Relaties
alle pijlers
Onduidelijkheid!
zaterdag 23 juli 2011 om 00:10
Op advies ga ik mijn verhaal in het kort vertellen om hopelijk wat reacties te krijgen waar ik iets mee kan....
Om meteen met de deur is huis te vallen; mijn zus wilt geen contact meer met mij (ben zelf een vrouw) en ik heb geen idee waarom.
We hebben beide een moeilijk leven gehad. Toen we 8 en 10 waren gingen onze ouders scheiden. Wij kwamen vervolgens in een opvanghuis terecht met onze moeder waar we vervolgens twee maanden verbleven. Na deze twee maanden kregen wij ons huis waar we samen met onze moeder gingen wonen.
Mijn zus ging door een moeilijke tijd en sloeg mij twee jaar lang vrij vaak in elkaar. Dusdanig dat ik wegvluchtte de wc op omdat ze in haar ''buien'' niet te stoppen was. Ik begreep (en begrijp) dat nog steeds niet. Op een gegeven moment liep alles zo uit de hand (huis vernielen / driftbuien etc) dat ze van mijn moeder naar een internaat toe moest.
Vanaf dat moment verliep alles voor ons allen niet bepaald soepel.
Mijn zus heeft verschillende verkeerde keuzes gemaakt (die ik vanwege privacy niet zal vermelden) en ik werd met zestien jaar zwanger van een tweeling en kwam in een relatie terecht waarin ik werd mishandeld.
Onze vader zag ik regelmatig en bij mijn zus verloopt dat contact tot heden erg stroef. Nu heeft mijn zus zelfs géén contact meer met mijn vader.
Ze verwijt hem dat hij er nooit was...
Mijn moeder ziet ze wel, maar haar verwijt ze het feit dat ze uit huis werd geplaats en haar in de steek liet.
Mijn zus heeft mogelijk borderline ontwikkeld en heeft het daardoor best moeilijk.
Bij mij is ook schade aangericht... Ik hou iedereen liever op afstand, wil over alles controle hebben (zodat ik alleen mezelf kan kwetsen) en ben heel hard geworden.
Een jaar geleden kreeg ik van mijn zus via e-mail te horen dat ze acht jaar aan het tobben is over het verbreken van het contact met mij en dat ze de knoop heeft doorgehakt en me niet meer wilt zien. Vervolgens wenste ze me nog succes met mijn leven.
Duidelijkheid over 'Waarom' krijg ik niet van haar. Dit heb ik op verschillende manieren tevergeefs proberen te krijgen...
Waar ik het moeilijk mee heb is vrede krijgen met het feit dat ik niet weet wat ik heb gedaan.
Mijn hele leven heb ik me aangepast aan haar. Het was altijd; 'Houdt je maar rustig want anders wordt ****** weer boos'. Mijn hele leven heb ik op mijn tenen gelopen en omdat ze het niet altijd makkelijk had, heb ik me nooit uitgesproken over hoe ik me voelde. Ik wilde haar nooit voor haar hoofd stoten en het niet ''moeilijker'' voor haar maken.
Heeft iemand hier advies over? Ervaringen mee? Tips?
Het gaat me dus niet eens zozeer meer over het herstellen van de relatie met mijn zus, maar meer over de onduidelijkheid over 'Wat' ik heb gedaan en hoe ik dat naast me neer kan leggen.
Heb mijn hersens laten kraken, maar weet totaal niet wat ik heb gedaan. Ik ben kritisch op zichzelf en neem ook verantwoordelijkheid voor mijn daden. In dit geval kan dat laatste helaas niet..... Ik verwacht ook niet dat ik nog duidelijkheid krijg.
Dus... what to do?!!
Liefs samahe
Ps: excuus voor het lange verhaal.
Om meteen met de deur is huis te vallen; mijn zus wilt geen contact meer met mij (ben zelf een vrouw) en ik heb geen idee waarom.
We hebben beide een moeilijk leven gehad. Toen we 8 en 10 waren gingen onze ouders scheiden. Wij kwamen vervolgens in een opvanghuis terecht met onze moeder waar we vervolgens twee maanden verbleven. Na deze twee maanden kregen wij ons huis waar we samen met onze moeder gingen wonen.
Mijn zus ging door een moeilijke tijd en sloeg mij twee jaar lang vrij vaak in elkaar. Dusdanig dat ik wegvluchtte de wc op omdat ze in haar ''buien'' niet te stoppen was. Ik begreep (en begrijp) dat nog steeds niet. Op een gegeven moment liep alles zo uit de hand (huis vernielen / driftbuien etc) dat ze van mijn moeder naar een internaat toe moest.
Vanaf dat moment verliep alles voor ons allen niet bepaald soepel.
Mijn zus heeft verschillende verkeerde keuzes gemaakt (die ik vanwege privacy niet zal vermelden) en ik werd met zestien jaar zwanger van een tweeling en kwam in een relatie terecht waarin ik werd mishandeld.
Onze vader zag ik regelmatig en bij mijn zus verloopt dat contact tot heden erg stroef. Nu heeft mijn zus zelfs géén contact meer met mijn vader.
Ze verwijt hem dat hij er nooit was...
Mijn moeder ziet ze wel, maar haar verwijt ze het feit dat ze uit huis werd geplaats en haar in de steek liet.
Mijn zus heeft mogelijk borderline ontwikkeld en heeft het daardoor best moeilijk.
Bij mij is ook schade aangericht... Ik hou iedereen liever op afstand, wil over alles controle hebben (zodat ik alleen mezelf kan kwetsen) en ben heel hard geworden.
Een jaar geleden kreeg ik van mijn zus via e-mail te horen dat ze acht jaar aan het tobben is over het verbreken van het contact met mij en dat ze de knoop heeft doorgehakt en me niet meer wilt zien. Vervolgens wenste ze me nog succes met mijn leven.
Duidelijkheid over 'Waarom' krijg ik niet van haar. Dit heb ik op verschillende manieren tevergeefs proberen te krijgen...
Waar ik het moeilijk mee heb is vrede krijgen met het feit dat ik niet weet wat ik heb gedaan.
Mijn hele leven heb ik me aangepast aan haar. Het was altijd; 'Houdt je maar rustig want anders wordt ****** weer boos'. Mijn hele leven heb ik op mijn tenen gelopen en omdat ze het niet altijd makkelijk had, heb ik me nooit uitgesproken over hoe ik me voelde. Ik wilde haar nooit voor haar hoofd stoten en het niet ''moeilijker'' voor haar maken.
Heeft iemand hier advies over? Ervaringen mee? Tips?
Het gaat me dus niet eens zozeer meer over het herstellen van de relatie met mijn zus, maar meer over de onduidelijkheid over 'Wat' ik heb gedaan en hoe ik dat naast me neer kan leggen.
Heb mijn hersens laten kraken, maar weet totaal niet wat ik heb gedaan. Ik ben kritisch op zichzelf en neem ook verantwoordelijkheid voor mijn daden. In dit geval kan dat laatste helaas niet..... Ik verwacht ook niet dat ik nog duidelijkheid krijg.
Dus... what to do?!!
Liefs samahe
Ps: excuus voor het lange verhaal.
zaterdag 23 juli 2011 om 00:22
zaterdag 23 juli 2011 om 00:24
Mijn hele leven heb ik me aangepast aan haar. Het was altijd; 'Houdt je maar rustig want anders wordt ****** weer boos'. Mijn hele leven heb ik op mijn tenen gelopen en omdat ze het niet altijd makkelijk had, heb ik me nooit uitgesproken over hoe ik me voelde. Ik wilde haar nooit voor haar hoofd stoten en het niet ''moeilijker'' voor haar maken.
Lieverd, het klinkt alsof dit voor jou misschien ook wel het beste is.. T'ziet er niet naar uit dat je íets gedaan hebt. Vooral als ze er al 8 jaar over tobt.. Dat geeft aan dat het niet iets acuuts is.. Misschien herinner je haar te veel aan vroeger.. Maar dat is niet jóuw schuld!
Lieverd, het klinkt alsof dit voor jou misschien ook wel het beste is.. T'ziet er niet naar uit dat je íets gedaan hebt. Vooral als ze er al 8 jaar over tobt.. Dat geeft aan dat het niet iets acuuts is.. Misschien herinner je haar te veel aan vroeger.. Maar dat is niet jóuw schuld!
zaterdag 23 juli 2011 om 00:26
Als zij daadwerkelijk een borderline type is, dan ziet zij de dingen zwart - wit er bestaat geen grijs. Dus anderen ziet zij ook als goed of als slecht. Het kan ook een manier van zelfbescherming zijn, want misschien ben jij wel degene die dicht bij haar kan komen en dat is zeer beangstigend, want zij kan het wel alleen af, daar heeft ze niemand bij nodig. En kan ze waarschijnlijk ook niet toelaten. Dit is puur gokken, het zou zo kunnen zijn.
Jij hebt dus niets gedaan, dit is een strijd in/met haarzelf.
Hoe kun je het naast je neerleggen? Dat is een veel moeilijker stuk, want zelf ben je het niet eens met haar besluit, maar ik begrijp uit je verhaal dat je al het één en ander heb geprobeerd. Wat je nog wel kan doen/zeggen, is haar vertellen dat de deur altijd voor haar openstaat mocht dit nodig zijn... voor de rest heb ik daar weinig advies over. Voor nu zoek afleiding om je daar mee bezig te houden, als het werkt dan is het mooi
Jij hebt dus niets gedaan, dit is een strijd in/met haarzelf.
Hoe kun je het naast je neerleggen? Dat is een veel moeilijker stuk, want zelf ben je het niet eens met haar besluit, maar ik begrijp uit je verhaal dat je al het één en ander heb geprobeerd. Wat je nog wel kan doen/zeggen, is haar vertellen dat de deur altijd voor haar openstaat mocht dit nodig zijn... voor de rest heb ik daar weinig advies over. Voor nu zoek afleiding om je daar mee bezig te houden, als het werkt dan is het mooi
En helemaal 'eens' met Perseph0ne. Sterke!
zaterdag 23 juli 2011 om 00:32
quote:idalee schreef op 23 juli 2011 @ 00:22:
Hou op met piekeren, je komt er zo nooit achter. Probeer je leven weer op te pakken en vooruit te kijken. Misschien wil je zus over een poosje wel weer contact zo maar uit het niets. Je moet het echt loslaten, hoe moeilijk dat ook is. Sterkte!
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan...
Ik ben iemand die altijd anderen wilt helpen en (helaas) veel te veel bij zichzelf neerlegt. Dat mijn bloedeigen zus deze keuze maakt had ik nooit verwacht. En dan vooral zo maar uit het niets....
Ik weet dat je gelijk hebt en ga ook mijn best doen om het af te sluiten.
Bedankt voor je reactie.
Hou op met piekeren, je komt er zo nooit achter. Probeer je leven weer op te pakken en vooruit te kijken. Misschien wil je zus over een poosje wel weer contact zo maar uit het niets. Je moet het echt loslaten, hoe moeilijk dat ook is. Sterkte!
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan...
Ik ben iemand die altijd anderen wilt helpen en (helaas) veel te veel bij zichzelf neerlegt. Dat mijn bloedeigen zus deze keuze maakt had ik nooit verwacht. En dan vooral zo maar uit het niets....
Ik weet dat je gelijk hebt en ga ook mijn best doen om het af te sluiten.
Bedankt voor je reactie.
zaterdag 23 juli 2011 om 00:35
quote:perseph0ne schreef op 23 juli 2011 @ 00:24:
Lieverd, het klinkt alsof dit voor jou misschien ook wel het beste is.. T'ziet er niet naar uit dat je íets gedaan hebt. Vooral als ze er al 8 jaar over tobt.. Dat geeft aan dat het niet iets acuuts is.. Misschien herinner je haar te veel aan vroeger.. Maar dat is niet jóuw schuld!
Het is ook misschien wel het beste...
De laatste jaren had ik sowieso moeite met om haar heen zijn. Ik ben 28 jaar en ben niet meer het kleine zusje dat haar mond moet houden. Ik had vaak de neiging om me uit te spreken maar deed dat niet. Daarom koos ik ervoor om een beetje afstand te houden.
Ik kan heel moeilijk tegen onrecht en ik vind het ZO enorm oneerlijk..... Ze weet hoe ik ben en dat ik dit niet verdien.
Maar goed...
Thanx!
Lieverd, het klinkt alsof dit voor jou misschien ook wel het beste is.. T'ziet er niet naar uit dat je íets gedaan hebt. Vooral als ze er al 8 jaar over tobt.. Dat geeft aan dat het niet iets acuuts is.. Misschien herinner je haar te veel aan vroeger.. Maar dat is niet jóuw schuld!
Het is ook misschien wel het beste...
De laatste jaren had ik sowieso moeite met om haar heen zijn. Ik ben 28 jaar en ben niet meer het kleine zusje dat haar mond moet houden. Ik had vaak de neiging om me uit te spreken maar deed dat niet. Daarom koos ik ervoor om een beetje afstand te houden.
Ik kan heel moeilijk tegen onrecht en ik vind het ZO enorm oneerlijk..... Ze weet hoe ik ben en dat ik dit niet verdien.
Maar goed...
Thanx!
zaterdag 23 juli 2011 om 00:36
Ten eerste wil ik je heel veel sterkte wensen in deze situatie. Je geeft zelf aan dat je er alles aan hebt gedaan om antwoord op je vraag te krijgen. Er zit helaas niets anders op dan je hier bij neer te leggen. Dit is zeker niet makkelijk. Zie het als een rouwproces dat tijd nodig heeft. Het belangrijkste op dit moment is inzien dat het niet aan jou ligt.
Wie weet komt ze ooit tot inkeer en neemt ze weer contact met je op. De vraag is dan of jij er nog behoefte aan hebt.
Wie weet komt ze ooit tot inkeer en neemt ze weer contact met je op. De vraag is dan of jij er nog behoefte aan hebt.
zaterdag 23 juli 2011 om 00:41
@ Kleintje1987
Ze denkt heel zwart / wit en anderen hebben het altijd gaan. Da's indd typerend voor borderliners. Hen is alles aangedaan en de schade die ze zelf aanrichten zien ze vaak niet.
Misschien ben ik indd een bedreiging en dat moet dan natuurlijk uit de buurt blijven....
Dat is het frusterende.... het gegis!
Als het de buurvrouw was die niets meer met me te maken wilde hebben was het natuurlijk een ander verhaal. Maar juist omdat het om mijn enige zus gaat, is het lastig om dat ze maar even te vergeten allemaal.
Ik heb haar inderdaad al in een e-mail uitgelegd dat ik snap dat ze veel heeft meegemaakt, ik mijn excuses wil maken als ik weet voor Wat en dat ik altijd van haar zal houden.
Nul reactie en we zijn een jaar verder bijna.
Daarom moet ik mezelf niet kwellen en afsluiten.
Bedankt voor je advies!
Ze denkt heel zwart / wit en anderen hebben het altijd gaan. Da's indd typerend voor borderliners. Hen is alles aangedaan en de schade die ze zelf aanrichten zien ze vaak niet.
Misschien ben ik indd een bedreiging en dat moet dan natuurlijk uit de buurt blijven....
Dat is het frusterende.... het gegis!
Als het de buurvrouw was die niets meer met me te maken wilde hebben was het natuurlijk een ander verhaal. Maar juist omdat het om mijn enige zus gaat, is het lastig om dat ze maar even te vergeten allemaal.
Ik heb haar inderdaad al in een e-mail uitgelegd dat ik snap dat ze veel heeft meegemaakt, ik mijn excuses wil maken als ik weet voor Wat en dat ik altijd van haar zal houden.
Nul reactie en we zijn een jaar verder bijna.
Daarom moet ik mezelf niet kwellen en afsluiten.
Bedankt voor je advies!
zaterdag 23 juli 2011 om 00:43
quote:yette schreef op 23 juli 2011 @ 00:32:
Misschien gaat het niet om wat jij hebt gedaan maar beslist je zus het zo om wat zij heeft gedaan?
Dat zal het niet zijn. Haar man heeft aangegeven dat ze absoluut niet met me wilt praten en dat het mijn probleem is dat ik geen duidelijkheid heb.
Mijn zus is iemand die iedereen vanalles verwijt maar niet altijd even kritisch is ten opzichte van zichzelf.
Misschien gaat het niet om wat jij hebt gedaan maar beslist je zus het zo om wat zij heeft gedaan?
Dat zal het niet zijn. Haar man heeft aangegeven dat ze absoluut niet met me wilt praten en dat het mijn probleem is dat ik geen duidelijkheid heb.
Mijn zus is iemand die iedereen vanalles verwijt maar niet altijd even kritisch is ten opzichte van zichzelf.
zaterdag 23 juli 2011 om 00:47
quote:ladyrocks schreef op 23 juli 2011 @ 00:36:
Ten eerste wil ik je heel veel sterkte wensen in deze situatie. Je geeft zelf aan dat je er alles aan hebt gedaan om antwoord op je vraag te krijgen. Er zit helaas niets anders op dan je hier bij neer te leggen. Dit is zeker niet makkelijk. Zie het als een rouwproces dat tijd nodig heeft. Het belangrijkste op dit moment is inzien dat het niet aan jou ligt.
Wie weet komt ze ooit tot inkeer en neemt ze weer contact met je op. De vraag is dan of jij er nog behoefte aan hebt.
Dank je wel Lady.
Omdat ik een persoon ben die alles bij zichzelf legt is het extra moeilijk om het niet persoonlijk aan te trekken.... maar wel het beste om te doen.
Als ze eventueel weer tot inkeer komt is het mogelijk dat ik het dan afgesloten heb.
Ben geen jo-jo. En ook al staat ze niet stil bij mij gevoel.... het is er wel .
Ten eerste wil ik je heel veel sterkte wensen in deze situatie. Je geeft zelf aan dat je er alles aan hebt gedaan om antwoord op je vraag te krijgen. Er zit helaas niets anders op dan je hier bij neer te leggen. Dit is zeker niet makkelijk. Zie het als een rouwproces dat tijd nodig heeft. Het belangrijkste op dit moment is inzien dat het niet aan jou ligt.
Wie weet komt ze ooit tot inkeer en neemt ze weer contact met je op. De vraag is dan of jij er nog behoefte aan hebt.
Dank je wel Lady.
Omdat ik een persoon ben die alles bij zichzelf legt is het extra moeilijk om het niet persoonlijk aan te trekken.... maar wel het beste om te doen.
Als ze eventueel weer tot inkeer komt is het mogelijk dat ik het dan afgesloten heb.
Ben geen jo-jo. En ook al staat ze niet stil bij mij gevoel.... het is er wel .
zaterdag 23 juli 2011 om 00:47
Oh ik bedoelde ook niet dat het makkelijk zou zijn. Zelf heb ik zussen en het lijkt me verschrikkelijk om in jouw situatie te zitten! Maar het is nu belangrijk dat je niet gaat zitten piekeren en jezelf van alles gaat verwijten. Het is heel rot, maar je moet voor jezelf kiezen hier. En nee dat zal zeker niet makkelijk zijn, maar wel het beste.
zaterdag 23 juli 2011 om 00:55
quote:idalee schreef op 23 juli 2011 @ 00:47:
Oh ik bedoelde ook niet dat het makkelijk zou zijn. Zelf heb ik zussen en het lijkt me verschrikkelijk om in jouw situatie te zitten! Maar het is nu belangrijk dat je niet gaat zitten piekeren en jezelf van alles gaat verwijten. Het is heel rot, maar je moet voor jezelf kiezen hier. En nee dat zal zeker niet makkelijk zijn, maar wel het beste.
Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik moet ook voor mezelf kiezen...
Mijn zus maakt van haar hart een moordkuil en dat moet ze zelf weten. Ik red me uiteindelijk wel. Thnx.
Oh ik bedoelde ook niet dat het makkelijk zou zijn. Zelf heb ik zussen en het lijkt me verschrikkelijk om in jouw situatie te zitten! Maar het is nu belangrijk dat je niet gaat zitten piekeren en jezelf van alles gaat verwijten. Het is heel rot, maar je moet voor jezelf kiezen hier. En nee dat zal zeker niet makkelijk zijn, maar wel het beste.
Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik moet ook voor mezelf kiezen...
Mijn zus maakt van haar hart een moordkuil en dat moet ze zelf weten. Ik red me uiteindelijk wel. Thnx.
zaterdag 23 juli 2011 om 01:04
quote:elninjoo schreef op 23 juli 2011 @ 00:56:
Een bloedband is geen enkele garantie voor vriendschap. Als 't niet werkt dan werkt 't niet. Steek er geen energie meer in en richt je op de mensen in je leven waar je wel 'n goeie band mee hebt.
Dat is inderdaad geen garantie en ik verwacht ook niet dat wij opeens een hechte vriendschap ontwikkelen.
Stel je beste vriend of vriendin die je al jaren kent en mee bent opgegroeid zegt uit het niets dat hij/zij niets meer met je te maken wilt hebben en je hebt geen idee waarom. Dát is het lastige voor mij... Maar goed. Misschien is dat dan weer mijn probleem dat ik dat voor mijn gevoel móet weten en moet ik dat gewoon loslaten.
Ik ben het er wel mee eens dat ik er geen energie meer in moet steken. Thnx
Een bloedband is geen enkele garantie voor vriendschap. Als 't niet werkt dan werkt 't niet. Steek er geen energie meer in en richt je op de mensen in je leven waar je wel 'n goeie band mee hebt.
Dat is inderdaad geen garantie en ik verwacht ook niet dat wij opeens een hechte vriendschap ontwikkelen.
Stel je beste vriend of vriendin die je al jaren kent en mee bent opgegroeid zegt uit het niets dat hij/zij niets meer met je te maken wilt hebben en je hebt geen idee waarom. Dát is het lastige voor mij... Maar goed. Misschien is dat dan weer mijn probleem dat ik dat voor mijn gevoel móet weten en moet ik dat gewoon loslaten.
Ik ben het er wel mee eens dat ik er geen energie meer in moet steken. Thnx
zaterdag 23 juli 2011 om 01:09
Het zou maar zo kunnen dat ze jou allerlei verwijten maakt over vroeger. Zij werd weggestuurd, jij niet. Jij hebt het altijd makkelijker gehad, zij had het moeilijk. Wat haar eigen rol daarin was, vergeet ze misschien liever.
Het is waarschijnlijk niets wat jij gedaan hebt en je kunt er ook niets aan doen. Laat het 'waarom' daarom maar bij haar liggen, je kan er niets mee. Hopelijk komt ze een keer tot inkeer.
Het is waarschijnlijk niets wat jij gedaan hebt en je kunt er ook niets aan doen. Laat het 'waarom' daarom maar bij haar liggen, je kan er niets mee. Hopelijk komt ze een keer tot inkeer.
zaterdag 23 juli 2011 om 01:11
quote:elninjoo schreef op 23 juli 2011 @ 00:56:
Een bloedband is geen enkele garantie voor vriendschap. Als 't niet werkt dan werkt 't niet. Steek er geen energie meer in en richt je op de mensen in je leven waar je wel 'n goeie band mee hebt.
Zo kan je alles wel doodredeneren waar je geen ervaring mee hebt.
Een bloedband kan ook meer betekenen dan vriendschap.
Een bloedband is geen enkele garantie voor vriendschap. Als 't niet werkt dan werkt 't niet. Steek er geen energie meer in en richt je op de mensen in je leven waar je wel 'n goeie band mee hebt.
Zo kan je alles wel doodredeneren waar je geen ervaring mee hebt.
Een bloedband kan ook meer betekenen dan vriendschap.
zaterdag 23 juli 2011 om 01:31
Heel knap van je die mail! En ik kan me goed indenken hoe ongelooflijk k*t voelt om contact met iemand te verliezen die je je hele leven kent en je hebt geen benul waarom.
Als dat voor jou een heel belangrijk stuk is "het waarom", is het misschien een idee om bij jezelf te bekijken waarom je dit waarom stuk zo graag wilt weten, waarom dat zo moeilijk voor je is om te los laten. Want er is een kans dat de waarom vraag niet komt te weten. Om even flauw/gemeen te doen, ook al kom je er nooit achter waarom ze geen contact meer wilt...wat betekent dit voor jou? Je gedachte is (als ik het goed begrijp) "Als ik niet de waarom weet waarom ze geen contact meer wilt dan weet ik niet wat ik verkeerd heb gedaan?"
Ok, dan weet je niet wat je 'verkeerd' hebt gedaan en dan? Wat is daar zo erg aan, waar zit je vrees?
Denk je dat je dit 'verkeerde' dan ook bij een ander zou gaan doen, waardoor je die ander ook kwijt raakt? En wat zou daar dan zo erg aan zijn? Dat je op een gegeven moment iedereen om je heen kwijt raakt en alleen bent...en wat zou daar zo erg aan zijn etc.dan blijft de waarom vraag knagen. En wat dan nog als dat blijft knagen? Nou dan word ik op een gegeven moment ongelukkig en kom ik er nooit meer uitDan weet ik niet hoe ik het weer goed kan maken. En dan? Dan valt ons gezin verder uit elkaar. En dan? Dan heb ik het idee dat ik na jaren de liefde vrede te hebben bewaard toch heb gefaald. Met als gevolg dat? Dat ik me een mislukkeling voel
Het zijn maar voorbeelden hè en misschien wat overdreven en die vrezen die klinken misschien wat vreemd/raar, maar hee een mens lijdt het meest voor het lijden wat hij/zij vreest!
Door het op deze manier te bekijken, kun je voor jezelf ook bekijken of de onderliggende gedachte van "waarom wil ik het waarom zo graag weten, waarom is dat zo belangrijk voor me" bediscussiëren met je zelf: Hoe geloofwaardig is het?.Welke voor en tegen bewijzen heb ik dat de aanname (bijvoorbeeld "ik word nooit meer gelukkig") klopt
En op deze manier is het mogelijk dat je er meer rust in kan vinden doordat je je vrees kan tegenspreken...
Sterkte!
PS excuus voor het lange verhaal!
Als dat voor jou een heel belangrijk stuk is "het waarom", is het misschien een idee om bij jezelf te bekijken waarom je dit waarom stuk zo graag wilt weten, waarom dat zo moeilijk voor je is om te los laten. Want er is een kans dat de waarom vraag niet komt te weten. Om even flauw/gemeen te doen, ook al kom je er nooit achter waarom ze geen contact meer wilt...wat betekent dit voor jou? Je gedachte is (als ik het goed begrijp) "Als ik niet de waarom weet waarom ze geen contact meer wilt dan weet ik niet wat ik verkeerd heb gedaan?"
Ok, dan weet je niet wat je 'verkeerd' hebt gedaan en dan? Wat is daar zo erg aan, waar zit je vrees?
Denk je dat je dit 'verkeerde' dan ook bij een ander zou gaan doen, waardoor je die ander ook kwijt raakt? En wat zou daar dan zo erg aan zijn? Dat je op een gegeven moment iedereen om je heen kwijt raakt en alleen bent...en wat zou daar zo erg aan zijn etc.dan blijft de waarom vraag knagen. En wat dan nog als dat blijft knagen? Nou dan word ik op een gegeven moment ongelukkig en kom ik er nooit meer uitDan weet ik niet hoe ik het weer goed kan maken. En dan? Dan valt ons gezin verder uit elkaar. En dan? Dan heb ik het idee dat ik na jaren de liefde vrede te hebben bewaard toch heb gefaald. Met als gevolg dat? Dat ik me een mislukkeling voel
Het zijn maar voorbeelden hè en misschien wat overdreven en die vrezen die klinken misschien wat vreemd/raar, maar hee een mens lijdt het meest voor het lijden wat hij/zij vreest!
Door het op deze manier te bekijken, kun je voor jezelf ook bekijken of de onderliggende gedachte van "waarom wil ik het waarom zo graag weten, waarom is dat zo belangrijk voor me" bediscussiëren met je zelf: Hoe geloofwaardig is het?.Welke voor en tegen bewijzen heb ik dat de aanname (bijvoorbeeld "ik word nooit meer gelukkig") klopt
En op deze manier is het mogelijk dat je er meer rust in kan vinden doordat je je vrees kan tegenspreken...
Sterkte!
PS excuus voor het lange verhaal!
zaterdag 23 juli 2011 om 01:55
quote:emaille schreef op 23 juli 2011 @ 01:09:quote:Het zou maar zo kunnen dat ze jou allerlei verwijten maakt over vroeger. Zij werd weggestuurd, jij niet. Jij hebt het altijd makkelijker gehad, zij had het moeilijk. Wat haar eigen rol daarin was, vergeet ze misschien liever.
Dat is dus hetgeen dat ik vermoed. Ik denk dat ik haar herinner aan wat zij zelf niet is.....
Er is vanalles door mijn hoofd gegaan maar dit springt er toch steeds weer uit.
En daarmee kom ik dan weer op het volgende...... Ik was een kind!!! Wist ik veel. Mijn zus is een slimme vrouw en zou moeten begrijpen dat ik er niets aan kon doen. Ze vergeet daarmee gemakshalve inderdaad dat ze het er vaak zelf naar maakte.
Maar goed.... zo blijf ik speculeren.
Ik moet het gewoon afsluiten. Wat ik me zelf al had voorgenomen en wat de meeste van jullie me ook adviseren.
Dat is dus hetgeen dat ik vermoed. Ik denk dat ik haar herinner aan wat zij zelf niet is.....
Er is vanalles door mijn hoofd gegaan maar dit springt er toch steeds weer uit.
En daarmee kom ik dan weer op het volgende...... Ik was een kind!!! Wist ik veel. Mijn zus is een slimme vrouw en zou moeten begrijpen dat ik er niets aan kon doen. Ze vergeet daarmee gemakshalve inderdaad dat ze het er vaak zelf naar maakte.
Maar goed.... zo blijf ik speculeren.
Ik moet het gewoon afsluiten. Wat ik me zelf al had voorgenomen en wat de meeste van jullie me ook adviseren.
zaterdag 23 juli 2011 om 02:10
quote:kleintje1987 schreef op 23 juli 2011 @ 01:31:
Heel knap van je die mail! En ik kan me goed indenken hoe ongelooflijk k*t voelt om contact met iemand te verliezen die je je hele leven kent en je hebt geen benul waarom.
Als dat voor jou een heel belangrijk stuk is "het waarom", is het misschien een idee om bij jezelf te bekijken waarom je dit waarom stuk zo graag wilt weten, waarom dat zo moeilijk voor je is om te los laten. Want er is een kans dat de waarom vraag niet komt te weten. Om even flauw/gemeen te doen, ook al kom je er nooit achter waarom ze geen contact meer wilt...wat betekent dit voor jou? Je gedachte is (als ik het goed begrijp) "Als ik niet de waarom weet waarom ze geen contact meer wilt dan weet ik niet wat ik verkeerd heb gedaan?"
Ok, dan weet je niet wat je 'verkeerd' hebt gedaan en dan? Wat is daar zo erg aan, waar zit je vrees?
Denk je dat je dit 'verkeerde' dan ook bij een ander zou gaan doen, waardoor je die ander ook kwijt raakt? En wat zou daar dan zo erg aan zijn? Dat je op een gegeven moment iedereen om je heen kwijt raakt en alleen bent...en wat zou daar zo erg aan zijn etc.dan blijft de waarom vraag knagen. En wat dan nog als dat blijft knagen? Nou dan word ik op een gegeven moment ongelukkig en kom ik er nooit meer uitDan weet ik niet hoe ik het weer goed kan maken. En dan? Dan valt ons gezin verder uit elkaar. En dan? Dan heb ik het idee dat ik na jaren de liefde vrede te hebben bewaard toch heb gefaald. Met als gevolg dat? Dat ik me een mislukkeling voel
Het zijn maar voorbeelden hè en misschien wat overdreven en die vrezen die klinken misschien wat vreemd/raar, maar hee een mens lijdt het meest voor het lijden wat hij/zij vreest!
Door het op deze manier te bekijken, kun je voor jezelf ook bekijken of de onderliggende gedachte van "waarom wil ik het waarom zo graag weten, waarom is dat zo belangrijk voor me" bediscussiëren met je zelf: Hoe geloofwaardig is het?.Welke voor en tegen bewijzen heb ik dat de aanname (bijvoorbeeld "ik word nooit meer gelukkig") klopt
En op deze manier is het mogelijk dat je er meer rust in kan vinden doordat je je vrees kan tegenspreken...
Sterkte!
PS excuus voor het lange verhaal!
Heb me inderdaad vaak afgevraagd waarom ik geen rust krijg en persé wil weten wat ik fout heb gedaan. Denk dat ik dat wel een beetje door heb....
Ben vaak gekwetst en in de steek gelaten. Heb geen vertrouwen in mensen wat dus betekent dat ik die paar mensen díe ik uiteindelijk toelaat, ook niet kwijt wil.
Ben bang ook wéér iemand kwijt te raken en als ik ze kwijtraak, zal het wel weer aan mezelf liggen (ook al is dat niet zo).
Ik wil altijd iedereen helpen en te goed zijn voor mensen.
Ook al heb ik het niet gedaan, ik leg alles bij mezelf en maak excuses voor ''fout'' gedrag van anderen (alles heeft immers een reden toch?).
Ik weet dat dit niet juist is en dat er grenzen zijn. Ik weet ook dat mijn verstand zegt dat ik er niets aan kan doen, maar mijn gevoel wordt gelinkt aan ervaringen uit het verleden, waardoor het zo'n issue is.
Komt erop neer dat ik vaak aan mezelf voorbij ga. Zolang anderen zich maar goed voelen.
Dat is ook het aard van het beestje...
Ik moet gaan werken aan het feit dat het toch ook echt wel eens aan anderen ligt en dat niet alles mijn schuld is.
Wat mijn zus nu doet is wat dat betreft de ultieme test om daaraan te werken.
Het is alleen heel moeilijk vind ik.
Maar komt goed... En bedankt voor je wijze antwoord!
Heel knap van je die mail! En ik kan me goed indenken hoe ongelooflijk k*t voelt om contact met iemand te verliezen die je je hele leven kent en je hebt geen benul waarom.
Als dat voor jou een heel belangrijk stuk is "het waarom", is het misschien een idee om bij jezelf te bekijken waarom je dit waarom stuk zo graag wilt weten, waarom dat zo moeilijk voor je is om te los laten. Want er is een kans dat de waarom vraag niet komt te weten. Om even flauw/gemeen te doen, ook al kom je er nooit achter waarom ze geen contact meer wilt...wat betekent dit voor jou? Je gedachte is (als ik het goed begrijp) "Als ik niet de waarom weet waarom ze geen contact meer wilt dan weet ik niet wat ik verkeerd heb gedaan?"
Ok, dan weet je niet wat je 'verkeerd' hebt gedaan en dan? Wat is daar zo erg aan, waar zit je vrees?
Denk je dat je dit 'verkeerde' dan ook bij een ander zou gaan doen, waardoor je die ander ook kwijt raakt? En wat zou daar dan zo erg aan zijn? Dat je op een gegeven moment iedereen om je heen kwijt raakt en alleen bent...en wat zou daar zo erg aan zijn etc.dan blijft de waarom vraag knagen. En wat dan nog als dat blijft knagen? Nou dan word ik op een gegeven moment ongelukkig en kom ik er nooit meer uitDan weet ik niet hoe ik het weer goed kan maken. En dan? Dan valt ons gezin verder uit elkaar. En dan? Dan heb ik het idee dat ik na jaren de liefde vrede te hebben bewaard toch heb gefaald. Met als gevolg dat? Dat ik me een mislukkeling voel
Het zijn maar voorbeelden hè en misschien wat overdreven en die vrezen die klinken misschien wat vreemd/raar, maar hee een mens lijdt het meest voor het lijden wat hij/zij vreest!
Door het op deze manier te bekijken, kun je voor jezelf ook bekijken of de onderliggende gedachte van "waarom wil ik het waarom zo graag weten, waarom is dat zo belangrijk voor me" bediscussiëren met je zelf: Hoe geloofwaardig is het?.Welke voor en tegen bewijzen heb ik dat de aanname (bijvoorbeeld "ik word nooit meer gelukkig") klopt
En op deze manier is het mogelijk dat je er meer rust in kan vinden doordat je je vrees kan tegenspreken...
Sterkte!
PS excuus voor het lange verhaal!
Heb me inderdaad vaak afgevraagd waarom ik geen rust krijg en persé wil weten wat ik fout heb gedaan. Denk dat ik dat wel een beetje door heb....
Ben vaak gekwetst en in de steek gelaten. Heb geen vertrouwen in mensen wat dus betekent dat ik die paar mensen díe ik uiteindelijk toelaat, ook niet kwijt wil.
Ben bang ook wéér iemand kwijt te raken en als ik ze kwijtraak, zal het wel weer aan mezelf liggen (ook al is dat niet zo).
Ik wil altijd iedereen helpen en te goed zijn voor mensen.
Ook al heb ik het niet gedaan, ik leg alles bij mezelf en maak excuses voor ''fout'' gedrag van anderen (alles heeft immers een reden toch?).
Ik weet dat dit niet juist is en dat er grenzen zijn. Ik weet ook dat mijn verstand zegt dat ik er niets aan kan doen, maar mijn gevoel wordt gelinkt aan ervaringen uit het verleden, waardoor het zo'n issue is.
Komt erop neer dat ik vaak aan mezelf voorbij ga. Zolang anderen zich maar goed voelen.
Dat is ook het aard van het beestje...
Ik moet gaan werken aan het feit dat het toch ook echt wel eens aan anderen ligt en dat niet alles mijn schuld is.
Wat mijn zus nu doet is wat dat betreft de ultieme test om daaraan te werken.
Het is alleen heel moeilijk vind ik.
Maar komt goed... En bedankt voor je wijze antwoord!
zaterdag 23 juli 2011 om 07:24
Zus is ongetwijfeld een slimme vrouw, maar als ze borderline heeft begrijpt ze het dus niet. Dat ligt niet aan haar, maar aan haar ziektebeeld. Het zal in de toekomst mogelijk ook aantrekken en afstoten worden, de vraag die jij jezelf moet stellen is, ga je daar in mee? Of is het voor jouw eigen welzijn misschien beter om contact met zus op een laag pitje te houden/ niet te hebben. Mensen met borderline bouwen nu eenmaal doorgaans geen langdurige/ solide relaties op, en als ik jullie verhaal zo lees, is het ook niet gek dat zus er moeilijkheden aan over gehouden heeft. Probeer voor jezelf een balans te gaan vinden. Heel veel sterkte!
zaterdag 23 juli 2011 om 08:23
Lieverd,
Je gaat er heel erg vanuit dat je zus het contact met je heeft verbroken omdat jij iets verkeerd hebt gedaan, maar heeft ze dat ook zo naar je uitgesproken? Je schrijft namelijk alleen dat ze er 8 jaar over heeft lopen tobben, maar als je zus zo zwart-wit denkt en de schuld meestal buiten zichzelf zoekt, zou ze je dan juist niet heel erg verwijten wat je verkeerd gedaan zou hebben?
Ik denk eerder dat zij in de relatie met jou zelf heel duidelijk degene is geweest die fouten heeft gemaakt. En dat kan heel confrontrerend zijn, met name als die zaken nooit zijn uitgesproken, dus het zou heel goed kunnen dat jij haar daardoor telkens herinnert aan haar fouten.
Je zus is er heel duidelijk in dat ze je de reden niet wil vertellen, misschien zou jullie moeder het aan haar kunnen vragen zodat zij het dan weer aan jou kan vertellen? Misschien zul je het nooit weten, dan zal je daar op de een of andere manier vrede mee moeten zien te vinden. Sterkte!
Je gaat er heel erg vanuit dat je zus het contact met je heeft verbroken omdat jij iets verkeerd hebt gedaan, maar heeft ze dat ook zo naar je uitgesproken? Je schrijft namelijk alleen dat ze er 8 jaar over heeft lopen tobben, maar als je zus zo zwart-wit denkt en de schuld meestal buiten zichzelf zoekt, zou ze je dan juist niet heel erg verwijten wat je verkeerd gedaan zou hebben?
Ik denk eerder dat zij in de relatie met jou zelf heel duidelijk degene is geweest die fouten heeft gemaakt. En dat kan heel confrontrerend zijn, met name als die zaken nooit zijn uitgesproken, dus het zou heel goed kunnen dat jij haar daardoor telkens herinnert aan haar fouten.
Je zus is er heel duidelijk in dat ze je de reden niet wil vertellen, misschien zou jullie moeder het aan haar kunnen vragen zodat zij het dan weer aan jou kan vertellen? Misschien zul je het nooit weten, dan zal je daar op de een of andere manier vrede mee moeten zien te vinden. Sterkte!
zaterdag 23 juli 2011 om 10:21
Klinkt eerder alsof ze een streep onder het verleden wil zetten. Een clean cut kan alleen als ze iedereen die deel uitmaakt van dat verleden achter zich laat. Probeer niet teveel energie te steken in het stellen van vragen waarop je ws nooit antwoord krijgt. De kans dat dit is omdat jij iets fout hebt gedaan acht ik heel klein; dit gaat over haar en niet over jou.
Sterkte!
Sterkte!
