Relaties
alle pijlers
online dating+ verliefd
zondag 7 juli 2019 om 16:49
Goedemiddag iedereen,
sorry voor mijn super lange topic, maar ik voel zoveel onzekerheid en heb gewoon geen idee wat ik hier mee aan moet of van moet denken.Ik zou het wel heel fijn vinden als jullie mij een advies zouden kunnen geven Ps ik wil erg graag bij vermelden dat ik ADHD heb en super veel in mijn hoofd over alles en nog wat denk
Ik chat sinds Januari met een hele leuke man via een dating app. We kwamen leuk in gesprek en wisselden als snel onze nummers uit.
na een aantal dagen zouden we samen wat afspreken. Maar hij kwam daar toch op terug. Hij had al eerder vertelt dat hij onze leeftijd lastig vond. ( we verschillen namelijk 11 jaar ) Hij vond mij een hele leuke meid maar voor een relatie zag hij door het leeftijd verschil niet echt zitten. Wel wauw hij als ik daar open voor stond het samen leuk hebben met wat extra's maar dat er voor nu eerst geen relatie in zat. Ik vond dat natuurlijk erg jammer ook aangezien ik eigenlijk nooit met de liefde bezig ben geweest ( zwaar verleden op seksueel gebied ). Maar ik besloot toch daar mee in te stemmen ook voor mezelf een bepaalde overwinning. Hij had een erg druk leven een situatie met zijn zoontje wat niet helemaal lekker liep. En hierdoor heeft hij een aantal x onze afspraken moeten verzetten. Na mijn 1e ontmoeting met hem hadden we het heel fijn samen en voor het eerst in een lange tijd weer een positieve ervaring meegemaakt. We appten veel en hadden het gezellig. Afspreken bleef moeilijk hij was bezig met een verhuizing en had het erg druk. Na een aantal keer geprobeerd af te spreken en hij elke keer afzei trok ik voor mezelf een grens en besloot voorlopig eerst niks af te spreken omdat ik elke keer erg teleurgesteld was dat hij vaak last minute afzei. Ondanks alles vond ik hem gewoon echt een super leuke man en vond hem erg aantrekkelijk. We bleven wel praten via de app wekelijks.
Op een gegeven werd dat minder en na een maand kreeg ik een berichtje. Hij vertelde dat ze erachter zijn gekomen dat zijn moeder kanker heeft. Ze kreeg deze week een operatie voor het verwijderen van haar baarmoeder. Dit vond ik natuurlijk heel erg en toonde veel begrip naar hem. En zei als ik wat voor hem kon doen dat hij mij kon berichten.
Na een paar weken begonnen we meer te appen en wauw hij weer es afspreken. Hij vertelde dat hij 3 a 4 dagen in de week terug naar zijn ouders ging om haar te verzorgen. Hij werkt dan 3 dagen in de week in de horeca werkt. Daarnaast heeft hij in het weekend dan zijn zoontje. Ik twijfelde erg of ik wel weer met hem moest afspreken hoe leuk ik hem ook vond ik was bang dat het mij weer veel verdriet zou doen. Ook was ik ondertussen als persoon best wat veranderd ik was gestopt met mijn cannabis verslaving en ik was in die korte tijd 25 kilo afgevallen en was dan ook 3 a 4x in de week bij de sportschool dit gaf mij dan ook een extra zelfverzekerde boost. Ook had ik een fulltime baan gevonden met ploegendiensten.
Hij appte mij dagelijks hele lieve berichten. Maar ik deed nog een beetje afstandelijk. Dit kwam ook omdat ik bepaalde angsten voor mannen weer terugkreeg. Een week lang probeerde hij elke dag met mij af te spreken en door mijn angsten zei ik dit elke dag toch weer af. Tot het einde van de week. Ik heb hem een deel van mijn verleden uitgelegd en vertelde dat ik hier erg last van had en ik niet wist of ik hier mee door wauw gaan. Toen kreeg ik zon enorme liefdevolle, zorgzame en respectvolle spraakbericht op terug. Hij vertelde dat we helemaal geen seks hoefden te hebben dat we gewoon samen wat konden drinken en gewoon praten. En dat niks hoefde en we het rustig aan zouden doen. Hier stond ik wel voor open. dus zo gezegd zo gedaan. Ik ging die middag naar hem toe en hadden de mooiste en intenste gesprekken. Ik voelde aan hem dat hij ook veel dingen had mee gemaakt en ik zag het in zijn ogen. Ik voelde me echt vertrouwd en het was zo anders dan de vorige keer. Ik straalde van geluk. En ook hij stond er anders in. We hadden mooie gesprekken en al vrij vlot gingen we in elkaar op als vuurwerk. ( Zoenen ) Hij zei nog ik geloof dat het wel goed komt met ons. We zouden een paar dagen later weer afspreken en hij vroeg of ik misschien wat eerder wauw komen om zijn zoontje te ontmoeten. Hier wauw ik even over nadenken ivm ik dat wel snel vond gaan voor dat zoontje. De dag erna stuurde we elkaar een paar berichten over onze dag en dat we het fijn vonden. helaas zei meneer toch weer af de dag erna omdat hij eerder moest beginnen met zijn werk ( hij is oproepokracht en heeft 1 vaste baan ) maar hij was morgen ook vrij dan zouden we af kunnen spreken. Natuurlijk erg jammer maar begreep het wel. Dus de volgende kreeg ik in de ochtend een berichtje dat het niet goed ging met zijn ouders en dat hij daar heen moest. Zijn moeder zou deze week met de chemo beginnen. Natuurlijk erg jammer maar natuurlijk alle respect voor. Dit is niet niks en heel heftig. Ik merkte dat hij wat afstandelijk was op de app hij gewoon te veel dingen aan zijn hoofd. Maar na onze laatste ontmoeting begon ik echt verliefd op hem te worden ( dit was mij dan ook nog nooit overkomen) weer aan het eind van de week kreeg ik een appje ik denk aan jou en vond dat super lief. Hij had het druk maar kon misschien afspreken in het weekend. De dag erna begon hij al wat meer te berichten en we zouden de volgende dag afspreken. Helaas had hij zijn zoontje tot het eind van de dag en belde zijn werk dat hij toch moest werken. ( Hij kon geen nee tegen zijn werk zeggen ivm zijn werk extreem veel rekening moet houden met zijn situatie ouders en zoon ) Maar hij zou morgen vrij zijn en vanaf de dag erna weer naar zijn ouders gaan. Ik dacht weer een grote teleurstelling maar ja heb er wel begrip voor. Volgende dag aangebroken veel spraakoproepen gedeeld. Maar kreeg uiteindelijk toch weer een hele goede reden ivm iets met zijn zoon dat het helaas niet ging lukken omdat hij toch ook nog moest werken en geen nee op dit moment kan zeggen tegen zijn werk. Oke weer een teleurstelling. Maar wel weer begrip. Wel vertelde ik hem dat ik echt onzeker begon te worden en dat niet fijn voelt. Toen kreeg ik weet het liefste bericht terug dat hij het echt heel erg kut vind dat we om elkaar heen leven met afspreken en dat ik mij echt nergens onzeker over moet voelen en dat de situatie even heel complex is. Hij vertelde dam zijn zoon op nummer 1 staat daarna zijn ouders en zijn werk en dat daarna de relatie kwam. Ik het voelde even shit maar was wel erg gerustgesteld. Ook omdat hij eigenlijk wel steeds een beetje meer liet merken dat hij me echt leuk vind en hij veel aan mij denkt. Hij vertelde dat hij probeert wo avond weer thuis te zijn maar anders zo ie zo donderdag. Deze week verliep heel anders hij stuurde me elke dag goedemorgen en voordat hij ging slapen wenste hij mij weltrusten. Ook vroeg hij naar mijn planning en stuurde de mooiste complimenten. Maar toen kreeg hij te horen dat zijn vader volgende week onder mri moet en waarschijnlijk prostaatkanker heeft. Dit is weer zo heftig voor hem en zo veel zorgen en stress die hij al had werd alleen maar erger. Donderdag aangebroken is hij natuurlijk langer bij zijn ouders gebleven. Ik merkte dat hij weer wat minder berichte en weer veel met dingen bezig was. Hij stuurde me wel elke dag nog goedemorgen en lekker slapen. Hij vertelde dat hij heel slecht sliep en ik met mij goede bedoelingen hem een lieve kaart door de bus gedaan samen met wat melatoline. Hij vond dat super lief en stuurde sorry dat ik afwezig ben. En ik begrijp de hele situatie en dat het heel veel is. Volgende dag appte hij weer goedemorgen ik stuurde natuurlijk wat terug. En ik probeerde hem te bellen en reageerde niet. ( We hebben ook nog niet echt eerder gebeld) Dus ik app hem nog heb je mischien vandaag tijd om even te bellen. En krijg ik weer een heel vaag bercihtje terug ik ben even met mijn zoon en waarom wil je bellen ? je belde al.....
Nou kan dit aan mij liggen maar als ik dit soort berichtjes krijg en ik stop best veel tijd in hem dan word ik erg onzeker en vind het nogal bruut hoe hij dan reageert . Ik twijfel zit de hele week vol met emoties en aan hem denkend. En ja elke keer weer die teleurstelling over het afsrpeken. Ik ben dan ook echt verliefd op hem en ik krijg wel het idee dat hij mij ook echt leuk vind maar hoe shit de situatie voor hem is ik vind het echt heel sneu maar ik weet niet of hij überhaupt tijd voor mij vrij kan maken. Begrijp me niet verkeerd maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Want wat kan je nou doen ik kan moeilijk zeggen ik vind dat we elkaar meer moeten zien of zoiets hij heeft niet meer tijd en moet soms ook even voor zichzelf kiezen wat ik natuurlijk begrijp! Maar hoe kan ik er in slagen om dit toch wat te laten worden. Ik wil hem eigenlijk niet kwijt het voelt gewoon echt goed maar kan het wel wat worden als hij zo weinig tijd heeft. Daarnaast blijft de onzekerheid dat ik eigenlijk niet echt weet of hij wel iets serieus uiteindelijk wilt gaan starten. En ik wil dat ook eigenlijk niet via de app vragen maar ik ben bang dat als we weer afspreken hij weer gaat verplaatsen en ik weer teleurgesteld hij heeft zulke goede redenen. Maar ik zie hem nooit hoe kan ik deze siutatie nou aan gaan pakken op een respectvolle manier zodat we elkaar in ieder geval bellen of iets zodat ik niet zo de hele tijd met hem bezig ben in mijn hoofd. Ik ben al blij als we elkaar minimaal 1x in de 2 weken zien want op deze manier raakt mijn vertrouwen een beetje op vertrouwen om af te spreken. En of hij mij ook echt leuk vind.
In ieder geval bedankt voor het lezen en ik hoop wat tips te kunnnen krijgen
sorry voor mijn super lange topic, maar ik voel zoveel onzekerheid en heb gewoon geen idee wat ik hier mee aan moet of van moet denken.Ik zou het wel heel fijn vinden als jullie mij een advies zouden kunnen geven Ps ik wil erg graag bij vermelden dat ik ADHD heb en super veel in mijn hoofd over alles en nog wat denk
Ik chat sinds Januari met een hele leuke man via een dating app. We kwamen leuk in gesprek en wisselden als snel onze nummers uit.
na een aantal dagen zouden we samen wat afspreken. Maar hij kwam daar toch op terug. Hij had al eerder vertelt dat hij onze leeftijd lastig vond. ( we verschillen namelijk 11 jaar ) Hij vond mij een hele leuke meid maar voor een relatie zag hij door het leeftijd verschil niet echt zitten. Wel wauw hij als ik daar open voor stond het samen leuk hebben met wat extra's maar dat er voor nu eerst geen relatie in zat. Ik vond dat natuurlijk erg jammer ook aangezien ik eigenlijk nooit met de liefde bezig ben geweest ( zwaar verleden op seksueel gebied ). Maar ik besloot toch daar mee in te stemmen ook voor mezelf een bepaalde overwinning. Hij had een erg druk leven een situatie met zijn zoontje wat niet helemaal lekker liep. En hierdoor heeft hij een aantal x onze afspraken moeten verzetten. Na mijn 1e ontmoeting met hem hadden we het heel fijn samen en voor het eerst in een lange tijd weer een positieve ervaring meegemaakt. We appten veel en hadden het gezellig. Afspreken bleef moeilijk hij was bezig met een verhuizing en had het erg druk. Na een aantal keer geprobeerd af te spreken en hij elke keer afzei trok ik voor mezelf een grens en besloot voorlopig eerst niks af te spreken omdat ik elke keer erg teleurgesteld was dat hij vaak last minute afzei. Ondanks alles vond ik hem gewoon echt een super leuke man en vond hem erg aantrekkelijk. We bleven wel praten via de app wekelijks.
Op een gegeven werd dat minder en na een maand kreeg ik een berichtje. Hij vertelde dat ze erachter zijn gekomen dat zijn moeder kanker heeft. Ze kreeg deze week een operatie voor het verwijderen van haar baarmoeder. Dit vond ik natuurlijk heel erg en toonde veel begrip naar hem. En zei als ik wat voor hem kon doen dat hij mij kon berichten.
Na een paar weken begonnen we meer te appen en wauw hij weer es afspreken. Hij vertelde dat hij 3 a 4 dagen in de week terug naar zijn ouders ging om haar te verzorgen. Hij werkt dan 3 dagen in de week in de horeca werkt. Daarnaast heeft hij in het weekend dan zijn zoontje. Ik twijfelde erg of ik wel weer met hem moest afspreken hoe leuk ik hem ook vond ik was bang dat het mij weer veel verdriet zou doen. Ook was ik ondertussen als persoon best wat veranderd ik was gestopt met mijn cannabis verslaving en ik was in die korte tijd 25 kilo afgevallen en was dan ook 3 a 4x in de week bij de sportschool dit gaf mij dan ook een extra zelfverzekerde boost. Ook had ik een fulltime baan gevonden met ploegendiensten.
Hij appte mij dagelijks hele lieve berichten. Maar ik deed nog een beetje afstandelijk. Dit kwam ook omdat ik bepaalde angsten voor mannen weer terugkreeg. Een week lang probeerde hij elke dag met mij af te spreken en door mijn angsten zei ik dit elke dag toch weer af. Tot het einde van de week. Ik heb hem een deel van mijn verleden uitgelegd en vertelde dat ik hier erg last van had en ik niet wist of ik hier mee door wauw gaan. Toen kreeg ik zon enorme liefdevolle, zorgzame en respectvolle spraakbericht op terug. Hij vertelde dat we helemaal geen seks hoefden te hebben dat we gewoon samen wat konden drinken en gewoon praten. En dat niks hoefde en we het rustig aan zouden doen. Hier stond ik wel voor open. dus zo gezegd zo gedaan. Ik ging die middag naar hem toe en hadden de mooiste en intenste gesprekken. Ik voelde aan hem dat hij ook veel dingen had mee gemaakt en ik zag het in zijn ogen. Ik voelde me echt vertrouwd en het was zo anders dan de vorige keer. Ik straalde van geluk. En ook hij stond er anders in. We hadden mooie gesprekken en al vrij vlot gingen we in elkaar op als vuurwerk. ( Zoenen ) Hij zei nog ik geloof dat het wel goed komt met ons. We zouden een paar dagen later weer afspreken en hij vroeg of ik misschien wat eerder wauw komen om zijn zoontje te ontmoeten. Hier wauw ik even over nadenken ivm ik dat wel snel vond gaan voor dat zoontje. De dag erna stuurde we elkaar een paar berichten over onze dag en dat we het fijn vonden. helaas zei meneer toch weer af de dag erna omdat hij eerder moest beginnen met zijn werk ( hij is oproepokracht en heeft 1 vaste baan ) maar hij was morgen ook vrij dan zouden we af kunnen spreken. Natuurlijk erg jammer maar begreep het wel. Dus de volgende kreeg ik in de ochtend een berichtje dat het niet goed ging met zijn ouders en dat hij daar heen moest. Zijn moeder zou deze week met de chemo beginnen. Natuurlijk erg jammer maar natuurlijk alle respect voor. Dit is niet niks en heel heftig. Ik merkte dat hij wat afstandelijk was op de app hij gewoon te veel dingen aan zijn hoofd. Maar na onze laatste ontmoeting begon ik echt verliefd op hem te worden ( dit was mij dan ook nog nooit overkomen) weer aan het eind van de week kreeg ik een appje ik denk aan jou en vond dat super lief. Hij had het druk maar kon misschien afspreken in het weekend. De dag erna begon hij al wat meer te berichten en we zouden de volgende dag afspreken. Helaas had hij zijn zoontje tot het eind van de dag en belde zijn werk dat hij toch moest werken. ( Hij kon geen nee tegen zijn werk zeggen ivm zijn werk extreem veel rekening moet houden met zijn situatie ouders en zoon ) Maar hij zou morgen vrij zijn en vanaf de dag erna weer naar zijn ouders gaan. Ik dacht weer een grote teleurstelling maar ja heb er wel begrip voor. Volgende dag aangebroken veel spraakoproepen gedeeld. Maar kreeg uiteindelijk toch weer een hele goede reden ivm iets met zijn zoon dat het helaas niet ging lukken omdat hij toch ook nog moest werken en geen nee op dit moment kan zeggen tegen zijn werk. Oke weer een teleurstelling. Maar wel weer begrip. Wel vertelde ik hem dat ik echt onzeker begon te worden en dat niet fijn voelt. Toen kreeg ik weet het liefste bericht terug dat hij het echt heel erg kut vind dat we om elkaar heen leven met afspreken en dat ik mij echt nergens onzeker over moet voelen en dat de situatie even heel complex is. Hij vertelde dam zijn zoon op nummer 1 staat daarna zijn ouders en zijn werk en dat daarna de relatie kwam. Ik het voelde even shit maar was wel erg gerustgesteld. Ook omdat hij eigenlijk wel steeds een beetje meer liet merken dat hij me echt leuk vind en hij veel aan mij denkt. Hij vertelde dat hij probeert wo avond weer thuis te zijn maar anders zo ie zo donderdag. Deze week verliep heel anders hij stuurde me elke dag goedemorgen en voordat hij ging slapen wenste hij mij weltrusten. Ook vroeg hij naar mijn planning en stuurde de mooiste complimenten. Maar toen kreeg hij te horen dat zijn vader volgende week onder mri moet en waarschijnlijk prostaatkanker heeft. Dit is weer zo heftig voor hem en zo veel zorgen en stress die hij al had werd alleen maar erger. Donderdag aangebroken is hij natuurlijk langer bij zijn ouders gebleven. Ik merkte dat hij weer wat minder berichte en weer veel met dingen bezig was. Hij stuurde me wel elke dag nog goedemorgen en lekker slapen. Hij vertelde dat hij heel slecht sliep en ik met mij goede bedoelingen hem een lieve kaart door de bus gedaan samen met wat melatoline. Hij vond dat super lief en stuurde sorry dat ik afwezig ben. En ik begrijp de hele situatie en dat het heel veel is. Volgende dag appte hij weer goedemorgen ik stuurde natuurlijk wat terug. En ik probeerde hem te bellen en reageerde niet. ( We hebben ook nog niet echt eerder gebeld) Dus ik app hem nog heb je mischien vandaag tijd om even te bellen. En krijg ik weer een heel vaag bercihtje terug ik ben even met mijn zoon en waarom wil je bellen ? je belde al.....
Nou kan dit aan mij liggen maar als ik dit soort berichtjes krijg en ik stop best veel tijd in hem dan word ik erg onzeker en vind het nogal bruut hoe hij dan reageert . Ik twijfel zit de hele week vol met emoties en aan hem denkend. En ja elke keer weer die teleurstelling over het afsrpeken. Ik ben dan ook echt verliefd op hem en ik krijg wel het idee dat hij mij ook echt leuk vind maar hoe shit de situatie voor hem is ik vind het echt heel sneu maar ik weet niet of hij überhaupt tijd voor mij vrij kan maken. Begrijp me niet verkeerd maar ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Want wat kan je nou doen ik kan moeilijk zeggen ik vind dat we elkaar meer moeten zien of zoiets hij heeft niet meer tijd en moet soms ook even voor zichzelf kiezen wat ik natuurlijk begrijp! Maar hoe kan ik er in slagen om dit toch wat te laten worden. Ik wil hem eigenlijk niet kwijt het voelt gewoon echt goed maar kan het wel wat worden als hij zo weinig tijd heeft. Daarnaast blijft de onzekerheid dat ik eigenlijk niet echt weet of hij wel iets serieus uiteindelijk wilt gaan starten. En ik wil dat ook eigenlijk niet via de app vragen maar ik ben bang dat als we weer afspreken hij weer gaat verplaatsen en ik weer teleurgesteld hij heeft zulke goede redenen. Maar ik zie hem nooit hoe kan ik deze siutatie nou aan gaan pakken op een respectvolle manier zodat we elkaar in ieder geval bellen of iets zodat ik niet zo de hele tijd met hem bezig ben in mijn hoofd. Ik ben al blij als we elkaar minimaal 1x in de 2 weken zien want op deze manier raakt mijn vertrouwen een beetje op vertrouwen om af te spreken. En of hij mij ook echt leuk vind.
In ieder geval bedankt voor het lezen en ik hoop wat tips te kunnnen krijgen
