Relaties
alle pijlers
Onzekerheden enzo..
donderdag 7 oktober 2010 om 11:27
Ik heb sinds kort een ontzettend lieve vriend. Hij draagt me op handen, is zo lief, het voelt zo goed, zo vertrouwd, zo heerlijk, ben echt gek op hem. En hij dus op mij en laat dat in alles merken.
Hiervoor heb ik een hele vervelende relatie gehad, met geestelijke en lichamelijke mishandeling waar ik veel te lang in ben blijven hangen. Ik heb me altijd heel sterk gehouden, maar nu ik iemand ben tegengekomen die écht van me houdt merk ik pas hoeveel ik al die tijd heb gemist en hoe eenzaam ik me in die andere relatie heb gevoeld. Hoe onzeker ik daar eigenlijk van ben geworden.
Hij kraakte me continu af, deed altijd minachtend, ben heel erg voorzichtig geworden in dingen zeggen, heb me zo ongemakkelijk gevoeld in die relatie.
Heb het gevoel dat nu al die onverwerkte emoties eruit komen waardoor ik nu niet echt lekker in mijn vel zit, terwijl ik zo gelukkig ben met mijn nieuwe vriend.
Weet gewoon soms niet hoe ik moet omgaan met al die liefde die hij toont. Vind het zo fijn, maar word er soms ook ongemakkelijk en onzeker van. Dat iemand mij zo geweldig vindt, kan ik dat wel waarmaken etc.
Uit mijn vorige relatie heb ik een schat van een dochter. Ook daarmee gaat het prima met mijn nieuwe vriend. Ze is het allerbelangrijkste in mijn leven. Hij heeft geen kinderen. Ik ben daar heel blij om. Mijn ex had dat namelijk wel en het was altijd gezeur met ex en hoe hij daarmee omging en hoe hij door haar op mij reageerde. Ik heb daardoor echt een afkeer gekregen haast tegen mannen met kinderen. En ook daar voel ik me raar en onzeker en misschien wel schuldig over. Omdat mijn dochter het allerbelangrijkste in mijn leven is en ik andersom denk ik niet meer wat zou willen met een man met kinderen, maar ik dat wel andersom verwacht. Het is niet eens aan de orde, maar omdat ik zo denk ben ik bang dat hij zo denkt, of zijn familie en vrienden en dat zou ik dan weer rot vinden voor mijn dochter. Omdat ik het ook snap. Zijn vader bijv is best ouderwets en heeft wel naar hem toe (heb zijn vader nog niet ontmoet) laten merken dat hij het maar zo zo vind dat ik al een kind heb. Mijn vriend trekt zich daar gelukkig niks van aan en is gek op mijn dochter, maar dat soort dingen steken me wel. Enerzijds omdat ik het snap van zn vader, omdat ik als ouder misschien ook zo zou denken, anderzijds omdat mijn dochter mijn alles is en ik het vreselijk vind als iemand er zo over denkt.
De omgang met ex en dochter is ook niet goed, hij gaat gewoon door met mij afkraken en beledigen.
Ik wil gewoon gelukkig zijn, zonder onzekerheden en alles... En ik ben ook echt gelukkig, maar soms voel ik me even zo en dan weet ik niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan..
Hiervoor heb ik een hele vervelende relatie gehad, met geestelijke en lichamelijke mishandeling waar ik veel te lang in ben blijven hangen. Ik heb me altijd heel sterk gehouden, maar nu ik iemand ben tegengekomen die écht van me houdt merk ik pas hoeveel ik al die tijd heb gemist en hoe eenzaam ik me in die andere relatie heb gevoeld. Hoe onzeker ik daar eigenlijk van ben geworden.
Hij kraakte me continu af, deed altijd minachtend, ben heel erg voorzichtig geworden in dingen zeggen, heb me zo ongemakkelijk gevoeld in die relatie.
Heb het gevoel dat nu al die onverwerkte emoties eruit komen waardoor ik nu niet echt lekker in mijn vel zit, terwijl ik zo gelukkig ben met mijn nieuwe vriend.
Weet gewoon soms niet hoe ik moet omgaan met al die liefde die hij toont. Vind het zo fijn, maar word er soms ook ongemakkelijk en onzeker van. Dat iemand mij zo geweldig vindt, kan ik dat wel waarmaken etc.
Uit mijn vorige relatie heb ik een schat van een dochter. Ook daarmee gaat het prima met mijn nieuwe vriend. Ze is het allerbelangrijkste in mijn leven. Hij heeft geen kinderen. Ik ben daar heel blij om. Mijn ex had dat namelijk wel en het was altijd gezeur met ex en hoe hij daarmee omging en hoe hij door haar op mij reageerde. Ik heb daardoor echt een afkeer gekregen haast tegen mannen met kinderen. En ook daar voel ik me raar en onzeker en misschien wel schuldig over. Omdat mijn dochter het allerbelangrijkste in mijn leven is en ik andersom denk ik niet meer wat zou willen met een man met kinderen, maar ik dat wel andersom verwacht. Het is niet eens aan de orde, maar omdat ik zo denk ben ik bang dat hij zo denkt, of zijn familie en vrienden en dat zou ik dan weer rot vinden voor mijn dochter. Omdat ik het ook snap. Zijn vader bijv is best ouderwets en heeft wel naar hem toe (heb zijn vader nog niet ontmoet) laten merken dat hij het maar zo zo vind dat ik al een kind heb. Mijn vriend trekt zich daar gelukkig niks van aan en is gek op mijn dochter, maar dat soort dingen steken me wel. Enerzijds omdat ik het snap van zn vader, omdat ik als ouder misschien ook zo zou denken, anderzijds omdat mijn dochter mijn alles is en ik het vreselijk vind als iemand er zo over denkt.
De omgang met ex en dochter is ook niet goed, hij gaat gewoon door met mij afkraken en beledigen.
Ik wil gewoon gelukkig zijn, zonder onzekerheden en alles... En ik ben ook echt gelukkig, maar soms voel ik me even zo en dan weet ik niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan..
donderdag 7 oktober 2010 om 11:37
donderdag 7 oktober 2010 om 11:41
Ik ben eigenlijk super zelfstandig, woon ook al ruim 2 jaar alleen met mn dochter. Dacht dat ik die relatie met ex ook helemaal had afgesloten, maar merk nu, nu ik echt zie hoe het anders kan en gaat, dat ik flashbacks krijg van toen en hoe rot ik me heb gevoeld en hoe verschrikkelijk mijn ex mij behandeld heeft. De bom slaat nu pas in ofzo.
Nu realiseer ik het me pas echt.
Ik ben ook niet bang om mijn vriend kwijt te raken. Het voelt heel goed en heel diep en ik denk echt dat we bij elkaar horen. Ben totaal niet bang dat hij weggaat, dat weer niet.
Dat is ook het vreemde, aan de ene kant voel ik me er enorm zeker over, aan de andere kant heb ik moeite met me echt bloot te geven en open te stellen voor al die heerlijke liefde van hem...
Nu realiseer ik het me pas echt.
Ik ben ook niet bang om mijn vriend kwijt te raken. Het voelt heel goed en heel diep en ik denk echt dat we bij elkaar horen. Ben totaal niet bang dat hij weggaat, dat weer niet.
Dat is ook het vreemde, aan de ene kant voel ik me er enorm zeker over, aan de andere kant heb ik moeite met me echt bloot te geven en open te stellen voor al die heerlijke liefde van hem...
donderdag 7 oktober 2010 om 11:45
Hoe raar het ook klinkt, je weet pas wat je hebt als je kunt vergelijken.
Jouw gevoel en idee van "wat is normaal" is zich nu aan het resetten...
Datgene van wat je dacht dat normaal was, blijkt nu niet zo normaal te zijn.
Het is dus niet vreemd dat je gaat lopen herkauwen, en dat je je echt realiseert dat dingen ook anders kunnen.
Kortom, het is niet vreemd, het is niet raar, en als het je te veel wordt, dan zou je kunnen overwegen om met een professional te praten, om een en ander voor jezelf op een rijtje te krijgen.
Jouw gevoel en idee van "wat is normaal" is zich nu aan het resetten...
Datgene van wat je dacht dat normaal was, blijkt nu niet zo normaal te zijn.
Het is dus niet vreemd dat je gaat lopen herkauwen, en dat je je echt realiseert dat dingen ook anders kunnen.
Kortom, het is niet vreemd, het is niet raar, en als het je te veel wordt, dan zou je kunnen overwegen om met een professional te praten, om een en ander voor jezelf op een rijtje te krijgen.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 7 oktober 2010 om 12:06
Heb je met je vriend al over je verleden gepraat? Het kan echt erg opluchten om dit te bespreken.
Van de vader van je vriend zou ik me niet zoveel aantrekken hoor; waarschijnlijk is hij nogal ouderwets en ik vind ook niet dat hij vooroordelen mag hebben over jou als jullie elkaar nog niet ontmoet hebben. Maar helaas gebeurd dit wel vaker.
Laat je niet gek maken door je ex! Succes
Van de vader van je vriend zou ik me niet zoveel aantrekken hoor; waarschijnlijk is hij nogal ouderwets en ik vind ook niet dat hij vooroordelen mag hebben over jou als jullie elkaar nog niet ontmoet hebben. Maar helaas gebeurd dit wel vaker.
Laat je niet gek maken door je ex! Succes
woensdag 20 oktober 2010 om 10:58
Hmm lastig, ik denk dat het verstandig is als je weer gaat kijken naar jouw positieve kanten en de beledigingen die hij je naar het hoofd slingerde gaat relativeren. Zie het als zijn mening, niet als de waarheid.
Het is heel belangrijk dat je dochter van jou leert hoe een man met jou als vrouw mag omgaan en dat je voor jezelf moet kiezen als een relatie niets toevoegt aan jouw leven, dat die relatie jou dan eerder kwaad doet. Wees gelukkig met je vriend en probeer het niet teveel te vergelijken met je vorige relatie. Je verdient liefde, net als iedereen van ons!
Hoe gaat het nu?
Het is heel belangrijk dat je dochter van jou leert hoe een man met jou als vrouw mag omgaan en dat je voor jezelf moet kiezen als een relatie niets toevoegt aan jouw leven, dat die relatie jou dan eerder kwaad doet. Wees gelukkig met je vriend en probeer het niet teveel te vergelijken met je vorige relatie. Je verdient liefde, net als iedereen van ons!
Hoe gaat het nu?
