onmogelijke liefde

Lieve medeforummers,



Wil gewoon even van me afschrijven.. En hopelijk nog wat tips krijgen hoe hier het beste mee om te gaan/ een plekje te geven.



Ik heb de afgelopen jaren echt verschrikkelijk veel ellende in mijn leven mee gemaakt. En eindelijk leek er weer eens iets moois te gebeuren. Tegen alle verwachting in kwam er weer liefde in mijn leven. Een man die wel te vertrouwen bleek. Een zonder losse handjes en verslavingsproblemen. Een die wel heel lief, attent, zorgzaam en respectvol is..



Helaas mag ook dit niet zijn.. Vandaag liet hij mij weten toch voor onbepaalde tijd in het buitenland te blijven, omdat zijn moeder ernstig ziek is en daar woont. Eerst was zijn intentie heen en weer te blijven reizen tot haar overlijden. Maar dat is nu hij daar is toch veranderd. Vanwege bijkomstige omstandigheden lijkt hem dat geen haalbare kaart. En uiteraard begrijp ik zijn keuze. Ben namelijk niet zo lang geleden zelf door het proces gegaan van het verliezen van 1 van je ouders. Een niet te beschrijven verdriet en gemis, nog elke dag prominent aanwezig.



Maar ondanks dat ik weet wat hij doormaakt, en wat er nog komen gaat, doet deze breuk mij verdriet! Dat iets wat zo mooi was, en nog veel mooier had kunnen groeien zo abrupt moet eindigen. Hij wil dat ik doorga met mijn leven, niet op hem wacht hier, omdat onbekend is hoe lang hij zal wegblijven, en of hij na haar overlijden uberhaupt wil terugkeren. Vanwege mijn eigen situatie is het onmogelijk met hem mee te gaan, of zelf regelmatig heen en weer te reizen.



Ergens denk ik dat hij gelijk heeft, dat ik mijn leven verder moet leven zonder hem. Ik wil ook niet dat hij zich daar rot voelt vanwege mij, terwijl zijn aandacht en zorg daar zo nodig zijn. Maar mijn hart huilt. Heb het gevoel dat hij de liefde van mijn leven had kunnen zijn.. Het was nog pril, pas iets langer dan 2 maanden, maar desondanks, het voelde zo goed. En het heeft niet eens tot volle bloei mogen komen..

Ik wil absoluut niet egoistisch overkomen, want ik begrijp zijn keuze als geen ander! Daarom schrijf ik mijn verdrietige gevoel hier maar even van me af..

Dank jullie! Probeer het nu heel erg te rationaliseren, mijn gevoel uit te schakelen. Maar dat lukt helaas niet zo goed. Heb niet eens echt afscheid van hem kunnen nemen. Besef me nu dat de laatste keer dat ik hem zag, misschien wel de laatste keer is geweest dat ik zijn armen om me heen heb gevoeld, de afscheidskus echt de laatste was..

Nee, niet zo heel erg ver weg. Hij heeft ook kindjes en die heeft hij mee genomen en hij heeft hier verder geen familie. Zijn werk hier zal hij waarschijnlijk ook niet kunnen hervatten omdat hij voor onbepaalde tijd nu weg is. Ik zou de dus eigenlijk de enige zijn, naast zijn hier opgebouwde vriendenkring, om voor terug te komen.

Er spelen ook vele vragen door mijn hoofd hoor. De kindjes wonen immers ook al enkele jaren hier. Gaan die zomaar wennen daar, hun school en vriendjes hier niet heel erg missen? Misschien is het ook wel een soort wanhoops iets wat hij nu zegt/doet. En komt de bezinning later weer. Maar dat is natuurlijk ook wensdenken van mij..

Nee hij is daar zeker niet getrouwd. De moeder van zijn kindjes is er jaren geleden er vandoor gegaan met een ander, en zij heeft inmiddels 2 kinderen erbij van 2 verschillende mannen, bij die laatste is ze nog.

Hij woonde al enkele jaren in Nederland met zijn kindjes en heeft hier ook 3 jaar een relatie met Nederlandse vrouw gehad voor mij.

Weet niet of het een kwestie is van niet genoeg moeite doen van zijn kant. Denk dat bij hem ook een groot schuldgevoel richting zijn moeder speelt (hij zag haar immers niet zoveel de afgelopen jaren, maar ze hebben wel close band). Denk dat hij geen moment wil missen nu ze nog leeft.



Hij zei me enkel dat hij voor langere tijd zou wegblijven, en dat ik moet doorgaan met mijn leven, zonder hem. Ik vul zelf in (intuitief wellicht) dat hij helemaal niet terugkomt. Maar dat heeft hij niet zelf gezegd. Hij weet van alle ellende die ik heb mee gemaakt, en gunt mij denk ik echt het beste. Zo lang niet bij elkaar kunnen zijn, gaat ook alleen maar heel moeilijk zijn. Dat besef ik ook heel goed. Misschien juist verstandig van hem dat hij deze beslissing heeft genomen, puur met verstand en niet met het hart, omdat het slopend zou worden. Pffff, weet het ook niet, het blijft invullen van...

Het is inderdaad heftig. Heb ook nauwelijks geslapen vannacht.

Denk ook dat mannen en vrouwen toch anders reageren in bepaalde situaties. Dat zie ik ook zo vaak voorbij komen in deze pijler.

Vrouwen hebben onder problematische omstandigheden meestal erg de behoefte aan binding, contact, ergens veel over praten... En mannen trekken zich vaak terug in moeilijke situaties. Sluiten zich soort van op in een grot, om zich enkel en alleen op het probleem te richten wat op dat moment het heftigst is. Kunnen zich dan ook maar op dat ene richten.



Zo een type is hij denk ik ook, beetje binnenvetter en alles alleen willen oplossen. Ken hem natuurlijk ook nog niet zo lang. Toen hij nog twijfelde over heen en weer reizen of daar blijven (en hij kiest voor laatste omdat zijn kindjes dan in ieder geval altijd bij hem zijn, hun moeder zien ze ook nauwelijks, bijna 1 jaar helemaal niet. Dus hij wil er echt ook voor hen zijn) zei hij ook dat als hij zou kiezen voor daar blijven, hij het dan weer heel moeilijk zou vinden om hier in Nederland dan onze relatie te hebben. Dat hij me dat niet wilde aandoen, en zichzelf ook niet. Vooral omdat niet duidelijk is hoe lang zijn moeder nog te leven heeft.



Het had denk ik ook misschien weer anders gelegen als we al veel langer bij elkaar hadden geweest. En elkaars kindjes hadden gekend (ik heb er 1). Maar dat is niet het geval, vanwege het prille karakter. Wij wilden eerst elkaar goed leren kennen en daarna pas de kids erbij betrekken. Maar of dat dan tot een oplossing had geleid.. Had ik dan die van hem erbij gehad als hij weg zou zijn? En zo ja, dan zouden zij elkaar steeds moeten missen. Ook verre van ideaal.



Rationeel bekeken is het dus niet zo gek dat het gelopen is zoals het is, en snap ik zijn keuze ook echt. Maar het is en blijft toch heftig. Het had ook heel anders kunnen gaan, onder andere omstandigheden. Maar ja, het leven neemt soms (heel oneerlijke) wendingen die je helaas niet in de hand hebt. Dat heb ik al zo vaak mee gemaakt. En ik weet ook dat ik ook dit ga overkomen! Maar nu doet het vooral zeer en voelt het zo oneerlijk allemaal...

Ik meen mij te herinneren dat de relatie van Hollebollegijs op een vervelende wijze is beeindigd. Vanuit die ervaring kan ik me voorstellen dat hij zo reageert.



Ik heb geen enkele aanwijzing dat doet vermoeden dat hij daar getrouwd is. Zijn ex vrouw woont niet eens in het land waar hij nu is. En daarbij heeft hij hier ook een relatie van ruim 3 jaar gehad.



Maar goed, het is mijn eigen keuze geweest mijn verhaal hier te plaatsen, en besef dus ook dat ik dit soort reacties kan verwachten. Of die al dan niet de waarheid bevatten.. de tijd zal het leren.

@ Hollebollegijs: thanks voor je nuancering!! Het is wel in Europa. Dus bezoeken is mogelijk.



@Namita: denk dat je helemaal gelijk hebt!! Spijker op zijn kop.



Ik denk verder dat hij in zijn enorme focus nu op zijn zieke moeder, totaal niet alle gevolgen overziet van zijn beslissing daar voor langere tijd te blijven. Het gaat toch ook om de kindjes. Die wonen al jaren hier, zitten dus al jaren hier op school. Die zullen hun leven hier toch ook gaan missen lijkt me??? En ik neem aan dat je ze ook niet 1,2,3 daar even op een school kan krijgen. Wie weet komt die bezinning bij hem nog wel.



Ik zie hem in ieder geval binnen 2 weken, dan komt hij spullen halen en bij me langs. Hoop dat het in ieder geval voor mij eea verduidelijkt, beter te bevatten maakt. Kan ik in ieder geval de vragen die ik heb stellen. En het belangrijkst: dat wat was, en misschien ook echt niet meer kan zijn, op een goede manier eindigen.