Onzeker in relatie:logisch onderbuikgevoel of gewoon gek?

Een erg lang verhaal, sorry.. had eerder moeten posten wellicht! Bij dezen:



Mijn vriend had tot 2 jaar terug een relatie, met iemand die zijn behoeftes niet bevredigde (en dan bedoel ik op meerdere vlakken, hij werd iig erg eenzaam in die relatie). Die relatie duurde zo'n 10 jaar en zat al langere tijd fout, maar er gebeurde pas wat toen hij een leuk weekendje had geplanned en zij weer weg ging, zonder hem.



Vriendlief zegt dat, terwijl ze 'doei' zeiden tegen elkaar en zij de deur uitliep, hij besefte dat het voldoende was, het was over. Het was slechts een kwestie van het haar vertellen. Een week later zouden ze op vakantie gaan samen.

Hij ging diezelfde middag nog op internet, naar relatieplanet. In het begin vertelde hij dat dit slechts was ivm zijn zakelijke plannen, en dat hij daar met vrouwen en mannen heeft gesproken. Enige dagen geleden heeft hij verteld dat hij dit ook dit om te praten over problemen in zijn ((ex?)relatie (en voor de duidelijkheid, dat betrof iets seksueels). Hij trof een mooie jongedame, chatte daar die middag en avond mee en blijkbaar stelde ze die nacht voor om wat te gaan drinken. Hij is hierop ingegaan, ze zijn wat gaan drinken en hij is vervolgens met haar mee naar huis gegaan. In het begin zei hij hierover dat dit allemaal met goede intenties was, en dat hij niets slechts in de zin had. Gewoon praten, gezellig. Pas afgelopen week heeft hij toegegeven dat hij in de stad al wel besefte dat hij zich op glad ijs bevond.



Hij heeft alleen met met haar gezoend enzo die nacht, en een dag later is hij 's middags weggegaan.

Ze spraken af dat hij zijn relatie nog een kans zou geven (ongetwijfeld kwam dit geheel van haar kant, want laatst vertelde mijn vriend wel dat zij die ochtend al wat begon terug te krabbelen). Hij dus op vakantie, en op vakantie kreeg hij een berichtje van haar dat het niets zou worden. Dat heeft hem veel gedaan, blijkt.



Een jaar geleden leek het nog zo fantastisch.. de afgelopen tijd besteden we nauwelijks meer tijd aan elkaar.Of werk, of TV. Hij had me vorig jaar een ring beloofd met de kerst.. heb ik niet zelf om gevraagd. Wellicht had het feit dat zijn ouders een steentje over hadden, ermee te maken, maar goed. Ik heb hem nog steeds niet gekregen. Toen ik enkele weken terug, dacht aan ons 1-jaar-jubileum dat zou gaan komen, voelde ik meteen een soort angst.. 'hoe zou het voelen als wie die dag weer niets doen.. hele dag binnen zitten, hij aan het werk.. hoe zou ik me dan 's avonds voelen?'. Mijnheer begon zelf bovendien tegen mijn moeder over de ring: “de ring? Ow, die krijgt de met ons jubileum!'. Nou, niet dus. Het gaat met niet om een ring.. maar het is wel een symboom van liefde. Als je dat belooft en niet geeft vervolgens! En had dan iets gekocht voor kerst, een stel sokken voor mijn part.. maar je komt toch niet met lege handen aan bij de dame van wie je zoveel beweert te houden?



Ik heb dagen lopen googlen naar mevrouw X. Ik heb zelfs zijn email op haar naam gecheckt, terwijl ik iemand was die oprecht verwonderd was als ik over dat soort praktijken binnen relaties hoorde. Ik zag drie mailtjes, een van haar, waarin ze zijn mail beantwoord, die hij heeft verstuurd toen hij al samenwoonde met mij. Ik heb die mail gelezen.

Hij komt hierin terug op een berichtje van haar, en vertelt haar ook dat hij gelukkig is en samenwoont, zonder overigens mijn naam of ook maar iets persoonlijks te noemen. Wel vertelt hij haar en passant over zijn nieuwe, dure auto, en stelt hij een open vraag aan haar. Bovendien antwoord hij met ' cu.. '



Ik heb het eerlijk opgebiecht, en in een gesprek kwam hij met een aantal veranderingen die we moeten gaan doorvoeren, en een daarvan was dat we wat meer tijd aan elkaar besteden. OK, het werd die avond laat en het was emotioneel en dus vermoeiend, maar de avond erna, toen ik opmerkte dat hij weer eens in coma achter de tv lag, merkte hij op dat hij met dat gedeelte van de afspraak (lief doen en gewoon aandacht hebben voor je vriendin) de dag erna wel zou beginnen. Ik heb, toen ik hem in bed heb weten te krijgen, nog enkele uren op de bank zitten huilen. Vervolgens moest ik zijn computer uitzetten en heb ik ptvdr nog een keer haar naam ingetikt in zijn mail, die nog open stond. Nu las ik ook de andere mailtjes.. In het een-na-laatste mailtje schrijft hij een zakelijke relatie ivm met die zakelijke plannen m.b.t. een datingsite. In deze -zakelijke!- mail, die hij verstuurde twee weken voordat hij mij leerde kennen, vond hij het blijkbaar nodig 'een persoonlijke anekdote' te vertellen. Hij vertelt over de ontmoeting met haar, dat zij de mooiste vrouw was die hij ooit had gezien, en dat het alleen pech was dat zij weer terug ging naar haar ex. Ik ben de laatste tijd haar naam al als een zelfstandig naamwoord gaan gebruiken, en beschouwde dit haast als een symtoom van mijn mafheid, maar nu zag ik iig dat ik niet de enige was: twee weken voordat hij mij leerde kennen, schreef hij nog in een zakelijke! mail dat hij de op zoek was naar de Marietjes van deze wereld (als haar naam Marie zou zijn geweest, that is). En dat ze de mooiste vrouw is die hij ooit had gezien. Het gedeelte van de knikkende knieen kende ik helaas al.



Toen we hierover praten, zei mijn vriend o.a. ' ik heb haar vertrouwd'. Vervolgens zij hij meerdere keren dat dat het antwoord op al mijn vragen zou moeten geven. En 'Ze heeft mijn vertrouwen in liefde geschaadt'. Dat je zoiets over een langdurige relatie zegt die je heeft bedrogen, ok, maar dat je zoiets zegt over een vrouw waar je blijkbaar, in een dag, terwijl je nog een relatie hebt met een ander, van kunt gaan houden en dat de enige reden waarom dat niet is doorgegaan, bij haar gelegen is, maakt mij erg onzeker. Als hij het over haar had, was het als een vriendin die trots is op haar nieuwe, in haar ogen hele lekkere vriendje. ' Toen we naar de stad liepen, keken er heel wat mannen om!'

En dan zo'n mail.. opscheppen over een auto, 'cu..'.. Hij beweerde dat hij er niets mee bedoelde en zelfs dat hij het gewoon probeerde af te sluiten met die mail.. maar dat is wellicht het probleem: alles wat hij zegt, kan ik moeilijk geloven. Ik geloof niet dat je, als bezet man, oprecht naief midden in de nacht afspreekt in een cafe om gezellig te kletsen. Met een vrouw die je via relatieplanet hebt leren kennen. Cu.. (met twee puntjes erachter) zegt iets anders dan groetjes, fijne dag! oid. Mevrouw X reageerde precies zoals vriendlief het had moeten doen, vriendelijk maar kort, en zonder vragen oid. geen " tot ziens'. Het gaf me een gevoel alsof hij beetje zijn hand uitstak naar haar, aar dat zij hem niet wilde aannemen. :s



Ik ben helemaal gek aan het worden. Ik kijk geregeld naar de foto's van haar die ik na lang googlen heb gevonden, zit af en toe, nog erg 'voor de grap', te denken aan een scenario a la een soapserie, waarbij ik een onmoeting arrangeer en in de gaten hou hoe hij op haar reageert. Gedachtes al 'als zij hem zou mailen met een echt superinteressant zakelijk voorstel, bijv. Een ontmoeting die ze kan arrangeren, zou hij daar dan op ingaan..en het mij niet vertellen'? Hoewel ik van nature al een enigszins onzeker type ben, zie ik mezelf wel veranderen van een vrouw die een jaar geleden haar prille vriend gerust enkele maanden achterliet om op reis te gaan – zonder enige twijfels of onzekerheden – in een onzeker wrak na een aantal maanden samenwonen.

Het ultieme dieptepunt, ook gevoelsmatig wel: in het verleden heb ik, toen we het eens hadden over fantasien e.d., het wel eens gehad over een trio. Op een bizar dieptepunt in mijn hoofd en hart, bedacht ik me dat dat wel een hele effectieve manier zou zijn om te horen te krijgen wat hij nou daadwerkelijk van haar vind. Hoewel ik het er al vaker over had gehad, was mijn vriend blijkbaar niet op zijn hoede. Ik vroeg hem of merouw X daar wellicht geen geschikte kandidate voor zou zijn. Nou..

Als ik eraan terugdenk, doet het me direct zoveel pijn. Ik zie hem, haast als Tom Cruise maar dan zittend – springen op de bank met zijn handen voor zijn gezicht van opwinding. Hij zei enkele keren ' 'Bel haar! Bel haar! Ik weet zeker dat nog echt zo in de auto springt en hiernaartoe komt! (zou me niet verbazen, als ze ook midden in de nacht met vreemde mannen afspreekt), hij begon zelfs haars tem na te doen ' ja, ze praat met zo'n hoog stemmetje' en toen kwam natuurlijk de meest stomme vraag die ik toch moest stellen: ' denk je dat ik haar aantrekkelijk zou vinden?' Daar bleek naar zijn mening geen twijfel over mogelijk te zijn..Het voelde alsof ik een mes in mijn hart kreeg en toch deed ik mijn best om de pijn te verbijten en niets te laten zien.





Ik twijfel niet door mevrouw X, maar ik denk dat ik mijn gedrag probeer te rationaliseren door een andere vrouw aan te wijzen als de Ware voor mijn vriend. ' Kijk, het is niet eens vreemd dat je mij niet het gevoel kunt geven dat je helemaal voor me gaat, want dat doe je ook niet'. Ik hou van mijn vriend.. en weet dat het een goed mens is. Maar ik weet ook dat hij erg graag kinderen wil.. Hij is nu midden 30.. Ik denk dat als hij mij voor de gek houdt, door te zegen dat ik de ware voor hem ben, hij dat wellicht alleen doet omdat hijzichzelf voor de gek houdt.



Feit is, dat hij iig niet erg handig met mijn onzekerheid omgaat. Hij heeft het gevoedt. Dat je vertelt dat je door een bepaalde dame (niet mevrouw X) voor het eerst na een ongeveer 10 jaar durende relatie gepijpt bent, ok. Ik wete dat volwassen mensen een (seksueel) verleden hebben. Maar waarom is het nodig om erbij te vertellen 'ze lustte er wel pap van'. Waarom vertelt hij me over de top 10 pijpbeurten.. waarvan ik 2 plaatsen niet bezit. Toen ik vroeg naar een van die andere pijpbeurten, wist hij me niets te vertellen over waarom het speciaal was.. Hij belooft een ring..

Laatst was hij naar een presentatie van een nieuwe auto, waar ik niet bij kon zijn. Ik vroeg enkele dagen later nog wel of er nog mooi vrouwen waren, toen we het over de man-vrouw verhouding bij die bijeenkomst hadden. Waarom zegt hij dan niet gewoon ' ja er was een vrouw bij die wel leuk eruitzag oid' maar gaat hij vertellen dat er een hele mooie vrouw was, dat iedere man zo ongeveer op haar zat te geilen, dat ze mooie grote borsten had die haast uit haar jurkje vielen en vooral dat zijn collega hem vertelde dat zij de hele tijd naar mijn vriend zat te kijken? Waarom had hij het recentelijk nog over de schaamhaar-coiffure van mevrouw X.. Hij heeft mij nog nooit gezegd dat ik de mooiste ben die hij ooit heeft gezien.. .



Ik heb het gevoel dat ik een soort tweede keus ben..dat mevrouw X echt zijn droomvrouw is.. en tijd met mij doorbrengen is iets dat op zijn to do-lijstje staat, ipv dat het hem energie geeft. Dat hij, ondanks het feit dat we samenwonen, 'just not that into me' is. Ik ben betrouwbaar, en dat is essentieel, maar op alle andere vlakken haal ik het niet bij haar.. Zou hij, als ik het uit zou maken, ook binnen een dag weer op internet zitten? Waarom investeerde hij, toen hij vrijgezel was, meer tijd in zijn zoektocht naar de ware dan dat hij nu in onze relatie investeert? Het enige waar ik zeker over ben, is dat hij mijn borsten de mooiste ooit vind. Ook leuk.. maar je word er erg ongelukkig van, als dat het enige is dat je ook daadwerkelijk zo voelt. Ik heb verder, op seksueel vlak, niet het gevoel dat hij me echt wil beminnen.. beetje egocentrisch.. of hij si daadwerkelijk gewoon ergens vies van me.. of van alle vrouwen (zie voorgaande post). Toen hij laatst vertelde over een gesprek dat hij had jmet een collega over onze relatie, iets dat ik vooral aanmoedig omdat hij nooit eens advies vraagt of benieuwd is naar de mening van anderen – had hij het over beffen.. en hij bracht dat ivm het feit dat ik ooit met twee afrikanen naar bed ben geweest, en de angst voor soa. Zelfs dat doet me pijn: waarom heeft hij dat niet eerder gezegd? Ik heb hem verteld dat ik ben getest na die ervaringen.. Hij heeft zelf jarenlang rondgelopen en zich laten pijpen e.d. terwijl hij zelf wel doodsbang was dat hij een soa onder de leden zou hebben!! Vertrouwt hij mij niet op mijn woord?



Ik weet eigenlijk niet precies wat ik hier zoek.. ik ben op het moment zo in de war.. ik weet niet of ik nu een an sich goede relatie om zeep aan het helpen ben, omdat ik een minderwaardigheidscomplex heb oid, of dat ik mezelf ook voor de gek zou gaan houden als ik hiermee door zou gaan.. en dat ik uiteindelijk ' I told you so' tegen mezelf kan gaan zeggen...

Hij is lief, en bedoelt het zeker niet slecht, maar ik moet wel weten of hij zichzelf voor de gek houdt, en dat het jammer maar noodzakelijk is dat ik hierdoor ook voor de gek moet worden gehouden? En als ik er al voor wil gaan, kan ik uberhaupt ooit het gevoel shaken dat ik het niet helemaal ben voor hem? Is deze relatie niet al te verziekt?



In ieder geval bedankt alvast voor het lezen!

Bianca, ik vrees dat je het vrij goed samenvat. Ik denk wel dat hij van me houdt, en hij zegt het vaak, maar gezien alles wat er al is gezegd.. hij beweert dat ik het ben en dat hij voor mij gaat, en dat hij niet lijp is van haar, maar ik heb dus wel een vermoeden dat zij het helemaal voor hem zou zijn (als zij hem had gewild, dus). Gisteren vroeg ik me bijv. af aan wie hij zou denkenals hij 'toen ik jou zag, van Hero, hoort.



Madhe: Ik heb een keer een langere relatie gehad, en dit gedrag vertoonde ik totaal niet. Ik was tot op heden eigenlijk nooit jaloers, en in die vorige relatie ook niet onzeker. Dat mijn gedrag mbt mevrouw X lijp te noemen is, lijkt me duidelijk, maar het is echt niet karakteristiek.. Ik focus me dus ook liever op mijn relatie, en dus ook op de bodem voor deze onzekerheid.

Ik vind mijn gedrag haast lijken op iemand die bedrogen is: die willen ook vaak alle pijnlijke details weten.. Net alsof ik zoek naar bevestiging van mijn vermoeden, zodat ik kan zeggen: zie je, ik ben niet gek, mijn gevoel was juist'

Hm, dat hij vrij zeker van zichzelf is, klopt. Niet altijd even terecht, denk ik.



Wat ik in hem zie? Hij gaf mij in het begin het gevoel dat ik zijn prinsesje was, hij kan heel lief zijn, hij is slim, ambitieus, vrolijk, het type dat gewoon drie maanden wacht op een prille liefde die in het buitenland zit. Hij heeft ook hele lieve dingen gedaan, hij heeft me geholpen toen ik financieel nogal in de knoop kwam. Ik had het daar heel erg moeilijk mee op dat moment, en toen heeft hij heel lief gereageerd.



En we hebben het al uitvoerig en tot in den treure besproken.. en hij wil eraan werken. Hoop dat hij inmiddels wel beseft dat hij meer tact moet hebben, misschien is het alleen te veel gevraagd voor iemand die tot op heden toch vrij tactloos lijkt te zijn. En dan zo'n slechte uitgangssituatie proberen op te lossen, dat vergt wellicht gewoon te veel.



Maar goed, toen hij gisteren vroeg nadat mij twee keer wat te drinken voor me had ingeschonken, 'of alles weer goed was', vraag ik me wel af of hij beseft hoe onzeker ik ben geworden over deze relatie.



En wat bedoel je met functioneel bezig zijn met elkaar, Nola?