinig over vinden en vind het erg fijn te lezen dat ik niet de enige ben met zulke ouders...
Groetjes Bellebel.
Wat een feest van herkenning...
en wat jammer dat het het topic niet meer actief is!
Mocht er nog iemand actief zijn van dit topic hier op het forum of is er iemand via via hier ook terecht gekomen het het zelfde " probleem " dan hoor ik dat graag.
Ik kan op internet er verder weinig over vinden en vind het erg fijn te lezen dat ik niet de enige ben met zulke ouders...
Groetjes Bellebel.
maandag 28 november 2011 om 12:13
Bellebel, hier ook veel herkenning!
Ik heb het ip alleen met mijn moeder. Klagen, zeuren, emotionele chantage, het als kind nooit goed kunnen doen, jaloers zijn op dochter enz. Ben redelijk jong (op mijn 17de) uit huis gegaan. Heerlijk die rust en zelf kunnen beslissen hoe je ergens over denkt zonder beïnvloed te worden door de negatieve stemming van anderen. En nu zit ik zoveel beter in mijn vel, hoe verder weg en hoe minder contact hoe beter het gaat. Klinkt onaardig maar is wel de realiteit voor mij.
Ervaar jij dingen ook zo? Wat doe jij om hiermee om te gaan?
Ik heb het ip alleen met mijn moeder. Klagen, zeuren, emotionele chantage, het als kind nooit goed kunnen doen, jaloers zijn op dochter enz. Ben redelijk jong (op mijn 17de) uit huis gegaan. Heerlijk die rust en zelf kunnen beslissen hoe je ergens over denkt zonder beïnvloed te worden door de negatieve stemming van anderen. En nu zit ik zoveel beter in mijn vel, hoe verder weg en hoe minder contact hoe beter het gaat. Klinkt onaardig maar is wel de realiteit voor mij.
Ervaar jij dingen ook zo? Wat doe jij om hiermee om te gaan?
nicolientje2410 wijzigde dit bericht op 28-11-2011 12:14
Reden: Slordig typefoutje
Reden: Slordig typefoutje
% gewijzigd
woensdag 14 december 2011 om 16:46
woensdag 14 december 2011 om 17:54
Alleen je OP gelezen, maar je zou ook kunnen proberen om haar klachten heel serieus te nemen en door te vragen of meteen tot de kern te komen. Als ze bijv zegt: je vader luistert nooit naar me (ik verzin maar even iets, leek me een veelvoorkomende klacht 
) dan antwoorden met: das ook kut, jullie zijn al zo lang samen en jullie kunnen nog steeds niet goed communiceren. Hoe kan dat?
Mensen klagen vaak omdat ze onvrede ervaren en het idee hebben dat als ze iets op een normale manier zeggen er niet naar ze geluisterd word.
En als dat je ding niet is kan je ook gaan 'spiegelen' en zelf onwijs beginnen te klagen, kijken wat ze dan doet. Door haar geklaag telkens te bagatelliseren kan je meer geklaag in de hand werken.
) dan antwoorden met: das ook kut, jullie zijn al zo lang samen en jullie kunnen nog steeds niet goed communiceren. Hoe kan dat? Mensen klagen vaak omdat ze onvrede ervaren en het idee hebben dat als ze iets op een normale manier zeggen er niet naar ze geluisterd word.
En als dat je ding niet is kan je ook gaan 'spiegelen' en zelf onwijs beginnen te klagen, kijken wat ze dan doet. Door haar geklaag telkens te bagatelliseren kan je meer geklaag in de hand werken.
woensdag 14 december 2011 om 17:58
woensdag 14 december 2011 om 18:13
Herkenbaar... volgens mijn vader en zijn vrouw is de hele wereld achterlijk, gek en er op uit om hun een loer te draaien of financieel te naaien: heel vermoeiend om mee te praten. Alles weten ze beter (nu ook wel weer maar de financiele crisis hebben ze toch niet aan zien komen...). Ik vind het jammer omdat ze zo veel moois missen. Bij mij helpt afstand toch het beste. Dat ging overigens niet gemakkelijk... Ik heb nummerherkenning genomen zodat ik soms de telefoon even niet op kan nemen. Als ik het even niet kan hebben zou het tot vreselijke ruzies kunnen leiden. Maar als ik dan niet opnam belden ze mijn broer op die even moest gaan kijken of ik wel ECHT niet thuis was... vreselijk als je in de tuin je broer hoort zeggen: "Eh nee ze is echt niet thuis of ze is boven"
donderdag 15 december 2011 om 09:46
Iedere keer komt dit onderwerp toch weer terug en het blijft me verbazen dat het zo vaak voorkomt. Voor mij is het ook heel herkenbaar en ik heb er vele jaren (onbewust) mee geworsteld. Tot het moment dat ik me er wel van bewust werd en op zoek ging naar informatie. En dan kom je er achter dat dit probleem niet op zichzelf staat en veel vaker voorkomt.
Als je je er dan in gaat verdiepen, kom je erachter dat je alleen jezelf kunt veranderen en niet je ouders.
Wat anderen ook al hebben gezegd, is de beste oplossing om emotioneel afstand te nemen, het contact oppervlakkig te houden en te leren accepteren dat je ouders niet zullen veranderen. Je moet als het ware leren om het probleem te laten waar het hoort namelijk bij je ouders en zelf je eigen leven te gaan leiden op je eigen manier zonder je daarbij schuldig te voelen. Hoe meer je je best doet om dingen te veranderen die niet zullen veranderen hoe meer je je gefrustreerd voelt.
Voor wie belangstelling heeft, heb ik een hoop artikelen over dit onderwerp. Ik heb ze al vaker verstuurd aan wie daar belangstelling voor heeft. Ik heb er ontzettend veel aan gehad en heb na een worsteling van jaren geleerd om er mee om te gaan zonder dat het mezelf nog raakt.
Als je je er dan in gaat verdiepen, kom je erachter dat je alleen jezelf kunt veranderen en niet je ouders.
Wat anderen ook al hebben gezegd, is de beste oplossing om emotioneel afstand te nemen, het contact oppervlakkig te houden en te leren accepteren dat je ouders niet zullen veranderen. Je moet als het ware leren om het probleem te laten waar het hoort namelijk bij je ouders en zelf je eigen leven te gaan leiden op je eigen manier zonder je daarbij schuldig te voelen. Hoe meer je je best doet om dingen te veranderen die niet zullen veranderen hoe meer je je gefrustreerd voelt.
Voor wie belangstelling heeft, heb ik een hoop artikelen over dit onderwerp. Ik heb ze al vaker verstuurd aan wie daar belangstelling voor heeft. Ik heb er ontzettend veel aan gehad en heb na een worsteling van jaren geleerd om er mee om te gaan zonder dat het mezelf nog raakt.
donderdag 15 december 2011 om 11:25
Herkenbaar helaas. Alleen heeft mijn moeder twee jaar geleden een hersenbloeding gehad waardoor ze misschien niet alles meer bewust zo doet, wat het ook lastig maakt om het te bespreken. Mijn aanpak: heel boos worden, werkt niet. Mijn zus heeft een cursus gevolgd bij Indigo, over omgaan met depressieve ouders, en heeft daar een paar trucjes geleerd om het gesprek een andere kant op te sturen. Ook leerde ze dingen minder op zichzelf te betrekken en zich er niet in mee te laten sleuren. Bij haar gaat dat heel goed.
