Relaties
alle pijlers
Onoverbrugbare problemen?
dinsdag 13 november 2012 om 22:17
Voor dit onderwerp heb ik even een andere nick aangemaakt ivm herkenbaarheid.
Ik heb al een hele tijd een (vrij ingewikkelde) relatie met mijn vriend. We houden heel veel van elkaar, de aantrekkingskracht is enorm en we voelen een diepe band. Maar... (daar komt het hoor); we merken dat we steeds tegen dezelfde dingen blijven aanlopen.
Afgelopen weekend hebben we hier weer felle discussies over gehad en we komen er gewoon niet uit. Mijn conclusie in eerste instantie is dan: dit gaat niet. Als we hier niet uitkomen, zit er niets anders op dan maar te stoppen.
Het punt waar de discussie over ontstaat, is steeds hetzelfde: mijn vriend vindt dat ik niet genoeg tijd met hem doorbreng (of hem genoeg aandacht geef).
Nu wonen we niet samen. Ik heb mijn werk, een aantal goeie vrienden die ik ook regelmatig zie en naast de relatie ook liefst wat tijd voor mezelf nodig. Mijn vriend daarentegen heeft eigenlijk nauwelijks een sociaal leven, heeft geen werk en is dus veel alleen.
Naar mijn idee zit het probleem hem vooral daarin, dat hij niet echt een leven voor zichzelf heeft. Ik heb vaak het gevoel dat ik zijn 'leegte' moet opvullen en zijn behoefte aan aandacht moet vervullen. Ik voel me daardoor vaak geclaimd door hem en dat beklemt me nogal. Als ik dat aangeef, vertaalt hij dat naar dat ik niet genoeg van hem hou (anders zou ik wel meer tijd met hem spenderen).
We hebben ooit samen gewoond en zelfs toen was dit ook al een probleem. Ik vond dat hij vaak zoveel ruimte in nam en zoveel aandacht vroeg, dat ik me in 'ons' huis ook niet echt vrij voelde om mezelf te zijn of mijn vrienden uit te nodigen (wat ik overigens wel gewoon deed).
Het probleem is dat, als we hierover proberen te praten, we in de communicatie helemaal vast lopen. Hij wil een soort 'symbiotische' relatie met mij, ik wil dat we beiden een eigen leven hebben en daarnaast ook een leven samen. Hij vindt dat ik niet genoeg van hem hou en niet helemaal 'voor hem ga'. Ik voel me daardoor onder druk gezet en krijg het gevoel dat het nooit goed genoeg is.
Pfff, zo belandden we dus elke keer weer in een impasse.
Maar wanneer zeg je nou echt: dit gaat dus niet meer? Wanneer is de koek echt op? Natuurlijk kan ik dat alleen zelf bepalen, maar ik vind het echt verdomd moeilijk. Ik hou echt van hem, maar dit voelt als iets onmogelijks.
Er spelen overigens wel meer dingen tussen ons, maar dan wordt het een beetje een erg lange openingspost en het bovenstaande is denk ik wel het grootste punt van discussie).
Ik heb al een hele tijd een (vrij ingewikkelde) relatie met mijn vriend. We houden heel veel van elkaar, de aantrekkingskracht is enorm en we voelen een diepe band. Maar... (daar komt het hoor); we merken dat we steeds tegen dezelfde dingen blijven aanlopen.
Afgelopen weekend hebben we hier weer felle discussies over gehad en we komen er gewoon niet uit. Mijn conclusie in eerste instantie is dan: dit gaat niet. Als we hier niet uitkomen, zit er niets anders op dan maar te stoppen.
Het punt waar de discussie over ontstaat, is steeds hetzelfde: mijn vriend vindt dat ik niet genoeg tijd met hem doorbreng (of hem genoeg aandacht geef).
Nu wonen we niet samen. Ik heb mijn werk, een aantal goeie vrienden die ik ook regelmatig zie en naast de relatie ook liefst wat tijd voor mezelf nodig. Mijn vriend daarentegen heeft eigenlijk nauwelijks een sociaal leven, heeft geen werk en is dus veel alleen.
Naar mijn idee zit het probleem hem vooral daarin, dat hij niet echt een leven voor zichzelf heeft. Ik heb vaak het gevoel dat ik zijn 'leegte' moet opvullen en zijn behoefte aan aandacht moet vervullen. Ik voel me daardoor vaak geclaimd door hem en dat beklemt me nogal. Als ik dat aangeef, vertaalt hij dat naar dat ik niet genoeg van hem hou (anders zou ik wel meer tijd met hem spenderen).
We hebben ooit samen gewoond en zelfs toen was dit ook al een probleem. Ik vond dat hij vaak zoveel ruimte in nam en zoveel aandacht vroeg, dat ik me in 'ons' huis ook niet echt vrij voelde om mezelf te zijn of mijn vrienden uit te nodigen (wat ik overigens wel gewoon deed).
Het probleem is dat, als we hierover proberen te praten, we in de communicatie helemaal vast lopen. Hij wil een soort 'symbiotische' relatie met mij, ik wil dat we beiden een eigen leven hebben en daarnaast ook een leven samen. Hij vindt dat ik niet genoeg van hem hou en niet helemaal 'voor hem ga'. Ik voel me daardoor onder druk gezet en krijg het gevoel dat het nooit goed genoeg is.
Pfff, zo belandden we dus elke keer weer in een impasse.
Maar wanneer zeg je nou echt: dit gaat dus niet meer? Wanneer is de koek echt op? Natuurlijk kan ik dat alleen zelf bepalen, maar ik vind het echt verdomd moeilijk. Ik hou echt van hem, maar dit voelt als iets onmogelijks.
Er spelen overigens wel meer dingen tussen ons, maar dan wordt het een beetje een erg lange openingspost en het bovenstaande is denk ik wel het grootste punt van discussie).
donderdag 15 november 2012 om 14:07
Net reactie gehad: hij deelt mijn analyse.
Hij zegt dat hij me als de vrouw van zijn leven zag en vind dat hem (in dit geval) niets te verwijten is.
Niet echt de reactie die ik verwachtte, maar gelukkig geen hele heisa. Het doet wel verdomd veel pijn
Waarom blijf ik toch steeds het gevoel hebben dat ik niet goed genoeg mijn best heb gedaan?
Zeker als hij zegt dat hij een toekomst zag met mij als de vrouw van zijn leven, raakt me dat echt. Misschien omdat ik dat diep in mijn hart ook zo verlang. Dan is er eindelijk een man die me helemaal ziet zitten en dan kan het weer niet.
Hij zegt dat hij me als de vrouw van zijn leven zag en vind dat hem (in dit geval) niets te verwijten is.
Niet echt de reactie die ik verwachtte, maar gelukkig geen hele heisa. Het doet wel verdomd veel pijn
Waarom blijf ik toch steeds het gevoel hebben dat ik niet goed genoeg mijn best heb gedaan?
Zeker als hij zegt dat hij een toekomst zag met mij als de vrouw van zijn leven, raakt me dat echt. Misschien omdat ik dat diep in mijn hart ook zo verlang. Dan is er eindelijk een man die me helemaal ziet zitten en dan kan het weer niet.
donderdag 15 november 2012 om 21:02
quote:marina77 schreef op 15 november 2012 @ 14:07:
Dan is er eindelijk een man die me helemaal ziet zitten en dan kan het weer niet.Er zijn 10.000 mannen die jou zien zitten en...hoera...(!)..die hebben normaal gedrag! ze dragen je op handen, gunnen jou al jouw autonomie, je talenten, je bezoekjes aan vriendinnen, en geven jou al hun liefde zonder claimend gedrag...
wat een heerlijk vooruitzicht hè!
Dan is er eindelijk een man die me helemaal ziet zitten en dan kan het weer niet.Er zijn 10.000 mannen die jou zien zitten en...hoera...(!)..die hebben normaal gedrag! ze dragen je op handen, gunnen jou al jouw autonomie, je talenten, je bezoekjes aan vriendinnen, en geven jou al hun liefde zonder claimend gedrag...
wat een heerlijk vooruitzicht hè!
donderdag 15 november 2012 om 22:05
donderdag 15 november 2012 om 22:19
Hoi Marina77,
als eerste wil ik je echt even sterkte wensen!
Wat rot dat je je nu niet echt meer opgelucht voelt, maar probeer (lees het desnoods na in je word bestandje) de redenen voor je te blijven zien waarom je een einde hebt gemaakt aan de relatie.
Bij mij en m'n vriend is het precies andersom, ik zou graag wat meer tijd met hem willen maar hij lijkt alleen maar tijd door te willen brengen met z'n vrienden en rent des te harder weg. Dat is ook niet goed natuurlijk. Er spelen net als bij jou ook wel andere dingen mee maar dit is bij mij ook een van de redenen dat het over is, het is op. Er móet gewoon een balans zijn binnen een relatie, dat is het belangrijkste ben ik nu achter gekomen!
Ik hoop dat je het verder goed kan verwerken en voor jezelf af kan sluiten! Sterkte!
als eerste wil ik je echt even sterkte wensen!
Wat rot dat je je nu niet echt meer opgelucht voelt, maar probeer (lees het desnoods na in je word bestandje) de redenen voor je te blijven zien waarom je een einde hebt gemaakt aan de relatie.
Bij mij en m'n vriend is het precies andersom, ik zou graag wat meer tijd met hem willen maar hij lijkt alleen maar tijd door te willen brengen met z'n vrienden en rent des te harder weg. Dat is ook niet goed natuurlijk. Er spelen net als bij jou ook wel andere dingen mee maar dit is bij mij ook een van de redenen dat het over is, het is op. Er móet gewoon een balans zijn binnen een relatie, dat is het belangrijkste ben ik nu achter gekomen!
Ik hoop dat je het verder goed kan verwerken en voor jezelf af kan sluiten! Sterkte!
donderdag 15 november 2012 om 22:33
Missbee, Dank je wel.
Ik kan me goed voorstellen dat het niet leuk is voor jou, dat je vriend voor jouw gevoel te weinig tijd met jou doorbrengt. Je moet inderdaad beiden bereid zijn een compromis te sluiten (maar liefst zonder de ander te beklemmen). Moeilijk is dat, dat weet ik nu dus ook!
Bij ons was het op zich niet zo dat ik geen concessies wilde doen of dat er niet over te praten viel, maar ik vond zijn eisen (want dat waren het min of meer) echt niet reëel meer en erg egocentrisch.
Heb jij met je vriend kunnen praten?
Ik ga inderdaad maar weer even teruglezen wat ik geschreven had. Het gebeurt mij nou altijd dat ik dat allemaal totaal lijk te vergeten op het moment dat de knoop dan is doorgehakt. Dan wil ik er het liefst op terugkomen en het weer goed maken.
Ik voel me echt vreselijk nu, heb echt de neiging hem te gaan bellen. Misschien ben ik ook een beetje boos dat hij het zo 'makkelijk' lijkt te accepteren en het met me eens is. Hij 'vecht' dus niet voor die 'vrouw van zijn leven' zoals hij het noemt.
Rationeel weet ik wel dat we beiden moegestreden zijn. Maar waarom moet het nou allemaal zo moeilijk? Waarom konden we niet gewoon genieten van wat er wél was?
Vragen die maar door mijn hoofd blijven malen.
Ik denk dat ik ook te gevoelig ben voor afwijzing en dt voelt zo, ook al heb ik hem min of meer afgewezen, dan nog voelt het alsof ik mijzelf afwijs.
Ik kan me goed voorstellen dat het niet leuk is voor jou, dat je vriend voor jouw gevoel te weinig tijd met jou doorbrengt. Je moet inderdaad beiden bereid zijn een compromis te sluiten (maar liefst zonder de ander te beklemmen). Moeilijk is dat, dat weet ik nu dus ook!
Bij ons was het op zich niet zo dat ik geen concessies wilde doen of dat er niet over te praten viel, maar ik vond zijn eisen (want dat waren het min of meer) echt niet reëel meer en erg egocentrisch.
Heb jij met je vriend kunnen praten?
Ik ga inderdaad maar weer even teruglezen wat ik geschreven had. Het gebeurt mij nou altijd dat ik dat allemaal totaal lijk te vergeten op het moment dat de knoop dan is doorgehakt. Dan wil ik er het liefst op terugkomen en het weer goed maken.
Ik voel me echt vreselijk nu, heb echt de neiging hem te gaan bellen. Misschien ben ik ook een beetje boos dat hij het zo 'makkelijk' lijkt te accepteren en het met me eens is. Hij 'vecht' dus niet voor die 'vrouw van zijn leven' zoals hij het noemt.
Rationeel weet ik wel dat we beiden moegestreden zijn. Maar waarom moet het nou allemaal zo moeilijk? Waarom konden we niet gewoon genieten van wat er wél was?
Vragen die maar door mijn hoofd blijven malen.
Ik denk dat ik ook te gevoelig ben voor afwijzing en dt voelt zo, ook al heb ik hem min of meer afgewezen, dan nog voelt het alsof ik mijzelf afwijs.
donderdag 15 november 2012 om 22:59
Wow dit is zooooo herkenbaar. Ik kon het zelf geschreven hebben, echt waar. Het getouwtrek, het steeds over hetzelfde punt struikelen, het geen zin hebben in moeite doen als het teveel uit je getrokken word maar wel weer als hij minder iniatief toont.
Het' Je houd niet van mij! Als je dat en dat niet voor mij over hebt. Het geen sociale leven hebben van zijn kant terwijl ik een jij-en-ik relatie maar ook een eigen leven ernaast willen hebben.
Het brak, ik kon er niet meer tegen. Steeds dat gecompromiseer. Het machteloze gevoel dat het gewoon niet zonder poespas kan gaan maar "besproken" moet worden. De pijnlijke dingen die hij zei als we ruzie hadden. De eeuwige verwijten naar mijn kant en hij was oohh zo zielig en alleen. Pff je zou bijna denken dat wij dezelfde partner hebben.
Het verbaasd mij dat je het zo lang volhoud. Ik was er na een jaar al klaar mee. Ik kon echt niet meer. Oh en bij hem leek het ook alsof hij een psychisch probleem had.
Ik moet zeggen. Ben blij dat ik van hem af ben! Ik voel mij weer lekker mijzelf. Zonder steeds dat geforceer. En geloof, dit is een heel groot probleem in een relatie met de "symptomen" die je erbij noemt.
Het' Je houd niet van mij! Als je dat en dat niet voor mij over hebt. Het geen sociale leven hebben van zijn kant terwijl ik een jij-en-ik relatie maar ook een eigen leven ernaast willen hebben.
Het brak, ik kon er niet meer tegen. Steeds dat gecompromiseer. Het machteloze gevoel dat het gewoon niet zonder poespas kan gaan maar "besproken" moet worden. De pijnlijke dingen die hij zei als we ruzie hadden. De eeuwige verwijten naar mijn kant en hij was oohh zo zielig en alleen. Pff je zou bijna denken dat wij dezelfde partner hebben.
Het verbaasd mij dat je het zo lang volhoud. Ik was er na een jaar al klaar mee. Ik kon echt niet meer. Oh en bij hem leek het ook alsof hij een psychisch probleem had.
Ik moet zeggen. Ben blij dat ik van hem af ben! Ik voel mij weer lekker mijzelf. Zonder steeds dat geforceer. En geloof, dit is een heel groot probleem in een relatie met de "symptomen" die je erbij noemt.
donderdag 15 november 2012 om 23:20
We hebben er veel over gepraat de laatste tijd, en elke keer werden er weer 'afspraken gemaakt' of dingen benoemd die we anders wilden hebben, maar het kwam er gewoon nooit van of de beloften werden verbroken. En als je er dan zo vaak over praat, ruzie over maakt en het maar weer opnieuw probeert, ja, dan is het op een gegeven moment gewoon over, als je ziet dat er na al die tijd nog geen verandering is gekomen.
Het blijft lastig om nu die knoop door te hakken want ook ik ben bang dat ik op dat moment dan inderdaad weer al mijn redenen vergeten zal zijn en het dan zo snel mogelijk weer goed wil maken.
Ook ben ik bang dat hij het net zoals jouw vriend ook zo makkelijk gaat accepteren, en dat ik dat eigenlijk helemaal niet wil! maar ik denk dat hij ook wel diep van binnen weet dat het beter is zo.
Nu maar hopen dat ik er straks nog steeds zo sterk in sta. Ik twijfelde al of ik het nu zou moeten vertellen of moest wachten tot na sinterklaas (alles mbt lootjes trekken etc is al gebeurd, dat geeft zoveel gedoe), maar nu ik mijn besluit genomen heb kan ik gewoon niet meer normaal tegen hem doen, dat voelt schijnheilig en oneerlijk. Zaterdagavond heeft hij nog een best belangrijke avond, die wil ik niet voor hem verpesten natuurlijk, maar zondag moet ik er dan toch echt aan geloven denk ik.
Veel afleiding zoeken maar!
Het blijft lastig om nu die knoop door te hakken want ook ik ben bang dat ik op dat moment dan inderdaad weer al mijn redenen vergeten zal zijn en het dan zo snel mogelijk weer goed wil maken.
Ook ben ik bang dat hij het net zoals jouw vriend ook zo makkelijk gaat accepteren, en dat ik dat eigenlijk helemaal niet wil! maar ik denk dat hij ook wel diep van binnen weet dat het beter is zo.
Nu maar hopen dat ik er straks nog steeds zo sterk in sta. Ik twijfelde al of ik het nu zou moeten vertellen of moest wachten tot na sinterklaas (alles mbt lootjes trekken etc is al gebeurd, dat geeft zoveel gedoe), maar nu ik mijn besluit genomen heb kan ik gewoon niet meer normaal tegen hem doen, dat voelt schijnheilig en oneerlijk. Zaterdagavond heeft hij nog een best belangrijke avond, die wil ik niet voor hem verpesten natuurlijk, maar zondag moet ik er dan toch echt aan geloven denk ik.
Veel afleiding zoeken maar!
donderdag 15 november 2012 om 23:26
Ja precies. Ik herken het. Wij maakten ook continu afspraken maar zodra het normale leven weer op gang kwam dan werden die afspraken verbroken, en kwamen we weer bij dezelfde oude gewoonte. Geloof me TS, het zal blijven gebeuren zolang jullie beide niet in de comfortzone voelen van de wensen van de ander. Het punt is gewoon jullie PASSEN NIET bij elkaar. Het is moeilijk om dit in te zien omdat je natuurlijk van elkaar houd maar als je er echt over na gaat denken dan is dat het gewoon. Jullie verwachtingen komen totaal niet overeen met elkaar en dat zorgt voor botsingen. Een relatie is geven en nemen, maar als dat voor ongemak zorgt dan weet je eigelijk al dat je gewoon niet by elkaar past.
vrijdag 16 november 2012 om 14:55
quote:marina77 schreef op 15 november 2012 @ 22:05:
Zou het? Ik kan het nu niet echt geloven, maar ik hoop van harte dat het waar is!
Op dit moment maakt het me niet uit of er 10.000 mannen op me staan te wachten, ik wil er maar één...
Vanmiddag voelde ik nog een moment van opluchting, dat ben ik nu volledig kwijt.Jammer dat je eigenwaarde en je toekomst afhangt van 1 man. Je bent bang voor afwijzing, maar in de relatie wordt je ook niet geaccepteerd. Dan kies ik liever 1 moment van definitieve afwijzing dan een relatie in een keurslijf. Het lijkt misschien alsof hij geen moeite meer voor je doet, maar hij is misschien net zo moe als jij. Je wijst jezelf niet af, je kiest voor een gezonde 'jij' in een gezonde relatie... wees daar trots op! Pak je leven weer op, lees een boek, ga uit-eten met een vriendin, ontmoet andere mensen...ga ademen!
Zou het? Ik kan het nu niet echt geloven, maar ik hoop van harte dat het waar is!
Op dit moment maakt het me niet uit of er 10.000 mannen op me staan te wachten, ik wil er maar één...
Vanmiddag voelde ik nog een moment van opluchting, dat ben ik nu volledig kwijt.Jammer dat je eigenwaarde en je toekomst afhangt van 1 man. Je bent bang voor afwijzing, maar in de relatie wordt je ook niet geaccepteerd. Dan kies ik liever 1 moment van definitieve afwijzing dan een relatie in een keurslijf. Het lijkt misschien alsof hij geen moeite meer voor je doet, maar hij is misschien net zo moe als jij. Je wijst jezelf niet af, je kiest voor een gezonde 'jij' in een gezonde relatie... wees daar trots op! Pak je leven weer op, lees een boek, ga uit-eten met een vriendin, ontmoet andere mensen...ga ademen!
zaterdag 17 november 2012 om 09:40
Lucidiaal, pfff ja al die afspraken en dat ellenlange gelul over hoe dan wel ect komt me ook erg bekend voor. Dat ben ik ook wel echt zat.
En ja...ik heb het erg lang volgehouden. Maar op de een of andere manier zag ik het toen niet zo. En misschien dat ik de problemen die er wel waren toeschreef aan zijn alcoholgebruik (want soms kon hij daar ook heel ver in gaan).
Missbee, je hebt helemaal gelijk. Op een gegeven moment ben je moe gestreden. Uiteraard blijft het moeilijk om het los te laten (kijk maar naar mij...) Lastig hoor. Veel sterkte!
Anemoon, Je hebt echt helemaal gelijk en het is goed dat je dit zegt. Ik merk dat mijn gevoelens ten opzichte van hem erg ambivalent zijn. Gister voelde ik me erg goed en overtuigd over dat dit over is. Ik kan er dan afstand van nemen en me sterk voelen.
Maar een ander moment is het net alsof er een klein meisje in mij zich begint af te vragen waarom en die de afwijzing zo sterk ervaart. Dat laatste is wat het voor mij soms zo ondragelijk maakt en daar zal ik me doorheen moeten slaan. Dan merk ik dat ik ergens stiekem verwacht of hoop dat hij me een mailtje of sms heeft gestuurd.
Maar gelukkig heb ik ook nog een eigen leven en doe ik genoeg leuke dingen. Dat helpt enorm. Ik probeer maar gewoon een beetje lief voor mezelf te zijn (cliché, maar het werkt). Ik denk dat ik deze relatie als een verslaving moet behandelen. Verslaving aan de afwijzing gek genoeg. Soms begrijp ik mezelf gewoon niet.
Gister voelde ik ineens ook zoveel woede over wat er allemaal gebeurd is. Ik was echt kwaad op hem. Ik heb dat ook maar even aangegrepen om wat afstand tot hem te voelen.
En ja...ik heb het erg lang volgehouden. Maar op de een of andere manier zag ik het toen niet zo. En misschien dat ik de problemen die er wel waren toeschreef aan zijn alcoholgebruik (want soms kon hij daar ook heel ver in gaan).
Missbee, je hebt helemaal gelijk. Op een gegeven moment ben je moe gestreden. Uiteraard blijft het moeilijk om het los te laten (kijk maar naar mij...) Lastig hoor. Veel sterkte!
Anemoon, Je hebt echt helemaal gelijk en het is goed dat je dit zegt. Ik merk dat mijn gevoelens ten opzichte van hem erg ambivalent zijn. Gister voelde ik me erg goed en overtuigd over dat dit over is. Ik kan er dan afstand van nemen en me sterk voelen.
Maar een ander moment is het net alsof er een klein meisje in mij zich begint af te vragen waarom en die de afwijzing zo sterk ervaart. Dat laatste is wat het voor mij soms zo ondragelijk maakt en daar zal ik me doorheen moeten slaan. Dan merk ik dat ik ergens stiekem verwacht of hoop dat hij me een mailtje of sms heeft gestuurd.
Maar gelukkig heb ik ook nog een eigen leven en doe ik genoeg leuke dingen. Dat helpt enorm. Ik probeer maar gewoon een beetje lief voor mezelf te zijn (cliché, maar het werkt). Ik denk dat ik deze relatie als een verslaving moet behandelen. Verslaving aan de afwijzing gek genoeg. Soms begrijp ik mezelf gewoon niet.
Gister voelde ik ineens ook zoveel woede over wat er allemaal gebeurd is. Ik was echt kwaad op hem. Ik heb dat ook maar even aangegrepen om wat afstand tot hem te voelen.
zaterdag 17 november 2012 om 11:57
quote:marina77 schreef op 17 november 2012 @ 09:40:.....een ander moment is het net alsof er een klein meisje in mij zich begint af te vragen waarom en die de afwijzing zo sterk ervaart. Dat laatste is wat het voor mij soms zo ondragelijk maakt en daar zal ik me doorheen moeten slaan. Dan merk ik dat ik ergens stiekem verwacht of hoop dat hij me een mailtje of sms heeft gestuurd.
Maar gelukkig heb ik ook nog een eigen leven en doe ik genoeg leuke dingen. Dat helpt enorm. Ik probeer maar gewoon een beetje lief voor mezelf te zijn (cliché, maar het werkt). Ik denk dat ik deze relatie als een verslaving moet behandelen. Verslaving aan de afwijzing gek genoeg. Soms begrijp ik mezelf gewoon niet.
hoi marina
natuurlijk hoop je op een mailtje of sms'je van hem, want dan krijg je aandacht (dat bedoel ik niet negatief), je voelt je dan minder afgewezen. Elk klein meisje zoekt bevestiging van de mensen om haar heen, dat hoort bij het opgroeiproces en je gaat je ook hechten aan deze mensen. Als jij je weer dat kleine afgewezen meisje voelt onthoud dan dat je dat stadium voorbij bent, dat jij nu een volwassen vrouw bent die allang weet wat haar normen en waarden zijn, en dat daar niets mis mee is! Jij hebt hele gezonde ideeen en een zeer gezonde insteek over hoe jij een relatie/partner ziet. Laat het verdriet er zijn, vanwege gemis, teleurstelling, en juist misschien omdat jeje afgewezen voelt. Maar blijf niet hangen in het 'zoeken naar bevestiging' bij de verkeerde...je bent dat kleine meisje niet meer.
marina, ik vind je heeeeeeeel tolerant geweest naar deze man, vind jij ook niet? tijd voor tolerantie naar jezelf en een man vol expressionisme, autonomie, vertrouwen en een gezonde dosis sociale intelligentie!
Maar gelukkig heb ik ook nog een eigen leven en doe ik genoeg leuke dingen. Dat helpt enorm. Ik probeer maar gewoon een beetje lief voor mezelf te zijn (cliché, maar het werkt). Ik denk dat ik deze relatie als een verslaving moet behandelen. Verslaving aan de afwijzing gek genoeg. Soms begrijp ik mezelf gewoon niet.
hoi marina
natuurlijk hoop je op een mailtje of sms'je van hem, want dan krijg je aandacht (dat bedoel ik niet negatief), je voelt je dan minder afgewezen. Elk klein meisje zoekt bevestiging van de mensen om haar heen, dat hoort bij het opgroeiproces en je gaat je ook hechten aan deze mensen. Als jij je weer dat kleine afgewezen meisje voelt onthoud dan dat je dat stadium voorbij bent, dat jij nu een volwassen vrouw bent die allang weet wat haar normen en waarden zijn, en dat daar niets mis mee is! Jij hebt hele gezonde ideeen en een zeer gezonde insteek over hoe jij een relatie/partner ziet. Laat het verdriet er zijn, vanwege gemis, teleurstelling, en juist misschien omdat jeje afgewezen voelt. Maar blijf niet hangen in het 'zoeken naar bevestiging' bij de verkeerde...je bent dat kleine meisje niet meer.
marina, ik vind je heeeeeeeel tolerant geweest naar deze man, vind jij ook niet? tijd voor tolerantie naar jezelf en een man vol expressionisme, autonomie, vertrouwen en een gezonde dosis sociale intelligentie!
zaterdag 17 november 2012 om 17:49
Hoi Anemoon,
Dank je wel weer voor je heldere en bemoedigende woorden. Ontzettend waar ook...!
Of ik echt zulke gezonde ideeën heb over wat een goede en gezonde relatie zou zijn, weet ik niet. Maar ik geloof wel dat ik inmiddels heb geleerd hoe het NIET moet.
Ik ben inderdaad heel tolerant geweest naar deze man, dat is waar. Je kan niet zeggen dat ik het geen kans heb gegeven. Maar ik heb nooit goed geleerd hoe het wel moet en ook niet hoe ik op mezelf kan vertrouwen, dus het blijft voor mij soms moeilijk (vooral als ik er middenin zit) om objectief te kunnen bekijken en voelen of ik het goed doe en vooral: wat IK er eigenlijk van vind.
Misschien moet ik eerst even rustig de tijd nemen om mezelf te gaan 'helen' en weer een beetje gezond te worden tov de liefde en mannen. Anders blijft de verleiding voor de 'foute man' wel heel groot ben ik bang.
Het is voor mij inderdaad de kunst om stil te staan bij dat afgewezen gevoel en dan niet hard weg te lopen (en die neiging heb ik), maar om dan te beseffen dat ik nu een volwassen vrouw ben met verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven.
Anemoon, heb jij iets dergelijks ook meegemaakt? Het klinkt alsof je het ergens herkent, maar zelf te boven bent gekomen, is dat zo?
Dank je wel weer voor je heldere en bemoedigende woorden. Ontzettend waar ook...!
Of ik echt zulke gezonde ideeën heb over wat een goede en gezonde relatie zou zijn, weet ik niet. Maar ik geloof wel dat ik inmiddels heb geleerd hoe het NIET moet.
Ik ben inderdaad heel tolerant geweest naar deze man, dat is waar. Je kan niet zeggen dat ik het geen kans heb gegeven. Maar ik heb nooit goed geleerd hoe het wel moet en ook niet hoe ik op mezelf kan vertrouwen, dus het blijft voor mij soms moeilijk (vooral als ik er middenin zit) om objectief te kunnen bekijken en voelen of ik het goed doe en vooral: wat IK er eigenlijk van vind.
Misschien moet ik eerst even rustig de tijd nemen om mezelf te gaan 'helen' en weer een beetje gezond te worden tov de liefde en mannen. Anders blijft de verleiding voor de 'foute man' wel heel groot ben ik bang.
Het is voor mij inderdaad de kunst om stil te staan bij dat afgewezen gevoel en dan niet hard weg te lopen (en die neiging heb ik), maar om dan te beseffen dat ik nu een volwassen vrouw ben met verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven.
Anemoon, heb jij iets dergelijks ook meegemaakt? Het klinkt alsof je het ergens herkent, maar zelf te boven bent gekomen, is dat zo?
zondag 18 november 2012 om 20:39
hoi marina,
been there en done that, geloof me, je maakt de juiste keuze.
bij mij ging het als volgt; Volgens hem was hij niet bezitterig maar ik te zelfstandig.
ik twijfelde daardoor ook enorm aan mijn inzichten over hoe een relatie hoort te zijn.
en zo onterecht; ik heb hem gelukkig verlaten.....er bleef niets van mijn autonomie over. ik ga er verder niet over uitweiden.
Marina, geloof me er is niets mis met jou. Een relatie kan wel degelijk beter en anders dan wat jij in je topic beschrijft. Sterker nog, een relatie hoort zoals jij het wilt. Straks heb je een enorme aantrekkingkracht met een man die in het verlengde ligt met jouw wensen, die jou sociale vrijheid gunt omdat hij het vanzelfsprekend vindt. Die zijn eigen leven heeft en samen met jou toch iets opbouwt, jou trouw is, jou jezelf laat ontwikkelen...
je hebt nu inderdaad ervaren hoe het niet moet, hoe je het niet wilt....de rest komt vanzelf. je voelt dondersgoed waar je grenzen liggen, je doet het hartstikke goed!
been there en done that, geloof me, je maakt de juiste keuze.
bij mij ging het als volgt; Volgens hem was hij niet bezitterig maar ik te zelfstandig.
ik twijfelde daardoor ook enorm aan mijn inzichten over hoe een relatie hoort te zijn.
en zo onterecht; ik heb hem gelukkig verlaten.....er bleef niets van mijn autonomie over. ik ga er verder niet over uitweiden.
Marina, geloof me er is niets mis met jou. Een relatie kan wel degelijk beter en anders dan wat jij in je topic beschrijft. Sterker nog, een relatie hoort zoals jij het wilt. Straks heb je een enorme aantrekkingkracht met een man die in het verlengde ligt met jouw wensen, die jou sociale vrijheid gunt omdat hij het vanzelfsprekend vindt. Die zijn eigen leven heeft en samen met jou toch iets opbouwt, jou trouw is, jou jezelf laat ontwikkelen...
je hebt nu inderdaad ervaren hoe het niet moet, hoe je het niet wilt....de rest komt vanzelf. je voelt dondersgoed waar je grenzen liggen, je doet het hartstikke goed!
maandag 19 november 2012 om 09:03
Ok, ik begrijp het. Goed om te horen dat jij hier uit hebt kunnen stappen en dat het je zo'n goed heeft gedaan! Dat geeft zeker hoop voor mijzelf.
Op zich gaat het redelijk goed, maar ik moet zeggen dat ik wel de neiging voel om hem op te bellen en te zeggen wat ik allemaal vind en voel. Alsof ik het nog niet helemaal afgesloten heb anders.
Maar ik weet dat het geen zin heeft, dus ik schrijf het voor mezelf maar op. Dat voelt ook sterker eerlijk gezegd.
Op zich gaat het redelijk goed, maar ik moet zeggen dat ik wel de neiging voel om hem op te bellen en te zeggen wat ik allemaal vind en voel. Alsof ik het nog niet helemaal afgesloten heb anders.
Maar ik weet dat het geen zin heeft, dus ik schrijf het voor mezelf maar op. Dat voelt ook sterker eerlijk gezegd.
maandag 19 november 2012 om 11:27
Marina: petje af even voor je laatste post: heb dat ook gehad, die neiging alles tegen ex te willen zeggen. Maar wat zou het resultaat zijn geweest? Zou hij je ineens wel zien en horen?
Wat me ook hielp was te bedenken dat ik t hem altijd nog zou kunnen zeggen, over een jaar of zo.
Schrijf maar lekker van je af hier, en heb niet gepost hier maar zie t ook, zoals annemoon schreef: je doet t hartstikke goed
!!!!
Wat me ook hielp was te bedenken dat ik t hem altijd nog zou kunnen zeggen, over een jaar of zo.
Schrijf maar lekker van je af hier, en heb niet gepost hier maar zie t ook, zoals annemoon schreef: je doet t hartstikke goed
!!!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 19 november 2012 om 17:03
Dank je Misia
Ja, inderdaad...als er al een resultaat zou zijn van alles wat ik tegen hem wil zeggen, dan zouden we voor niets uit elkaar zijn gegaan. Juist omdat hij zelf bepaalde dingen niet inziet (waar ik o.a. zo boos over ben) maakt dat we dus niet verder kunnen met elkaar.
Maar moeilijk vind ik het wel. Omdat het eigenlijk zo raar voelt en absurd is, om een relatie over de mail beëindigd te hebben en vervolgens ook niets meer te horen dan 'het ga je goed'. Zo zou je een weekend samen van alles gaan doen, zo is er ineens niets meer. Ik merk dat ik dan de pijn voel, hoe stom het ook mag klinken, dat hij 'niet eens' voor me wil vechten. Dat hij zich erbij neerlegt en hier misschien zelfs wel op uit was, maar mij de relatie liet beëindigen.
Dat soort gedachten hebben natuurlijk totaal geen zin en zijn zeker niet constructief, maar ze doen me soms wel pijn. Het maakt ergens ook helemaal niet uit wat hij wel of niet dacht. Het gaat op deze manier niet en daarom is het over.
Maar het is een goeie tip om te bedenken dat ik over een jaar ook nog zou kunnen zeggen of vragen wat ik nu zou willen doen.
Ja, inderdaad...als er al een resultaat zou zijn van alles wat ik tegen hem wil zeggen, dan zouden we voor niets uit elkaar zijn gegaan. Juist omdat hij zelf bepaalde dingen niet inziet (waar ik o.a. zo boos over ben) maakt dat we dus niet verder kunnen met elkaar.
Maar moeilijk vind ik het wel. Omdat het eigenlijk zo raar voelt en absurd is, om een relatie over de mail beëindigd te hebben en vervolgens ook niets meer te horen dan 'het ga je goed'. Zo zou je een weekend samen van alles gaan doen, zo is er ineens niets meer. Ik merk dat ik dan de pijn voel, hoe stom het ook mag klinken, dat hij 'niet eens' voor me wil vechten. Dat hij zich erbij neerlegt en hier misschien zelfs wel op uit was, maar mij de relatie liet beëindigen.
Dat soort gedachten hebben natuurlijk totaal geen zin en zijn zeker niet constructief, maar ze doen me soms wel pijn. Het maakt ergens ook helemaal niet uit wat hij wel of niet dacht. Het gaat op deze manier niet en daarom is het over.
Maar het is een goeie tip om te bedenken dat ik over een jaar ook nog zou kunnen zeggen of vragen wat ik nu zou willen doen.