Onzekerheid.

Ik ben een single mom. De vader van mijn kindje was geen geschikte. Ik ben weggegaan nadat er niet meer te leven viel in een huishouden waarin drank en drugs steeds meer op tafel kwamen. Beloofde mijzelf nooit meer in zo een situatie terrecht te komen met het tere kindje waar ik toen voor te zorgen had.



Vervolgens een nieuwe man tegen het lijf gelopen. Ontzettende lieverd. Na een jaar was de koek op. Relatie tussen ons liep totaal niet meer. Helaas moesten we dit verbreken.



Nu dringt er een nieuwe man aan. En o geen sprake van dat ik deze man binnen nu en 6 maanden en de zekerheid die ik kan hebben in het leven van mijn kind laat. Maar ik ben wel erg gek naar deze man. En wil het misshien wel bekijken op de langere termijn. Het is een jeugdgeliefde en de vonken schoten weer door mijn lijf. De gesprekken, de gevoelens wat heb ik ze gemist.



Maar ik ben onzeker geworden door de stappen die ik doorlopen heb de afgelopen jaren. Heb te vaak gefaald. Ik ben onzeker geworden in eigen kunnen en denken.



Deze man heeft op zijn 16e een scooterongeluk gehad en is arbeidsongeschikt verklaart. Hij rapt en zit in die scene. Hij werkt niet en ik merk dat hij vaak over veel zaken weinig kennis heeft omdat het simpelweg geen noodzaak voor hem is. Alledaagse nieuws, belastingzaken, politiek. Hij red het wel in het leven, maar wat voor mij dagelijkse kost is, hard werken, geldzaken enz is dit voor hem dus niet.



Samen met hem kan ik uren vertoeven en me weer voelen zoals ik dat wil, vrij en relaxed. Maar is dit verstandig. Ik wil het gewoon graag een keer goed doen.