Relaties
alle pijlers
Onoverbrugbare problemen?
dinsdag 13 november 2012 om 22:17
Voor dit onderwerp heb ik even een andere nick aangemaakt ivm herkenbaarheid.
Ik heb al een hele tijd een (vrij ingewikkelde) relatie met mijn vriend. We houden heel veel van elkaar, de aantrekkingskracht is enorm en we voelen een diepe band. Maar... (daar komt het hoor); we merken dat we steeds tegen dezelfde dingen blijven aanlopen.
Afgelopen weekend hebben we hier weer felle discussies over gehad en we komen er gewoon niet uit. Mijn conclusie in eerste instantie is dan: dit gaat niet. Als we hier niet uitkomen, zit er niets anders op dan maar te stoppen.
Het punt waar de discussie over ontstaat, is steeds hetzelfde: mijn vriend vindt dat ik niet genoeg tijd met hem doorbreng (of hem genoeg aandacht geef).
Nu wonen we niet samen. Ik heb mijn werk, een aantal goeie vrienden die ik ook regelmatig zie en naast de relatie ook liefst wat tijd voor mezelf nodig. Mijn vriend daarentegen heeft eigenlijk nauwelijks een sociaal leven, heeft geen werk en is dus veel alleen.
Naar mijn idee zit het probleem hem vooral daarin, dat hij niet echt een leven voor zichzelf heeft. Ik heb vaak het gevoel dat ik zijn 'leegte' moet opvullen en zijn behoefte aan aandacht moet vervullen. Ik voel me daardoor vaak geclaimd door hem en dat beklemt me nogal. Als ik dat aangeef, vertaalt hij dat naar dat ik niet genoeg van hem hou (anders zou ik wel meer tijd met hem spenderen).
We hebben ooit samen gewoond en zelfs toen was dit ook al een probleem. Ik vond dat hij vaak zoveel ruimte in nam en zoveel aandacht vroeg, dat ik me in 'ons' huis ook niet echt vrij voelde om mezelf te zijn of mijn vrienden uit te nodigen (wat ik overigens wel gewoon deed).
Het probleem is dat, als we hierover proberen te praten, we in de communicatie helemaal vast lopen. Hij wil een soort 'symbiotische' relatie met mij, ik wil dat we beiden een eigen leven hebben en daarnaast ook een leven samen. Hij vindt dat ik niet genoeg van hem hou en niet helemaal 'voor hem ga'. Ik voel me daardoor onder druk gezet en krijg het gevoel dat het nooit goed genoeg is.
Pfff, zo belandden we dus elke keer weer in een impasse.
Maar wanneer zeg je nou echt: dit gaat dus niet meer? Wanneer is de koek echt op? Natuurlijk kan ik dat alleen zelf bepalen, maar ik vind het echt verdomd moeilijk. Ik hou echt van hem, maar dit voelt als iets onmogelijks.
Er spelen overigens wel meer dingen tussen ons, maar dan wordt het een beetje een erg lange openingspost en het bovenstaande is denk ik wel het grootste punt van discussie).
Ik heb al een hele tijd een (vrij ingewikkelde) relatie met mijn vriend. We houden heel veel van elkaar, de aantrekkingskracht is enorm en we voelen een diepe band. Maar... (daar komt het hoor); we merken dat we steeds tegen dezelfde dingen blijven aanlopen.
Afgelopen weekend hebben we hier weer felle discussies over gehad en we komen er gewoon niet uit. Mijn conclusie in eerste instantie is dan: dit gaat niet. Als we hier niet uitkomen, zit er niets anders op dan maar te stoppen.
Het punt waar de discussie over ontstaat, is steeds hetzelfde: mijn vriend vindt dat ik niet genoeg tijd met hem doorbreng (of hem genoeg aandacht geef).
Nu wonen we niet samen. Ik heb mijn werk, een aantal goeie vrienden die ik ook regelmatig zie en naast de relatie ook liefst wat tijd voor mezelf nodig. Mijn vriend daarentegen heeft eigenlijk nauwelijks een sociaal leven, heeft geen werk en is dus veel alleen.
Naar mijn idee zit het probleem hem vooral daarin, dat hij niet echt een leven voor zichzelf heeft. Ik heb vaak het gevoel dat ik zijn 'leegte' moet opvullen en zijn behoefte aan aandacht moet vervullen. Ik voel me daardoor vaak geclaimd door hem en dat beklemt me nogal. Als ik dat aangeef, vertaalt hij dat naar dat ik niet genoeg van hem hou (anders zou ik wel meer tijd met hem spenderen).
We hebben ooit samen gewoond en zelfs toen was dit ook al een probleem. Ik vond dat hij vaak zoveel ruimte in nam en zoveel aandacht vroeg, dat ik me in 'ons' huis ook niet echt vrij voelde om mezelf te zijn of mijn vrienden uit te nodigen (wat ik overigens wel gewoon deed).
Het probleem is dat, als we hierover proberen te praten, we in de communicatie helemaal vast lopen. Hij wil een soort 'symbiotische' relatie met mij, ik wil dat we beiden een eigen leven hebben en daarnaast ook een leven samen. Hij vindt dat ik niet genoeg van hem hou en niet helemaal 'voor hem ga'. Ik voel me daardoor onder druk gezet en krijg het gevoel dat het nooit goed genoeg is.
Pfff, zo belandden we dus elke keer weer in een impasse.
Maar wanneer zeg je nou echt: dit gaat dus niet meer? Wanneer is de koek echt op? Natuurlijk kan ik dat alleen zelf bepalen, maar ik vind het echt verdomd moeilijk. Ik hou echt van hem, maar dit voelt als iets onmogelijks.
Er spelen overigens wel meer dingen tussen ons, maar dan wordt het een beetje een erg lange openingspost en het bovenstaande is denk ik wel het grootste punt van discussie).
dinsdag 13 november 2012 om 22:23
Ga samen aan tafel zitten en bespreek (zonder verwijten);
- Wat heeft hij nodig in een relatie.
- Wat heb jij nodig in een relatie.
Denk daar een tijd over na, over wat de ander nodig heeft en ga dan weer samen zitten;
- In hoeverre kun jij tegemoet komen aan wat hij nodig heeft, en wat kan hij zelf invullen.
- In hoeverre kan hij tegemoet komen aan wat jij nodig hebt, en wat kun jij zelf invullen.
Komt er genoeg overeen? Hebben jullie elkaar voldoende te bieden, dan kun je afspraken maken over de invulling.
Komt er niet genoeg overeen, dan is het afsluiten van de relatie het beste.
Succes.
- Wat heeft hij nodig in een relatie.
- Wat heb jij nodig in een relatie.
Denk daar een tijd over na, over wat de ander nodig heeft en ga dan weer samen zitten;
- In hoeverre kun jij tegemoet komen aan wat hij nodig heeft, en wat kan hij zelf invullen.
- In hoeverre kan hij tegemoet komen aan wat jij nodig hebt, en wat kun jij zelf invullen.
Komt er genoeg overeen? Hebben jullie elkaar voldoende te bieden, dan kun je afspraken maken over de invulling.
Komt er niet genoeg overeen, dan is het afsluiten van de relatie het beste.
Succes.
dinsdag 13 november 2012 om 22:44
Hij heeft geen werk en dus meer tijd dan jij. Logisch dat hij je vaak wil zien want waarschijnlijk verveeld hij zich. Misschien is het slechts een tijdelijk probleem en is het over als hij wel weer werkt? Dan heeft hij het drukker, is hij ook moe af en toe en heeft hij misschien ook meer begrip voor jou.
dinsdag 13 november 2012 om 22:53
Ik lees mee. Herken het gevoel zo goed. De tweestrijd, van iemand houden maar tegelijk onmogelijke verschillen hebben. Ik ben trouwens degene die meer 'wij' wil. Niet alles maar hij trekt zich vaak terug in zijn dingen... Sterkte. Je moet uiteindelijk de beslissing zelf maken. Ik ben er ook nog niet uit. Maar goed, hier een kleintje in het spel... Zo moeilijk!
woensdag 14 november 2012 om 08:08
marina77, jullie proberen het steeds weer opnieuw. Elke keer weer. En toch lopen jullie elke keer weer opnieuw hopeloos vast.
Ik denk dat het zo vastloopt omdat geen van beide wil toegeven.
Kijk, bij een ruzie ben jij en is hij bezig zijn standpunten te verdedigen. Dat kan er flink tegenaan gaan. En door de verhitte koppies is een oplossing op dat moment moeilijk. Beide vinden dat ze voor 100% gelijk hebben.
Maar ook in een relatie is het eigenlijk, net als in de politiek, geven en nemen. PvdA en VVD hebben allebei een heel ander programma. En als ze samen willen in een politieke relatie moeten ze samen water-bij-de-wijn doen. En elkaar ook wat gunnen.
Dat moet ook in een relatie. De één houdt van dit, en de ander dat. In een goede relatie moeten beide partijen soms ook wel eens wat voor de ander willen doen of over hebben.
Dat noemen we geven-en-nemen. Als beide partners dat goed beheersen hebben jullie samen een geweldige relatie.
Maar ik lees dat jullie dat samen niet kunnen of willen. Iedereen staat voor zijn eigen standpunt en willen beide geen water bij de wijn doen. Dan staan jullie allebei tegen een muur waar je niet meer doorheen komt.
Misschien zou je dit stukje, als voorbeeld, eens met je partner moeten overleggen. Misschien dat jullie dan meer naar elkaar toe komen.
In ieder geval gaat het zo nooit werken. Als jullie allebei zeer koppig zijn en vinden dat de ander maar moet toegeven dan zie ik een langere relatie somber in.
Dus er is een oplossing, maar dan moeten jullie samen wel willen.
Sterkte marina77.
Ik denk dat het zo vastloopt omdat geen van beide wil toegeven.
Kijk, bij een ruzie ben jij en is hij bezig zijn standpunten te verdedigen. Dat kan er flink tegenaan gaan. En door de verhitte koppies is een oplossing op dat moment moeilijk. Beide vinden dat ze voor 100% gelijk hebben.
Maar ook in een relatie is het eigenlijk, net als in de politiek, geven en nemen. PvdA en VVD hebben allebei een heel ander programma. En als ze samen willen in een politieke relatie moeten ze samen water-bij-de-wijn doen. En elkaar ook wat gunnen.
Dat moet ook in een relatie. De één houdt van dit, en de ander dat. In een goede relatie moeten beide partijen soms ook wel eens wat voor de ander willen doen of over hebben.
Dat noemen we geven-en-nemen. Als beide partners dat goed beheersen hebben jullie samen een geweldige relatie.
Maar ik lees dat jullie dat samen niet kunnen of willen. Iedereen staat voor zijn eigen standpunt en willen beide geen water bij de wijn doen. Dan staan jullie allebei tegen een muur waar je niet meer doorheen komt.
Misschien zou je dit stukje, als voorbeeld, eens met je partner moeten overleggen. Misschien dat jullie dan meer naar elkaar toe komen.
In ieder geval gaat het zo nooit werken. Als jullie allebei zeer koppig zijn en vinden dat de ander maar moet toegeven dan zie ik een langere relatie somber in.
Dus er is een oplossing, maar dan moeten jullie samen wel willen.
Sterkte marina77.
woensdag 14 november 2012 om 08:46
Nog een keer gaan praten... Ik heb er een hard hoofd in, maar wil het ook niet zomaar opgeven. We hebben al bijna 12 jaar een relatie, met vallen en opstaan en dat wil je natuurlijk ook niet ineens aan de kant schuiven.
Ik hou echt van hem, maar ik vind hem zich vaak een een klein verwend kind gedragen. Het staat behoorlijk op zijn strepen, maar als puntje bij paaltje komt en hij me helemaal klem geluld heeft (en er maar één uitweg lijkt te zijn), schuift hij de beslissing naar mij toe. Alsof hij mij wil laten bevestigen wat hij zelf eigenlijk al weet of denkt.
Echt, ik heb voorgesteld elkaar vaker te zien, m'n agenda erbij gepakt en gezocht naar de mogelijkheden (al voelt dit al heel erg geforceerd voor mij). Maar ook dat is niet goed. Hij wil van mij meer 'flexibiliteit' en dat ik bij wijze van spreken spontaan de trein in stap en naar hem toe kom.
Maar hoe meer hij van me 'vraagt' (het voelt voor mij als zeuren om aandacht), hoe minder ik zin heb om dit te doen. Op de momenten dat hij meer zijn eigen gang gaat, begint het bij mij juist wel te kriebelen en wil ik hem graag zien. Maar dat behoeftige vind ik echt moeilijk!
Wat dat betreft vrees ik dat Waterplant wel gelijk heeft en dat de oplossing toch meer bij hemzelf ligt. Het is niet dat ik niet naar mijn eigen aandeel wil kijken, maar ik doe al wat ik kan. Ik wil niet mijn sociale leven helemaal opgeven omwille van hem (dat is toch ook niet meer dan normaal?)
Ik hou echt van hem, maar ik vind hem zich vaak een een klein verwend kind gedragen. Het staat behoorlijk op zijn strepen, maar als puntje bij paaltje komt en hij me helemaal klem geluld heeft (en er maar één uitweg lijkt te zijn), schuift hij de beslissing naar mij toe. Alsof hij mij wil laten bevestigen wat hij zelf eigenlijk al weet of denkt.
Echt, ik heb voorgesteld elkaar vaker te zien, m'n agenda erbij gepakt en gezocht naar de mogelijkheden (al voelt dit al heel erg geforceerd voor mij). Maar ook dat is niet goed. Hij wil van mij meer 'flexibiliteit' en dat ik bij wijze van spreken spontaan de trein in stap en naar hem toe kom.
Maar hoe meer hij van me 'vraagt' (het voelt voor mij als zeuren om aandacht), hoe minder ik zin heb om dit te doen. Op de momenten dat hij meer zijn eigen gang gaat, begint het bij mij juist wel te kriebelen en wil ik hem graag zien. Maar dat behoeftige vind ik echt moeilijk!
Wat dat betreft vrees ik dat Waterplant wel gelijk heeft en dat de oplossing toch meer bij hemzelf ligt. Het is niet dat ik niet naar mijn eigen aandeel wil kijken, maar ik doe al wat ik kan. Ik wil niet mijn sociale leven helemaal opgeven omwille van hem (dat is toch ook niet meer dan normaal?)
woensdag 14 november 2012 om 08:51
Misschien is het niet alleen een kwestie van wat ieder nodig heeft in de relatie, maar gaat het ook om de achterliggende gevoelens.
Vroeger gingen wij helemaal in elkaar op en liet ik mijn eigen leven volledig uit m'n handen vallen voor hem.
Toen ben ik zo gigantisch op mijn bek gegaan (het ging uit e.d.) dat ik nu inzie dat dat niet gezond is. Ik wil nu dus een relatie die wat meer in balans is, met ieder ook ons eigen leven. Hij zoekt nog steeds dat symbiotische en raakt onzeker als ik niet volledig voor hem beschikbaar ben. Hij verwart dat denk ik met dat ik niet 100% voor hem kies en van hem hou.
Vroeger gingen wij helemaal in elkaar op en liet ik mijn eigen leven volledig uit m'n handen vallen voor hem.
Toen ben ik zo gigantisch op mijn bek gegaan (het ging uit e.d.) dat ik nu inzie dat dat niet gezond is. Ik wil nu dus een relatie die wat meer in balans is, met ieder ook ons eigen leven. Hij zoekt nog steeds dat symbiotische en raakt onzeker als ik niet volledig voor hem beschikbaar ben. Hij verwart dat denk ik met dat ik niet 100% voor hem kies en van hem hou.
woensdag 14 november 2012 om 09:24
quote:marina77 schreef op 14 november 2012 @ 08:46:
Het staat behoorlijk op zijn strepen, maar als puntje bij paaltje komt en hij me helemaal klem geluld heeft (en er maar één uitweg lijkt te zijn), schuift hij de beslissing naar mij toe. Alsof hij mij wil laten bevestigen wat hij zelf eigenlijk al weet of denkt.
Ik wil niet mijn sociale leven helemaal opgeven omwille van hem (dat is toch ook niet meer dan normaal?)
Als het zo zwaar ligt en hij jou echt zijn mening op blijft dringen. Al 12 jaar lang. Dan denk ik dat hij inderdaad niet meer wil en kan veranderen. Het is dan zijn karakter.
Dan zal je zelf een keuze moeten maken. Het blijft gewoon zo. Dat is een gegeven. Vraag is dan vervolgens: Kan, en wil je hiermee doorgaan voor de rest van je leven?
Het staat behoorlijk op zijn strepen, maar als puntje bij paaltje komt en hij me helemaal klem geluld heeft (en er maar één uitweg lijkt te zijn), schuift hij de beslissing naar mij toe. Alsof hij mij wil laten bevestigen wat hij zelf eigenlijk al weet of denkt.
Ik wil niet mijn sociale leven helemaal opgeven omwille van hem (dat is toch ook niet meer dan normaal?)
Als het zo zwaar ligt en hij jou echt zijn mening op blijft dringen. Al 12 jaar lang. Dan denk ik dat hij inderdaad niet meer wil en kan veranderen. Het is dan zijn karakter.
Dan zal je zelf een keuze moeten maken. Het blijft gewoon zo. Dat is een gegeven. Vraag is dan vervolgens: Kan, en wil je hiermee doorgaan voor de rest van je leven?
woensdag 14 november 2012 om 10:20
To, ben je niet onbewust aan het aantrekken en afstoten? Je wilt hem zien wanneer hij niet uitspreekt behoefte aan je te hebben, en wanneer hij behoefte aan je heeft dan heb je zin om weg te gaan.
Wat een kulpost van taraline trouwens. Prinsesjesgedrag weer eens. Wil een man bij zijn vrouw zijn is het ook niet goed. Maar het is toch nooit goed, of wel? Nu is het weer een jengelend kind? Als het andersom was dan was het maar een kil figuur geweest, of niet? Lastige situatie.
Misschien maar gewoon mee kappen. Ik krijg trouwens wel een beetje het gevoel dat als je maar voldoende van hem hield dat je hem wel vaker wilde zien.
Wat een kulpost van taraline trouwens. Prinsesjesgedrag weer eens. Wil een man bij zijn vrouw zijn is het ook niet goed. Maar het is toch nooit goed, of wel? Nu is het weer een jengelend kind? Als het andersom was dan was het maar een kil figuur geweest, of niet? Lastige situatie.
Misschien maar gewoon mee kappen. Ik krijg trouwens wel een beetje het gevoel dat als je maar voldoende van hem hield dat je hem wel vaker wilde zien.
woensdag 14 november 2012 om 16:04
Bedankt voor jullie reacties allemaal.
We wonen niet meer samen (al sinds 2006), omdat hij in een psychose raakte en de boel 'ontplofte'. We konden het huis toen niet meer behouden en ik besloot dat het beter was om voorlopig even apart te gaan wonen.
Douwe, ik ben me ervan bewust dat ik misschien wel een beetje aan het aantrekken-afstoten ben. Ik ben ook echt bij mezelf te rade gegaan of ik geen een of andere hechtingsstoornis heb (nu blijkt dat ik inderdaad veel kenmerken heb van een angstig-vermijdende hechtingsstoornis). Ook hier hebben we het samen over gehad, maar hij lijkt daar geen rekening mee te willen houden.
Misschien is de koek inderdaad gewoon op hoor. Ik merk in ieder geval dat ik erg moe wordt van steeds weer diezelfde discussies en dat ik geen zin meer heb om steeds mijn best te moeten doen. Maar aan de andere kant vind ik het ook heel erg om het op te moeten geven. Ondanks deze verschillen zijn we wel echt elkaars maatjes en hebben we veel lol samen. Maar ik zie nu ook dat zowel hij als ik door onze achtergrond geen makkelijke relatiepartners zijn.
Alleen ben ik voor mijn gevoel hard op weg steeds 'gezonder' te worden, terwijl hij blijft hangen in de oude patronen. Wat ik ook doe, ik kan hem niet meetrekken in mijn ontwikkeling. Hij zal dat zelf moeten willen doen.
Douwe, je laatste zin vind ik wel pijnlijk, want dat is namelijk precies wat mijn vriend tegen me zegt. Naar mijn idee hou ik wel (genoeg) van hem, maar ik kan niet meer geven. Ja, dan zou ik bij hem moeten gaan wonen of hij bij mij, maar dat is lastig.
De reden waarom ik ook wat ruimte voor mezelf op-eis, is dat ik wil waken voor dat symbiotische wat we altijd hadden, maar ook omdat ik huiverig ben voor fouten uit het verleden.
Ik wéét dat mijn vriend ook iemand is die ruimte voor zichzelf nodig heeft. Hij wordt gek als ik 24uur per dag bij hem ben, maar gemakshalve vergeet hij dat nu even.
Hij heeft bepaalde karaktertrekken waar ik niet zo van gecharmeerd ben, maar omdat ik van hem hou en het merendeels erg leuk met hem vind, dacht ik dit uit de weg te gaan door niet meer samen te wonen. Dan kan hij in de tijd dat ik er niet ben, doen en laten wat hij wil, zonder dat ik daar last van heb.
Pfff, ik weet niet waarom ik hem nou zo moeilijk los kan laten. Het voelt misschien een beetje alsof ik dan gefaald heb of zo.
We wonen niet meer samen (al sinds 2006), omdat hij in een psychose raakte en de boel 'ontplofte'. We konden het huis toen niet meer behouden en ik besloot dat het beter was om voorlopig even apart te gaan wonen.
Douwe, ik ben me ervan bewust dat ik misschien wel een beetje aan het aantrekken-afstoten ben. Ik ben ook echt bij mezelf te rade gegaan of ik geen een of andere hechtingsstoornis heb (nu blijkt dat ik inderdaad veel kenmerken heb van een angstig-vermijdende hechtingsstoornis). Ook hier hebben we het samen over gehad, maar hij lijkt daar geen rekening mee te willen houden.
Misschien is de koek inderdaad gewoon op hoor. Ik merk in ieder geval dat ik erg moe wordt van steeds weer diezelfde discussies en dat ik geen zin meer heb om steeds mijn best te moeten doen. Maar aan de andere kant vind ik het ook heel erg om het op te moeten geven. Ondanks deze verschillen zijn we wel echt elkaars maatjes en hebben we veel lol samen. Maar ik zie nu ook dat zowel hij als ik door onze achtergrond geen makkelijke relatiepartners zijn.
Alleen ben ik voor mijn gevoel hard op weg steeds 'gezonder' te worden, terwijl hij blijft hangen in de oude patronen. Wat ik ook doe, ik kan hem niet meetrekken in mijn ontwikkeling. Hij zal dat zelf moeten willen doen.
Douwe, je laatste zin vind ik wel pijnlijk, want dat is namelijk precies wat mijn vriend tegen me zegt. Naar mijn idee hou ik wel (genoeg) van hem, maar ik kan niet meer geven. Ja, dan zou ik bij hem moeten gaan wonen of hij bij mij, maar dat is lastig.
De reden waarom ik ook wat ruimte voor mezelf op-eis, is dat ik wil waken voor dat symbiotische wat we altijd hadden, maar ook omdat ik huiverig ben voor fouten uit het verleden.
Ik wéét dat mijn vriend ook iemand is die ruimte voor zichzelf nodig heeft. Hij wordt gek als ik 24uur per dag bij hem ben, maar gemakshalve vergeet hij dat nu even.
Hij heeft bepaalde karaktertrekken waar ik niet zo van gecharmeerd ben, maar omdat ik van hem hou en het merendeels erg leuk met hem vind, dacht ik dit uit de weg te gaan door niet meer samen te wonen. Dan kan hij in de tijd dat ik er niet ben, doen en laten wat hij wil, zonder dat ik daar last van heb.
Pfff, ik weet niet waarom ik hem nou zo moeilijk los kan laten. Het voelt misschien een beetje alsof ik dan gefaald heb of zo.
woensdag 14 november 2012 om 16:36
Misschien niet relevant verder, maar ik heb het idee dat mijn vriend echt een psychisch probleem heeft. Ik heb net een stuk gelezen over jaloezie en bezitterig gedrag bij mannen en moet zeggen dat ik wel erg veel herken ineens.
Vreemd, want ik heb al die jaren gedacht dat hij niet echt jaloers was. Nou gaf ik hem daar ook bijzonder weinig aanleiding toe, maar nu bekijk ik dat toch met een beetje andere ogen.
Tijdens ons laatste gesprek begon hij erover dat hij zich kwetsbaar voelde als hij lang alleen was. Ik vroeg wat hij daarmee bedoelde en toen legde hij uit dat hij zich kwetsbaar voelde voor de verleiding van andere vrouwen en dat het al een aantal keer was voorgekomen dat het 'had kunnen gebeuren dat hij met een dame in bed was beland', maar dat hij dat zelf heeft afgeremd. Nou geloof ik daar eerlijk gezegd niet heel veel van, maar ik merk dat hij dat soort dingen met een licht triomfantelijk lachje om zijn mond vertelt en ik heb het gevoel dat hij me daarmee aan het manipuleren is (als een soort laatste roep om aandacht?). Hij doet dan ook een beetje geheimzinnig zodat ik door ga vragen.
Ik ben hier kwaad om geworden, omdat ik dit ervaar als een machtsmiddel wat hij inzet om mij te laten doen wat hij wil: namelijk meer bij hem zijn. Als ik namelijk niet genoeg bij hem ben, komt hij in de verleiding om met andere vrouwen naar bed te gaan. .... Misschien houdt hij gewoon niet genoeg van mij dan.
Vreemd, want ik heb al die jaren gedacht dat hij niet echt jaloers was. Nou gaf ik hem daar ook bijzonder weinig aanleiding toe, maar nu bekijk ik dat toch met een beetje andere ogen.
Tijdens ons laatste gesprek begon hij erover dat hij zich kwetsbaar voelde als hij lang alleen was. Ik vroeg wat hij daarmee bedoelde en toen legde hij uit dat hij zich kwetsbaar voelde voor de verleiding van andere vrouwen en dat het al een aantal keer was voorgekomen dat het 'had kunnen gebeuren dat hij met een dame in bed was beland', maar dat hij dat zelf heeft afgeremd. Nou geloof ik daar eerlijk gezegd niet heel veel van, maar ik merk dat hij dat soort dingen met een licht triomfantelijk lachje om zijn mond vertelt en ik heb het gevoel dat hij me daarmee aan het manipuleren is (als een soort laatste roep om aandacht?). Hij doet dan ook een beetje geheimzinnig zodat ik door ga vragen.
Ik ben hier kwaad om geworden, omdat ik dit ervaar als een machtsmiddel wat hij inzet om mij te laten doen wat hij wil: namelijk meer bij hem zijn. Als ik namelijk niet genoeg bij hem ben, komt hij in de verleiding om met andere vrouwen naar bed te gaan. .... Misschien houdt hij gewoon niet genoeg van mij dan.
woensdag 14 november 2012 om 16:44
het ligt denk ik niet aan geven en nemen,
je vriend duwt je in een keurslijf en legt alle verantwoording bij jou ( voelt zich kwetsbaar als hij lang alleen is notabene!)
en dreigt nu zelfs met vreemdgaan (ja,ja, door JouW schuld...nou nou...)
wees blij dat je niet met hem samenwoont, stuur hem naar een psychiater mbv medicatie en laat hem eerst maar op eigen benen leren staan. Kap het dus af, daar bewijs je hem alleen maar een dienst mee, en jezelf nog het meest.
je vriend duwt je in een keurslijf en legt alle verantwoording bij jou ( voelt zich kwetsbaar als hij lang alleen is notabene!)
en dreigt nu zelfs met vreemdgaan (ja,ja, door JouW schuld...nou nou...)
wees blij dat je niet met hem samenwoont, stuur hem naar een psychiater mbv medicatie en laat hem eerst maar op eigen benen leren staan. Kap het dus af, daar bewijs je hem alleen maar een dienst mee, en jezelf nog het meest.
donderdag 15 november 2012 om 10:07
Ik heb alles wat ik vind het voel even in een word-document gezet en zit erover te denken hem dit te mailen. Dat is voor mij makkelijker dan over de telefoon, omdat hij dan vaak slecht luistert en ik bang ben dat het dan wéér een ellenlange discussie wordt.
Ik zou dit weekend eigenlijk naar hem toe gaan, maar dat voelt nu even helemaal niet goed.
Het is misschien belachelijk, maar ik merk dat ik zo bang ben voor zijn reactie. Dat hij opzettelijk hele nare dingen gaat zeggen of doen (is in het verleden ook al eens gebeurd). Des te meer reden om er een punt achter te zetten misschien, maar ik vind het echt heel pijnlijk.
Wat zouden jullie doen?
Ik zou dit weekend eigenlijk naar hem toe gaan, maar dat voelt nu even helemaal niet goed.
Het is misschien belachelijk, maar ik merk dat ik zo bang ben voor zijn reactie. Dat hij opzettelijk hele nare dingen gaat zeggen of doen (is in het verleden ook al eens gebeurd). Des te meer reden om er een punt achter te zetten misschien, maar ik vind het echt heel pijnlijk.
Wat zouden jullie doen?
donderdag 15 november 2012 om 11:52
Ik zou niet het hele document sturen, dat is misschien te veel info. Kun je er de belangrijkste punten uithalen en die sturen?
En als het niet goed voelt om te gaan en jij bang bent voor zijn reactie, zou ik dit weekend even niet gaan. Hierin je gevoel volgen lijkt mij een heel goed plan.
Hebben jullie kinderen?
En als het niet goed voelt om te gaan en jij bang bent voor zijn reactie, zou ik dit weekend even niet gaan. Hierin je gevoel volgen lijkt mij een heel goed plan.
Hebben jullie kinderen?
donderdag 15 november 2012 om 12:03
hoi marina,
het is goed dat je je gevoelens opgeschreven hebt...
je voelt je overduidelijk 'tegen de muur gezet' door hem en weet geen andere manier om het naar hem toe te uiten.
Ik vrees dat het hoe dan ook een ellenlange discussie gaat worden; of per telefoon of per mail. Dat je bang bent om wéér door zijn reactie gekwetst te worden is begrijpelijk. Jij weet als geen ander hoe hij kan reageren, en hoogst waarschijnlijk dus ook gáát reageren.
Maar zo een ellenlange discussie heb je zelf in de hand!.
Ga niet in zijn beschuldigingen mee, wees opgelucht dat je straks van hem af bent...en laat dat zwaarder wegen dan zijn beschuldigingen. Geef hem desnoods gelijk dat het aan jou ligt.
Hij heeft de afgelopen 12 jaar niets van je aangenomen, dat gaat hij vandaag ook niet meer doen. Laat hem lekker in zijn eigen sop en zijn eigen waarheid gaar koken.Zolang jij maar weet hoe het zit.
Bevrijd jezelf, elk einde is een nieuw begin. (hoe cliché dan ook)
het is goed dat je je gevoelens opgeschreven hebt...
je voelt je overduidelijk 'tegen de muur gezet' door hem en weet geen andere manier om het naar hem toe te uiten.
Ik vrees dat het hoe dan ook een ellenlange discussie gaat worden; of per telefoon of per mail. Dat je bang bent om wéér door zijn reactie gekwetst te worden is begrijpelijk. Jij weet als geen ander hoe hij kan reageren, en hoogst waarschijnlijk dus ook gáát reageren.
Maar zo een ellenlange discussie heb je zelf in de hand!.
Ga niet in zijn beschuldigingen mee, wees opgelucht dat je straks van hem af bent...en laat dat zwaarder wegen dan zijn beschuldigingen. Geef hem desnoods gelijk dat het aan jou ligt.
Hij heeft de afgelopen 12 jaar niets van je aangenomen, dat gaat hij vandaag ook niet meer doen. Laat hem lekker in zijn eigen sop en zijn eigen waarheid gaar koken.Zolang jij maar weet hoe het zit.
Bevrijd jezelf, elk einde is een nieuw begin. (hoe cliché dan ook)
donderdag 15 november 2012 om 12:54
@marijemarije,
Nee, we hebben geen kinderen (gelukkig in dit geval), dat zou het nog een stuk ingewikkelder maken.
Ik had bijna 2 A4 volgetypt, maar heb nu toch maar een kort en bondig mailtje gestuurd dat het volgens mij wel duidelijk is dat het zo niet langer gaat. Dat dit ons beiden teveel moeite kost en dat we dat gewoon niet moeten willen.
Dank je wel voor je (lieve) reactie Anemoon.
Ik zit hier met trillende handen en bonzend hart, nu die mail de deur uit is gegaan. Ik voel me nu nog helemaal niet opgelucht, maar hoop wel dat dat echt gaat komen! Op de een of andere manier zou het mij erg veel helpen als hij het gewoon met me eens is en vindt dat het beter is zo. Nu voelt het alsof ik hem gelijk geef dat ik niet genoeg van hem hou.
Ik merkte dat ik eerst alles wilde gaan uitleggen en benoemen. Nu heb ik dus de exacte redenen maar achterwege gelaten, want in de kern merken we beiden wel waarom het niet werkt (denk ik). Weet niet of ik daar goed aan heb gedaan, maar naar mijn idee was het zinloos om dat hele betoog te mailen. Hij zou het waarschijnlijk alleen maar lezen als een verwijt en ik wilde mezelf misschien rechtvaardigen voor mijn keuze.
Auw, dit doet echt pijn!
Nee, we hebben geen kinderen (gelukkig in dit geval), dat zou het nog een stuk ingewikkelder maken.
Ik had bijna 2 A4 volgetypt, maar heb nu toch maar een kort en bondig mailtje gestuurd dat het volgens mij wel duidelijk is dat het zo niet langer gaat. Dat dit ons beiden teveel moeite kost en dat we dat gewoon niet moeten willen.
Dank je wel voor je (lieve) reactie Anemoon.
Ik zit hier met trillende handen en bonzend hart, nu die mail de deur uit is gegaan. Ik voel me nu nog helemaal niet opgelucht, maar hoop wel dat dat echt gaat komen! Op de een of andere manier zou het mij erg veel helpen als hij het gewoon met me eens is en vindt dat het beter is zo. Nu voelt het alsof ik hem gelijk geef dat ik niet genoeg van hem hou.
Ik merkte dat ik eerst alles wilde gaan uitleggen en benoemen. Nu heb ik dus de exacte redenen maar achterwege gelaten, want in de kern merken we beiden wel waarom het niet werkt (denk ik). Weet niet of ik daar goed aan heb gedaan, maar naar mijn idee was het zinloos om dat hele betoog te mailen. Hij zou het waarschijnlijk alleen maar lezen als een verwijt en ik wilde mezelf misschien rechtvaardigen voor mijn keuze.
Auw, dit doet echt pijn!